Kinderen
alle pijlers
Horror bevallingen
zondag 14 februari 2016 om 09:32
Plaats dit in kinderen omdat die doelgroep allemaal kinderen heeft waarschijnlijk. Als je zwanger bent kan je dit daarom ook beter niet lezen!!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
maandag 15 februari 2016 om 10:37
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.
maandag 15 februari 2016 om 11:44
quote:Bloemetje2016 schreef op 15 februari 2016 @ 07:36:
Juist dat " wat langer duren" is gewoon echt heel erg gevaarlijk. Persoonlijk vind ik het echt onverantwoord als ze je toch thuis laten als het te lang duurt. Je hele baby wordt fijn geknepen en dat is niet goed om dat lang te laten duren.
Er stond wel een ambulance voor de deur hoor. De ambulance broeders hebben een bakkie koffie gedronken en gewacht tot de placenta er uit was.
Dochter had overigens een apgarscore van 9-9-10, dus wat dat betreft geen schade geleden van het lange persen. Wel een cefaal hematoom. Maar die had ze van een tang of pomp waarschijnlijk ook gehad.
Ik had trouwens in eerste instantie wel in het zknhuis willen bevallen, maar dat was vol. (En twee andere ziekenhuizen in de omgeving ook.)
Juist dat " wat langer duren" is gewoon echt heel erg gevaarlijk. Persoonlijk vind ik het echt onverantwoord als ze je toch thuis laten als het te lang duurt. Je hele baby wordt fijn geknepen en dat is niet goed om dat lang te laten duren.
Er stond wel een ambulance voor de deur hoor. De ambulance broeders hebben een bakkie koffie gedronken en gewacht tot de placenta er uit was.
Dochter had overigens een apgarscore van 9-9-10, dus wat dat betreft geen schade geleden van het lange persen. Wel een cefaal hematoom. Maar die had ze van een tang of pomp waarschijnlijk ook gehad.
Ik had trouwens in eerste instantie wel in het zknhuis willen bevallen, maar dat was vol. (En twee andere ziekenhuizen in de omgeving ook.)
maandag 15 februari 2016 om 11:50
Ziekenhuizen vol? Jeetje wat een ellende dan zeg! Hier had ik het geluk dat ik de laatste verloskamer had maar anders kon ik sowieso naar een ander ziekenhuis. Echt belachelijk. Als je nagaat dat een ambulance er ook tijd voor nodig heeft om bij je te komen. Was ik thuis geweest dan was het echt vreselijk afgelopen. Apcar score was hier : 1,5,9
maandag 15 februari 2016 om 12:53
quote:valerievaldera schreef op 15 februari 2016 @ 10:37:
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.Nee dat snap ik ook niet. Volgens mijn gyn hier in Italië ook compleet onverantwoord en belachelijk. Hier is een ziekenhuis bevalling standaard, of tegen bijbetaling een kamer in een soort kraam/beval hotel. Maar dan zit je aan het ziekenhuis vast zeg maar.
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.Nee dat snap ik ook niet. Volgens mijn gyn hier in Italië ook compleet onverantwoord en belachelijk. Hier is een ziekenhuis bevalling standaard, of tegen bijbetaling een kamer in een soort kraam/beval hotel. Maar dan zit je aan het ziekenhuis vast zeg maar.
maandag 15 februari 2016 om 13:04
Ook ik wil graag even mijn verhaal delen met jullie. Respect voor iedereen hier!!
In mijn omgeving veelal rustige thuisbevallingen dus voel me soms een beetje alleen met mijn ervaring.
Dag voor bevalling bleek het minder goed met zoon te gaan. Na een CTG besloten om in te gaan leiden de volgende dag. Echter begonnen s nachts de weeën. Bij iedere wee overgeven. Om 9 uur s morgens had ik nog maar 2 centimeter en was ik kapot van geen slaap, constant overgeven, niks binnenhouden.
Naar ziekenhuis waar ze me eerst weer een dagje weg wilden sturen omdat het druk was. Gelukkig bevielen 2 vrouwen redelijk vlot blijkbaar want ze ik mocht blijven en ze gingen doorzetten.
