Horror bevallingen

Hier geen horrorbevalling, maar omdat het een inleiding was, heb ik niet het gevoel gehad dat mijn lichaam het zelf kon.
Totaal 30 uur bezig geweest met het hele bevallen, waarvan het persen 1 uurtje was.

Ballon ging prima, volgende ochtend mooi 3 cm ontsluiting. Weeenopwekkers erbij en na 7 uur weeenstormen,afwisselend met minuten zonder wee, had ik welgeteld een halve cm ontsluiting erbij. Na weer 3,5 uur zat ik op 4 cm.

Toen had ik wel een momentje 'dit kind blijft altijd zitten en dit word mijn dood'.
Mijn mantra 'deze wee komt nooit terug'verdween toen ook als sneeuw voor de zon en mijn hele lichaam raakte verkrampt. Geen ontspanning meer mogelijk, ipv meewerken, begon mijn hele lichaam zich te verzetten tegen de weeen die kwamen. Ondertussen werd het infuus geregeld opgehoogd of weer verlaagd.
Uiteindelijk gevraagd om pijnbestrijding ( vooraf gedacht niet zo moeilijk te doen en direct om een ruggenprik te vragen, maar toen het moment daar was, wilde ik het op eigen houtje proberen.. Mijn oma kreeg er 9 uit en ik niet 1 zonder pijnbestrijding?) en na een uur werd de ruggenprik precies goed gezet.
Daarna een tijdlang heerlijk geslapen, uitgerust, tot het moment dat ik aandrang had om te poepen.

Heerlijk! Het persen vond ik fantastisch, geen pijn, enkel het voelen van een soort harde buik. Jammer genoeg kon het zo 10 minuten duren voordat er weer een perswee kwam, dus infuus weer verhoogd.

Na een uur persen kwam haar hoofdje, daarna heeft het nog 3 persweeen geduurd voordat ze er helemaal uit was. Ze draaide tijdens de bevalling in mij, terwijl haar hoofdje er al uit was. Lichte paniek, zelf niet gevoeld overigens, en een man die in mijn oren aan het roepen was dat ze er was. Echt niet gek! Ik voel haar toch nog!

Het bevallen zelf vind ik heerlijk om op terug te kijken, maar de fase ervoor vreselijk. MIjn lichaam deed het gewoon niet, was er niet klaar voor op de een of andere manier. En gezien de vorm en toestand van de placenta, was dochter er ook nog niet helemaal aan toe om geboren te worden.

Bij een volgende hoop ik in ieder geval dat de bevalling zelf op gang komt en dat mijn lichaam het over kan nemen, zonder al dit gedoe. En of er dan wel of geen pijnbestrijding aan te pas komt boeit me niet.

Chantilly21_2 schreef: ↑

25-10-2018 13:18

Hier geen horrorbevalling, maar omdat het een inleiding was, heb ik niet het gevoel gehad dat mijn lichaam het zelf kon.
Totaal 30 uur bezig geweest met het hele bevallen, waarvan het persen 1 uurtje was.

Ballon ging prima, volgende ochtend mooi 3 cm ontsluiting. Weeenopwekkers erbij en na 7 uur weeenstormen,afwisselend met minuten zonder wee, had ik welgeteld een halve cm ontsluiting erbij. Na weer 3,5 uur zat ik op 4 cm.

Toen had ik wel een momentje 'dit kind blijft altijd zitten en dit word mijn dood'.
Mijn mantra 'deze wee komt nooit terug'verdween toen ook als sneeuw voor de zon en mijn hele lichaam raakte verkrampt. Geen ontspanning meer mogelijk, ipv meewerken, begon mijn hele lichaam zich te verzetten tegen de weeen die kwamen. Ondertussen werd het infuus geregeld opgehoogd of weer verlaagd.
Uiteindelijk gevraagd om pijnbestrijding ( vooraf gedacht niet zo moeilijk te doen en direct om een ruggenprik te vragen, maar toen het moment daar was, wilde ik het op eigen houtje proberen.. Mijn oma kreeg er 9 uit en ik niet 1 zonder pijnbestrijding?) en na een uur werd de ruggenprik precies goed gezet.
Daarna een tijdlang heerlijk geslapen, uitgerust, tot het moment dat ik aandrang had om te poepen.

Heerlijk! Het persen vond ik fantastisch, geen pijn, enkel het voelen van een soort harde buik. Jammer genoeg kon het zo 10 minuten duren voordat er weer een perswee kwam, dus infuus weer verhoogd.

