Kinderen
alle pijlers
Horror bevallingen
zondag 14 februari 2016 om 09:32
Plaats dit in kinderen omdat die doelgroep allemaal kinderen heeft waarschijnlijk. Als je zwanger bent kan je dit daarom ook beter niet lezen!!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
maandag 15 februari 2016 om 21:43
quote:cellista schreef op 15 februari 2016 @ 21:40:
[...]
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.15 tot 20 minuten is nogal wat als je leeg aan het bloeden bent, je kind in acute nood is of weet ik veel wat. Snap dat hele thuisbevallen ook niet, dat je zulke risico's neemt, voor jezelf en voor je kind.
[...]
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.15 tot 20 minuten is nogal wat als je leeg aan het bloeden bent, je kind in acute nood is of weet ik veel wat. Snap dat hele thuisbevallen ook niet, dat je zulke risico's neemt, voor jezelf en voor je kind.
maandag 15 februari 2016 om 21:56
quote:missesjn schreef op 15 februari 2016 @ 21:43:
[...]
15 tot 20 minuten is nogal wat als je leeg aan het bloeden bent, je kind in acute nood is of weet ik veel wat. Snap dat hele thuisbevallen ook niet, dat je zulke risico's neemt, voor jezelf en voor je kind.Ach dit lijkt me zo'n nare discussie in dit topic. Het is onderzocht, het is in ieder geval in nederland even veilig (of onveilig, hoe je het bekijkt). Mits je dichtbij het ziekenhuis woont, (en ik dacht mits je een goede ervaren verloskundige hebt). Vrouwen mogen in Nederland in ieder geval zelf kiezen, en ik denk dat je vooral moet kiezen voor een plek waar je je veilig voelt. En voor jou is dat duidelijk in het ziekenhuis .
[...]
15 tot 20 minuten is nogal wat als je leeg aan het bloeden bent, je kind in acute nood is of weet ik veel wat. Snap dat hele thuisbevallen ook niet, dat je zulke risico's neemt, voor jezelf en voor je kind.Ach dit lijkt me zo'n nare discussie in dit topic. Het is onderzocht, het is in ieder geval in nederland even veilig (of onveilig, hoe je het bekijkt). Mits je dichtbij het ziekenhuis woont, (en ik dacht mits je een goede ervaren verloskundige hebt). Vrouwen mogen in Nederland in ieder geval zelf kiezen, en ik denk dat je vooral moet kiezen voor een plek waar je je veilig voelt. En voor jou is dat duidelijk in het ziekenhuis .
maandag 15 februari 2016 om 22:08
quote:pocketsize schreef op 15 februari 2016 @ 21:56:
[...]
Ach dit lijkt me zo'n nare discussie in dit topic. Het is onderzocht, het is in ieder geval in nederland even veilig (of onveilig, hoe je het bekijkt). Mits je dichtbij het ziekenhuis woont, (en ik dacht mits je een goede ervaren verloskundige hebt). Vrouwen mogen in Nederland in ieder geval zelf kiezen, en ik denk dat je vooral moet kiezen voor een plek waar je je veilig voelt. En voor jou is dat duidelijk in het ziekenhuis .
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
[...]
Ach dit lijkt me zo'n nare discussie in dit topic. Het is onderzocht, het is in ieder geval in nederland even veilig (of onveilig, hoe je het bekijkt). Mits je dichtbij het ziekenhuis woont, (en ik dacht mits je een goede ervaren verloskundige hebt). Vrouwen mogen in Nederland in ieder geval zelf kiezen, en ik denk dat je vooral moet kiezen voor een plek waar je je veilig voelt. En voor jou is dat duidelijk in het ziekenhuis .
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
maandag 15 februari 2016 om 22:19
quote:missesjn schreef op 15 februari 2016 @ 22:08:
[...]
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
ach joh, open daar een apart topic voor
maar houd dit voor horror bevallingen, in het ziekenhuis, thuis of waar dan ook op straat.
[...]
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
ach joh, open daar een apart topic voor
maar houd dit voor horror bevallingen, in het ziekenhuis, thuis of waar dan ook op straat.
maandag 15 februari 2016 om 22:22
quote:missesjn schreef op 15 februari 2016 @ 22:08:
[...]
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?Wat ik zei, jij moet natuurlijk in het ziekenhuis bevallen als jij je daar veilig voelt.
[...]
Oh dat is het zeker voor mij.
Nederland heeft een veel te hoog babysterfte cijfer, omdat we hier vrouwen laten bevallen "waar ze zich veilig voelen".
