Psyche
alle pijlers
Rouw
woensdag 11 maart 2026 om 08:33
Beste allemaal
Mijn lieve vader is zes weken geleden overleden onverwacht tijdens een medische ingreep.
Het was een enorme shock, mijn vader was wel oud, maar stond nog volop in het leven en ik was ook heel close met hem.
De dagen na overlijden waren heftig. Ik vond de uitvaart ook heel zwaar en ik heb daarna ook hele zware weken gehad.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest omdat ik mij ziek had gemeld daarna.
Die gaf als advies aan om wel te starten met werken weer omdat rouw geen ziekte is en op en af gaat, en het een kwestie is van je weg er in vinden, met een afsluiting dat ik waarschijnlijk binnen enkele weken wel weer hersteld zou zijn.
Het gaat eigenlijk alleen per dag steeds slechter voor mijn gevoel. Ik ben chronisch vermoeid. Ik huil grotendeels van de dag nog. Ik heb ongelofelijke concentratieproblemen.
Ik heb inmiddels een aantal uurtjes vanuit huis geprobeerd te werken en het ging eigenlijk helemaal niet goed. Ik kan amper mail lezen of begrijpen.
Ik ben bij de poh geweest voor rouwverwerking, maar zij heeft mij teruggewezen naar de huisarts omdat ze vermoed dat ik misschien depressief ben.
Zelf heb ik ook een psycholoog en die is het daar niet helemaal mee eens, die zegt het is gewoon hele erge rouw met overbelastbaarheid , omdat er voor die tijd ook al wat dingen speelde en dit gewoon de man met de hamer is geweest.
Is dit voor jullie herkenbaar en hoe zijn jullie verder gegaan? Ik heb op dit moment een aantal uurtjes per dag dat ik denk “het gaat wel even”. Ik voel dan wel een extreme leegte maar ik kan dan wel een telefoongesprek voeren of iets doen.
Maar die uren zijn heel onvoorspelbaar. Ik kan dus niet zo goed inschatten wanneer ik zomaar ga huilen of wanneer ik wel kan werken. Aan de andere kant geven die uurtjes werken mij ook houvast in de week.
Hoe hebben jullie jullie leven weer opgepakt en herkennen jullie dit. Ik mis mijn vader zo ongelofelijk. Ik heb nog wel een moeder die woont nu plots alleen daar maak ik me ook heel veel zorgen over.
Maar de pijn dat ie nooit meer terugkomt is bijna niet te verdragen op sommige momenten .
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen .
Liefs J
Mijn lieve vader is zes weken geleden overleden onverwacht tijdens een medische ingreep.
Het was een enorme shock, mijn vader was wel oud, maar stond nog volop in het leven en ik was ook heel close met hem.
De dagen na overlijden waren heftig. Ik vond de uitvaart ook heel zwaar en ik heb daarna ook hele zware weken gehad.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest omdat ik mij ziek had gemeld daarna.
Die gaf als advies aan om wel te starten met werken weer omdat rouw geen ziekte is en op en af gaat, en het een kwestie is van je weg er in vinden, met een afsluiting dat ik waarschijnlijk binnen enkele weken wel weer hersteld zou zijn.
Het gaat eigenlijk alleen per dag steeds slechter voor mijn gevoel. Ik ben chronisch vermoeid. Ik huil grotendeels van de dag nog. Ik heb ongelofelijke concentratieproblemen.
Ik heb inmiddels een aantal uurtjes vanuit huis geprobeerd te werken en het ging eigenlijk helemaal niet goed. Ik kan amper mail lezen of begrijpen.
Ik ben bij de poh geweest voor rouwverwerking, maar zij heeft mij teruggewezen naar de huisarts omdat ze vermoed dat ik misschien depressief ben.
Zelf heb ik ook een psycholoog en die is het daar niet helemaal mee eens, die zegt het is gewoon hele erge rouw met overbelastbaarheid , omdat er voor die tijd ook al wat dingen speelde en dit gewoon de man met de hamer is geweest.
Is dit voor jullie herkenbaar en hoe zijn jullie verder gegaan? Ik heb op dit moment een aantal uurtjes per dag dat ik denk “het gaat wel even”. Ik voel dan wel een extreme leegte maar ik kan dan wel een telefoongesprek voeren of iets doen.
Maar die uren zijn heel onvoorspelbaar. Ik kan dus niet zo goed inschatten wanneer ik zomaar ga huilen of wanneer ik wel kan werken. Aan de andere kant geven die uurtjes werken mij ook houvast in de week.
Hoe hebben jullie jullie leven weer opgepakt en herkennen jullie dit. Ik mis mijn vader zo ongelofelijk. Ik heb nog wel een moeder die woont nu plots alleen daar maak ik me ook heel veel zorgen over.
Maar de pijn dat ie nooit meer terugkomt is bijna niet te verdragen op sommige momenten .
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen .
Liefs J
woensdag 11 maart 2026 om 08:44
Hoi Janneke
Allereerst gecondoleerd, wat ontzettend verdrietig dat je vader zo plotseling is overleden.
Ik denk niet dat ik je echt kan adviseren, tijdens het lezen kreeg ik het gevoel dat er misschien al onderliggende dingen speelde voor het overlijden van je vader, dat schreef je ook verderop in je verhaal. En dit is het breekpunt.
Maar ik wil je in ieder geval een
steuntje in de rug geven.
Volgens mij heb je in elk geval goede acties ondernomen door de bedrijfsarts en psycholoog en huisarts te benaderen. Je kunt alle steun en hulp gebruiken.
En ik denk ook dat je het alleen maar kunt ‘aangaan’ door het echt helemaal te ondergaan, doorvoelen, accepteren. Geef jezelf de tijd en ruimte, praat met iedereen die je maar horen wil, schrijf van je af…
Heel veel sterkte.
Allereerst gecondoleerd, wat ontzettend verdrietig dat je vader zo plotseling is overleden.
Ik denk niet dat ik je echt kan adviseren, tijdens het lezen kreeg ik het gevoel dat er misschien al onderliggende dingen speelde voor het overlijden van je vader, dat schreef je ook verderop in je verhaal. En dit is het breekpunt.