Na een uur persen kwam haar hoofdje, daarna heeft het nog 3 persweeen geduurd voordat ze er helemaal uit was. Ze draaide tijdens de bevalling in mij, terwijl haar hoofdje er al uit was. Lichte paniek, zelf niet gevoeld overigens, en een man die in mijn oren aan het roepen was dat ze er was. Echt niet gek! Ik voel haar toch nog!

Het bevallen zelf vind ik heerlijk om op terug te kijken, maar de fase ervoor vreselijk. MIjn lichaam deed het gewoon niet, was er niet klaar voor op de een of andere manier. En gezien de vorm en toestand van de placenta, was dochter er ook nog niet helemaal aan toe om geboren te worden.

Bij een volgende hoop ik in ieder geval dat de bevalling zelf op gang komt en dat mijn lichaam het over kan nemen, zonder al dit gedoe. En of er dan wel of geen pijnbestrijding aan te pas komt boeit me niet.

He zo had ik je bevallingsverhaal nog niet gelezen! Of vergeten, want ik was toen zelf hoogzwanger en had een geheugen als een vergiet. Maar...ik snap m niet, hoe draaide je dochter?

Een ander zou mijn bevalling misschien wel als horror beschrijven. Ik zou hem zelf ook wel zo kunnen beschrijven, maar net van welke kant ik het wil benaderen. Het duurde 21h waarvan 2h persen. Persdrang vanaf 7cm (denk ik, ik voelde iig immens veel druk op mijn billen en dat deed meer pijn dan de weeën). Uiteindelijk 2h persen dus, baby die even niet meer zo blij was, ambulance gebeld, kraamzorg op de buik meeduwen, knip, ruim een liter bloed verloren.

Maarrrr....ik heb het helemaal niet zo ervaren, er was geen angst, geen paniek (ook niet bij de verloskundige, wel bij mijn man overigens), ik had er gewoon intuïtief een rotsvast vertrouwen in dat het allemaal goed was en kijk er oprecht op terug als de gaafste ervaring van mijn leven!

@kashri, toen haar hoofdje geboren was, draaide ze zich met haar lijfje nog een halve slag om in het geboortekanaal. Daardoor kom ze niet direct geboren worden en heeft het even geduurd voordat ze er volledig uit was.. Geen idee dat zoiets kon gebeuren, maar de VK heeft het voor elkaar gekregen dochter zonder kleerscheuren eruit te krijgen Mijn bevallingsverhaal heb ik verder ook niet gedeeld op de plek waar we elkaar ook kennen

Maaarrrr...babies draaien toch altijd als het hoofdje er uit is?

Dit was een iets andere draai dan normaal werd me verteld, haar schouder bleef daarbij steken en de navelstreng zat gedraaid, waardoor ze niet geboren mocht worden totdat de VK dat opgelost had. Het heeft 3 persweeen geduurd voordat ik iets mocht doen, stilliggen was de opdracht. Net gecheckt bij man en die bevestigd het ( was even bang dat ik geheugenverlies had ).

Ik had al helemaal in gedachten toen ik hoorde dat dochters hoofdje was geboren ‘ en bij de volgende wee heb je haar in je handen’. Nou, mooi niet En man zat te roepetoeren in mijn oor dat ik moest kijken.

Oh, even het dossier erbij gepakt en het blijkt een schouderdystocie te zijn geweest. ( geen gebroken sleutelbeentje ofzo gelukkig). Wel veel geduw en benen de lucht in en een fluxus.
Niet eens per se die draai dus die het moeilijk maakte, ze was gewoon te groot . Ik had telkens die draai in mijn hoofd..Nou ja, dat was geen horror, allang blij dat ze er toen uit was!

Oh jee dat is wel even schrikken. Ik heb ooit eens gelezen dat de beste oplossing voor een schouderdystocie is om moeder op handen en knieën te setten. Nja. Hopelijk heb je die kennis nooit meer nodig!

Mijn eerste bevalling was er een volgens het boekje. Geen voorweeen maar direct om de 2/3 minuten en binnen ca. 10 uur was ze er. Een groot meisje van bijna 8 pond. Het enige wat er was was dat de placenta niet losliet en daar flink aan getrokken moest worden. Net toen ik naar de ok moest kwam het, niet helemaal compleet maar en aantal dagen wat tabletjes was dat ook opgelost. Fijne start!! gee hechtingen, direct weer op de been. En vooral nooit het gevoel gehad hebben de controle te verliezen. Ik had ook geen pijnbestrijding nodig terwijl ik er wel voor open stond.