Om ruggeprik gevraagd voordat ze weeenopwekers zouden gaan geven want geen idee hoe ik die weeën nog moest gaan opvangen. Na zetten ruggeprik viel ik weg en ging de catheter 2 x mis. Ook het infuus moest 2 x overnieuw. Terug op de verloskamer weeën opwekkers gekregen. Zoon had het zwaar. Constant zakte zijn hartslag waardoor er iedere keer mensen binnen kwamen die naar de monitor staarden, weer wegliepen etc. Met 5 cm wilden ze een keizersnede doen maar ging het weer wat beter met zoon. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog met 7/8 centimeter en heeft allerlei testen gedaan. Zoon kon een vaginale bevalling nog aan mits ik binnen een kwartier hem eruit zou persen. Vacuüm dus! Hij bleek ook een sterrenkijker te zijn. Dwars door de ruggeprik kwamen mijn weeën de laatste centimeters. Overgeven, trillen, huilen etc. Bij volledige ontsluiting moest ik alles geven wat ik had. Vacuüm schoot er 3 x vanaf maar het is gelukt, met 13 minuten was hij er.
Ook in vruchtwater gepoept dus meteen weg naar een team op de weg. Man ook mee. En dan lig je daar. Je snapt er eigenlijk niets van wat er allemaal gebeurd. Het hechten vond ik vreselijk. Voelde iedere steek, ondanks 3 x bijverdoven. Ik was op en kon niks meer hebben. Het heeft uiteindelijk 18 uur geduurd. Vervolgens bleek ook dat zoon opgenomen moest worden. In een couveuse op neonatologie. Meteen gescheiden dus van hem. En dat vond ik het allerergste als ik terug kijk. Tuurlijk heb ik hem vast gehouden. Een kwartier na de geboorte een paar minuten en 1,5 uur later langer. Maar ik kon zelf niet lopen en moes door een verpleegkundige naar de afdeling gereden worden s nachts en als mijn man er niet was.
Wel heb ik een super toffe gynaecoloog gehad en lieve verpleegkundigen en een zeer vriendelijke kinderarts. Dat heeft allemaal erg geholpen. Weet niet of er een tweede komt. Wil het wel graag maar weet ook dat dit dan weer in volle hevigheid boven gaat komen. Vooral angst om weer meteen gescheiden te worden van je kind denk ik. Ach, het is nu nog vers en hoef er nog even niet serieus over na te denken.
Was en ben wel zeer onder de indruk van de power die je op dat moment hebt. Zowel mentaal als fysiek. Ik ben geen een keer in paniek geraakt, was rustig en ontspannen en heb niet geschreeuwd of iets. Dat had ik echt nooit gedacht in deze omstandigheden. Was zeer gefocused en heb me overgegeven aan hoe het was op dat moment.
En inderdaad, iemand zei al, tegenwoordig lijkt alsof het goed komt als je maar ontspant. Nee dat is echt niet waar. Heb hypnobirthing en vele andere dingen gedaan ter voorbereiding. Was kalm en ontspannen maar nee, er zijn meer factoren. Kind wat verkeerd ligt, lichaam wat niet goed ontsluit etc. Etc. Het is iets heel moois je kind dragen en baren maar ook iets wat vele risico s met zich meeneemt. Dat heb ik wel geleerd. Wilde eerst echt niet in het ziekenhuis bevallen maar ben nu zeer dankbaar dat ze er zijn!!
En overigens ben ik fysiek goed en snel hersteld en mijn zoon ook. Was bang voor een huilbaby na al dit gedoe met hem maar hij heeft zich er goed doorheen geslagen. Ben dan ook super trots op hem en op mijzelf! Dat klusje hebben we maar mooi samen geklaard. En nu genieten!!
In mijn omgeving veelal rustige thuisbevallingen dus voel me soms een beetje alleen met mijn ervaring.
Dag voor bevalling bleek het minder goed met zoon te gaan. Na een CTG besloten om in te gaan leiden de volgende dag. Echter begonnen s nachts de weeën. Bij iedere wee overgeven. Om 9 uur s morgens had ik nog maar 2 centimeter en was ik kapot van geen slaap, constant overgeven, niks binnenhouden.
Naar ziekenhuis waar ze me eerst weer een dagje weg wilden sturen omdat het druk was. Gelukkig bevielen 2 vrouwen redelijk vlot blijkbaar want ze ik mocht blijven en ze gingen doorzetten.
Om ruggeprik gevraagd voordat ze weeenopwekers zouden gaan geven want geen idee hoe ik die weeën nog moest gaan opvangen. Na zetten ruggeprik viel ik weg en ging de catheter 2 x mis. Ook het infuus moest 2 x overnieuw. Terug op de verloskamer weeën opwekkers gekregen. Zoon had het zwaar. Constant zakte zijn hartslag waardoor er iedere keer mensen binnen kwamen die naar de monitor staarden, weer wegliepen etc. Met 5 cm wilden ze een keizersnede doen maar ging het weer wat beter met zoon. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog met 7/8 centimeter en heeft allerlei testen gedaan. Zoon kon een vaginale bevalling nog aan mits ik binnen een kwartier hem eruit zou persen. Vacuüm dus! Hij bleek ook een sterrenkijker te zijn. Dwars door de ruggeprik kwamen mijn weeën de laatste centimeters. Overgeven, trillen, huilen etc. Bij volledige ontsluiting moest ik alles geven wat ik had. Vacuüm schoot er 3 x vanaf maar het is gelukt, met 13 minuten was hij er.