Maar ik wil je in ieder geval een
steuntje in de rug geven.Volgens mij heb je in elk geval goede acties ondernomen door de bedrijfsarts en psycholoog en huisarts te benaderen. Je kunt alle steun en hulp gebruiken.
En ik denk ook dat je het alleen maar kunt ‘aangaan’ door het echt helemaal te ondergaan, doorvoelen, accepteren. Geef jezelf de tijd en ruimte, praat met iedereen die je maar horen wil, schrijf van je af…
Heel veel sterkte.
woensdag 11 maart 2026 om 08:52
Allereerst gecondoleerd met het overleiden van je vader.
Rouw is voor iedereen anders, daar is geen goed of kwaad. En rouw mag er ook gewoon zijn. Wanneer het de kop op steekt en hoe lang dit duurt is ook voor iedereen anders.
Helaas is het een onderdeel van het leven, en krijgen we er allemaal mee te maken. Helemaal niet vreemd dat jij af en toe in tranen uitbarst of vast koopt.
Je psycholoog kent je waarschijnlijk het beste en weet wat er allemaal meer mee speelt.
Persoonlijk vond ik het juist fijn om wel te werken. Iets doen wat ik normaalgesproken leuk vind en blij van werd. Natuurlijk tijdens de periode van rouw was dit veel minder. Maar het gaf me houvast, ik werd gewaardeerd, gaf me afleiding. Ik was tenslotte meer dan die persoon met een overleden familielid. Door thuis te zitten ging ik meer navelstaren en nam de rouw mijn identiteit over.
Alleen werkt dit niet bij iedereen zo. Iedereen verwerkt rouw op een andere manier. En heeft een ander tijdspad.
Sterkte met het verwerken van dit grote verdriet.
Rouw is voor iedereen anders, daar is geen goed of kwaad. En rouw mag er ook gewoon zijn. Wanneer het de kop op steekt en hoe lang dit duurt is ook voor iedereen anders.
Helaas is het een onderdeel van het leven, en krijgen we er allemaal mee te maken. Helemaal niet vreemd dat jij af en toe in tranen uitbarst of vast koopt.
Je psycholoog kent je waarschijnlijk het beste en weet wat er allemaal meer mee speelt.
Persoonlijk vond ik het juist fijn om wel te werken. Iets doen wat ik normaalgesproken leuk vind en blij van werd. Natuurlijk tijdens de periode van rouw was dit veel minder. Maar het gaf me houvast, ik werd gewaardeerd, gaf me afleiding. Ik was tenslotte meer dan die persoon met een overleden familielid. Door thuis te zitten ging ik meer navelstaren en nam de rouw mijn identiteit over.
Alleen werkt dit niet bij iedereen zo. Iedereen verwerkt rouw op een andere manier. En heeft een ander tijdspad.
Sterkte met het verwerken van dit grote verdriet.
woensdag 11 maart 2026 om 08:55
Gecondoleerd. Neem alsjeblieft de tijd om dit te verwerken. Werk als afleiding klinkt mooi maar kan ook vluchten zijn en dus niet toekomen aan het rouwen en verwerken. Ik ben ook heel snel weer gaan werken onder het mom thuiszitten gaat niet helpen en ook wel wat druk vanuit het werk. Ruim een jaar later gebeurde er iets op het werk en dat was de laatste tik die nodig was om uit te vallen. En toen kwam de onverwerkte rouw ook naar boven. Want het moet en komt eruit vroeg of laat. Ik ben door een heel diep dal gegaan en ben er nog lang niet. Ik denk dat ik als ik toen de tijd had genomen om te rouwen het anders was gelopen. Denk aan jezelf. Heel veel sterkte!
woensdag 11 maart 2026 om 09:12
Gecondoleerd met het verlies van je vader.
Ik herken veel in je verhaal. Ik ben heel plotseling mijn moeder verloren. Niet ziek, nog erg jong, totaal onverwacht op een traumatische manier. Ik was net gescheiden en dit verliep op zijn zachts gezegd niet op een fijne manier en was net met een nieuwe baan begonnen.
Het gemis was ontzettend groot, de dagen echt vreselijk donker. Ik sliep ‘s nachts heel slecht en was elke dag ontzettend vroeg weer wakker. Totaal op een overlevingsstand voor de kinderen ben ik de dagen doorgekomen.
Mijn vervangend teammanager wilde dat ik meteen weer kwam werken. Ik moest een begrafenis regelen en een huis leeg halen dus daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Daarna ben ik weer naar mijn werk gegaan. Omdat ik va mezelf als wist dat hoe langer ik zou wegblijven hoe lastiger het zou worden. Dit ging totaal niet. Ik vond het fijn er te zijn maar mijn hersens werkten niet mee. Ik ben toen in overleg 50% ziek gemeld. De ochtenden werken in de middag was ik niks waard en ging ik naar bed. Ook in de ochtend was er genoeg ruimte, ging het niet dan was aanwezig zijn voldoende. Het ritme en de afleiding heeft mij er weer bovenop geholpen. Het ging elke keer wat beter, soms een stapje terug en dat is prima.
Bij mij heeft werken dus enorm geholpen.
Ik herken veel in je verhaal. Ik ben heel plotseling mijn moeder verloren. Niet ziek, nog erg jong, totaal onverwacht op een traumatische manier. Ik was net gescheiden en dit verliep op zijn zachts gezegd niet op een fijne manier en was net met een nieuwe baan begonnen.
Het gemis was ontzettend groot, de dagen echt vreselijk donker. Ik sliep ‘s nachts heel slecht en was elke dag ontzettend vroeg weer wakker. Totaal op een overlevingsstand voor de kinderen ben ik de dagen doorgekomen.
Mijn vervangend teammanager wilde dat ik meteen weer kwam werken. Ik moest een begrafenis regelen en een huis leeg halen dus daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Daarna ben ik weer naar mijn werk gegaan. Omdat ik va mezelf als wist dat hoe langer ik zou wegblijven hoe lastiger het zou worden. Dit ging totaal niet. Ik vond het fijn er te zijn maar mijn hersens werkten niet mee. Ik ben toen in overleg 50% ziek gemeld. De ochtenden werken in de middag was ik niks waard en ging ik naar bed. Ook in de ochtend was er genoeg ruimte, ging het niet dan was aanwezig zijn voldoende. Het ritme en de afleiding heeft mij er weer bovenop geholpen. Het ging elke keer wat beter, soms een stapje terug en dat is prima.
