Rouw

Janneke350 woensdag 11 maart 2026 om 08:33

Beste allemaal

Mijn lieve vader is zes weken geleden overleden onverwacht tijdens een medische ingreep.
Het was een enorme shock, mijn vader was wel oud, maar stond nog volop in het leven en ik was ook heel close met hem.

De dagen na overlijden waren heftig. Ik vond de uitvaart ook heel zwaar en ik heb daarna ook hele zware weken gehad.
Vorige week ben ik bij de bedrijfsarts geweest omdat ik mij ziek had gemeld daarna.
Die gaf als advies aan om wel te starten met werken weer omdat rouw geen ziekte is en op en af gaat, en het een kwestie is van je weg er in vinden, met een afsluiting dat ik waarschijnlijk binnen enkele weken wel weer hersteld zou zijn.
Het gaat eigenlijk alleen per dag steeds slechter voor mijn gevoel. Ik ben chronisch vermoeid. Ik huil grotendeels van de dag nog. Ik heb ongelofelijke concentratieproblemen.

Ik heb inmiddels een aantal uurtjes vanuit huis geprobeerd te werken en het ging eigenlijk helemaal niet goed. Ik kan amper mail lezen of begrijpen.
Ik ben bij de poh geweest voor rouwverwerking, maar zij heeft mij teruggewezen naar de huisarts omdat ze vermoed dat ik misschien depressief ben.

Zelf heb ik ook een psycholoog en die is het daar niet helemaal mee eens, die zegt het is gewoon hele erge rouw met overbelastbaarheid , omdat er voor die tijd ook al wat dingen speelde en dit gewoon de man met de hamer is geweest.

Is dit voor jullie herkenbaar en hoe zijn jullie verder gegaan? Ik heb op dit moment een aantal uurtjes per dag dat ik denk “het gaat wel even”. Ik voel dan wel een extreme leegte maar ik kan dan wel een telefoongesprek voeren of iets doen.

Maar die uren zijn heel onvoorspelbaar. Ik kan dus niet zo goed inschatten wanneer ik zomaar ga huilen of wanneer ik wel kan werken. Aan de andere kant geven die uurtjes werken mij ook houvast in de week.

Hoe hebben jullie jullie leven weer opgepakt en herkennen jullie dit. Ik mis mijn vader zo ongelofelijk. Ik heb nog wel een moeder die woont nu plots alleen daar maak ik me ook heel veel zorgen over.
Maar de pijn dat ie nooit meer terugkomt is bijna niet te verdragen op sommige momenten .
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen .

Liefs J

cognac woensdag 11 maart 2026 om 13:01

Maar niet iedereen heeft een kantoorbaan waarbij je even wat rustiger aan kunt doen of waar het een optie is alleen maar even twee uurtjes je gezicht te laten zien voor een kopje koffie.

Ben het er mee eens dat je beter íets kunt doen dan alleen maar verdrietig thuis gaan zitten maar misschien hoeft dat niet per se op het werk te zijn. En als leidinggevenden en bedrijfsartsen vinden van wel dan is dat vooral vanuit henzelf gedacht.

liane77 woensdag 11 maart 2026 om 13:06

TO; allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Ik wens je veel sterkte en kracht toe.

Dit is zo lastig en zo persoonlijk. Ook ik heb kort geleden een ouder verloren. Ik ben 1,5 week vrij geweest en daarna weer aan het werk gegaan. Wel thuis en niet op kantoor. Het was moeilijk, maar gaf mij ook afleiding. Tussendoor moest er wel veel worden geregeld en mijn werkgever gaf hier alle ruimte voor. Mijn mening, dus persoonlijke kijk op mijn situatie: als ik langer bij huis was gebleven, was de stap om aan het werk te gaan steeds groter geworden. Daarnaast was het ook een spreekwoordelijke schop onder mijn eigen kont met het idee wat als iedereen weken/maanden thuis zit bij een overlijden van een ouder (keer 2 en wellicht ook nog schoonouders)? Mijn werkgever, die mijn salaris betaald, kan hier niets aan doen, maar wordt er wel de dupe van. Maar nogmaals: mijn mening/situatie. Ik snap heel goed dat iedere situatie anders is. Een begripvolle werkgever is in deze situatie heel fijn/belangrijk!