Ook in vruchtwater gepoept dus meteen weg naar een team op de weg. Man ook mee. En dan lig je daar. Je snapt er eigenlijk niets van wat er allemaal gebeurd. Het hechten vond ik vreselijk. Voelde iedere steek, ondanks 3 x bijverdoven. Ik was op en kon niks meer hebben. Het heeft uiteindelijk 18 uur geduurd. Vervolgens bleek ook dat zoon opgenomen moest worden. In een couveuse op neonatologie. Meteen gescheiden dus van hem. En dat vond ik het allerergste als ik terug kijk. Tuurlijk heb ik hem vast gehouden. Een kwartier na de geboorte een paar minuten en 1,5 uur later langer. Maar ik kon zelf niet lopen en moes door een verpleegkundige naar de afdeling gereden worden s nachts en als mijn man er niet was.
Wel heb ik een super toffe gynaecoloog gehad en lieve verpleegkundigen en een zeer vriendelijke kinderarts. Dat heeft allemaal erg geholpen. Weet niet of er een tweede komt. Wil het wel graag maar weet ook dat dit dan weer in volle hevigheid boven gaat komen. Vooral angst om weer meteen gescheiden te worden van je kind denk ik. Ach, het is nu nog vers en hoef er nog even niet serieus over na te denken.
Was en ben wel zeer onder de indruk van de power die je op dat moment hebt. Zowel mentaal als fysiek. Ik ben geen een keer in paniek geraakt, was rustig en ontspannen en heb niet geschreeuwd of iets. Dat had ik echt nooit gedacht in deze omstandigheden. Was zeer gefocused en heb me overgegeven aan hoe het was op dat moment.
En inderdaad, iemand zei al, tegenwoordig lijkt alsof het goed komt als je maar ontspant. Nee dat is echt niet waar. Heb hypnobirthing en vele andere dingen gedaan ter voorbereiding. Was kalm en ontspannen maar nee, er zijn meer factoren. Kind wat verkeerd ligt, lichaam wat niet goed ontsluit etc. Etc. Het is iets heel moois je kind dragen en baren maar ook iets wat vele risico s met zich meeneemt. Dat heb ik wel geleerd. Wilde eerst echt niet in het ziekenhuis bevallen maar ben nu zeer dankbaar dat ze er zijn!!
En overigens ben ik fysiek goed en snel hersteld en mijn zoon ook. Was bang voor een huilbaby na al dit gedoe met hem maar hij heeft zich er goed doorheen geslagen. Ben dan ook super trots op hem en op mijzelf! Dat klusje hebben we maar mooi samen geklaard. En nu genieten!!
maandag 15 februari 2016 om 14:03
Nog een tip voor de verwerking, vraag je bevallingsverslag op bij je ziekenhuis. Hier staan alle aantekeningen in die ze tijdens je bevalling maken en dat heeft mij wel beetje geholpen. Staat af en toe wat Ziekenhuis vaktaal in maar je kan met Google een hoop ontcijferen 
Ook goed om terug te lezen als je stukken kwijt bent. Is gewoon je eigen dossier dus heb je recht op.
Ook goed om terug te lezen als je stukken kwijt bent. Is gewoon je eigen dossier dus heb je recht op.
maandag 15 februari 2016 om 15:07
Helaas hier ook 2 klote bevallingen. Eerste geen verloskamer vrij dus gewoon in een ziekenhuis kamer bevallen: totaal ruptuur: moest op de ok worden gehecht maar geen ok vrij. Gehecht onder plaatselijke verdoving: het was barbaars: zoveel pijn. Achteraf gaf de gyn toe dat het een vetenaire toestand was.
Bij de tweede wilde ik een keizersnede maar kreeg ik niet. Resultaat: een totaalruptuur, vaginawand ruptuur en mijn clitoris was gescheurd, daarnaast 1,5 liter bloedverlies: met spoed naar de ok en daar meteen een langdurige operatie gehad. Tegen mijn man werd er gezegd ze is hoogstens een half uurtje weg, even wat hechtingen. Hij heeft 4 uur zitten wachten met een pasgeboren baby op een kamertje. Hij heeft doodsangsten uitgestaan.