Toen kwam de tweede….Iedereen zei: dat gaat vaak sneller dan de eerste. Nou da's mooi dacht ik dan. Mijn buik was gigantisch. Echt hugh. Maar volgens de verloskundige was er geen groeiecho nodig en was het gewoon mijn lijf die grote buiken krijgt. Ik ben klein (1.55) en smal. Na wat vruchtwater te hebben verloren kreeg ik een controle en alles was rustig. Over 24 uur weerkomen als er niets gebeurt, dan zouden ze inleiden. Da's mooi dacht ik. Naar huis en opruimen. Ik voelde niets….gegeten. Rond 23 uur onder de douche en daar knal het los. Om de minuut een zeer krachtige wee. Man geroepen, snel dochter naar de buren gebracht. Ziekenhuis gebeld en de hel van 30 minuten in de auto. Daar 5 cm, en onverminderd krachtige weeen zonder pauze. Daar om zo'n pilatesbal gaan zitten en daar braken de vliezen. Direct daarna persweeen en daarna werd t zo'n beetje zwart. Ze hebben me in bed getild er kwam steeds meer personeel bij. UIteindelijk werd me duidelijk verteld dat het hoofdje er al even uit was maar zijn schouders muurvast zaten. En dat er nu haast bij was want hij ging achteruit. Wat er dan voor onmachtsgevoel door je heen gaat. Paniek!. Uiteindelijk ingeknip, volledig uitgescheurd en volledig bont en blauw in mn bekken. Maar hij was er. Hij werd direct weggehaadl en daarmee ook het voltallige personeel. Ook mijn man moest per direct mee. Dat gevoel … dat ze alles van je afnemen, maar vooral dat je niet weet hoe het met hem gaat….vreselijk. Na ongeveer een kwartier kwamen ze terug en godzijdank was alles goed. Voor mij heelas een fikse 3e graadbeschadiging en dat moest op de ok geregeld worden. Zoontje is rond 01 geboren en ik moest tot 16:00 wachten op de operatie. Tot die tijd niets drinken of eten. Volledig uitputtend. Nu, ruim negenmaanden later heb ik nog flinke bekkenklachten. Wel is de ontvangen zorg uitstekend geweest. Of er een derde komt weet ik niet...maar als.....dan een geplande keizerssnee. Want dit doe ik niet nog een keer zo.

Achteraf een paar gesprekken gehad en ik ben tot de conclusie gekomen voor mezelf dat ik vooral het vertrouwen in mijn eigen lichaam goed kwijt ben. De controle was volledig weg. Heel naar.

Zoon woog ruim 9 pond en was 54 cm lang. Tja. Als ze dat nu eens wat eerder doorgehad hadden….

rozegeranium schreef: ↑

26-10-2018 08:19

Mijn eerste bevalling was er een volgens het boekje. Geen voorweeen maar direct om de 2/3 minuten en binnen ca. 10 uur was ze er. Een groot meisje van bijna 8 pond. Het enige wat er was was dat de placenta niet losliet en daar flink aan getrokken moest worden. Net toen ik naar de ok moest kwam het, niet helemaal compleet maar en aantal dagen wat tabletjes was dat ook opgelost. Fijne start!! gee hechtingen, direct weer op de been. En vooral nooit het gevoel gehad hebben de controle te verliezen. Ik had ook geen pijnbestrijding nodig terwijl ik er wel voor open stond.

Toen kwam de tweede….Iedereen zei: dat gaat vaak sneller dan de eerste. Nou da's mooi dacht ik dan. Mijn buik was gigantisch. Echt hugh. Maar volgens de verloskundige was er geen groeiecho nodig en was het gewoon mijn lijf die grote buiken krijgt. Ik ben klein (1.55) en smal. Na wat vruchtwater te hebben verloren kreeg ik een controle en alles was rustig. Over 24 uur weerkomen als er niets gebeurt, dan zouden ze inleiden. Da's mooi dacht ik. Naar huis en opruimen. Ik voelde niets….gegeten. Rond 23 uur onder de douche en daar knal het los. Om de minuut een zeer krachtige wee. Man geroepen, snel dochter naar de buren gebracht. Ziekenhuis gebeld en de hel van 30 minuten in de auto. Daar 5 cm, en onverminderd krachtige weeen zonder pauze. Daar om zo'n pilatesbal gaan zitten en daar braken de vliezen. Direct daarna persweeen en daarna werd t zo'n beetje zwart. Ze hebben me in bed getild er kwam steeds meer personeel bij. UIteindelijk werd me duidelijk verteld dat het hoofdje er al even uit was maar zijn schouders muurvast zaten. En dat er nu haast bij was want hij ging achteruit. Wat er dan voor onmachtsgevoel door je heen gaat. Paniek!. Uiteindelijk ingeknip, volledig uitgescheurd en volledig bont en blauw in mn bekken. Maar hij was er. Hij werd direct weggehaadl en daarmee ook het voltallige personeel. Ook mijn man moest per direct mee. Dat gevoel … dat ze alles van je afnemen, maar vooral dat je niet weet hoe het met hem gaat….vreselijk. Na ongeveer een kwartier kwamen ze terug en godzijdank was alles goed. Voor mij heelas een fikse 3e graadbeschadiging en dat moest op de ok geregeld worden. Zoontje is rond 01 geboren en ik moest tot 16:00 wachten op de operatie. Tot die tijd niets drinken of eten. Volledig uitputtend. Nu, ruim negenmaanden later heb ik nog flinke bekkenklachten. Wel is de ontvangen zorg uitstekend geweest. Of er een derde komt weet ik niet...maar als.....dan een geplande keizerssnee. Want dit doe ik niet nog een keer zo.