Anne1235 woensdag 11 maart 2026 om 13:34

Ik heb na het overlijden van mijn moeder in eerste instantie gewoon doorgewerkt maar dat ging niet zo lekker. Ik liep door op adrenaline maar voelde me eigenlijk heel slecht. Een paar maanden later heb ik me alsnog ziekgemeld, ben ik met therapie begonnen en heb een paar weken thuis gezeten, vervolgens nog een hele tijd halve dagen gewerkt totdat ik me echt weer goed voelde.

Teardrop2 woensdag 11 maart 2026 om 13:37

liane77 schreef: ↑
11-03-2026 13:06
TO; allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader. Ik wens je veel sterkte en kracht toe.

Dit is zo lastig en zo persoonlijk. Ook ik heb kort geleden een ouder verloren. Ik ben 1,5 week vrij geweest en daarna weer aan het werk gegaan. Wel thuis en niet op kantoor. Het was moeilijk, maar gaf mij ook afleiding. Tussendoor moest er wel veel worden geregeld en mijn werkgever gaf hier alle ruimte voor. Mijn mening, dus persoonlijke kijk op mijn situatie: als ik langer bij huis was gebleven, was de stap om aan het werk te gaan steeds groter geworden. Daarnaast was het ook een spreekwoordelijke schop onder mijn eigen kont met het idee wat als iedereen weken/maanden thuis zit bij een overlijden van een ouder (keer 2 en wellicht ook nog schoonouders)? Mijn werkgever, die mijn salaris betaald, kan hier niets aan doen, maar wordt er wel de dupe van. Maar nogmaals: mijn mening/situatie. Ik snap heel goed dat iedere situatie anders is. Een begripvolle werkgever is in deze situatie heel fijn/belangrijk!

Het argument “wat als iedereen maanden thuisblijft?” klinkt logisch, maar zo werkt het denk ik niet. Als dat idee jou destijds een schop onder de kont heeft gegeven, dan snap ik dat heel goed. Maar dat betekent niet automatisch dat het goed of gezond was. Het feit dat een werkgever kosten heeft bij ziekte door rouw klopt, maar dat mag nooit de maatstaf zijn voor hoe iemand zou moeten herstellen.

nerdopviva woensdag 11 maart 2026 om 13:42

cognac schreef: ↑
11-03-2026 13:01
Maar niet iedereen heeft een kantoorbaan waarbij je even wat rustiger aan kunt doen of waar het een optie is alleen maar even twee uurtjes je gezicht te laten zien voor een kopje koffie.

Met re-integreren moet dat soms (soms met aangepaste werkzaamheden), dus het zou mogelijk moeten zijn. En ik krijg bij TO de indruk dat dat ook bij haar mogelijk is. Dan kunnen we natuurlijk allerlei beroepen verzinnen waar dat écht niet mogelijk is, maar ik vraag me af of TO daar erg mee geholpen is.

I'm finally old enough to don't give a fuck

nerdopviva woensdag 11 maart 2026 om 13:43

Teardrop2 schreef: ↑
11-03-2026 13:37
Het argument “wat als iedereen maanden thuisblijft?” klinkt logisch, maar zo werkt het denk ik niet. Als dat idee jou destijds een schop onder de kont heeft gegeven, dan snap ik dat heel goed. Maar dat betekent niet automatisch dat het goed of gezond was. Het feit dat een werkgever kosten heeft bij ziekte door rouw klopt, maar dat mag nooit de maatstaf zijn voor hoe iemand zou moeten herstellen.

En bij TO speelt er wel wat meer, ook al voor het overlijden.

I'm finally old enough to don't give a fuck

cognac woensdag 11 maart 2026 om 13:56

nerdopviva schreef: ↑
11-03-2026 13:42
Met re-integreren moet dat soms (soms met aangepaste werkzaamheden), dus het zou mogelijk moeten zijn. En ik krijg bij TO de indruk dat dat ook bij haar mogelijk is. Dan kunnen we natuurlijk allerlei beroepen verzinnen waar dat écht niet mogelijk is, maar ik vraag me af of TO daar erg mee geholpen is.