Uiteindelijk klachten ingediend: ze hebben toegegeven dat mijn bindweefsel niet sterk genoeg is...nu een verzakte baarmoeder eraan over gehouden. Ze hebben nooit toegegeven inschattingsfouten te hebben gemaakt.
Bij de tweede wilde ik een keizersnede maar kreeg ik niet. Resultaat: een totaalruptuur, vaginawand ruptuur en mijn clitoris was gescheurd, daarnaast 1,5 liter bloedverlies: met spoed naar de ok en daar meteen een langdurige operatie gehad. Tegen mijn man werd er gezegd ze is hoogstens een half uurtje weg, even wat hechtingen. Hij heeft 4 uur zitten wachten met een pasgeboren baby op een kamertje. Hij heeft doodsangsten uitgestaan.
Uiteindelijk klachten ingediend: ze hebben toegegeven dat mijn bindweefsel niet sterk genoeg is...nu een verzakte baarmoeder eraan over gehouden. Ze hebben nooit toegegeven inschattingsfouten te hebben gemaakt.
maandag 15 februari 2016 om 15:12
Jemig, Kate.
Als ze nou gewoon al eens simpelweg sorry zeiden he. En niet eens ´is onze schuld´ maar ´spijtig dat het zo liep´. Als ze er zo omheen draaien voel je je nog een achterlijke mislukte koe ook
Als ze nou gewoon al eens simpelweg sorry zeiden he. En niet eens ´is onze schuld´ maar ´spijtig dat het zo liep´. Als ze er zo omheen draaien voel je je nog een achterlijke mislukte koe ook
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
maandag 15 februari 2016 om 15:43
Nou als ze hadden gezegd wij hebben de tweede keer een grove inschattingsfout gemaakt....vooraf heb ik meerdere gesprekken aangevraagd en gehad om herhaling te voorkomen. Ik werd iedere keer wel serieus genomen maar alles werd weggewuifd en onder de noemer psyschische klachten.
Pas achteraf geven ze iets toe...maar dan zeggen ze nog dat het aan mijn lichaam ligt en dat is idd correct. Maar als ik meerdere keren toch mijn ongenoegen uit en er geen vertrouwen in heb en echt graag een keizersnede wil en zij beslissen om dat niet te doen en vervolgens gaat het gruwelijk mis dat had het in mijn verwerkingsproces belangrijk geweest als ze een excuus hadden gemaakt.
Ik heb bij zwaar tillen pijnklachten in mijn buik, menstruatie krampen en onderrug en soms voel je echt een ballon aan de onderkant. Ik heb daar fysio voor gehad maar er is teveel schade. Ik kan een ring krijgen maar dat is een tijdelijke oplossing. Ik kan er mee leven voor nu als de kinderen wat groter zijn zal er een operatie volgen maar die wil ik het liefste nog even uitstellen zolang er met de klachten te leven valt. Ik heb ook weinig vertrouwen in een operatie door welke gyn dan ook. Het zal ooit moeten maar nu wil ik het niet.
Pas achteraf geven ze iets toe...maar dan zeggen ze nog dat het aan mijn lichaam ligt en dat is idd correct. Maar als ik meerdere keren toch mijn ongenoegen uit en er geen vertrouwen in heb en echt graag een keizersnede wil en zij beslissen om dat niet te doen en vervolgens gaat het gruwelijk mis dat had het in mijn verwerkingsproces belangrijk geweest als ze een excuus hadden gemaakt.
Ik heb bij zwaar tillen pijnklachten in mijn buik, menstruatie krampen en onderrug en soms voel je echt een ballon aan de onderkant. Ik heb daar fysio voor gehad maar er is teveel schade. Ik kan een ring krijgen maar dat is een tijdelijke oplossing. Ik kan er mee leven voor nu als de kinderen wat groter zijn zal er een operatie volgen maar die wil ik het liefste nog even uitstellen zolang er met de klachten te leven valt. Ik heb ook weinig vertrouwen in een operatie door welke gyn dan ook. Het zal ooit moeten maar nu wil ik het niet.
maandag 15 februari 2016 om 18:27
Goh wat heftig Kate!
Is niet niks.
Ik heb ook mijn bevallingsverslag bij het gesprek gekregen 6 weken na de bevalling.
Vreemd hoe daar de "medische meningen" over kunnen verschillen. Dit verslag is ook naar mijn huisarts gestuurd meteen na de bevalling. Die kwam (toen we net thuis waren) meteen even kijken (thuis) hoe het met me ging, en zei geruststellende dingen als "nou meid, het is niet niks wat je hebt moeten doorstaan, maar over het algemeen komt het altijd wel weer goed, mocht je toch nog ergens last van houden dan weet je me te vinden, maar ga eerst maar even lekker bijkomen" Vond ik heel fijn, voelde me ook erg begrepen.