Achteraf een paar gesprekken gehad en ik ben tot de conclusie gekomen voor mezelf dat ik vooral het vertrouwen in mijn eigen lichaam goed kwijt ben. De controle was volledig weg. Heel naar.

Zoon woog ruim 9 pond en was 54 cm lang. Tja. Als ze dat nu eens wat eerder doorgehad hadden….

Dat had ik dus ook, en de mijne was 10 pond... En die jonge gynaecoloog maar zeggen dat ik moest persen, dat kind paste niet eens met zijn hoofd door mijn bekken!

Eengeplande keizersnede gaat denk ik steeds meer de standaard worden. Nu draait het nog vooral om het kind maar dat de moeder levenslang last van bekkenklachten kan krijgen telt niet op zo’n moment. Bij een keizersnede overlijden niet meer baby’s dan bij een natuurlijke bevalling. Dan heb ik het over de geplande keizersnede want als een baby na lang persen van de vrouw en allerlei kunstingrepen niet komt en er gaat iets mis, dan is een keizersnede soms helaas net te laat. In Nederland zijn ze er vaak ook niet zo snel bij.

lady79 schreef: ↑

25-10-2018 11:55

Heb ongeveer dezelfde bevalling, i.i.g, einde, gehad als jou. Bij is later een ptss vastgesteld en ik heb een reeks emdr gehad. Dat heeft geholpen. Maar idd voor mijn ook reden om te zeggen: nooit meer.

Ik heb er gelukkig achteraf geen last meer van gehad. Vind het nog altijd wel een vreemd idee dat dochter en ik dit waarschijnlijk niet hadden overleefd als het 100 jaar eerder was geweest.

anoniem10121152 schreef: ↑

14-02-2016 09:44

Ik denk dat het veel erger kan dan mijn eerste bevalling, maar na elf jaar ben ik er nog steeds niet helemaal overheen. Ik had een verloskundige die net afgestudeerd was, en niet zo goed wist hoe ze met mijn pijn moest omgaan. Uiteindelijk heeft ze de ambulance gebeld. In het ziekenhuis kreeg ik een arts die duidelijk niet op een bevalling zat te wachten, uitsluitend geïrriteerd op mij kon reageren en geïrriteerde blikken over mij naar een verpleegkundige stuurde (die niet beantwoord werden gelukkig). Ze gaf me heel erg het gevoel dat ik er niks van bakte, en zei ook dat ze de baarkruk flauwekul vond. Uiteindelijk heeft ze de baby met de vacuümpomp eruit getrokken en is ze weggegaan en heb ik haar nooit meer gezien. Een verpleegkundige vertelde mij een uur later pas dat het zo moeizaam ging omdat de baby met zijn vuistje ergens vastzat.



Ik heb heel lang (jaren) een gevoel van falen gehad. Ook omdat de borstvoeding maar niet lukte.



Tweede bevalling ging een miljard keer beter, door een zeer bekwame verloskundige die mij wel een goed gevoel wist te geven.

Wat erg hoe je bent behandelt tijdens je eerste bevalling. en die geïrriteerde blikken van die vent

Ja. Ik heb echt, naar mijn beleving, een ware horror bevalling gehad.

Zwangerschap: dooziek, zware bloedarmoede ook nog eens.