Oh ja dat was verder mijn doel ook niet, maar het werd wel heel makkelijk gezegd, even kopje koffie op kantoor gaan doen. Maar misschien is elke werkgever in welke sector dan ook wel gewoon verplicht om te zorgen dat aangepast werk een optie is bij ziekte, rouw, uitval, reïntegratie etc. Ik vind dat alleen wel heel erg vaak gedacht vanuit het werkgevers-belang.

Nanouk woensdag 11 maart 2026 om 14:09

Teardrop2 schreef: ↑
11-03-2026 12:18
Het ‘op het werk zijn’ was voor mij vaak ook moeilijk. Iedereen wist mijn verhaal en om mij heen is, en werkt een grote kring van mensen die allemaal meeleven. En dat is confronterend, omdat je op elk moment van de dag vragen kunt krijgen, goedbedoeld natuurlijk, maar je kunt niet altijd die confrontatie aan. Je bent op je werk en wil professioneel blijven en niet elke keer emotioneel worden.
Het voelt een soort van onbeschermd, en dat maakte het soms heel zwaar.

Dat herken ik idd. Maar soms hielp het mij om er wel over te praten, iets wat mijn keuze niet was maar “gedwongen” toch gebeurde en uiteindelijk wel een oplossing bleek. En wat is er mis met bedankt voor je interesse maar ik heb het er liever niet over. Of vooraf een mailtje naar collega’s sturen dat je vanaf datum x weer op kantoor bent maar het er liever niet over wil hebben? Je zal toch ooit weer moeten beginnen, die vragen zouden hoe dan ook komen.

liane77 woensdag 11 maart 2026 om 14:27

Teardrop2 schreef: ↑
11-03-2026 13:37
Het argument “wat als iedereen maanden thuisblijft?” klinkt logisch, maar zo werkt het denk ik niet. Als dat idee jou destijds een schop onder de kont heeft gegeven, dan snap ik dat heel goed. Maar dat betekent niet automatisch dat het goed of gezond was. Het feit dat een werkgever kosten heeft bij ziekte door rouw klopt, maar dat mag nooit de maatstaf zijn voor hoe iemand zou moeten herstellen.

Klopt, was inderdaad voor mij persoonlijk. Omdat het zo persoonlijk is, is dit domweg lastig. Ik heb een baan waarbij ik makkelijk vrij kan nemen of eventjes tijd voor mijzelf kan pakken gedurende een werkdag.

Teardrop2 woensdag 11 maart 2026 om 14:32

Nanouk schreef: ↑
11-03-2026 14:09
Dat herken ik idd. Maar soms hielp het mij om er wel over te praten, iets wat mijn keuze niet was maar “gedwongen” toch gebeurde en uiteindelijk wel een oplossing bleek. En wat is er mis met bedankt voor je interesse maar ik heb het er liever niet over. Of vooraf een mailtje naar collega’s sturen dat je vanaf datum x weer op kantoor bent maar het er liever niet over wil hebben? Je zal toch ooit weer moeten beginnen, die vragen zouden hoe dan ook komen.

Het praten op het werk heeft mij inderdaad ook heel veel geholpen. Ik heb veel waardevolle gesprekken gehad met sommige collega’s. Het is ook heel dubbel. En ik wilde ook niet aangeven dat ik er niet over wilde praten, dat past helemaal niet bij mij. Maar als je in een omgeving werkt waar veel mensen zijn, dan is het heel lastig om daar een evenwicht in te vinden. Dat voelde voor mij heel onbeschermd, achteraf had het zeker anders gemoeten.

Ik weet van iemand anders dat zij de eerste maanden afgeschermd werkte, alleen met een kleine, vaste groep mensen om zich heen, maar dat is natuurlijk niet voor iedereen mogelijk. En vaak is het ook zo dat je achteraf pas ziet, dat het niet goed was en dat het anders had gemoeten, in die tijd ben je alleen maar bezig met overeind te blijven.