Er valt hier nog heel winst te behalen, ook in de ziekenhuizen hoor. Het hele systeem is niet goed ingericht wat mij betreft. Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?Wat ik zei, jij moet natuurlijk in het ziekenhuis bevallen als jij je daar veilig voelt.
anoniem_187786 wijzigde dit bericht op 15-02-2016 22:23
Reden: Ik ben geneigd om met bronnen te komen, maar dat heeft toch geen zin
Reden: Ik ben geneigd om met bronnen te komen, maar dat heeft toch geen zin
% gewijzigd
maandag 15 februari 2016 om 22:34
quote:missesjn schreef op 15 februari 2016 @ 22:08:
[...]
Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
Je wordt mi niet " op straat gezet", er gaat immers een kraamhulp mee voor eerste overdracht naar huis. En dit soort dingen gebeuren idd ook in ziekenhuizen! Na een erg rommelig gelopen bevalling zonder enige communicatie met mij als patiënt ( ik bleef door ontspanningsoefeningen erg rustig, ontsluiting werd niet gecheckt want premature bevalling dus zou nog hele tijd kunnen duren; toen het echt pijn begon te doen na een paar uur werd er alleen maar richting ruggeprik gepraat terwijl ik nou eindelijk wel eens wilde weten hoeveel cm ontsluiting ik had! .... Toen arts na lang aandringen van mijn kant eindelijk kwam bleek ik " al een tijdje" volledige ontsluiting te hebben!!) werd ik alleen achtergelaten op de verloskamer terwijl zoon naar neonatologie werd gebracht. De verpleegkundige zou zo terug komen, arts was al vertrokken.
Na 1,5 uur heb ik maar eens gebeld met de vraag hoe het met zoon ging ( vriend was mee gegaan naar neo maar had uiteraard telefoon daar uit staan). Verpleegkundige kwam vol verbazing binnen met de onvergetelijke woorden " he, lig jij hier nou al die tijd helemaal alleen?! Waar is je partner dan naar toe?!"
Ik had na de bevalling een flinke nabloeding kunnen krijgen of wat dan ook, had niemand in de gaten gehad hoor... Gelukkig allemaal goed afgelopen maar ik heb wel geleerd om inderdaad niet alleen goed naar je eigen lichaam te luisteren maar ook HEEL duidelijk te communiceren naar ziekenhuis personeel! Luisteren is over het algemeen niet de beste eigenschap van veel artsen...
Overigens nu hoogzwanger van nummer 2 dus of het nu zo handig is geweest om dit topic te lezen
[...]
Welk ontwikkeld/westers land zet een pas bevallen vrouw 2 uur na haar bevalling op straat?
Je wordt mi niet " op straat gezet", er gaat immers een kraamhulp mee voor eerste overdracht naar huis. En dit soort dingen gebeuren idd ook in ziekenhuizen! Na een erg rommelig gelopen bevalling zonder enige communicatie met mij als patiënt ( ik bleef door ontspanningsoefeningen erg rustig, ontsluiting werd niet gecheckt want premature bevalling dus zou nog hele tijd kunnen duren; toen het echt pijn begon te doen na een paar uur werd er alleen maar richting ruggeprik gepraat terwijl ik nou eindelijk wel eens wilde weten hoeveel cm ontsluiting ik had! .... Toen arts na lang aandringen van mijn kant eindelijk kwam bleek ik " al een tijdje" volledige ontsluiting te hebben!!) werd ik alleen achtergelaten op de verloskamer terwijl zoon naar neonatologie werd gebracht. De verpleegkundige zou zo terug komen, arts was al vertrokken.
Na 1,5 uur heb ik maar eens gebeld met de vraag hoe het met zoon ging ( vriend was mee gegaan naar neo maar had uiteraard telefoon daar uit staan). Verpleegkundige kwam vol verbazing binnen met de onvergetelijke woorden " he, lig jij hier nou al die tijd helemaal alleen?! Waar is je partner dan naar toe?!"
Ik had na de bevalling een flinke nabloeding kunnen krijgen of wat dan ook, had niemand in de gaten gehad hoor... Gelukkig allemaal goed afgelopen maar ik heb wel geleerd om inderdaad niet alleen goed naar je eigen lichaam te luisteren maar ook HEEL duidelijk te communiceren naar ziekenhuis personeel! Luisteren is over het algemeen niet de beste eigenschap van veel artsen...
Overigens nu hoogzwanger van nummer 2 dus of het nu zo handig is geweest om dit topic te lezen
maandag 15 februari 2016 om 23:17
Och wat moet jij je eenzaam hebben gevoelt zeg! Dat lijkt mij echt vreselijk. Dat je na zo'n strijd er maar in je eentje ligt....
Toen ik uit de ok kwam werd ik een kamer ingereden. Daar lag mijn baby in een couveuse. Ik wist niet eens waarom, kon haar niet eens zien omdat ik van de narcose nog helemaal slap was. Heb daar naar mijn idee ook echt heel erg lang alleen gelegen terwijl het in werkelijkheid misschien maar een kwartiertje was voordat mijn familie de kamer op kwam. Moet je nagaan dat ik mij toen al zo rot voelde maar jij al helemaal.