Mijn weeen,leken wel uit het niets te verschijnen. Ik liep vrolijk met manlief in de stad. Waar ik in een heuze stortbevalling werd gegooid. Ik ben half kruipend naar de auto gesleept, waar mijn vliezen braken ( wat ook nog eens enorm zeer deed, alsof er een mes in mn flamoes werd geparkeerd). Ik had zulke extreme weeen, kotsend, naar lucht proberen te happen, totdat ik out ging van de pijn. Eenmaal aangekomen ( 10 minuten later) En ik kon geen stap meer zetten. Ik raakte echt in paniek, omdat de pijn zo heftig was en er misschien 5/10 seconde tussen de weeen zat Ik snapte er niets van. Mij werd altijd verteld, dat er tijd tussen die krengen zou zitten. Zuster probeerde mij nog op het bed te krijgen, maar toen zat er al geen tijd meer tussen de weeen, en raakte ze zelf ook in paniek. Ze bleven maar komen, ik kreeg amper lucht. Infuus faalde vier keer, zat helemaal onder het bloed. Altijd leuk wanneer ze een student op je afsturen tijdens je bevalling.

Vanwege de heftige weeen had baby het erg moeilijk, en haar hartslag was niet goed. Vervolgens kwam er een verloskundige die voelde. "Ach" zegt ze, "pas 2 cm , je kunt dit al niet aan, laten we maar een ruggenprik doen he?" Ik voelde me machteloos, en boos tegelijk. Ik stelde mij echt niet aan, maar ik kreeg er amper een woord uit, dus ik heb maar "ja" geknikt. Het duurde ongeveer 20 minuten, en ik bleef maar out gaan en kokhalsen, terwijl ze mij dwongen om met mijn kont aan een kant van het bed te zitten, helemaal voorover geklapt, om mn enkels vast te houden. Geen tijd voor verdoving, gewoon zo die naald er in. Omdat ik schreeuwde dat ik niet zo kon zitten, dat ik gek werd. Ze vond dat als ik er op stond om niet stil te zitten, ik het maar moest ondergaan.

Een minuut later voelde ze weer, en bleek dat ze me zo dwong te zitten ,met volledige persweeen. ik was binnen 20 minuten van 2 naar totale ontsluiting gegaan....auw. Vervolgens gaven ze mij een veel te hoge dosis, en lag ik te klappertanden en te trillen van de overdosis. En mijn persweeen lagen daardoor helemaal stil. Dus kreeg ik weeen opwekkers. Die ik dwars door de ruggenprik heen voelde. Na twee uur hel en zuurstofmasker, moest ik persen zonder ruggenrpik of weeen opwekkers. Dat ging met zoveel geweld en moeite dat ik erg uitscheurde, en er een ernstige rectocele aan over heb gehouden. De hechtingen ook zonder verdoving, want de ruggenprik zou zn werk nog doen....niet dus. Ik had ter plekke een hersteloperatie moeten krijgen. De gevolgen ervaar ik iedere dag nog. Ook mn catheter moest twee keer weer terug in die rauwe wond, want ik kon van de zwelling niet zelfstandig plassen. Ik krijg nog steeds rillingen, wanneer ik er aan terug denk.

Ik werd dezelfde avond nog naar huis gestuurd, en kreeg de volgende dag een ernstige borstinfectie. Ik had aangegeven geen borstvoeding te willen geven. Ze wilde mij alleen geen medicatie geven om de melkproductie te stoppen, want het was mijn eigen keuze, en niet de natuurlijke weg. Ik wist mij geen raad thuis, ze begon direct over te geven. ik wist niet wat te doen. ( ik woon in Noord Amerika, en geen verloskundige wilde mij bijstaan, omdat ik nog niet verzekerd was vanwege het immigratie process). Ik heb drie dagen met hoge koorts en tranen van de pijn gelegen, gekropen naar de badkamer met een kannetje water, en naar kind. Geen verloskundige die kwam kijken, naar mij, of mn kind. Man had nachtdiensten.

Uiteindelijk in het ziekenhuis beland, ik vanwege infectie, dochter vanwege het niet binnen kunnen houden van voedsel en ernstige verstopping. Ze bleek achteraf een nierziekte te hebben. Zij werd geholpen omdat ze verzekerd was. Ik mocht 9.000$ afrekenen, want ik was haar moeder, maar ( nog) geen officiele inwoner.

Ik heb uiteindelijk 800$ schadevergoeding gekregen van het ziekenhuis, maar pas toen ik ging dreigen met advocaten.

Ik ben het eerste jaar helemaal verdoofd geweest. ook omdat ze zo ziek was, niet sliep, alleen maar huilde, veel in het ziekenhuis lag, en mijn herstel heel zwaar was. Ik kon helemaal niet binden met haar. Alsof ik voor een kind zorgde, maar niet mijn kind. Ik had wel een verantwoordelijkheidsgevoel, maar gevoel? Nee, en dat vond ik heel heel erg. Nog steeds. Ze is nu vijf. En het is gelukkig goed gekomen met het gevoel. Ik ben nu ineens " verliefd" op haar. Al die dingen( inclusief gevoel), die ik heb gemist toen ze een baby was. Die ervaar ik nu pas. En ik probeer zoveel mogelijk in te halen. En mijzelf te vergeven.