Toen in dat gesprek 6 weken na de bevalling, had ik een man tegenover me (gyn, die niet bij de bevalling was geweest) en die zei "nou, het viel toch wel mee? Je had maar weeTJES"
Weet je wat ik heb gezegd?
"Dan doe het anders zelf maar een keer, zo'n bevalling van 36 uur en een gehechte doos als toetje, het viel wel mee? Ik vond het behoorlijk heftig"
Toen zei hij nogmaals: "nou, het viel allemaal wel mee hoor, ontsluiting, weeTJES, en de baby is geboren" (hij zei nog net niet Hoppa!!!)
Ik heb mijn kind en mijn tas gepakt, heb nog bij de deur gezegd "steek die weeTJES in je hol, zak" en ben weggelopen.
Hormonen laten we maar zeggen. Hoop hem niet te treffen bij een evt. volgende bevalling. Ga daar wel specifiek om vragen overigens; hem niet. Iedereen maar niet hij.
2 weken daarna zat ik bij de huisarts omdat ik last had bij het naar de toilet gaan, bleek ik nog een gescheurde anus te hebben ook nog. Hadden ze ff nog gemist in het ziekenhuis ofzo... Overigens konden ze daar inmiddels ook al niets meer aan doen, is gelukkig nu (bijna een jaar naderhand) wel bijna volledig hersteld. Maar, ophouden is nog lastig; als ik naar het toilet moet, dan moet ik ook gaan.
Is niet niks.
Ik heb ook mijn bevallingsverslag bij het gesprek gekregen 6 weken na de bevalling.
Vreemd hoe daar de "medische meningen" over kunnen verschillen. Dit verslag is ook naar mijn huisarts gestuurd meteen na de bevalling. Die kwam (toen we net thuis waren) meteen even kijken (thuis) hoe het met me ging, en zei geruststellende dingen als "nou meid, het is niet niks wat je hebt moeten doorstaan, maar over het algemeen komt het altijd wel weer goed, mocht je toch nog ergens last van houden dan weet je me te vinden, maar ga eerst maar even lekker bijkomen" Vond ik heel fijn, voelde me ook erg begrepen.
Toen in dat gesprek 6 weken na de bevalling, had ik een man tegenover me (gyn, die niet bij de bevalling was geweest) en die zei "nou, het viel toch wel mee? Je had maar weeTJES"
Weet je wat ik heb gezegd?
"Dan doe het anders zelf maar een keer, zo'n bevalling van 36 uur en een gehechte doos als toetje, het viel wel mee? Ik vond het behoorlijk heftig"
Toen zei hij nogmaals: "nou, het viel allemaal wel mee hoor, ontsluiting, weeTJES, en de baby is geboren" (hij zei nog net niet Hoppa!!!)
Ik heb mijn kind en mijn tas gepakt, heb nog bij de deur gezegd "steek die weeTJES in je hol, zak" en ben weggelopen.
Hormonen laten we maar zeggen. Hoop hem niet te treffen bij een evt. volgende bevalling. Ga daar wel specifiek om vragen overigens; hem niet. Iedereen maar niet hij.
2 weken daarna zat ik bij de huisarts omdat ik last had bij het naar de toilet gaan, bleek ik nog een gescheurde anus te hebben ook nog. Hadden ze ff nog gemist in het ziekenhuis ofzo... Overigens konden ze daar inmiddels ook al niets meer aan doen, is gelukkig nu (bijna een jaar naderhand) wel bijna volledig hersteld. Maar, ophouden is nog lastig; als ik naar het toilet moet, dan moet ik ook gaan.
maandag 15 februari 2016 om 19:34
quote:valerievaldera schreef op 15 februari 2016 @ 10:37:
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.Oh ik haal juist iets heel anders uit dit topic... zit echt vol verbazing te lezen hoe barende vrouwen tijdens of na de bevalling in het ziekenhuis behandeld worden of even moeten wachten omdat er andere spoed is op de afdeling.. Of gewoon naakt onder het bloed blijven liggen. Ik ben daar ook vooral stil van..
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.Oh ik haal juist iets heel anders uit dit topic... zit echt vol verbazing te lezen hoe barende vrouwen tijdens of na de bevalling in het ziekenhuis behandeld worden of even moeten wachten omdat er andere spoed is op de afdeling.. Of gewoon naakt onder het bloed blijven liggen. Ik ben daar ook vooral stil van..
maandag 15 februari 2016 om 19:38
quote:pocketsize schreef op 15 februari 2016 @ 19:34:
[...]