Wat ik ook zo raar vond was dat ik in het zoekenhuis helemaal niets kreeg. Ik had vreselijk dorst maar kreeg niet eens een bekertje water. Mijn vriend had de " vreettas" laten staan dus die heb ik maar gepakt en in 1 x 2 liter cola gedronken en 4 Snickers. Van alle dagen in het ziekenhuis heb ik niets te eten gekregen ( hele lange bevalling, ivm het een keizersnede zou worden mocht ik niets eten) maar na 3 dagen volle weeën en niets te drinken werd ik toch wel erg gek. Vriend gaf mij steeds drinken en kreeg dan op z'n donder van de zusters.
Toen ik uit de ok kwam werd ik een kamer ingereden. Daar lag mijn baby in een couveuse. Ik wist niet eens waarom, kon haar niet eens zien omdat ik van de narcose nog helemaal slap was. Heb daar naar mijn idee ook echt heel erg lang alleen gelegen terwijl het in werkelijkheid misschien maar een kwartiertje was voordat mijn familie de kamer op kwam. Moet je nagaan dat ik mij toen al zo rot voelde maar jij al helemaal.
Wat ik ook zo raar vond was dat ik in het zoekenhuis helemaal niets kreeg. Ik had vreselijk dorst maar kreeg niet eens een bekertje water. Mijn vriend had de " vreettas" laten staan dus die heb ik maar gepakt en in 1 x 2 liter cola gedronken en 4 Snickers. Van alle dagen in het ziekenhuis heb ik niets te eten gekregen ( hele lange bevalling, ivm het een keizersnede zou worden mocht ik niets eten) maar na 3 dagen volle weeën en niets te drinken werd ik toch wel erg gek. Vriend gaf mij steeds drinken en kreeg dan op z'n donder van de zusters.
dinsdag 16 februari 2016 om 00:27
Ik ben bij 1 van mijn kinderen in mijn eentje bevallen - zonder iemand die ik kende. Enkel wisselende verpleegkundigen erbij.
Ik kwam namelijk voor controle en werd zonder inlichting of overleg naar de beval afdeling gebracht om direct en met spoed ingeleid te worden. De persoon die bij mij was, moest voor mijn andere kinderen zorgen en ging dus weg.
Ik werd vastgelegd op bed, met weeenopwekkers, ik moest zelf nog vragen wat het was wat er door het infuus werd gedaan. Niemand vertelde me dat het weeenopwekkers waren, dat ik werd ingeleid of wat dan ook. Ik mocht niet meer eten, drinken, niks.
En de verloskundige van het ziekenhuis waar ik lag, zei "als je nu niet normaal doet, beval je maar helemaal in je eentje. Dan gaan wij weg".
Ik schreeuwde namelijk omdat ik zooo veel pijn had van de weeenopwekkers,, die mij binnen drie uur van 0 tot volledige ontsluiting brachten.
Niet het meest gruwelijke verhaal wat ik hier heb gelezen maar ik vond het toch een nare ervaring.
Ik kwam namelijk voor controle en werd zonder inlichting of overleg naar de beval afdeling gebracht om direct en met spoed ingeleid te worden. De persoon die bij mij was, moest voor mijn andere kinderen zorgen en ging dus weg.
Ik werd vastgelegd op bed, met weeenopwekkers, ik moest zelf nog vragen wat het was wat er door het infuus werd gedaan. Niemand vertelde me dat het weeenopwekkers waren, dat ik werd ingeleid of wat dan ook. Ik mocht niet meer eten, drinken, niks.
En de verloskundige van het ziekenhuis waar ik lag, zei "als je nu niet normaal doet, beval je maar helemaal in je eentje. Dan gaan wij weg".
Ik schreeuwde namelijk omdat ik zooo veel pijn had van de weeenopwekkers,, die mij binnen drie uur van 0 tot volledige ontsluiting brachten.
Niet het meest gruwelijke verhaal wat ik hier heb gelezen maar ik vond het toch een nare ervaring.
dinsdag 16 februari 2016 om 13:12
Hier nu 5 maanden geleden..
37+3 weken.. Opgenomen wegens erg hoge bloeddruk die niet omlaag ging met bloeddrukverlagers.. Volgende ochtend gehoord dat ik ingeleid zou word, maar omdat ik in een 3e lijns academisch ziekenhuis lag hadden ze geen plek voor mij (veel nog meer spoedgevallen daar) en ivm mogelijke eclampsie wilden ze me wel zo snel mogelijk geholpen hebben.. Dus overgeplaatst naar een ander ziekenhuis.. Mocht wel zelf kiezen
Daar uiteindelijk ballonnetje geplaatst. Tot zover nog makkelijk. 1 dag erna ballonnetje eruit en we konden sochtends beginnen.. Vliezen gebroken, weeen kwamen niet zelf dus aan infuus, toen opeens voelde ik me heel naar worden. Mijn hoge bloeddruk (170/120 ofzoiets) waarvoor ik was opgenomen daalde opeens pijlsnel naar een onderdruk van 39..