Bij mij heeft werken dus enorm geholpen.
woensdag 11 maart 2026 om 09:15
Gecondoleerd, TO.
Mijn vader is vorig jaar overleden. Maar in zijn geval was het een zegen dat het gebeurde (dementie). Ik heb veel meer verdriet gehad van de tijd voor zijn overlijden dan daarna. Ik ging de maandag na de begrafenis weer werken.
Zorgen om je andere ouder zijn ook echt niet fijn. Heb je siblings waarmee je de zorg kunt delen? Ik vond dat als oudste dochter (zonder kinderen ook nog) alles wel vooral op mij neerkwam. Maar vergeet niet dat je moeder ook een volwassen vrouw is die gewoon moet dealen met alles wat haar overkomt in het leven, net zoals iedereen. Je kunt niet alles voor haar oplossen. Haar mentale gesteldheid is niet jouw verantwoordelijkheid. Tenminste, dat is wat ik mezelf telkens maar inprent.
Qua werk zou ik nu na zes weken wel gewoon weer aan het werk gaan. Dat geeft ook houvast en een ritme. Misschien kan je doen wat ze in de tv-serie Shrinking deden: per dag jezelf een half uur geven om keihard te huilen en te rouwen. Kookwekker erbij en zo. En dan weer zo veel mogelijk over tot de orde van de dag.
Mijn vader is vorig jaar overleden. Maar in zijn geval was het een zegen dat het gebeurde (dementie). Ik heb veel meer verdriet gehad van de tijd voor zijn overlijden dan daarna. Ik ging de maandag na de begrafenis weer werken.
Zorgen om je andere ouder zijn ook echt niet fijn. Heb je siblings waarmee je de zorg kunt delen? Ik vond dat als oudste dochter (zonder kinderen ook nog) alles wel vooral op mij neerkwam. Maar vergeet niet dat je moeder ook een volwassen vrouw is die gewoon moet dealen met alles wat haar overkomt in het leven, net zoals iedereen. Je kunt niet alles voor haar oplossen. Haar mentale gesteldheid is niet jouw verantwoordelijkheid. Tenminste, dat is wat ik mezelf telkens maar inprent.
Qua werk zou ik nu na zes weken wel gewoon weer aan het werk gaan. Dat geeft ook houvast en een ritme. Misschien kan je doen wat ze in de tv-serie Shrinking deden: per dag jezelf een half uur geven om keihard te huilen en te rouwen. Kookwekker erbij en zo. En dan weer zo veel mogelijk over tot de orde van de dag.
woensdag 11 maart 2026 om 09:23
Hallo Janneke,
Gecondoleerd, wat verdrietig en zwaar voor je. Hier ook een zware periode van rouw gehad, toen onze baby na 3 maanden overleed. Vrij snel weer aan het werk gegaan. En ja, dat was heel zwaar in het begin en ging niet meteen supergoed, maar wat was ik gaandeweg dankbaar en blij dat ik weer kon gaan doen wat ik dagelijks doe en waar ik goed in ben. Je concentratie is slecht in het begin maar wordt steeds wat beter. Het advies van de bedrijfsarts snap ik wel; het gevaar is dat je je helemaal in je verdriet gaat wentelen en dat de drempel steeds hoger wordt om nog te gaan werken, je thuis je concentratieboog niet opbouwt etc. Terwijl het rustig oppakken je juist ook helpt te normaliseren, met iets anders bezig te zijn, etc. En uiteindelijk komt het plezier in je werk stapje voor stapje terug; niet in de eerste week natuurlijk. Hoe verdrietig, verlammend en angstig ook: rouw hoort inderdaad bij het leven, wij levenden moeten verder en onszelf stukje bij beetje weer bijeenrapen. Heel veel sterkte daarbij, en zoek idd hulp bij je psycholoog als het uiteindelijk lijkt te gaan om gecompliceerde rouw.
Gecondoleerd, wat verdrietig en zwaar voor je. Hier ook een zware periode van rouw gehad, toen onze baby na 3 maanden overleed. Vrij snel weer aan het werk gegaan. En ja, dat was heel zwaar in het begin en ging niet meteen supergoed, maar wat was ik gaandeweg dankbaar en blij dat ik weer kon gaan doen wat ik dagelijks doe en waar ik goed in ben. Je concentratie is slecht in het begin maar wordt steeds wat beter. Het advies van de bedrijfsarts snap ik wel; het gevaar is dat je je helemaal in je verdriet gaat wentelen en dat de drempel steeds hoger wordt om nog te gaan werken, je thuis je concentratieboog niet opbouwt etc. Terwijl het rustig oppakken je juist ook helpt te normaliseren, met iets anders bezig te zijn, etc. En uiteindelijk komt het plezier in je werk stapje voor stapje terug; niet in de eerste week natuurlijk. Hoe verdrietig, verlammend en angstig ook: rouw hoort inderdaad bij het leven, wij levenden moeten verder en onszelf stukje bij beetje weer bijeenrapen. Heel veel sterkte daarbij, en zoek idd hulp bij je psycholoog als het uiteindelijk lijkt te gaan om gecompliceerde rouw.
woensdag 11 maart 2026 om 09:28
Dank voor jullie lieve berichten .Dit geeft steun .
Ik ben een enigs kind ( mijn vader zei altijd “ en een enig kind” ) . Zonder kinderen en recent single . Dat maakt het ook zwaarder merk ik.
Heb wel wat familie die helpen en vrienden om mee te praten.
Mijn moeder moet het inderdaad nu alleen redden maar is ook al in de 80. Alleen wonen lukt nog wel. Maar heb erg met haar te doen. Ze waren 65 jaar samen .
Ik denk aan de ene kant dat werken houvast geeft , aan de andere kant lukt het lastig . Ik heb vandaag of morgen een gesprek met mijn leidinggevende .