Oh ik haal juist iets heel anders uit dit topic... zit echt vol verbazing te lezen hoe barende vrouwen in het ziekenhuis behandeld worden of even moeten wachten omdat er andere spoed is op de afdeling.. Ik ben daar ook vooral stil van..Inderdaad....datzelfde heb ik ook.
[...]
Oh ik haal juist iets heel anders uit dit topic... zit echt vol verbazing te lezen hoe barende vrouwen in het ziekenhuis behandeld worden of even moeten wachten omdat er andere spoed is op de afdeling.. Ik ben daar ook vooral stil van..Inderdaad....datzelfde heb ik ook.
maandag 15 februari 2016 om 19:43
nou zowel thuis als in het ziekenhuis komt veel horror voor,
ik vind nogal een verschil tussen horror bevallingen die echt een dodelijke afloop hadden gehad als we niet in de westerse wereld hadden gewoond,
en bevallingen die uiteindelijk horror zijn geworden door de mensen die je om je bed heen treft.
maar, al met al, allemaal verschrikkelijk!!!!
ik vind nogal een verschil tussen horror bevallingen die echt een dodelijke afloop hadden gehad als we niet in de westerse wereld hadden gewoond,
en bevallingen die uiteindelijk horror zijn geworden door de mensen die je om je bed heen treft.
maar, al met al, allemaal verschrikkelijk!!!!
maandag 15 februari 2016 om 19:54
quote:absor schreef op 15 februari 2016 @ 19:43:
nou zowel thuis als in het ziekenhuis komt veel horror voor,
ik vind nogal een verschil tussen horror bevallingen die echt een dodelijke afloop hadden gehad als we niet in de westerse wereld hadden gewoond,
en bevallingen die uiteindelijk horror zijn geworden door de mensen die je om je bed heen treft.
maar, al met al, allemaal verschrikkelijk!!!!
misschien druk ik me niet goed uit. Ik vind bevallingen door slechte behandeling in het ziekenhuis niet erger of heftiger. Maar gewoon enorm cru omdat het te voorkomen is. Het was niet nodig geweest.. Tijdens mijn bevallingen heb ik me gerealiseerd dat je inderdaad een risico op complicaties hebt, daar heb je uiteindelijk helaas geen invloed op (al doe je een hypnobirthing-, een puf- én een yogacursus..). Maar de enigszins menselijke behandeling in het ziekenhuis, dat er naar je geluisterd wordt.. Dat kan je wél beinvloeden!
En het kan zoveel verschil maken of een vrouw zich fijn, veilig en krachtig voelt..
Oh en blijkbaar blijft dat niet beperkt tot het ziekenhuis.. Maar ook die verloskundige die weg ging met 9cm ontsluiting.. Het lijkt me verschikkelijk naar, en oneerlijk voor de dames hier dit dit mee hebben moeten maken.
nou zowel thuis als in het ziekenhuis komt veel horror voor,
ik vind nogal een verschil tussen horror bevallingen die echt een dodelijke afloop hadden gehad als we niet in de westerse wereld hadden gewoond,
en bevallingen die uiteindelijk horror zijn geworden door de mensen die je om je bed heen treft.
maar, al met al, allemaal verschrikkelijk!!!!
misschien druk ik me niet goed uit. Ik vind bevallingen door slechte behandeling in het ziekenhuis niet erger of heftiger. Maar gewoon enorm cru omdat het te voorkomen is. Het was niet nodig geweest.. Tijdens mijn bevallingen heb ik me gerealiseerd dat je inderdaad een risico op complicaties hebt, daar heb je uiteindelijk helaas geen invloed op (al doe je een hypnobirthing-, een puf- én een yogacursus..). Maar de enigszins menselijke behandeling in het ziekenhuis, dat er naar je geluisterd wordt.. Dat kan je wél beinvloeden!
En het kan zoveel verschil maken of een vrouw zich fijn, veilig en krachtig voelt..
Oh en blijkbaar blijft dat niet beperkt tot het ziekenhuis.. Maar ook die verloskundige die weg ging met 9cm ontsluiting.. Het lijkt me verschikkelijk naar, en oneerlijk voor de dames hier dit dit mee hebben moeten maken.
maandag 15 februari 2016 om 20:21
Wat mij het meeste frustreert is pas als het echt goed mis gaat dan wordt je pas serieus genomen. Beter voorkomen dan genezen is helaas niet mijn ervaring met de ziekenhuizen die wij hebben bezocht.
Ik kan er nog steeds mijn vinger niet op leggen waar het nu aan ligt: komt het echt door alle bezuinigingen of is het toch vaak een gebrek aan communicatie?
Ik heb mijn vorige post bewust kort gehouden maar er zijn bij ons best veel dingen mis gegaan.