Op mijn zij gelegd, vocht toegediend gekregen so far so good.
Uiteindelijk deed het vrij snel veel zeer(rugweeen) dus zoals afgesproken naar de anesthesie gebracht voor een ruggenprik. Hier kwam een assistent die die ruggenprik wel "effe" zou zetten. Daarna kreeg ik een icepack op diverse plekken en moest ik aangeven of ik dat nog voelde. Ja ik voelde alles nog.. Hmm dat vonden ze wel raar, maar agh wie weet moest de vloeistof nog wat intrekken...
Na 10 uur weeen(ruggenprik heeft uiteindelijk nooit gewerkt) nog geen enkele vordering. Na 12 uur ook nog steeds niks.. Na 13 uur (laatste uur onbeschrijfelijk veel pijn en het deed al zon zeer) opeens alle centimeters binnen.. Dat bleek een weeenstorm te zijn...toch moest ik nog 1,5 uur wachten.. Nooit begrepen waarom.
Maar anyhow nooit persweeen gehad(ruggenprik stond al lang en breed uit want deed toch niks) dus had ze moeten voelen als ze er waren wel in 1 uur en 10 min mijn zoontje er uit geperst.. Met knip.. Want zoonlief hielt zijn armpje voor zijn hoofd en had zijn navelstreng dubbel om zijn nek dus hij moest er nu echt uit. Maximaal bloedverlies..
4 dagen later moest zoon naar de kno arts wegens tongriempje(ik moest mee, nee kon echt niet man alleen zeiden ze daar) hebben ze me 4 uur laten wachten! Zat ik 4 uur lang op die hechtingen.. Kon daarna 2 weken bijna niet bewegen van de pijn..
Wel fijn: 1 verpleegkundige is langer blijven zitten dan haar dienst voor mij en heeft iets van 80% van haar werktijd aan mij besteed..iedere keer dat ze wegmoest heel even zei ze tegen man en mij: als er wat is gelijk bellen ik kom meteen. Maar vaak vlak voordat ik wilde bellen was ze er al weer. Zij was zooo lief!
37+3 weken.. Opgenomen wegens erg hoge bloeddruk die niet omlaag ging met bloeddrukverlagers.. Volgende ochtend gehoord dat ik ingeleid zou word, maar omdat ik in een 3e lijns academisch ziekenhuis lag hadden ze geen plek voor mij (veel nog meer spoedgevallen daar) en ivm mogelijke eclampsie wilden ze me wel zo snel mogelijk geholpen hebben.. Dus overgeplaatst naar een ander ziekenhuis.. Mocht wel zelf kiezen
Daar uiteindelijk ballonnetje geplaatst. Tot zover nog makkelijk. 1 dag erna ballonnetje eruit en we konden sochtends beginnen.. Vliezen gebroken, weeen kwamen niet zelf dus aan infuus, toen opeens voelde ik me heel naar worden. Mijn hoge bloeddruk (170/120 ofzoiets) waarvoor ik was opgenomen daalde opeens pijlsnel naar een onderdruk van 39..
Op mijn zij gelegd, vocht toegediend gekregen so far so good.
Uiteindelijk deed het vrij snel veel zeer(rugweeen) dus zoals afgesproken naar de anesthesie gebracht voor een ruggenprik. Hier kwam een assistent die die ruggenprik wel "effe" zou zetten. Daarna kreeg ik een icepack op diverse plekken en moest ik aangeven of ik dat nog voelde. Ja ik voelde alles nog.. Hmm dat vonden ze wel raar, maar agh wie weet moest de vloeistof nog wat intrekken...
Na 10 uur weeen(ruggenprik heeft uiteindelijk nooit gewerkt) nog geen enkele vordering. Na 12 uur ook nog steeds niks.. Na 13 uur (laatste uur onbeschrijfelijk veel pijn en het deed al zon zeer) opeens alle centimeters binnen.. Dat bleek een weeenstorm te zijn...toch moest ik nog 1,5 uur wachten.. Nooit begrepen waarom.
Maar anyhow nooit persweeen gehad(ruggenprik stond al lang en breed uit want deed toch niks) dus had ze moeten voelen als ze er waren wel in 1 uur en 10 min mijn zoontje er uit geperst.. Met knip.. Want zoonlief hielt zijn armpje voor zijn hoofd en had zijn navelstreng dubbel om zijn nek dus hij moest er nu echt uit. Maximaal bloedverlies..
4 dagen later moest zoon naar de kno arts wegens tongriempje(ik moest mee, nee kon echt niet man alleen zeiden ze daar) hebben ze me 4 uur laten wachten! Zat ik 4 uur lang op die hechtingen.. Kon daarna 2 weken bijna niet bewegen van de pijn..