Ik ga denk ik voorstellen thuis te starten aantal uur per week. Kijken hoe dat gaat.
Tot op heden lukt het inhoudelijk gewoon niet. Alleen thuiszitten 7 dagen per week zie ik ook echt niet zitten .
In het begin heb je nog veel steun en berichtjes maar mensen gaan ook snel door met hun eigen leven natuurlijk . Voelt heel donker een eenzaam soms .
Ik ben een enigs kind ( mijn vader zei altijd “ en een enig kind” ) . Zonder kinderen en recent single . Dat maakt het ook zwaarder merk ik.
Heb wel wat familie die helpen en vrienden om mee te praten.
Mijn moeder moet het inderdaad nu alleen redden maar is ook al in de 80. Alleen wonen lukt nog wel. Maar heb erg met haar te doen. Ze waren 65 jaar samen .
Ik denk aan de ene kant dat werken houvast geeft , aan de andere kant lukt het lastig . Ik heb vandaag of morgen een gesprek met mijn leidinggevende .
Ik ga denk ik voorstellen thuis te starten aantal uur per week. Kijken hoe dat gaat.
Tot op heden lukt het inhoudelijk gewoon niet. Alleen thuiszitten 7 dagen per week zie ik ook echt niet zitten .
In het begin heb je nog veel steun en berichtjes maar mensen gaan ook snel door met hun eigen leven natuurlijk . Voelt heel donker een eenzaam soms .
woensdag 11 maart 2026 om 10:00
Gecondoleerd!
Mijn vader is een maand geleden overleden. Ik heb na de uitvaart 1.5 week vrij gehad en ben daarna weer aan het werk gegaan.
Thuiswerken is voor mij niet echt een succes, dan heb ik veel teveel tijd om na te denken, me ellendig te voelen enzovoorts. Op kantoor ga ik toch meer mee met de flow.
Iedereen heeft er begrip voor dat ik tussen de middag even in mijn eentje een rondje wil wandelen, of dat ik soms toch nog even wat moet regelen met een bank, notaris oid.
Maar het werk geeft mij ook ritme, zinvolle tijdsbesteding en het is ook gewoon fijn met collega's te zijn ipv alleen thuis te zitten. Ik denk ook dat de drempel om weer aan het werk te gaan voor mij steeds groter wordt als ik langer thuis zou blijven en dat ik dan vooral bezig zou zijn met hoe vreselijk het allemaal is.
Mijn vader zei altijd: dood is dood, maar jouw leven gaat door. En dat probeer ik in gedachten en in ere te houden!
Sterkte!
Mijn vader is een maand geleden overleden. Ik heb na de uitvaart 1.5 week vrij gehad en ben daarna weer aan het werk gegaan.
Thuiswerken is voor mij niet echt een succes, dan heb ik veel teveel tijd om na te denken, me ellendig te voelen enzovoorts. Op kantoor ga ik toch meer mee met de flow.
Iedereen heeft er begrip voor dat ik tussen de middag even in mijn eentje een rondje wil wandelen, of dat ik soms toch nog even wat moet regelen met een bank, notaris oid.
Maar het werk geeft mij ook ritme, zinvolle tijdsbesteding en het is ook gewoon fijn met collega's te zijn ipv alleen thuis te zitten. Ik denk ook dat de drempel om weer aan het werk te gaan voor mij steeds groter wordt als ik langer thuis zou blijven en dat ik dan vooral bezig zou zijn met hoe vreselijk het allemaal is.
Mijn vader zei altijd: dood is dood, maar jouw leven gaat door. En dat probeer ik in gedachten en in ere te houden!
Sterkte!
woensdag 11 maart 2026 om 10:02
Wat verdrietig gecondoleerd. Ik snap je worsteling en gedachtegang heel goed.
Waar doe je goed aan voor nu en voor de langere termijn?
Je vraagt naar ervaringen. Toen ik 19 overleed mijn moeder op haar 46ste totaal onverwachts. Mijn vader was al heel lang overleden dus ik had geen zorgen om hem wat ook anders is dan bij jou.
Ik woonde nog thuis bij mijn moeder (gelukkig wel samen met mijn vriend) en er kwam zoveel op mij af. Emotioneel maar ook praktisch ineens had ik alle verantwoordelijkheden voor een duur huis.
Ik werkte nog niet maar deed wel een HBO opleiding en liep toen een jaar stage.
Voor mij was het fijn en ook echt nodig om vrij snel weer de dagelijkse activiteiten op te pakken waar mogelijk.
Mijn moeder overleed vlak voor de kerstvakantie dus ik had sowieso 2 weken vrij en ben het daarna snel weer op gaan pakken en heb stage gehaald en kon ook over.
Ik heb niet zoveel later een hele klap gehad van deze gebeurtenis.
Overigens heb ik die wel gekregen toen mijn man (vriend waarmee ik dus samenwoonde na overleden moeder) een paar jaar later overleed en ik merkte wel dat ik met de rouw om hem ik ook weer rouwde om mijn moeder.
Persoonlijk zou ik als ik jou was het gesprek open en eerlijk aangaan. Wie weet zijn er gewoon mogelijkheden dat jij je terug kan trekken als je moet huilen. En op een gegeven moment kan je jezelf ook aanleren om het huilen uit te stellen op een gezonde manier. Misschien kan je psycholoog hier ook bij mee denken. En aangezien je al bij een psycholoog liep ten tijde van overlijden ga ik ervanuit dat je toen ook al tegen dingen aan liep dus laat die ruimte er ook zijn.
Veel sterkte in ieder geval.
Waar doe je goed aan voor nu en voor de langere termijn?
Je vraagt naar ervaringen. Toen ik 19 overleed mijn moeder op haar 46ste totaal onverwachts. Mijn vader was al heel lang overleden dus ik had geen zorgen om hem wat ook anders is dan bij jou.
Ik woonde nog thuis bij mijn moeder (gelukkig wel samen met mijn vriend) en er kwam zoveel op mij af. Emotioneel maar ook praktisch ineens had ik alle verantwoordelijkheden voor een duur huis.
Ik werkte nog niet maar deed wel een HBO opleiding en liep toen een jaar stage.
