Horror bevallingen

appeltjesgroen schreef: ↑

14-11-2018 07:29

Lieve moeders, jullie hebben niet gefaald. Jullie hebben het allemaal fantasisch gedaan. Of het nou een natuurlijke bevalling was, een geplande of een spoedkeizersnee. Of het nou 30 minuten duurde of 30 uur. Of het een medisch drama was of niet. Of je nou meteen smoorverliefd was op je kind of dat dat heeft moeten groeien. Of de borstvoeding nou lukt of niet. Je hebt niet gefaald.

ik denk dat iedereen dit rationeel ook gewoon weet, het is niet zo dat we iets stoms/onverantwoords gedaan hebben waardoor het niet optimaal verliep, we kunnen er met z'n allen gewoon niets aan doen. Het is niet onze schuld. Toch blijft het gevoel hangen. Ik weet ook nog niet hoe ik van dat gevoel af moet komen, misschien moet dat groeien, en misschien heb ik daar een beetje hulp bij nodig, maar dat komt dan wel. Ik vind het gewoon zo bizar dat ik hier last van heb, want waar ik last van heb is echt alleen dat ik het niet op kon vangen. Rationeel denk ik dan: tja, veel vrouwen kunnen het niet opvangen, so what, dan heb je pijn en dan ga je gillen, is toch helemaal niet erg? Maar om de een of andere reden krijg ik die gedachtengang niet lekker in mijn hoofd.
Mijn man, die communicatief normaal echt bijzonder onvaardig is, kan hier dus verrassend genoeg enorm goed mee omgaan en dat is wel echt fijn. Maar hij heeft ook een enorme emotionele opdoffer gehad, want hij stond erbij toen mijn hart stopte. Ik vind het ook gewoon zo zielig voor hem, de afgelopen nachten als ik aan het slapen ben voelt hij af en toe aan me of ik nog wel adem haal, kan er echt gewoon keihard om gaan janken dat hij zo ontzettend bang geweest is.

Florence, wát een heftige bevalling heb jij gehad en wat vind ik het naar voor je dat je je nu zo voelt. Ik denk dat het klopt dat het ook hormonaal is. En misschien scheelt het dat het herkenbaar is voor anderen.

Verder weet ik niet of je er wat aan hebt, maar er is nog een verhaal in dit topic van een vrouw die net zo'n plotse stortbevalling had als jij (Universeinmotion op pagina 7), maar dan zonder het heftige bloedverlies. Misschien vind je er wat herkenning in en vind je dat fijn.

In ieder geval goed om te lezen dat jullie bijna naar huis mogen. Heel veel sterkte en gezondheid gewenst voor jullie gezin

Florence, zou het kunnen dat wat jouw lichaam deed precies het goede was - jullie kind zo snel mogelijk geboren laten worden, voor dat jij teveel bloed verloor?

Eze schreef: ↑

14-11-2018 11:34

Florence, zou het kunnen dat wat jouw lichaam deed precies het goede was - jullie kind zo snel mogelijk geboren laten worden, voor dat jij teveel bloed verloor?

Ja, wat verwoord je dat mooi. Ik denk dat er zeker een waarheid in kan zitten.

Ik dacht dat de bevalling van mijn oudste een drama was, tot ik ging bevallen van de tweede (2 weken geleden).