Nanouk woensdag 11 maart 2026 om 14:39

Teardrop2 schreef: ↑
11-03-2026 14:32
Het praten op het werk heeft mij inderdaad ook heel veel geholpen. Ik heb veel waardevolle gesprekken gehad met sommige collega’s. Het is ook heel dubbel. En ik wilde ook niet aangeven dat ik er niet over wilde praten, dat past helemaal niet bij mij. Maar als je in een omgeving werkt waar veel mensen zijn, dan is het heel lastig om daar een evenwicht in te vinden. Dat voelde voor mij heel onbeschermd, achteraf had het zeker anders gemoeten.

Ik weet van iemand anders dat zij de eerste maanden afgeschermd werkte, alleen met een kleine, vaste groep mensen om zich heen, maar dat is natuurlijk niet voor iedereen mogelijk. En vaak is het ook zo dat je achteraf pas ziet, dat het niet goed was en dat het anders had gemoeten, in die tijd ben je alleen maar bezig met overeind te blijven.

Ik denk dat je daarin vooral ook je eigen gevoel moet volgen. Een mailtje vooraf uit eigen naam of manager is niet raar als je het lastig vind zelf die grens aan te geven. Ik denk nl dat het ontwijken van mensen je verder isoleert. Niet naar je werk durven, niet meer naar het schoolplein want daar stellen ze vast ook vragen, niet meer naar de supermarkt stel dat je een bekende tegen komt. Ik heb de eerste week als lastig ervaren omdat elke week andere mensen werkten. Na die week was het “voorbij”. Een collega van mij is recent haar vader verloren en zij mailde, ik ben er volgende week weer en hoe lief ook bedoeld, ik kom voor afleiding en wil mezelf zijn ipv de vrouw die net een ouder verloren is. Vraag me er alsjeblieft niet naar wanneer ik eraan toe ben zal ik er zelf dingen over delen. Dit werd door iedereen gerespecteerd

Xantileppe woensdag 11 maart 2026 om 15:02

Gecondoleerd. Rouwverwerking is voor iedereen persoonlijk. Ouders horen eerder te gaan dan jij en als hij op leeftijd was dan ligt overlijden in de lijn van verwachting. We hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven.

Ik zou zeggen kom in beweging, ga aan het werk en leef. Dat is tenslotte wat je vader ook zou willen. Als dat niet lukt na een aantal weken, dan is er meer aan de hand dan rouw om je vader.

Prei woensdag 11 maart 2026 om 15:16

nerdopviva schreef: ↑
11-03-2026 13:42
Met re-integreren moet dat soms (soms met aangepaste werkzaamheden), dus het zou mogelijk moeten zijn. En ik krijg bij TO de indruk dat dat ook bij haar mogelijk is. Dan kunnen we natuurlijk allerlei beroepen verzinnen waar dat écht niet mogelijk is, maar ik vraag me af of TO daar erg mee geholpen is.

Inderdaad ik noemde het omdat het een hele gebruikelijke reïntegratiestap is bij allerlei soorten banen. Het is ook meer spreekwoordelijk (dus je hoeft niet eens koffie te lusten) en gaat om laagdrempelige betrokkenheid bij je werkplek zonder werkdruk, maar er wel even fysiek aanwezig zijn. TO heeft ook nog eens daadwerkelijk een kantoorbaan, dus een beetje trieste afleidingsmanoeuvre om een eigen stokpaardje te kunnen berijden over dingen te makkelijk zeggen en dat niet iedereen een kantoorbaan heeft.

Verder: Mijn 9-jarige halfzusje is afgelopen jaar onverwachts en zeer plotseling overleden en ik vond het persoonlijk juist fijn om al in een vroeg stadium weer die 'confrontatie' te hebben, want dat werd voor mij anders alleen maar een groter ding. Ik heb gelukkig wel de mogelijkheid om in een relatief rustig hoekje te zitten, dus onverwachts overvallen worden door emoties is hooguit in de nabijheid van een goede directe collega's. Is me al eens overkomen op een moment dat het in het algemeen relatief goed met me ging, dus ik heb me er ook wel een soort van bij neergelegd dat ik dat toch niet kan inschatten.

Hoe ik me voel is ook nog altijd redelijk onvoorspelbaar en regelmatig ook een soort cocktail met allerlei gevoelens en gedachten. Gelukkig is met mijn leidinggevende goed bespreekbaar hoe daarmee om te gaan, want dit houdt nog altijd een wisselende belastbaarheid in.