Voor mij was het fijn en ook echt nodig om vrij snel weer de dagelijkse activiteiten op te pakken waar mogelijk.
Mijn moeder overleed vlak voor de kerstvakantie dus ik had sowieso 2 weken vrij en ben het daarna snel weer op gaan pakken en heb stage gehaald en kon ook over.
Ik heb niet zoveel later een hele klap gehad van deze gebeurtenis.
Overigens heb ik die wel gekregen toen mijn man (vriend waarmee ik dus samenwoonde na overleden moeder) een paar jaar later overleed en ik merkte wel dat ik met de rouw om hem ik ook weer rouwde om mijn moeder.
Persoonlijk zou ik als ik jou was het gesprek open en eerlijk aangaan. Wie weet zijn er gewoon mogelijkheden dat jij je terug kan trekken als je moet huilen. En op een gegeven moment kan je jezelf ook aanleren om het huilen uit te stellen op een gezonde manier. Misschien kan je psycholoog hier ook bij mee denken. En aangezien je al bij een psycholoog liep ten tijde van overlijden ga ik ervanuit dat je toen ook al tegen dingen aan liep dus laat die ruimte er ook zijn.
Veel sterkte in ieder geval.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
woensdag 11 maart 2026 om 10:07
Eens met bijna alle voorgangers. Ik ben ook een ouder plots verloren (verkeersongeluk) en ik weet hoe heftig dat is. Voor mij gaf werk een ritme en afleiding, ik ben de week na de begrafenis weer langzaamaan begonnen. Concentratie was ver te zoeken, maar dat werd langzamerhand wel beter. Maar bij jou speelt er meer. Ik vind de reactie van de bedrijfsarts heel raar. Rouw is geen ziekte, maar het gaat niet om ziekte, het gaat om arbeidsongeschiktheid. Kun je met je werkgever overleggen? Wat vindt die hiervan? Ik had gelukkig een supergoede werkgever die me alle ruimte gaf om weer te beginnen. Er was van beide kanten vertrouwen: zij vertrouwden mij dat ik zou werken als ik dat zou kunnen. Ik vertrouwde hen dat zij mij de ruimte gaven zonder verwijten. Dat heeft mij echt geholpen om redelijk snel weer fulltime aan de slag te gaan.
Voor wat betreft je moeder ben ik het ook eens met een vorige poster: ze is een volwassen vrouw die haar eigen weg hierin moet vinden. Ik vond het vreselijk voor mijn andere ouder en ik heb zo goed mogelijk geprobeerd te helpen, maar ik had ook mijn verdriet.
Bij je vrienden zou ik gewoon zeggen hoe je je nu voelt. Ik snap best dat ze weer doorgaan met hun leven. Voor hun is dit niet zo groot als voor jou. Als je hun steun nodig hebt, zeg het dan. Het is voor mij nu al een paar jaar geleden, maar ik heb een paar maanden geleden nog huilend een vriendin gebeld.
Ik vind het plan om thuis te beginnen heel goed. Kun je op je eigen tempo weer starten en hoef je je niet groot te houden voor je collega's.
Sterkte.
Voor wat betreft je moeder ben ik het ook eens met een vorige poster: ze is een volwassen vrouw die haar eigen weg hierin moet vinden. Ik vond het vreselijk voor mijn andere ouder en ik heb zo goed mogelijk geprobeerd te helpen, maar ik had ook mijn verdriet.
Bij je vrienden zou ik gewoon zeggen hoe je je nu voelt. Ik snap best dat ze weer doorgaan met hun leven. Voor hun is dit niet zo groot als voor jou. Als je hun steun nodig hebt, zeg het dan. Het is voor mij nu al een paar jaar geleden, maar ik heb een paar maanden geleden nog huilend een vriendin gebeld.
Ik vind het plan om thuis te beginnen heel goed. Kun je op je eigen tempo weer starten en hoef je je niet groot te houden voor je collega's.
Sterkte.
I'm finally old enough to don't give a fuck
woensdag 11 maart 2026 om 10:13
Er is geen protocol voor rouwverwerking, hoewel werkgevers en bedrijfsartsen daar vaak anders over denken. De verwerking van een verlies, is heel persoonlijk en heeft tijd nodig. Heel veel sterkteJanneke350 schreef: ↑11-03-2026 09:28Ik denk aan de ene kant dat werken houvast geeft , aan de andere kant lukt het lastig . Ik heb vandaag of morgen een gesprek met mijn leidinggevende .
Ik ga denk ik voorstellen thuis te starten aantal uur per week. Kijken hoe dat gaat.
Tot op heden lukt het inhoudelijk gewoon niet. Alleen thuiszitten 7 dagen per week zie ik ook echt niet zitten .
In het begin heb je nog veel steun en berichtjes maar mensen gaan ook snel door met hun eigen leven natuurlijk . Voelt heel donker een eenzaam soms .
Als ik dit bericht lees, vraag ik me wel af of thuiswerken een goede start gaat zijn? Zou naar je werk toegaan en daar een paar uurtjes werken niet veel meer afleiding geven? En de meer zakelijke omgeving dat misschien makkelijker maken? In het begin is de aanwezigheid je doel en daarna kun je die aanwezigheid langzaam steeds meer invulling geven en gaan uitbreiden.
Ik ben zelf ook een verlies aan het verwerken en ik merk dat ik het verdriet daarover op m'n werk makkelijker af kan sluiten dan thuis. Maar ook dat is persoonlijk natuurlijk.
woensdag 11 maart 2026 om 10:20
Als eerste heel veel sterkte gewenst. Dit is natuurlijk een hele nare periode in je leven. Ik ben het wel eens met de andere berichten. Het aanhouden van ritme en structuur (hoe lastig ook) is wel belangrijk voor je mentale welzijn. Als je niet meer werkt bestaat de kans dat je volledig wegzakt in leegte en verdriet door de hele dag niets te doen. En het kan je dag-nacht ritme aantasten. Want je hoeft niet meer op te staan en nergens meer heen. Werk geeft structuur en afleiding. En ook sociale contacten. Hoe lastig soms ook. Je vader was op een gezegende leeftijd en dit soort gebeurtenissen horen bij het leven. Vraag jezelf af of hij zou willen dat je volledig wegzakt in een depressie? En alleen thuis op de bank komt te zitten. Je mag best verdrietig zijn. En natuurlijk voel je leegte. Maar laat dat niet je leven overnemen. Op die manier kan je er ook niet zijn voor je moeder. Ook dat is een volwassen vrouw die zelf kan kijken hoe ze de resterende tijd dat ze er nog is kan en wil invullen. Er zullen in haar omgeving waarschijnlijk meer bekenden in dezelfde situatie zitten. Wellicht kan ze daar steun uit halen.