Wel fijn: 1 verpleegkundige is langer blijven zitten dan haar dienst voor mij en heeft iets van 80% van haar werktijd aan mij besteed..iedere keer dat ze wegmoest heel even zei ze tegen man en mij: als er wat is gelijk bellen ik kom meteen. Maar vaak vlak voordat ik wilde bellen was ze er al weer. Zij was zooo lief!
dinsdag 16 februari 2016 om 13:20
Ik wil aan mijn eerdere stukje nog even toevoegen dat alle verpleegkundigen heel lief waren, ze hebben zo goed mogelijk voor mij (en mijn man, die het ook allemaal behoorlijk spannend vond) gezorgd. Ik zou (ondanks de horkerige gyn van het eindgesprek) een volgende keer gewoon weer naar dit ziekenhuis gaan.
Ook probeerden ze me echt een hart onder de riem te steken en gerust te stellen. Heb veel handen fijngeknepen en bijna alle verpleegkundigen van de afdeling gezien (nogal lang gelegen dus dan zie je alle diensten voorbij komen). Daar heb ik wel warme gevoelens aan overgehouden; wat een goed team, en wat een zorgzame dames werken daar. En ze legden ook alles goed uit, wat ik fijn vond, want ik had nog nooit een infuus, katheter, ruggenprik gehad. Ook een positief deel dus voor mij
Vind het wel schrijnend hoor, de dames die hier op brute wijze gehecht zijn (was zelf nog verdoofd) en daar maar liggen te wachten met alles tentoongesteld net na de bevalling en zonder kind moeten wachten. Vreselijk.
Ook probeerden ze me echt een hart onder de riem te steken en gerust te stellen. Heb veel handen fijngeknepen en bijna alle verpleegkundigen van de afdeling gezien (nogal lang gelegen dus dan zie je alle diensten voorbij komen). Daar heb ik wel warme gevoelens aan overgehouden; wat een goed team, en wat een zorgzame dames werken daar. En ze legden ook alles goed uit, wat ik fijn vond, want ik had nog nooit een infuus, katheter, ruggenprik gehad. Ook een positief deel dus voor mij
Vind het wel schrijnend hoor, de dames die hier op brute wijze gehecht zijn (was zelf nog verdoofd) en daar maar liggen te wachten met alles tentoongesteld net na de bevalling en zonder kind moeten wachten. Vreselijk.
dinsdag 16 februari 2016 om 13:32
dinsdag 16 februari 2016 om 13:59
Hier ook geen klachten over het ziekenhuispersoneel. Verpleegkundigen waren heel aardig en kundig, de klinisch verloskundige ook. Alleen aan mijn eigen verloskundige heb ik geen goede herinneringen omdat ze het "jammer" vond dat ik pijnstilling wilde, en dat dus ook zo zei. Ze is ook gewoon vertrokken toen en wij moesten maar naar het ziekenhuis. Had het idee dat ze het allemaal nogal bagatelliseerde. Toen mijn man na een nacht weeën belde omdat ik het niet meer volhield en naar het ziekenhuis wilde kwam ze met: ga maar onder de douche (had ik de hele nacht al gezeten zo ongeveer) en neem maar een paracetamolletje
dinsdag 16 februari 2016 om 14:32
quote:cellista schreef op 15 februari 2016 @ 21:40:
[...]
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.
In mijn geval - en nog in veel meer gevallen, zo kan ik me voorstellen - was het dus NIET even veilig geweest om thuis te bevallen. Ik heb de hele bevalling op een ziekenhuisbed aan een monitor gelegen en dat was zeker niet onnodig. Ze doen dat ook in het ziekenhuis echt niet voor de lol. Zonder medische hulp was mijn dochter er nu of niet geweest, of was zij zwaar gehandicapt geweest.
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
[...]
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.
In mijn geval - en nog in veel meer gevallen, zo kan ik me voorstellen - was het dus NIET even veilig geweest om thuis te bevallen. Ik heb de hele bevalling op een ziekenhuisbed aan een monitor gelegen en dat was zeker niet onnodig. Ze doen dat ook in het ziekenhuis echt niet voor de lol. Zonder medische hulp was mijn dochter er nu of niet geweest, of was zij zwaar gehandicapt geweest.
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
dinsdag 16 februari 2016 om 15:47
quote:valerievaldera schreef op 16 februari 2016 @ 14:32:
[...]
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
Maar zo ligt het dus niet, het is niet óf in het ziekenhuis maar veilig, óf thuis maar een dood/gehandicapt kind. Een thuisbevalling zonder medische indicatie lijkt niet te verschillen in veiligheid tov een poliklinische bevalling in het ziekenhuis. Mits je binnen een redelijk termijn in het ziekenhuis kan komen natuurlijk.