Teardrop2 woensdag 11 maart 2026 om 15:21

Nanouk schreef: ↑
11-03-2026 14:39
Ik denk dat je daarin vooral ook je eigen gevoel moet volgen. Een mailtje vooraf uit eigen naam of manager is niet raar als je het lastig vind zelf die grens aan te geven. Ik denk nl dat het ontwijken van mensen je verder isoleert. Niet naar je werk durven, niet meer naar het schoolplein want daar stellen ze vast ook vragen, niet meer naar de supermarkt stel dat je een bekende tegen komt. Ik heb de eerste week als lastig ervaren omdat elke week andere mensen werkten. Na die week was het “voorbij”. Een collega van mij is recent haar vader verloren en zij mailde, ik ben er volgende week weer en hoe lief ook bedoeld, ik kom voor afleiding en wil mezelf zijn ipv de vrouw die net een ouder verloren is. Vraag me er alsjeblieft niet naar wanneer ik eraan toe ben zal ik er zelf dingen over delen. Dit werd door iedereen gerespecteerd

Fijn dat jouw collega wist wat ze nodig had en dat iedereen dat ook respecteert. Zo'n mail geeft ook direct duidelijkheid en dan is het ook helder.
Bij de meeste mensen komt het uiteindelijk ook wel weer goed. Niet dat alles weer wordt zoals het was, het komt nooit helemaal goed meer, natuurlijk. Het verlies blijft altijd bij je.
Maar soms is het gewoon zoeken naar wat is de juiste manier, zeker de eerste tijd, wat heb je nodig, wat werkt en wat niet. Dat is sowieso voor iedereen anders. En soms hadden dingen achteraf anders gemoeten. Of misschien moet ik zeggen, vaak hadden dingen achteraf anders gemoeten.

Teardrop2 woensdag 11 maart 2026 om 15:24

Prei schreef: ↑
11-03-2026 15:16
Inderdaad ik noemde het omdat het een hele gebruikelijke reïntegratiestap is bij allerlei soorten banen. Het is ook meer spreekwoordelijk (dus je hoeft niet eens koffie te lusten) en gaat om laagdrempelige betrokkenheid bij je werkplek zonder werkdruk, maar er wel even fysiek aanwezig zijn. TO heeft ook nog eens daadwerkelijk een kantoorbaan, dus een beetje trieste afleidingsmanoeuvre om een eigen stokpaardje te kunnen berijden over dingen te makkelijk zeggen en dat niet iedereen een kantoorbaan heeft.

Verder: Mijn 9-jarige halfzusje is afgelopen jaar onverwachts en zeer plotseling overleden en ik vond het persoonlijk juist fijn om al in een vroeg stadium weer die 'confrontatie' te hebben, want dat werd voor mij anders alleen maar een groter ding. Ik heb gelukkig wel de mogelijkheid om in een relatief rustig hoekje te zitten, dus onverwachts overvallen worden door emoties is hooguit in de nabijheid van een goede directe collega's. Is me al eens overkomen op een moment dat het in het algemeen relatief goed met me ging, dus ik heb me er ook wel een soort van bij neergelegd dat ik dat toch niet kan inschatten.

Hoe ik me voel is ook nog altijd redelijk onvoorspelbaar en regelmatig ook een soort cocktail met allerlei gevoelens en gedachten. Gelukkig is met mijn leidinggevende goed bespreekbaar hoe daarmee om te gaan, want dit houdt nog altijd een wisselende belastbaarheid in.

Ach jeetje Prei, wat erg. Dat geldt trouwens voor iedereen die hier zijn verhaal deelt.
Het leven is soms zo verschrikkelijk oneerlijk.

nerdopviva woensdag 11 maart 2026 om 15:51

Xantileppe schreef: ↑
11-03-2026 15:02
Gecondoleerd. Rouwverwerking is voor iedereen persoonlijk. Ouders horen eerder te gaan dan jij en als hij op leeftijd was dan ligt overlijden in de lijn van verwachting. We hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven.

TO's vader is overleden tijdens een medische ingreep, dat lag niet in de lijn der verwachting.