Blijf dus wel werken maar doe dat in aangepaste vorm. Bijvoorbeeld minder uren of deels vanuit huis. En bouw weer aan je herstel ipv wegzakken in verdriet en daarin blijven hangen.
Blijf dus wel werken maar doe dat in aangepaste vorm. Bijvoorbeeld minder uren of deels vanuit huis. En bouw weer aan je herstel ipv wegzakken in verdriet en daarin blijven hangen.
woensdag 11 maart 2026 om 10:25
evelien2010 schreef: ↑11-03-2026 10:20Als eerste heel veel sterkte gewenst. Dit is natuurlijk een hele nare periode in je leven. Ik ben het wel eens met de andere berichten. Het aanhouden van ritme en structuur (hoe lastig ook) is wel belangrijk voor je mentale welzijn. Als je niet meer werkt bestaat de kans dat je volledig wegzakt in leegte en verdriet door de hele dag niets te doen. En het kan je dag-nacht ritme aantasten. Want je hoeft niet meer op te staan en nergens meer heen. Werk geeft structuur en afleiding. En ook sociale contacten. Hoe lastig soms ook. Je vader was op een gezegende leeftijd en dit soort gebeurtenissen horen bij het leven. Vraag jezelf af of hij zou willen dat je volledig wegzakt in een depressie? En alleen thuis op de bank komt te zitten. Je mag best verdrietig zijn. En natuurlijk voel je leegte. Maar laat dat niet je leven overnemen. Op die manier kan je er ook niet zijn voor je moeder. Ook dat is een volwassen vrouw die zelf kan kijken hoe ze de resterende tijd dat ze er nog is kan en wil invullen. Er zullen in haar omgeving waarschijnlijk meer bekenden in dezelfde situatie zitten. Wellicht kan ze daar steun uit halen.
Blijf dus wel werken maar doe dat in aangepaste vorm. Bijvoorbeeld minder uren of deels vanuit huis. En bouw weer aan je herstel ipv wegzakken in verdriet en daarin blijven hangen.
De opfriscursus empathie heb je overgeslagen?
woensdag 11 maart 2026 om 10:46
Jij doet je naam ook eer aan. In de zin dat jij dingen verkeerd begrijpt. Ik vond het een hele empatische post van Evelien.
woensdag 11 maart 2026 om 11:02
Hm, ik kan "wegzakken in verdriet" en "je vader was op een gezegende leeftijd" etc. niet echt heel empathisch noemen.
TO geeft duidelijk aan dat werken gewoon echt niet gaat en dat ze nauwelijks de dag door kan komen. Tijdens werken kan ze zich niet concentreren en lukt het haar niet mails te lezen of te begrijpen. Zeggen dat ze dan toch maar naar haar werk moet gaan, lijkt me niet erg zinvol.
TO: allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Het overlijden van een ouder heb ikzelf als een aardsverschuiving ervaren - heel erg veel sterkte gewenst.
Je schrijft dat je eigen psycholoog zegt dat het overlijden van je vader de laatste druppel was na sowieso al overbelasting. Dat herken ik: temidden van een akelige scheiding verloor ik mijn vader onverwacht. Ik kon niet eens meer mijn kinderen voorlezen, want ik begreep niks van die letters op dat papier. Werken kon ik dus al helemaal niet.
Wat mij geholpen heeft, is tijd. Daar heb je nu even niks aan, maar het is wel zo: de tijd heelt de wonden niet maar maakt wel dat je manieren leert ermee om te gaan. Wat mij ook hielp was fysieke inspanning. Niet enorm sporten, maar wandelschoenen aan en gewoon wandelen, wandelen, wandelen. En wat me het meeste hielp was niet zo streng voor mezelf zijn, maar accepteren dat het nu gewoon even zwaar klote is, maar ook weer beter wordt.
Ik wens je heel erg veel sterkte.
TO geeft duidelijk aan dat werken gewoon echt niet gaat en dat ze nauwelijks de dag door kan komen. Tijdens werken kan ze zich niet concentreren en lukt het haar niet mails te lezen of te begrijpen. Zeggen dat ze dan toch maar naar haar werk moet gaan, lijkt me niet erg zinvol.
TO: allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Het overlijden van een ouder heb ikzelf als een aardsverschuiving ervaren - heel erg veel sterkte gewenst.
Je schrijft dat je eigen psycholoog zegt dat het overlijden van je vader de laatste druppel was na sowieso al overbelasting. Dat herken ik: temidden van een akelige scheiding verloor ik mijn vader onverwacht. Ik kon niet eens meer mijn kinderen voorlezen, want ik begreep niks van die letters op dat papier. Werken kon ik dus al helemaal niet.
Wat mij geholpen heeft, is tijd. Daar heb je nu even niks aan, maar het is wel zo: de tijd heelt de wonden niet maar maakt wel dat je manieren leert ermee om te gaan. Wat mij ook hielp was fysieke inspanning. Niet enorm sporten, maar wandelschoenen aan en gewoon wandelen, wandelen, wandelen. En wat me het meeste hielp was niet zo streng voor mezelf zijn, maar accepteren dat het nu gewoon even zwaar klote is, maar ook weer beter wordt.
Ik wens je heel erg veel sterkte.
woensdag 11 maart 2026 om 11:12
Lieve TO, gecondoleerd met dit verlies
Mijn vader is enkele jaren geleden geheel onverwacht overleden. Het was een enorme shock. Hij was mijn rots, mijn vangnet.