Maar dit heeft er helaas wel voor gezorgd, dat er nooit een tweede kind zal komen. Daar heb ik me bij neergelegd. Soms steekt het even heel diep, wanneer de ogen van mijn man, iets te lang bij de speentjesafdeling blijven hangen bijvoorbeeld. Dan voel ik me een mislukking van een vrouw. Maar de gedachte alleen al, dat ik zoiets weer mee zal maken, dat wil ik mijzelf, mijn man, toekomstige en huidige kind niet aandoen. Dat begrijpen we beide. En ik heb er nu, meestal, vrede mee. We zijn gelukkig.

“Ik kon helemaal niet binden met haar. Alsof ik voor een kind zorgde, maar niet mijn kind. Ik had wel een verantwoordelijkheidsgevoel, maar gevoel?”


Poeh, dit herken ik heel erg. Ik had een spoedkeizersnede onder narcose en toen ik wakker werd was er opeens een kind. Ik had totaal niet het idee of gevoel dat het mijn kind was, had net zo goed van de buurvrouw kunnen zijn. Ik zorgde er wel voor, want het was een baby maar ik had er geen gevoel bij. Na 1,5 jaar raakte ik overspannen, therapie en Emdr gehad voor de bevalling en daarna voelde ik wel van alles. Nu voel ik echt liefde en ‘dit is míjn kind’. Maar de eerste periode voelde ik dat echt niet, helaas.

Wintertime16 schreef: ↑

31-10-2018 07:55

“Ik kon helemaal niet binden met haar. Alsof ik voor een kind zorgde, maar niet mijn kind. Ik had wel een verantwoordelijkheidsgevoel, maar gevoel?”


Poeh, dit herken ik heel erg. Ik had een spoedkeizersnede onder narcose en toen ik wakker werd was er opeens een kind. Ik had totaal niet het idee of gevoel dat het mijn kind was, had net zo goed van de buurvrouw kunnen zijn. Ik zorgde er wel voor, want het was een baby maar ik had er geen gevoel bij. Na 1,5 jaar raakte ik overspannen, therapie en Emdr gehad voor de bevalling en daarna voelde ik wel van alles. Nu voel ik echt liefde en ‘dit is míjn kind’. Maar de eerste periode voelde ik dat echt niet, helaas.

Wellicht helpt het, voor jou en Universeinmotion dat ook als je een vrij ‘normale’ bevalling hebt gehad dat dat gevoel voor de baby er niet altijd is en dat je je daar dus ook helemaal niet schuldig over hoeft te voelen.

Ik was wel trots geloof ik, maar dat verliefde gevoel heb ik ook nu pas echt, na 4 jaar en had een vrij rustige bevalling en ik hoor dit van wel meer ouders.

Universeinmotion, je verhaal raakt me echt. Wat moet jij je hulpeloos en onbegrepen hebben gevoeld. Wel fijn om te lezen dat je nu toch verliefd bent op je dochter.

Mevrouw75 schreef: ↑

31-10-2018 15:41

Wellicht helpt het, voor jou en Universeinmotion dat ook als je een vrij ‘normale’ bevalling hebt gehad dat dat gevoel voor de baby er niet altijd is en dat je je daar dus ook helemaal niet schuldig over hoeft te voelen.

Ik was wel trots geloof ik, maar dat verliefde gevoel heb ik ook nu pas echt, na 4 jaar en had een vrij rustige bevalling en ik hoor dit van wel meer ouders.

Dankje! Mijn dochter is nu bijna 3 dus dat kan wel kloppen dan.

Wintertime16 schreef: ↑

31-10-2018 07:55

“Ik kon helemaal niet binden met haar. Alsof ik voor een kind zorgde, maar niet mijn kind. Ik had wel een verantwoordelijkheidsgevoel, maar gevoel?”


Poeh, dit herken ik heel erg. Ik had een spoedkeizersnede onder narcose en toen ik wakker werd was er opeens een kind. Ik had totaal niet het idee of gevoel dat het mijn kind was, had net zo goed van de buurvrouw kunnen zijn. Ik zorgde er wel voor, want het was een baby maar ik had er geen gevoel bij. Na 1,5 jaar raakte ik overspannen, therapie en Emdr gehad voor de bevalling en daarna voelde ik wel van alles. Nu voel ik echt liefde en ‘dit is míjn kind’. Maar de eerste periode voelde ik dat echt niet, helaas.

Ook heel herkenbaar. Ik had ook een spoedkeizersnede en had in het begin ook geen band met mijn kind.