Als je tegen het advies van artsen en verloskundigen toch thuis bevalt is het natuurlijk een ander verhaal.
Jouw eigen gevoel (een thuisbevalling is onveilig!) is natuurlijk voor jou wel heel belangrijk.
En ik denk dat een bevalling nooit heel relaxed of zen is, trouwens
[...]
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
Maar zo ligt het dus niet, het is niet óf in het ziekenhuis maar veilig, óf thuis maar een dood/gehandicapt kind. Een thuisbevalling zonder medische indicatie lijkt niet te verschillen in veiligheid tov een poliklinische bevalling in het ziekenhuis. Mits je binnen een redelijk termijn in het ziekenhuis kan komen natuurlijk.
Als je tegen het advies van artsen en verloskundigen toch thuis bevalt is het natuurlijk een ander verhaal.
Jouw eigen gevoel (een thuisbevalling is onveilig!) is natuurlijk voor jou wel heel belangrijk.
En ik denk dat een bevalling nooit heel relaxed of zen is, trouwens
dinsdag 16 februari 2016 om 15:50
quote:valerievaldera schreef op 16 februari 2016 @ 14:32:
[...]
In mijn geval - en nog in veel meer gevallen, zo kan ik me voorstellen - was het dus NIET even veilig geweest om thuis te bevallen. Ik heb de hele bevalling op een ziekenhuisbed aan een monitor gelegen en dat was zeker niet onnodig. Ze doen dat ook in het ziekenhuis echt niet voor de lol. Zonder medische hulp was mijn dochter er nu of niet geweest, of was zij zwaar gehandicapt geweest.
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
Bij jou liep het zo, bij een ander loopt de baby een fatale infectie op in het ziekenhuis of raakt de moeder gehandicapt door verkeerd ingrijpen van de gynaecoloog. Het nare is dat je niet van tevoren weet hoe een bevalling zal lopen en dus ook niet op welke plek je als individu het beste kunt bevallen. Elke plek die je kiest heeft voor en nadelen.
Ik ben 2 keer thuis bevallen en 1 keer in het ziekenhuis en ik heb alle keren van tevoren de keus gemaakt op rationele gronden, niet omdat ik er heel zweverig en romantisch in sta. In Nederland is een thuisbevalling echt net zo veilig als een ziekenhuisbevalling.
[...]
In mijn geval - en nog in veel meer gevallen, zo kan ik me voorstellen - was het dus NIET even veilig geweest om thuis te bevallen. Ik heb de hele bevalling op een ziekenhuisbed aan een monitor gelegen en dat was zeker niet onnodig. Ze doen dat ook in het ziekenhuis echt niet voor de lol. Zonder medische hulp was mijn dochter er nu of niet geweest, of was zij zwaar gehandicapt geweest.
Dus nee, hartstikke fijn hoor dat thuisbevallen, klinkt allemaal reuze gezellig, maar ik was zo blij dat ik in het ziekenhuis was. Niet omdat ik me daar veiliger bij voelde (want ik had geen idee, het was mijn eerste bevalling), maar omdat ik het zonder medisch ingrepen niet had gered. Dan liever een dag een (rot)bevalling meemaken in het ziekenhuis (iets dat niet mijn eerste keuze had), dan een wat-voel-ik-me-zen hypnobirthing badbevalling, maar wel een dood of gehandicapt kind voor de rest van mijn/ons leven.
Bij jou liep het zo, bij een ander loopt de baby een fatale infectie op in het ziekenhuis of raakt de moeder gehandicapt door verkeerd ingrijpen van de gynaecoloog. Het nare is dat je niet van tevoren weet hoe een bevalling zal lopen en dus ook niet op welke plek je als individu het beste kunt bevallen. Elke plek die je kiest heeft voor en nadelen.
Ik ben 2 keer thuis bevallen en 1 keer in het ziekenhuis en ik heb alle keren van tevoren de keus gemaakt op rationele gronden, niet omdat ik er heel zweverig en romantisch in sta. In Nederland is een thuisbevalling echt net zo veilig als een ziekenhuisbevalling.
dinsdag 16 februari 2016 om 15:57
quote:pocketsize schreef op 16 februari 2016 @ 15:47:
[...]
Jouw eigen gevoel (een thuisbevalling is onveilig!) is natuurlijk voor jou wel heel belangrijk. Het gaat dus niet om mijn gevoel. Er is nu eenmaal een kleine groep vrouwen die ernstige complicaties heeft tijdens de bevalling en waarbij een kwartier in een ambulance liggen wel te lang zou zijn. In sommige gevallen telt iedere seconde. Je weet van tevoren niet of jij bij die kleine groep vrouwen hoort, waarschijnlijk niet en dan kun je prima thuis bevallen, maar ik zou persoonlijk dat risico niet willen nemen en ik vind het een beetje naïef (na mijn eigen ervaring) dat andere vrouwen ervoor kiezen dit risico wel te nemen. Het gaat wel om je kind en om je eigen leven/gezondheid.