De meeste mensen die doodgaan zijn daarvoor al (ernstig) ziek. Dan is er vaak vanuit de werkgever ook veel begrip (en terecht) en zijn werknemers meerdere maanden af en toe afwezig om de zieke ouder te bezoeken of voor te zorgen. Als de ouder dan uiteindelijk overlijdt, vind ik het iets logischer dan de werknemer al snel weer begint. Het rouwen begint eerder en gaat geleidelijker: je hoort dat je ouder ziek is, krijgt behandelingen, je begint te denken aan het feit dat ouder misschien binnenkort gaat overlijden, etc. Bij een plotseling overlijden heb je dat proces niet. Het rouwen begint bij het overlijden, er is geen geleidelijk wennen aan het verlies van je ouder. Ik vind het niet zo gek dat het dan iets langer duurt voordat je weer in staat bent te werken.

I'm finally old enough to don't give a fuck

Charlotta woensdag 11 maart 2026 om 16:39

nerdopviva schreef: ↑
11-03-2026 15:51
TO's vader is overleden tijdens een medische ingreep, dat lag niet in de lijn der verwachting.

De meeste mensen die doodgaan zijn daarvoor al (ernstig) ziek. Dan is er vaak vanuit de werkgever ook veel begrip (en terecht) en zijn werknemers meerdere maanden af en toe afwezig om de zieke ouder te bezoeken of voor te zorgen. Als de ouder dan uiteindelijk overlijdt, vind ik het iets logischer dan de werknemer al snel weer begint. Het rouwen begint eerder en gaat geleidelijker: je hoort dat je ouder ziek is, krijgt behandelingen, je begint te denken aan het feit dat ouder misschien binnenkort gaat overlijden, etc. Bij een plotseling overlijden heb je dat proces niet. Het rouwen begint bij het overlijden, er is geen geleidelijk wennen aan het verlies van je ouder. Ik vind het niet zo gek dat het dan iets langer duurt voordat je weer in staat bent te werken.

Dat is natuurlijk niet helemaal waar. Bij oudere mensen is de kans dat ze plotseling overlijden veel groter dan bij jonge mensen. De shock is natuurlijk alsnog heel groot, maar er is toch wel een verschil of je vader van 80 overlijdt tijdens een ingreep of aan een hartaanval, of je zus van 42. In zekere zin ligt het natuurlijk wel 'in de lijn der verwachting' dat je vader van 80 komt te overlijden, want dat doen oudere mensen nu eenmaal op een gegeven moment.
Maar hoe iemand ook overleden is, iedereen reageert anders op rouw. En dat een rouwproces allerlei dingen blootlet (bv overbelasting) die toch al onder de oppervlakte aanwezig waren is ook heel normaal. Voor mij klinkt dit topic eigenlijk een beetje alsof TO niet behandeld moet worden als iemand die in een rouwproces zit, maar als iemand die overbelast is.

Janneke350 woensdag 11 maart 2026 om 17:02

Lieve mensen

Bedankt voor jullie berichten. Het geeft veel steun om te lezen dat er zoveel mensen dit hebben meegemaakt. Ik lees ook dat de meeste mensen toch weer gaan werken en dat het toch wel een beetje kan helpen.
Heb zojuist besproken met mijn leidinggevende om het een aantal uurtjes per week te beginnen, zij wilde dat wel gelijk opvoeren naar meer uurtjes maar daar heb ik even nee tegen gezegd.

Het zijn vooral mijn fysieke klachten die echt in de weg zitten, extreme vermoeidheid concentratieproblemen. Van een boodschap doen en drie mails beantwoorden ben ik al helemaal opgebrand. Mijn vader was ook echt mijn maatje, we deden veel leuke dingen samen en ik kon hem altijd bellen. Ja, hij was oud en oude mensen gaan inderdaad overlijden, maar toch kwam het totaal onverwacht.

evelien2010 woensdag 11 maart 2026 om 17:19

Natuurlijk is overlijden vreselijk. Maar er is natuurlijk wel een verschil tussen een kind of jong persoon. Of iemand op hoge leeftijd of een ziek persoon waarvan je weet dat het een keer kan gebeuren. En ook niet iedereen heeft een langdurig ziekteproces. Dat is in veel gevallen juist heel erg naar. Ik heb een naaste zien aftakeken. Ja we habben alle tijd om afscheid te nemen. Maar veel liever was het onverwacht gebeurd. Zoiets wens ik niemand toe. Een overlijden is heel verdrietig maar ook onderdeel van het leven. En juist het weer oppakken van het leven is dan wel belangrijk om verder te gaan. Werken helpt daar ook bij. En collega's kunnen juist waardevol zijn in gesprekken en afleiding. Thuis op de bank zitten gaat de situatie niet beter maken.