Mijn leidinggevende vond het gelukkig niet nodig dat ik me ziek meldde. Een week na de uitvaart wilde ik proberen weer aan het werk te gaan (vanuit huis), maar na wat strubbelingen met mijn laptop barstte ik in tranen uit. Ik was oververmoeid en kampte met bloedarmoede naast alle verdriet.
Mijn leidinggevende heeft me toen nog 2 weken 'verlof' gegeven. Daarna ben ik heel rustig gaan opbouwen. Eerst 2 uurtjes per dag en zo steeds verder. De opbouw ging vrij vlot, omdat ik merkte dat het afleiding gaf en regelmaat aan mijn dagen. En als ik een keer een 'off day' had, was daar alle begrip voor en nam ik wat langer pauze of stopte ik wat vroeger.
De ruimte die ik kreeg, heeft me enorm geholpen.
Rouw kent geen tijd. Zelfs nu kan ik soms nog overlopen van verdriet. Maar vaak in specifieke periodes of situaties.
Kun je in afstemming met je leidinggevende en collega's misschien eerst als soort van 'boventallig' meedraaien paar uur per week, arbeidstherapeutisch?
Een collega van ne heeft best wat gehad aan de rouwverwerking via POH, maar dat was pas na halfjaar na overlijden van haar vader. Daarvóór had het geen/weinig zin, want het verdriet heeft ook ruimte en tijd nodig. Pas als het na een halfjaar tot jaar nog in de weg zit, kan rouwverwerking een optie zijn.
Dat de POH denkt dat je depressief bent: dat vind ik erg kort door de bocht. Je zal alle verschijnselen vertonen, maar die horen bij intense rouw!
Heel veel sterkte!
Mijn vader is enkele jaren geleden geheel onverwacht overleden. Het was een enorme shock. Hij was mijn rots, mijn vangnet.
Mijn leidinggevende vond het gelukkig niet nodig dat ik me ziek meldde. Een week na de uitvaart wilde ik proberen weer aan het werk te gaan (vanuit huis), maar na wat strubbelingen met mijn laptop barstte ik in tranen uit. Ik was oververmoeid en kampte met bloedarmoede naast alle verdriet.
Mijn leidinggevende heeft me toen nog 2 weken 'verlof' gegeven. Daarna ben ik heel rustig gaan opbouwen. Eerst 2 uurtjes per dag en zo steeds verder. De opbouw ging vrij vlot, omdat ik merkte dat het afleiding gaf en regelmaat aan mijn dagen. En als ik een keer een 'off day' had, was daar alle begrip voor en nam ik wat langer pauze of stopte ik wat vroeger.
De ruimte die ik kreeg, heeft me enorm geholpen.
Rouw kent geen tijd. Zelfs nu kan ik soms nog overlopen van verdriet. Maar vaak in specifieke periodes of situaties.
Kun je in afstemming met je leidinggevende en collega's misschien eerst als soort van 'boventallig' meedraaien paar uur per week, arbeidstherapeutisch?
Een collega van ne heeft best wat gehad aan de rouwverwerking via POH, maar dat was pas na halfjaar na overlijden van haar vader. Daarvóór had het geen/weinig zin, want het verdriet heeft ook ruimte en tijd nodig. Pas als het na een halfjaar tot jaar nog in de weg zit, kan rouwverwerking een optie zijn.
Dat de POH denkt dat je depressief bent: dat vind ik erg kort door de bocht. Je zal alle verschijnselen vertonen, maar die horen bij intense rouw!
Heel veel sterkte!
woensdag 11 maart 2026 om 11:22
Serieus? Ik vond het ook een tenenkrommende post. Wanneer iemand dit op dit moment persoonlijk tegen mij zou zeggen, zou ik de neiging hebben diegene een klap te geven.Taskmaster schreef: ↑11-03-2026 10:46Jij doet je naam ook eer aan. In de zin dat jij dingen verkeerd begrijpt. Ik vond het een hele empatische post van Evelien.
woensdag 11 maart 2026 om 11:24
Waarom zou je thuis werken en niet naar je werk gaan? Naar je werk gaan haalt je even uit de situatie, uit huis. Zorgt ervoor dat je je moet aankleden, je moet opmaken waar je een beter gevoel van krijgt. Het zorgt weer voor een gezond ritme in de week. Of je dan productief bent doet er niet zoveel toe, dat word je vanzelf wel weer. Maar eerst weer zelf op de been komen dan gaat de rest langzaam aan vanzelf. Beginnen met een paar uur per dag en wanneer dat goed gaat steeds verder uitbouwen.Janneke350 schreef: ↑11-03-2026 09:28
Ik denk aan de ene kant dat werken houvast geeft , aan de andere kant lukt het lastig . Ik heb vandaag of morgen een gesprek met mijn leidinggevende .
Ik ga denk ik voorstellen thuis te starten aantal uur per week. Kijken hoe dat gaat.
Tot op heden lukt het inhoudelijk gewoon niet. Alleen thuiszitten 7 dagen per week zie ik ook echt niet zitten .
woensdag 11 maart 2026 om 11:35
Ik leef juist erg mee met To. Maar wegzakken in verdriet gaat niemand helpen. Dat wil niet zeggen dat je geen verdriet hebt of verdrietig mag zijn. Maar dat je gaat kijken hoe je daarmee omgaat. En iedere psycholoog zal je aanraden om wat te blijven doen. En dat ritme en structuur helpen bij het mentale welzijn. Werk (in aangepaste vorm zoals meerdere mensen hier aangeven) kan daarbij ook helpen. Het gaat niet om productief zijn of volle dagen maken. Maar zoals aangegeven afleiding, weer wat gaan doen opstaan in de ochtend etc. Van dagenlang in bed liggen gaat niemand beter worden. Uiteindelijk gaat het leven verder en wil to zelf ook weer verder toch.
woensdag 11 maart 2026 om 11:58
evelien2010 schreef: ↑11-03-2026 11:35Ik leef juist erg mee met To. Maar wegzakken in verdriet gaat niemand helpen. Dat wil niet zeggen dat je geen verdriet hebt of verdrietig mag zijn. Maar dat je gaat kijken hoe je daarmee omgaat. En iedere psycholoog zal je aanraden om wat te blijven doen. En dat ritme en structuur helpen bij het mentale welzijn. Werk (in aangepaste vorm zoals meerdere mensen hier aangeven) kan daarbij ook helpen. Het gaat niet om productief zijn of volle dagen maken. Maar zoals aangegeven afleiding, weer wat gaan doen opstaan in de ochtend etc. Van dagenlang in bed liggen gaat niemand beter worden. Uiteindelijk gaat het leven verder en wil to zelf ook weer verder toch.