Oudste begonnen de weeen uit het niets in een weeenstorm, geen opstartfase en meteen vol aan de bak. Jammer genoeg zonder resultaat, na een dag werken zat ik nog steeds op een kleine 3 cm. Vliezen gebroken door verloskundige maar ook daarbij geen effect, verder dan 4 cm kwam ik niet. Overgedragen naar ziekenhuis, daar aan infuus met weeenopwekkers (geen idee waarom want nog steeds weeenstorm..) en na ruim 23 uur puffen, een verkeerd gezette ruggenprik (die dus niets deed en wat de anesthesioloog pas na 3 uur durfde toe te geven) volledige ontsluiting. Vervolgens wel persweeen (volgens de monitoren) maar geen persdrang. Dan weet je dus echt niet wat je moet doen! Na ruim 1,5 uur bedacht de arts dat mijn bekken misschien wat smal waren en maakte de opmerking “we kunnen een knip proberen? Dat doet misschien niets maar dat zien we dan wel weer?”. Met zo weinig vertrouwen en een lijf dat fysiek en mentaal al volledig op was heb ik de knip absoluut geweigerd en heeft gyn groen licht gegeven voor een spoedkeizersnede. Vanaf toen alleen opluchting: een werkende verdoving, kind er eindelijk uit (had volgens arts inderdaad niet vaginaal gepast “dus goed dat we geen knip hebben gezet”). Kind kwam er uit met een grote deuk in haar hoofd en heeft nog wel een tijd geduurd tot dat weggetrokken was. Heeft ook een tijd een dik oog gehad door vocht wat erheen geduwd was tijdens de persfase.
Heb me vooral een proefkonijn gevoeld voor een hele jonge nog beginnende (niet afgestudeerde) arts en niet serieus genomen door de anesthesioloog.

Bij tweede wilden we dat allemaal niet, en gekozen voor geplande keizersnede. Aangegeven dat ik erg huiverig was voor de ruggenprik door drama bij de eerste. Werd compleet weggelachen door anesthesioloog en niet serieus genomen. Bij zetten is een zenuw geraakt waardoor ik helemaal niet meer kon ontspannen toen er opnieuw geprikt moest worden. Uiteindelijk is de helft niet goed verdoofd en heb ik snijden, knippen en scheuren van de operatie zelf gevoeld. Na meerdere keren jankend aangeven kreeg ik te horen dat ik “mijn tanden maar op elkaar moest zetten want ze waren bijna klaar”. Man wordt echt nooit boos maar is toen compleet uitgevallen. Resultaat: prikje morfine erbij, nog net niet zinloos.
Daarbij volledig tegen gemaakte afspraken in stond er weer een hele rits nieuwe arts assistenten aan de operatietafel ipv geopereerd te worden door gyn zelf.
Nacontrole moet nog maar dat wordt geen leuk gesprek. Officiele klacht richting anesthesie volgt ook nog. Eerst mentaal van bijkomen.

menmo

Wat verschrikkelijk dat je niet serieus genomen bent en hoe er met je is omgegaan. Sterkte en succes alvast met het gesprek. Ik hoop dat het je wat brengt.

Florence, mocht je er iets aan hebben:

Ik heb een eerste bevalling gehad met een weeënstorm zonder veel resultaat qua ontsluiting, maar die ik wel prima op kon vangen zonder pijnbestrijding. Kon zelfs nog lachen in de 30 sec zonder wee.

ECHTER, bij mijn tweede bevalling was de weeënstorm zo heftig, met in 15 min. van 4cm naar 10cm, dat ik ook het hele ziekenhuis bij elkaar gegild heb. Zal maar niet herhalen wat ik allemaal zei, maar oa ‘ik wil dood’. De vk had het ook maar over ‘in 3 pufjes uitademen’ maar daar kon ik natuurlijk helemaal niks meer mee. Ze hadden ook bij mij in eerste instantie niet door dat het zo snel ging, tot het hoofdje er ineens uit stak..

Ik snap je gevoel van ‘falen’ maar kan je dus uit eigen ervaring vertellen dat de ene weeënstorm echt de ander niet is, en dat sommige weeën gewoon NIET op te vangen zijn, echt niet! Ik hoop dan ook dat je dat gevoel heel snel kwijt bent