Te goed dat je weer langzaam gaat opstarten.

aanschouwer woensdag 11 maart 2026 om 17:59

evelien2010 schreef: ↑
11-03-2026 17:19
Natuurlijk is overlijden vreselijk. Maar er is natuurlijk wel een verschil tussen een kind of jong persoon. Of iemand op hoge leeftijd of een ziek persoon waarvan je weet dat het een keer kan gebeuren. En ook niet iedereen heeft een langdurig ziekteproces. Dat is in veel gevallen juist heel erg naar. Ik heb een naaste zien aftakeken. Ja we habben alle tijd om afscheid te nemen. Maar veel liever was het onverwacht gebeurd. Zoiets wens ik niemand toe. Een overlijden is heel verdrietig maar ook onderdeel van het leven. En juist het weer oppakken van het leven is dan wel belangrijk om verder te gaan. Werken helpt daar ook bij. En collega's kunnen juist waardevol zijn in gesprekken en afleiding. Thuis op de bank zitten gaat de situatie niet beter maken.

Te goed dat je weer langzaam gaat opstarten.

Alweer zo'n verschrikkelijke post waaruit zou moeten blijken hoezeer je met de TO meeleeft? Als dit jouw manier is om mee te leven, hoop ik dat je nooit met mij mee hoeft te leven.

Waar komt toch die wens vandaan om leed te kunnen vergelijken en op een leedladder te kunnen plaatsen? Waarom zou het één erger zijn dan het ander? Wanneer ik iemand verlies die mij dierbaar is, staat mijn wereld even stil en op z'n kop. Daar zijn geen gradaties in. En het helpt dan niet wanneer iemand roept dat diegene 'toch al oud was'.

Prei woensdag 11 maart 2026 om 18:31

Janneke350 schreef: ↑
11-03-2026 17:02
Lieve mensen

Bedankt voor jullie berichten. Het geeft veel steun om te lezen dat er zoveel mensen dit hebben meegemaakt. Ik lees ook dat de meeste mensen toch weer gaan werken en dat het toch wel een beetje kan helpen.
Heb zojuist besproken met mijn leidinggevende om het een aantal uurtjes per week te beginnen, zij wilde dat wel gelijk opvoeren naar meer uurtjes maar daar heb ik even nee tegen gezegd.

Het zijn vooral mijn fysieke klachten die echt in de weg zitten, extreme vermoeidheid concentratieproblemen. Van een boodschap doen en drie mails beantwoorden ben ik al helemaal opgebrand. Mijn vader was ook echt mijn maatje, we deden veel leuke dingen samen en ik kon hem altijd bellen. Ja, hij was oud en oude mensen gaan inderdaad overlijden, maar toch kwam het totaal onverwacht.

Heb je met je leidinggevende ook besproken wat je psycholoog heeft aangegeven? Dit klinkt toch alsof wordt onderschat hoe vol jouw emmer momenteel zit.

Het klinkt alsof wat jij op je bordje had en hebt elkaar versterkt omdat een deel van je fundament als het ware is weggeslagen.

Janneke350 woensdag 11 maart 2026 om 18:46

Prei schreef: ↑
11-03-2026 18:31
Heb je met je leidinggevende ook besproken wat je psycholoog heeft aangegeven? Dit klinkt toch alsof wordt onderschat hoe vol jouw emmer momenteel zit.

Het klinkt alsof wat jij op je bordje had en hebt elkaar versterkt omdat een deel van je fundament als het ware is weggeslagen.