Omdat ik een keizersnede heb gehad mag ik bij de 2de kiezen; een natuurlijke bevalling of weer een keizersnede, Om eerlijk te zijn neig ik meer naar een keizersnede.. en dit topic helpt daar ook niet echt bij om voor een natuurlijke bevalling te gaan

Mijn bevalling ging ook niet helemaal goed. Ik zat eerst nog rustig op de bank en man ging zich douchen om te gaan werken en uit het niets kwam er een hele sloot aan bloed. Ik schrok me kapot, en begon te bellen. De verloskundige en ambulance kwamen tegelijkertijd en beiden wilden me meteen naar het ziekenhuis hebben met gillende sirenes.

Ik lig dus in die ambulance, me druk te maken en krijg daar opeens uit het niks een enorme weeenstorm. Ik had nog geen enkele andere wee gehad maar het kwam dus accuut. In het ziekenhuis aangekomen zit ik dus nog steeds in die weeenstorm maar is die bloeding op miraculeuze wijze gestopt. Heel team voor de OK staat klaar om me een keizersnede te geven en ik heb geen bloeding meer....

Ik lig daar dus te gillen met die weeen storm (kan het niet... lukt me niet... wil niet meer... je snapt het wel). Er wordt vervolgens besloten toch geen keizersnede te doen omdat niemand een idee lijkt te hebben waar die bloeding vandaan kwam en ze het zaakje niet erger wilden maken, dus het idee was om het even aan te kijken en dan te beslissen. Ik word dus naar een afdeling gereden, man met vluchtkoffer erachter aan, maar ik zit dus nog steeds in die weeenstorm, er was nog een verpleegkundige die me wilde helpen en allerlei puf geluiden zat te produceren die ik schijnbaar na moest doen, maar dat lukte voor geen meter. Na een half uur trok ik het echt niet meer dus ik wilde pijnbestrijding. Anesthesist werd opgetrommeld en die zou er snel zijn. De gyneacoloog kwam kijken en die werd opeens lijkbleek en riep ‘stop met dat gepuf’. Ik was helemaal niet aan het puffen maar gelukkig stopte die verpleegkundige wel met puffen. Ik wist gewoon echt niet meer waar ik het moest zoeken. De gyn riep dat ik al aan het persen was (is dat zo? Voelt persen zo?) en ze voelt en ik blijk dus in iets meer dan een half uur van 0 naar 10 cm ontsluiting gegaan te zijn. Ik zat in de tussentijd op de grond, want ik was uit bed gevallen (ja echt) maar ik moest dus weer dat bed in om fatsoenlijk te kunnen persen. Meer verpleegkundigen erbij, tja hoe gingen ze me nou op dat bed krijgen. Man vond het te veel gedoe en heeft me gewoon op dat bed getild. Goed, nu kon ik persen, dat lukte me aardig vond ik zelf. Ik heb die baby er in 20 min uitgeperst en op het moment dat hij er feitelijk uitkwam, kwam er een sloot bloed mee die de eerste bloeding liet lijken op een kleine lekkage. Het laatste wat ik me kan herinneren is: “hij is eruit”.

Wat er blijkbaar is gebeurd, is dat ik ergens in het proces verder ben gaan bloeden en practisch een soort van uitgebloed ben, mijn hart is ermee gestopt en ik ben heel kort gereanimeerd, volgens de verpleging met ‘een flinke mep’.
Toen ik weer bijkwam zie ik eerst de gyneacoloog, die was aan het huilen, ik zie de andere gynaecoloog heel serieus kijken, de verpleging was lijkbleek, en mijn man leek net een spook. Ik had zo’n pijn aan mijn borstkast en begreep niet waarom. Gelukkig was er meteen een verpleegkundige die me vertelde dat ik nu de OK in ging en ik voelde dat mijn bed weggereden werd met mij erin. Mijn man is me achterna gerend en is gaan schreeuwen dat de baby helemaal in orde was, hij wilde niet dat ik de OK inging en niet wist of het goed was met de baby.
Ze hebben best lang in me zitten wroeten en weten nog steeds niet waar die bloeding nou precies vandaan gekomen is, het was in elk geval niet de placenta en de bloeding is spontaan gestopt. Wat ze wel weten is dat ik zo veel bloed verloren ben dat er dus niet genoeg meer was om rond te pompen. Omdat ik de baby er in zo’n korte tijd uitgekregen heb, heb ik ook een totaal ruptuur opgelopen, dus die moest ook gehecht en natuurlijk een transfusie.

