Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
vrijdag 5 november 2010 om 00:58
IKBI ik lees jouw topic ook.
Mijn vriendin heeft AML
Ik ben vandaag weer geweest. Het is 2 uur rijden naar het VUmc,
Ze ligt nu in buikligging aan de ademhaling. Dat betekent dat je haar gezicht niet meer ziet en tegen haar achterhoofd kijkt. Haar hele lichaam is opgezwollen van het vocht.
Bij mij komt het besef dat dit lichaam, zo beschadigd en zo defect niet meer past. Ze kan niet meer beter worden en ik moet het ook niet meer willen.
Haar kinderen zijn vandaag geweest en ik heb haar vastgehouden en de kinderen hopelijk ondersteund. Het is een vreselijk gezicht.
De infectie van haar longen is uitgebreid, vandaar de buikligging. Als de infectie nog verder uitbreidt, is er geen antwoord meer.
Dinsdag wordt er een beenmergpuctie gedaan. Als er dan nog geen leuco's aangemaakt zijn of de leukemie teruggekeerd is, is het einde behandeling.
Ik denk dat ze dinsdag niet eens haalt. En misschien hoop ik ook wel dat haar lichaam zelf de keuze kan maken er mee op te houden.
Dit lichaam past haar niet meer, het is stuk, een chemische fabriek, het is zó niet haar.....
Ik probeer in rust naast haar te zitten en haar te vertellen dat het niet meer kan. Onze belofte aan elkaar, altijd samen te zijn over de dood heen, moet dan maar waar zijn.
Nee, natuurlijk kan ik haar niet missen, zij mij ook niet.
Mijn vriendin heeft AML
Ik ben vandaag weer geweest. Het is 2 uur rijden naar het VUmc,
Ze ligt nu in buikligging aan de ademhaling. Dat betekent dat je haar gezicht niet meer ziet en tegen haar achterhoofd kijkt. Haar hele lichaam is opgezwollen van het vocht.
Bij mij komt het besef dat dit lichaam, zo beschadigd en zo defect niet meer past. Ze kan niet meer beter worden en ik moet het ook niet meer willen.
Haar kinderen zijn vandaag geweest en ik heb haar vastgehouden en de kinderen hopelijk ondersteund. Het is een vreselijk gezicht.
De infectie van haar longen is uitgebreid, vandaar de buikligging. Als de infectie nog verder uitbreidt, is er geen antwoord meer.
Dinsdag wordt er een beenmergpuctie gedaan. Als er dan nog geen leuco's aangemaakt zijn of de leukemie teruggekeerd is, is het einde behandeling.
Ik denk dat ze dinsdag niet eens haalt. En misschien hoop ik ook wel dat haar lichaam zelf de keuze kan maken er mee op te houden.
Dit lichaam past haar niet meer, het is stuk, een chemische fabriek, het is zó niet haar.....
Ik probeer in rust naast haar te zitten en haar te vertellen dat het niet meer kan. Onze belofte aan elkaar, altijd samen te zijn over de dood heen, moet dan maar waar zijn.
Nee, natuurlijk kan ik haar niet missen, zij mij ook niet.
vrijdag 5 november 2010 om 18:49
Ourse,mooie nick trouwens,jullie maken een zware tijd mee en ik
wil jullie heel veel sterkte wensen.Je bent een goede vriendin voor
haar.Ik kan me voorstellen dat je bang bent haar te verliezen.Ik
leef met je mee.In ieder geval blijjf van je afschrijven.Er zijn hier
genoeg meiden om je te steunen.Voor jou:
wil jullie heel veel sterkte wensen.Je bent een goede vriendin voor
haar.Ik kan me voorstellen dat je bang bent haar te verliezen.Ik
leef met je mee.In ieder geval blijjf van je afschrijven.Er zijn hier
genoeg meiden om je te steunen.Voor jou:
vrijdag 5 november 2010 om 20:02
Ik ben vandaag niet geweest.En doe het met de telefonische berichten van haar vriend. Er zijn weer complicaties opgetreden, een insult. Er is een ct-scan, een EEG en een lumbaalpunctie gedaan en aan het eind van de middag was de conclusie dat ze niet snappen hoe het kan. Het is misschien hersenvliesontsteking, of vocht in de hersenen, er is weinig hersenactiviteit.
Ach, wat maakt het nog uit, er zal geen oplossing meer zijn. Ik wil dat ze van haar afblijven, zo zal ze het niet meer gewild hebben.
Vriend probeert zich aan elk strohalmpje vast te klampen, maar begint ook te beseffen dat het echt niet meer kan.
De beslissing van einde behandeling ligt bij de artsen.
Ze zou er vandaag nog afschuwelijker uitgezien hebben dan gisteren, ik vond het gisteren al zo erg en met leven onverenigbaar. Hij houdt mij op de hoogte en ik zal er naar toe gaan als die beslissing gaat vallen. Technisch gezien kan ze nu niet doodgaan zolang de beademing het doet.
Dit is slopend en uitputtend.
Mijn lijf is zo'n groot gapend verdriet. Hoe moet ik dit volhouden?
Ach, wat maakt het nog uit, er zal geen oplossing meer zijn. Ik wil dat ze van haar afblijven, zo zal ze het niet meer gewild hebben.
Vriend probeert zich aan elk strohalmpje vast te klampen, maar begint ook te beseffen dat het echt niet meer kan.
De beslissing van einde behandeling ligt bij de artsen.
Ze zou er vandaag nog afschuwelijker uitgezien hebben dan gisteren, ik vond het gisteren al zo erg en met leven onverenigbaar. Hij houdt mij op de hoogte en ik zal er naar toe gaan als die beslissing gaat vallen. Technisch gezien kan ze nu niet doodgaan zolang de beademing het doet.
Dit is slopend en uitputtend.
Mijn lijf is zo'n groot gapend verdriet. Hoe moet ik dit volhouden?