Ja, aangegeven dat ik veel fysieke klachten heb . Maar mijn LG denkt dat opbouw toch goed is direct . Want uitstellen maakt t niet beter. Voelt wat onbegrepen. Heb maandag afspraak met huisarts . Ik wil echt wel werken hoor , maar heb zo een concentratie problemen en vermoeidheid.

LolplusLolisHiHi woensdag 11 maart 2026 om 19:05

Janneke350 schreef: ↑
11-03-2026 18:46
Ja, aangegeven dat ik veel fysieke klachten heb . Maar mijn LG denkt dat opbouw toch goed is direct . Want uitstellen maakt t niet beter. Voelt wat onbegrepen. Heb maandag afspraak met huisarts . Ik wil echt wel werken hoor , maar heb zo een concentratie problemen en vermoeidheid.

Ik lees in je topic over de overgang dat je die klachten al een jaar hebt en ze met de overgang te maken hadden. Dus weet je wel zeker dat dit rouw-gerelateerd is? Want het klinkt dan fysiek en nu onderschat je LG misschien de situatie omdat hij/zij denkt: gewoon even je schouders eronder zetten, afleiding is goed. (of dat klopt bij rouw valt te betwisten, maar aan afleiding heb je bij fysieke klachten sowieso niet heel veel)

Nanouk woensdag 11 maart 2026 om 19:20

LolplusLolisHiHi schreef: ↑
11-03-2026 19:05
Ik lees in je topic over de overgang dat je die klachten al een jaar hebt en ze met de overgang te maken hadden. Dus weet je wel zeker dat dit rouw-gerelateerd is? Want het klinkt dan fysiek en nu onderschat je LG misschien de situatie omdat hij/zij denkt: gewoon even je schouders eronder zetten, afleiding is goed. (of dat klopt bij rouw valt te betwisten, maar aan afleiding heb je bij fysieke klachten sowieso niet heel veel)

Dat ligt er natuurlijk helemaal aan waar deze klachten vandaan komen. Ik had de eerste maanden na het overlijden van mijn moeder ook last van extreme vermoeidheid en daardoor concentratieproblemen simpel omdat ik gewoon niet goed sliep en de helemaal dag aan het malen was. Door lichte werkzaamheden te verrichten en er elke dag een paar uur uit te zijn kreeg mijn hoofd juist rusten en laadde ik op van de uurtjes dat ik even niet aan de situatie kon denken. Hierdoor werd mijn hoofd rustiger, sliep ik beter en ging mijn energielevel langzaam omhoog.

Janneke350 woensdag 11 maart 2026 om 19:24

LolplusLolisHiHi schreef: ↑
11-03-2026 19:05
Ik lees in je topic over de overgang dat je die klachten al een jaar hebt en ze met de overgang te maken hadden. Dus weet je wel zeker dat dit rouw-gerelateerd is? Want het klinkt dan fysiek en nu onderschat je LG misschien de situatie omdat hij/zij denkt: gewoon even je schouders eronder zetten, afleiding is goed. (of dat klopt bij rouw valt te betwisten, maar aan afleiding heb je bij fysieke klachten sowieso niet heel veel)

Dat is redelijk onder controle dankzij hormoon therapie .
Maar heb wel een zwaar jaar achter de rug , met operaties , overgang , relatie uit etc . Kon daar best mee dealen maar dit overlijden heeft me echt knock-out geslagen lijkt wel.
Buiten alles was mijn vader echt mijn maatje , dat hij tijdens een ingreep overleed is echt enorm schokkend . Mis hem heel erg . Kan soms niet stoppen met huilen .
Eigenlijk is deze week net zo erg ineens als de week vlak na overlijden.
Het zal voor iedereen anders zijn, de ene heeft een goede band met z’n ouders de andere minder, de ene is ziek de ander gaat onverwacht dood, et cetera. Verlies van een valt mij echt enorm zwaar. Het voelt ook zo leeg soms, als die emoties. Huilen , dan weer leegte , dan weer uitgeput.

Actieve topics

Vernietigen of niet?

Napraattopic 2026.1 met geklets

Lotgenotengroep depressie

Nu aan het luisteren, deel 5

Gierige acties deel XVIII

Goede vrienden blijven met ex?

Situatie Midden-Oosten IX

Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6