Mijn tweede bevalling zou onder begeleiding zijn van een gyn. Wij hebben deze gyn pas ontmoet toen de baby geboren was. De bevalling zelf heeft een klinisch verloskundige gedaan. Had ik dit vooraf geweten had ik graag bij mijn eigen verloskundige bevallen.
Ik heb een jodium allergie, meerdere keren aangegeven er hing een plakaat boven mijn bed maar omdat het spoed was hebben ze me op de ok getild naar een ander bed en is dat misgegaan met als resultaat flinke uitslag en jeuk!!
Daarna kreeg ik koorts en buikpijn, heb een dag moeten wachten tot er een arts kwam die antibiotica mocht voorschrijven omdat ik ook nog eens een baarmoeder onsteking had.
Er is een kweek gemaakt daarvan: een week later toen ik net thuis was werd ik gebeld voor de uitslag. Waren ze toch de kweek kwijt: of ik even langs kon komen om een nieuwe te maken.
En toen als klap op de vuurpijl wel of topic kreeg de baby koorts: 8 dagen oud. Wij naar de hap en we werden weggestuurd maar mijn gevoel zei dat het gewoon echt niet goed was!!! Niemand nam me serieus: hormonen werd er gezegd. De volgende dag heb ik me weer gemeld bij de hap en trof gelukkig een arts die me wel serieus nam. Baby werd meteen opgenomen en bleek een hersenvliesontsteking te hebben. Gelukkig is het achteraf allemaal goed afgelopen.
Maar ik heb me erover verbaasd hoe enorm assertief je moet zijn in de zorg.
Ik kan er nog steeds mijn vinger niet op leggen waar het nu aan ligt: komt het echt door alle bezuinigingen of is het toch vaak een gebrek aan communicatie?
Ik heb mijn vorige post bewust kort gehouden maar er zijn bij ons best veel dingen mis gegaan.
Mijn tweede bevalling zou onder begeleiding zijn van een gyn. Wij hebben deze gyn pas ontmoet toen de baby geboren was. De bevalling zelf heeft een klinisch verloskundige gedaan. Had ik dit vooraf geweten had ik graag bij mijn eigen verloskundige bevallen.
Ik heb een jodium allergie, meerdere keren aangegeven er hing een plakaat boven mijn bed maar omdat het spoed was hebben ze me op de ok getild naar een ander bed en is dat misgegaan met als resultaat flinke uitslag en jeuk!!
Daarna kreeg ik koorts en buikpijn, heb een dag moeten wachten tot er een arts kwam die antibiotica mocht voorschrijven omdat ik ook nog eens een baarmoeder onsteking had.
Er is een kweek gemaakt daarvan: een week later toen ik net thuis was werd ik gebeld voor de uitslag. Waren ze toch de kweek kwijt: of ik even langs kon komen om een nieuwe te maken.
En toen als klap op de vuurpijl wel of topic kreeg de baby koorts: 8 dagen oud. Wij naar de hap en we werden weggestuurd maar mijn gevoel zei dat het gewoon echt niet goed was!!! Niemand nam me serieus: hormonen werd er gezegd. De volgende dag heb ik me weer gemeld bij de hap en trof gelukkig een arts die me wel serieus nam. Baby werd meteen opgenomen en bleek een hersenvliesontsteking te hebben. Gelukkig is het achteraf allemaal goed afgelopen.
Maar ik heb me erover verbaasd hoe enorm assertief je moet zijn in de zorg.
maandag 15 februari 2016 om 20:48
Jeetje Kate, dat zijn wel veel missers! Soms heb je dat toch, dat alles achter elkaar misgaat? Alleen in dit geval gaat het om jouw gezondheid en die van je kind. En een bevalling die je nooit meer over kunt doen. Ik vind het heel naar voor je dat je dit meegemaakt hebt en nog de gevolgen draagt.
Bij ons zijn ook fouten gemaakt. (Niet zo raar als je gaat tellen met hoeveel mensen je te maken hebt in die dagen) Maar niet met zulke vergaande gevolgen. Je moet inderdaad goed opletten. En dat is soms lastig als je zoveel emoties hebt, weinig kennis en al in een achtbaan zit.
Bij ons zijn ook fouten gemaakt. (Niet zo raar als je gaat tellen met hoeveel mensen je te maken hebt in die dagen) Maar niet met zulke vergaande gevolgen. Je moet inderdaad goed opletten. En dat is soms lastig als je zoveel emoties hebt, weinig kennis en al in een achtbaan zit.
maandag 15 februari 2016 om 20:52
Ja! Daar sla je echt de spijker op de kop. Je moet zeker assertief zijn. En ook een beetje adrem en slim, anders ben je echt het haasje.