Het is nu een week geleden, en ik ben nog in het ziekenhuis, baby doet het prima, maar wat was dit een hel. Het feit dat ik bijna dood was vind ik nogal schokkerend, maar eigenlijk nog meer de heftigheid van de bevalling, het tempo en het idee dat ik het helemaal niet op kon vangen, dat het me gewoon niet lukte voelt nu voor mij als falen. Alsof ik niet kan wat andere vrouwen wel kunnen, namelijk hun weeen opvangen, ik snap zelf ook wel dat van niks naar een baby in 50 minuten absurd snel is, maar dan nog. Ziekenhuis heeft me psychologische hulp aangeboden, zowel de gynaecoloog als de verpleging is al langsgeweest en gynaecoloog heeft gezegd dat ze nog nooit zo’n horror meegemaakt had, dus zij erkennen het wel. Ze erkennen ook dat ze eigenlijk niet in de gaten hadden dat ik zo snel ging, ze hadden helemaal niet door dat het zo vlotte, dus daarom wilden ze me helpen met wegpuffen terwijl ik dat station al lang gepasseerd was.

Het moge duidelijk zijn dat man zich mag gaan laten steriliseren, want dit doe ik dus nooit meer.

Florence wat heftig nog even over je gevoel van falen. Gevoelens zijn gevoelens maar 1. Wat jij in 50 min deed doen anderen 12 uur ofzo over. En je hebt het mooi wel geflikt ondanks dat je van jezelf vindt dat je gefaald hebt.

Goed herstel gewenst. Wees lief voor jezelf.

Sjezus Florence wát een horror-story! Schrik me rot van jouw verhaal. Wat een enorm geluk en zegen dat je er nog bent, hopelijk lukt het je ondanks deze heftige ervaringen te moeten plaatsen, ook om van jouw kleintje te genieten. Sterkte

Kashri schreef: ↑

13-11-2018 23:23

Florence wat heftig nog even over je gevoel van falen. Gevoelens zijn gevoelens maar 1. Wat jij in 50 min deed doen anderen 12 uur ofzo over. En je hebt het mooi wel geflikt ondanks dat je van jezelf vindt dat je gefaald hebt.

Goed herstel gewenst. Wees lief voor jezelf.

dank je! Ik ga ook gewoon naar die psycholoog die het ziekenhuis voor me geregeld heeft, als het niet nodig blijkt zie ik dat dan wel, een keertje langs gaan kan geen kwaad. Ik weet ook niet of dat gevoel van falen nu gewoon de hormonen zijn in combinatie met het verzwakt zijn door het bloedverlies, misschien zie ik het straks anders. Ik ben in elk geval wel enorm aan het genieten van de baby en morgen mag ik naar huis, dus dat maakt al veel goed.

Fijn Florence! Je hebt niet gefaald... je hebt verdrie met al jouw vermogen jouw kind gezond en veilig op deze wereld gezet. Hoe kan je het als falen zien? Je gedaan wat iedere moeder instinctief voor haar kind doet; zorgen dat het veilig is.

Ik word helemaal verdrietig van hoe vaak ik hier lees dat moeders dat gevoel van falen hebben. Uit zichzelf, of door lompe reacties van een arts.

Lieve moeders, jullie hebben niet gefaald. Jullie hebben het allemaal fantasisch gedaan. Of het nou een natuurlijke bevalling was, een geplande of een spoedkeizersnee. Of het nou 30 minuten duurde of 30 uur. Of het een medisch drama was of niet. Of je nou meteen smoorverliefd was op je kind of dat dat heeft moeten groeien. Of de borstvoeding nou lukt of niet. Je hebt niet gefaald.

Gooi dat schuldgevoel in de sloot, en geef jezelf een dikke knuffel.


(Ik herken het wel hoor. Bij mijn oudste heb ik me jaren schuldig gevoeld. Over alles. Dat ik zwanger zijn eigenlijk helemaal niet leuk vond, dat de bevalling niet fijn ging, dat ik niet meteen dat overweldigende gevoel voor hem had, dat de borstvoeding niet lukte, etc... Inmiddels ben ik dat helemaal kwijt (geen idee hoe!) en dat voelt zoveel fijner. Hopelijk zijn jullie het op een dag ook kwijt want het is echt nergens voor nodig! Stomme hormonen )

Jeeeeemig florence!!! Wat een bizarre bevalling zeg. Wat heftig dat je op het randje van de dood zat zeg...
En falen? Hoe kun je hierbij nou falen? Ik denk dat dit voor élke vrouw enorm heftig is en een weeënstorm is nauwelijks op te vangen (wat ik van anderen hoor). Dus je hebt gedaan wat je kon! Werk nu aan je eigen herstel (dus blijf in dat bed ) en dan kun je er zijn voor je kind.

Je bent een kanjer!