sow memno, ik vind dat echt heel heftig, want je voelt je al compleet wanhopig (of in elk geval, zo voelde ik me) en dan word je ook nog niet serieus genomen. Ik zou daar inderdaad even het gesprek aangaan en daar eens goed uitleggen dat dit niet acceptabel is.
Ik moet er echt niet aan denken dat ik me in de tussentijd ook nog niet serieus genomen zou voelen. Mij namen ze net heel serieus en ze probeerden ook nog echt hun best te doen om mijn bevallingsplan te volgen (wat natuurlijk niet lukte omdat ik bijna dood was, want daar had ik natuurlijk niets over opgeschreven). Ook met dingen waarbij mijn man zei: "dat wil ze niet" of "dat wil ze wel" gingen ze, binnen de mogelijkheden van de situatie heel goed om en probeerden ze mijn wens (zoals mijn man die stelde, want ik zei helemaal niets meer) te volgen of goed uit te leggen waarom dat nu echt niet kon. Mij is zelfs bij het operatief hechten gevraagd of ik het goed vond dat een arts in opleiding meekeek, het interesseerde me geen zak, maar het is fijn dat ze het vroegen.
Ik heb het ziekenhuis echt niets te verwijten, mijn situatie kon niemand iets aan doen, maar ik vind dat jij dat wel hebt. Als je al zo ligt te lijden zou het niet zo moeten zijn dat je ook nog moet vechten om serieus genomen te worden.

Ik zou in het gesprek ook heel duidelijk zijn, het is niet zo dat jij je niet serieus genomen VOELDE, je WERD niet serieus genomen. Er is een moment dat beleving ophoudt en er gewoon een feitelijke situatie is waarin je niet serieus genomen wordt.

Ik ben inmiddels thuis en wat is dat fijn!!!!! Baby doet het prima, maar ik merk dat ik eigenlijk nog doodmoe ben van dat bloedverlies en mijn borstkast doet vreselijk zeer van dat reanimeren. Groot voordeel is wel dat door het bloedverlies en de reanimatie mijn borstvoeding niet op gang gekomen is, dus geen stuwing waar ik ook nog wat mee moet (ik wilde sws geen borstvoeding geven).

Fijn dat je thuis bent Florence! Nu heel rustig aan herstellen!
Ik heb inderdaad geen goed woord over voor de artsen, ze hebben mij niet behandeld als patiënt met angst en pijn, maar als een “medisch object”. Na nog geen 24 uur stond er een andere arts (assistent) aan mijn bed te vragen wanneer ik eigenlijk naar huis ging - die had niet eens de tijd genomen om het dossier goed door te lezen blijkbaar. Gelukkig hebben we de beste en leukste verpleging gehad en werd zij boos op de arts voor wij dat konden zijn. Alle lof voor het verplegend personeel, wat een verademing na die idiote empathieloze artsen.

Florence misschien helpt het maar ik vond de weeënstorm ook niet te doen. Ik ging binnen een uur van niets naar 7 cm. De enige reden dat ik een relaxte en fijne bevalling heb gehad is dat ik nog net op tijd was voor de ruggenprik. Ik wist namelijk echt niet meer hoe ik die weeen zonder een enkele pauze moest opvangen en energie moest bewaren voor de persfase. Was ook een beetje pissig over de bevallingsvoorlichting die ik had gehad (hoezo rustig opbouwen )

Wat fijn dat je weer thuis bent!

@Menmo: wat een vreselijke bevallingen. Wat moet je je wanhopig gevoeld hebben. Groot gelijk dat je een klacht zult indienen, maar inderdaad beter eerst nog wat op krachten komen. Echter, hoe langer je wacht hoe groter de kans natuurlijk dat je klacht niet zal behandeld worden.

Memno wat ben jij schofterig behandeld zeg. Een knip bij vermoeden van te klein bekken. Wat een idioot.

Bevalling is uiteindelijk maar tijdelijk, de echte horror komt pas later en houdt veel langer aan.

moonlight schreef: ↑

14-11-2018 18:05

Bevalling is uiteindelijk maar tijdelijk, de echte horror komt pas later en houdt veel langer aan.

Als ik permanent doodga bedoel je? Ja dat duurt inderdaad heel lang, voor altijd zeg maar.

.