Blijf erbij dat het mensen werk is en af een toe een fout maken hoort erbij (heb ik het niet over grove fouten natuurlijk), maar je hebt een hele hoop arrogante artsen die gewoon te lui zijn om
Überhaupt je dossier na te lezen voordat je binnenkomt. Eh, ja dokter, dat heb ik u al 10x verteld. Ik zie het zelfs daar in uw computer staan notabene!!
Aan de andere kant, ik heb een aantal vrienden en familieleden die arts zijn en die maken ook wel mega lange dagen en de druk om te presteren is niet normaal hoog. Dus het zal ongetwijfeld een combinatie van factoren zijn.
Blijf erbij dat het mensen werk is en af een toe een fout maken hoort erbij (heb ik het niet over grove fouten natuurlijk), maar je hebt een hele hoop arrogante artsen die gewoon te lui zijn om
Überhaupt je dossier na te lezen voordat je binnenkomt. Eh, ja dokter, dat heb ik u al 10x verteld. Ik zie het zelfs daar in uw computer staan notabene!!
Aan de andere kant, ik heb een aantal vrienden en familieleden die arts zijn en die maken ook wel mega lange dagen en de druk om te presteren is niet normaal hoog. Dus het zal ongetwijfeld een combinatie van factoren zijn.
maandag 15 februari 2016 om 21:18
Weet je assertief zijn is erg lastig als je dood ligt te gaan van de pijn. Ik was toen alleen maar heel erg in paniek maar bepaalde dingen wilde ik echt niet! Ik had echt een enorme oerdrang om niet liggend te bevallen maar zittend/ staand. Dit mocht niet. Ook wilde ik echt niet helemaal naakt zijn, heb ik aangegeven maar daar werd geen boodschap aangenomen en mijn shirt werd kapot geknipt. Hele kleine dingen maar hoor maar juist omdat ik daar zelfs geen controle meer over had werd mijn paniek alleen maar groter.
maandag 15 februari 2016 om 21:21
quote:south schreef op 15 februari 2016 @ 07:14:
[...]
Dat zou je inderdaad zeggen, dat ze dat doen als het echt niet anders kan. Maar bij onze eerste hadden ze, als ik in het zknhuis was, er zeker een kunstverlossing van gemaakt. Terwijl dat dus thuis niet is gebeurd en alles goed ging (alleen wat langer duurde).Maar het lange duren van het persen is juist een heel groot risico voor het kind. Daarom is dit ook 2 uur bij een eerste kind en bij volgende kinderen een uur. Je kindje kan zuurstof tekort krijgen en dergelijke.
[...]
Dat zou je inderdaad zeggen, dat ze dat doen als het echt niet anders kan. Maar bij onze eerste hadden ze, als ik in het zknhuis was, er zeker een kunstverlossing van gemaakt. Terwijl dat dus thuis niet is gebeurd en alles goed ging (alleen wat langer duurde).Maar het lange duren van het persen is juist een heel groot risico voor het kind. Daarom is dit ook 2 uur bij een eerste kind en bij volgende kinderen een uur. Je kindje kan zuurstof tekort krijgen en dergelijke.
maandag 15 februari 2016 om 21:40
quote:valerievaldera schreef op 15 februari 2016 @ 10:37:
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.
Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom er nog zoveel thuisbevallingen worden gedaan in Nederland. Ik heb er zelf ook wel aan gedacht toen ik zwanger was. Had allemaal romantische ideeën, dat ik thuis in bad zou bevallen met kaarsen aan en met mooie muziek op de achtergrond. Godzijdank heb ik dat niet gedaan. Ik weet dat er vrouwen zijn die op deze manier een mooie bevalling meemaken, maar na mijn eigen ervaring vind ik het onverantwoord. Het kan goed gaan, maar het kan ook helemaal mis gaan. Persoonlijk ben ik dan echt liever in het ziekenhuis. Mijn dochter had het thuis waarschijnlijk ook niet gered, of in ieder geval een groot risico gelopen op een blijvende afwijking.
Er is uiteraard onderzoek gedaan: een thuisbevalling is niet gevaarlijker dan een ziekenhuisbevalling, de risico's liggen wel anders.
Bij een ziekenhuisbevalling is er meer kans op onnodig ingrijpen (en daar zitten risico's aan), groter infectiegevaar voor de baby etc. Dus stellen dat een ziekenhuisbevalling sowieso veiliger is is te kort door de bocht. Als je binnen 15 tot 20 minuten in het ziekenhuis kunt zijn is een thuisbevalling net zo veilig.