[...]
Jouw eigen gevoel (een thuisbevalling is onveilig!) is natuurlijk voor jou wel heel belangrijk. Het gaat dus niet om mijn gevoel. Er is nu eenmaal een kleine groep vrouwen die ernstige complicaties heeft tijdens de bevalling en waarbij een kwartier in een ambulance liggen wel te lang zou zijn. In sommige gevallen telt iedere seconde. Je weet van tevoren niet of jij bij die kleine groep vrouwen hoort, waarschijnlijk niet en dan kun je prima thuis bevallen, maar ik zou persoonlijk dat risico niet willen nemen en ik vind het een beetje naïef (na mijn eigen ervaring) dat andere vrouwen ervoor kiezen dit risico wel te nemen. Het gaat wel om je kind en om je eigen leven/gezondheid.
dinsdag 16 februari 2016 om 16:12
quote:cellista schreef op 16 februari 2016 @ 15:50:
[...]
Bij jou liep het zo, bij een ander loopt de baby een fatale infectie op in het ziekenhuis of raakt de moeder gehandicapt door verkeerd ingrijpen van de gynaecoloog. Het nare is dat je niet van tevoren weet hoe een bevalling zal lopen en dus ook niet op welke plek je als individu het beste kunt bevallen. Elke plek die je kiest heeft voor en nadelen.
Ik ben 2 keer thuis bevallen en 1 keer in het ziekenhuis en ik heb alle keren van tevoren de keus gemaakt op rationele gronden, niet omdat ik er heel zweverig en romantisch in sta. In Nederland is een thuisbevalling echt net zo veilig als een ziekenhuisbevalling.Deze reactie getuigt wel van erg weinig vertrouwen in de medische wetenschap. Bij een moeizame/gecompliceerde bevalling ben je toch echt beter af in het ziekenhuis. Maar goed, ik zal stoppen met hierover discussiëren is inderdaad wat offtopic.
[...]
Bij jou liep het zo, bij een ander loopt de baby een fatale infectie op in het ziekenhuis of raakt de moeder gehandicapt door verkeerd ingrijpen van de gynaecoloog. Het nare is dat je niet van tevoren weet hoe een bevalling zal lopen en dus ook niet op welke plek je als individu het beste kunt bevallen. Elke plek die je kiest heeft voor en nadelen.
Ik ben 2 keer thuis bevallen en 1 keer in het ziekenhuis en ik heb alle keren van tevoren de keus gemaakt op rationele gronden, niet omdat ik er heel zweverig en romantisch in sta. In Nederland is een thuisbevalling echt net zo veilig als een ziekenhuisbevalling.Deze reactie getuigt wel van erg weinig vertrouwen in de medische wetenschap. Bij een moeizame/gecompliceerde bevalling ben je toch echt beter af in het ziekenhuis. Maar goed, ik zal stoppen met hierover discussiëren is inderdaad wat offtopic.
dinsdag 16 oktober 2018 om 22:00
Je kunt niet altijd ervoor kiezen om in het ziekenhuis te bevallen. Mijn 2e bevalling ging zo snel dat ik al op 9cm zat toen de verloskundige kwam.
Mijn 1e bevalling was echt hel. Het begon netjes met regelmatige weeën maar al snel kwam er een weeënstorm wat inhield dat er geen pauze tussen de weeën in zat, ze volgden elkaar gewoon op.
Ik ging nog even douchen maar al snel kreeg ik persweeën en ik deed flink mijn best maar ik voelde dat er iets niet klopte. Ik weet nog dat ik riep ik pers mijn darmen eruit! En de vk maar zeggen nee hoor (wel dus, maar ze wilde niet dat ik dat zou weten en uit angst niks meer durfde).
De vk heeft met tientallen verschillende posities laten aannemen, probeerde mijn vliezen te breken, ze had een katheter ingebracht maar het mocht allemaal niet baten. En zij maar doen alsof ik meer moest geven, mijn God ik was kapot! Na 2.5 uur (!!) persen voor niks werd besloten dat we z.s.m. naar het ziekenhuis moesten. Kon ik nog even 6 trappen af naar beneden.
In het ziekenhuis aangekomen zei de vk dat ze nu snel moest komen anders zou ze de gyn erbij halen. Ze knipte flink in en duwde met kracht op mijn buik en daar was ze dan eindelijk! Maar wel met een enorme blauwpaarse bloeduitstorting op haar voorhoofd, welke ook flink gezwollen was, iedereen schrok ervan (behalve ik, want ik kreeg haar pas te zien met haar mutsje al op).
Ze bleek verkeerd te hebben gelegen, in een voorhoofdsligging. Blijkbaar kan je met die ligging dus eigenlijk niet natuurlijk bevallen.