Ik ben het hier wel mee eens. Natuurlijk hoef je niet de dag na een uitvaart alweer aan het werk. Maar structuur in je leven na een paar weken 'fulltime rouwen', als is het maar 3x per week 2 uurtjes naar kantoor, gaat zoveel opleveren.
woensdag 11 maart 2026 om 12:03
Allereerst gecondoleerd met het plotselinge verlies van je vader. Wat een enorme klap moet dat voor je zijn.
Je vraagt naar ervaringen van anderen.
Mijn dochter is overleden en liet kleine kinderen achter. Voor mij was het op dat moment alsof de wereld verging, Zij had een kort ziekbed, en mijn focus lag eigenlijk direct bij de kinderen, zo goed en zo kwaad als het ging.
Ik ben denk ik een paar weken thuis geweest, zowel na de diagnose, als na haar overlijden. Ik was ook niet in staat om te werken, zelfs eten koken lukte niet alleen.
Maar vrij snel daarna ging ik toch weer aan het werk. Dat deed me op dat moment wel goed, alleen denk ik achteraf, dat ik veel meer rust had moeten nemen en meer aan mijzelf had moeten denken. Ik sliep zo slecht, ’s nachts bleef alles malen, maar ik ging maar door en ik was moe, zo ontzettend moe.
Maar weet je, wat ik heb geleerd is dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Er is geen vaste route. Ik had denk ik een zetje nodig gehad, om meer te rusten, om hulp te aanvaarden, maar dat geldt niet voor iedereen.
Het gaat er eigenlijk om dat je krijgt wat je nodig hebt om overeind te blijven. Voor jou is dat misschien de rust, of juist het zetje om naar buiten te gaan en afleiding te zoeken.
Uiteindelijk wordt het verdriet draaglijker, het blijft altijd bij je, maar je gaat je beter voelen.
Je vraagt naar ervaringen van anderen.
Mijn dochter is overleden en liet kleine kinderen achter. Voor mij was het op dat moment alsof de wereld verging, Zij had een kort ziekbed, en mijn focus lag eigenlijk direct bij de kinderen, zo goed en zo kwaad als het ging.
Ik ben denk ik een paar weken thuis geweest, zowel na de diagnose, als na haar overlijden. Ik was ook niet in staat om te werken, zelfs eten koken lukte niet alleen.
Maar vrij snel daarna ging ik toch weer aan het werk. Dat deed me op dat moment wel goed, alleen denk ik achteraf, dat ik veel meer rust had moeten nemen en meer aan mijzelf had moeten denken. Ik sliep zo slecht, ’s nachts bleef alles malen, maar ik ging maar door en ik was moe, zo ontzettend moe.
Maar weet je, wat ik heb geleerd is dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Er is geen vaste route. Ik had denk ik een zetje nodig gehad, om meer te rusten, om hulp te aanvaarden, maar dat geldt niet voor iedereen.
Het gaat er eigenlijk om dat je krijgt wat je nodig hebt om overeind te blijven. Voor jou is dat misschien de rust, of juist het zetje om naar buiten te gaan en afleiding te zoeken.
Uiteindelijk wordt het verdriet draaglijker, het blijft altijd bij je, maar je gaat je beter voelen.
woensdag 11 maart 2026 om 12:17
Vervelend dat je zo'n rechtlijnige bedrijfsarts hebt die niet bepaald meedenkt over op welke manier je het best zou kunnen toe werken naar uiteindelijk weer duurzaam aan het werk gaan.
De meeste mensen ervaren nogal ups en downs in hun rouwproces, dus 'over enkele weken weer hersteld' lijkt mij nogal uitzonderlijk. Zeker als je de grenzen van je belastbaarheid op zoekt.
Twee keer per week op kantoor een kopje koffie drinken oid zou ik momenteel logischer vinden. En qua werk kijken wat de mogelijkheden zijn met je leidinggevende of er bijvoorbeeld een laagdrempelige taak is zonder al teveel denkwerk.
De meeste mensen ervaren nogal ups en downs in hun rouwproces, dus 'over enkele weken weer hersteld' lijkt mij nogal uitzonderlijk. Zeker als je de grenzen van je belastbaarheid op zoekt.
Twee keer per week op kantoor een kopje koffie drinken oid zou ik momenteel logischer vinden. En qua werk kijken wat de mogelijkheden zijn met je leidinggevende of er bijvoorbeeld een laagdrempelige taak is zonder al teveel denkwerk.
woensdag 11 maart 2026 om 12:18
Het ‘op het werk zijn’ was voor mij vaak ook moeilijk. Iedereen wist mijn verhaal en om mij heen is, en werkt een grote kring van mensen die allemaal meeleven. En dat is confronterend, omdat je op elk moment van de dag vragen kunt krijgen, goedbedoeld natuurlijk, maar je kunt niet altijd die confrontatie aan. Je bent op je werk en wil professioneel blijven en niet elke keer emotioneel worden.Nanouk schreef: ↑11-03-2026 11:24Waarom zou je thuis werken en niet naar je werk gaan? Naar je werk gaan haalt je even uit de situatie, uit huis. Zorgt ervoor dat je je moet aankleden, je moet opmaken waar je een beter gevoel van krijgt. Het zorgt weer voor een gezond ritme in de week. Of je dan productief bent doet er niet zoveel toe, dat word je vanzelf wel weer. Maar eerst weer zelf op de been komen dan gaat de rest langzaam aan vanzelf. Beginnen met een paar uur per dag en wanneer dat goed gaat steeds verder uitbouwen.
Het voelt een soort van onbeschermd, en dat maakte het soms heel zwaar.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