Er bleek nog een stuk placenta achter te zijn gebleven dus die moest stuk vk nog even gaan zoeken. Dat vond ik heel naar. Daarna nog even lekker gehecht want ik was ook nog uitgescheurd na die knip.
Mijn herstel was niet prettig, ik had enorme aambeien, echt niet normaal en een gekneusd stuitje. Hechtingen ook niet prettig natuurlijk. Mijn hele daarbeneden was blauwzwart van boven naar beneden. Ik kon niet liggen of zitten eigenlijk en ik dacht jeetje wat een hel is dat bevallen zeg!!
Ik heb later nog een ingreep gehad i.v.m. de aambeien (ook geen pretje hee), want niks anders hielp. Maar veel hielp die ingreep ook niet. Ook heb ik een verzakte baarmoeder overgehouden aan deze bevalling in die graad dat fysiotherapie niks meer uithaalt en een ring heb uithaalt geprobeerd maar dat was ook geen succes. Dochters zijn nu nog te jong om een paar weken uit de running te zijn maar ik zal toch aan een operatie moeten geloven uiteindelijk. Gelukkig was met mijn meisje alles goed.
2e bevalling ging trouwens van een leien dakje
Mijn 1e bevalling was echt hel. Het begon netjes met regelmatige weeën maar al snel kwam er een weeënstorm wat inhield dat er geen pauze tussen de weeën in zat, ze volgden elkaar gewoon op.
Ik ging nog even douchen maar al snel kreeg ik persweeën en ik deed flink mijn best maar ik voelde dat er iets niet klopte. Ik weet nog dat ik riep ik pers mijn darmen eruit! En de vk maar zeggen nee hoor (wel dus, maar ze wilde niet dat ik dat zou weten en uit angst niks meer durfde).
De vk heeft met tientallen verschillende posities laten aannemen, probeerde mijn vliezen te breken, ze had een katheter ingebracht maar het mocht allemaal niet baten. En zij maar doen alsof ik meer moest geven, mijn God ik was kapot! Na 2.5 uur (!!) persen voor niks werd besloten dat we z.s.m. naar het ziekenhuis moesten. Kon ik nog even 6 trappen af naar beneden.
In het ziekenhuis aangekomen zei de vk dat ze nu snel moest komen anders zou ze de gyn erbij halen. Ze knipte flink in en duwde met kracht op mijn buik en daar was ze dan eindelijk! Maar wel met een enorme blauwpaarse bloeduitstorting op haar voorhoofd, welke ook flink gezwollen was, iedereen schrok ervan (behalve ik, want ik kreeg haar pas te zien met haar mutsje al op).
Ze bleek verkeerd te hebben gelegen, in een voorhoofdsligging. Blijkbaar kan je met die ligging dus eigenlijk niet natuurlijk bevallen.
Er bleek nog een stuk placenta achter te zijn gebleven dus die moest stuk vk nog even gaan zoeken. Dat vond ik heel naar. Daarna nog even lekker gehecht want ik was ook nog uitgescheurd na die knip.
Mijn herstel was niet prettig, ik had enorme aambeien, echt niet normaal en een gekneusd stuitje. Hechtingen ook niet prettig natuurlijk. Mijn hele daarbeneden was blauwzwart van boven naar beneden. Ik kon niet liggen of zitten eigenlijk en ik dacht jeetje wat een hel is dat bevallen zeg!!
Ik heb later nog een ingreep gehad i.v.m. de aambeien (ook geen pretje hee), want niks anders hielp. Maar veel hielp die ingreep ook niet. Ook heb ik een verzakte baarmoeder overgehouden aan deze bevalling in die graad dat fysiotherapie niks meer uithaalt en een ring heb uithaalt geprobeerd maar dat was ook geen succes. Dochters zijn nu nog te jong om een paar weken uit de running te zijn maar ik zal toch aan een operatie moeten geloven uiteindelijk. Gelukkig was met mijn meisje alles goed.
2e bevalling ging trouwens van een leien dakje
dinsdag 16 oktober 2018 om 22:26
Heb net het topic nog eens doorgelezen. Ik heb niet de helft aan horror meegemaakt maar ik heb het bij 1 gehouden. Dat nooit meer. Zie die lul nog naar binnen komen met zijn ‘proficiat moeders, toch helemaal op eigen kracht gedaan”. Flikker toch op vent. En dat zei ik ook hardop. Aan de blikken van de verpleegkundigen te zien waren ze het roerend met mij eens
woensdag 17 oktober 2018 om 00:19
Bij beide bevallingen wilde de placenta maar moeilijk komen en mijn baarmoeder niet krimpen wat beide keren ok-dreiging en bijna 2 liter bloedverlies opleverde. Mijn zoon is met een schouderdystocie geboren waar hij gelukkig niets aan over heeft gehouden. Dus het was beide keren een 'circus' aan mijn bed.
Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag
