Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
zaterdag 13 november 2010 om 01:35
Het zit er op.
Vandaag de crematie gehad. Ik heb mijn stuk toch zelf kunnen voorlezen. Mijn 2 zoons stonden achter me en wrijfden me met hun hand over mijn rug.
Ik, die nog voor geen 4 personen een verhandeling durf te houden, heb tov zo'n 300 mensen onze vriendschap verwoord.
De laatste alinea;
A, mijn liefste levensmaatje. Dank dat je in mijn leven bent. Ook vanaf nu zul je elke dag in mijn hart en gedachten zijn.
Wij hebben het ook bij leven vaak naar elkaar uitgesproken, dat we zo ontzettend dankbaar voor elkaar waren en dat onze relatie ons leerde wat onvoorwaardelijk liefde inhoudt.
“Loslaten?”
Het verdriet is zo ontzettend woordeloos
En daarna True colors van Cindy Lauper, ons lied....
Vandaag de crematie gehad. Ik heb mijn stuk toch zelf kunnen voorlezen. Mijn 2 zoons stonden achter me en wrijfden me met hun hand over mijn rug.
Ik, die nog voor geen 4 personen een verhandeling durf te houden, heb tov zo'n 300 mensen onze vriendschap verwoord.
De laatste alinea;
A, mijn liefste levensmaatje. Dank dat je in mijn leven bent. Ook vanaf nu zul je elke dag in mijn hart en gedachten zijn.
Wij hebben het ook bij leven vaak naar elkaar uitgesproken, dat we zo ontzettend dankbaar voor elkaar waren en dat onze relatie ons leerde wat onvoorwaardelijk liefde inhoudt.
“Loslaten?”
Het verdriet is zo ontzettend woordeloos
En daarna True colors van Cindy Lauper, ons lied....
zaterdag 13 november 2010 om 02:04
Ik ook.
Op zaterdag 6 nov. keek heel Nederland naar de uitvaart van Harry Mulisch op tv en zag rond 16.00u een regenboog over de Amsterdamse grachten toen de kist van Harry Mulisch over de grachten voer naar zijn laatste rustplaats,
Op dat moment overleed mijn vriendin in Amsterdam in het VU en ons liedje True colors eindigt in "true colors, beautiful like a rainbow
Op zaterdag 6 nov. keek heel Nederland naar de uitvaart van Harry Mulisch op tv en zag rond 16.00u een regenboog over de Amsterdamse grachten toen de kist van Harry Mulisch over de grachten voer naar zijn laatste rustplaats,
Op dat moment overleed mijn vriendin in Amsterdam in het VU en ons liedje True colors eindigt in "true colors, beautiful like a rainbow
zaterdag 13 november 2010 om 02:19
Dat is een prachtig nummer. Ik kon het eigenlijk alleen van Glee.
Heb je de versie van Eva Cassidy al eens gehoord? http://www.youtube.com/watch?v=4SIX-Qp6v4k
Heb je de versie van Eva Cassidy al eens gehoord? http://www.youtube.com/watch?v=4SIX-Qp6v4k
zaterdag 13 november 2010 om 12:15
Dikke tranen van ontroering hier Ourse, wat heb je haar prachtig toegesproken.
En nu, dit zijn afschuwelijke dagen denk ik. De crematie voorbij, de hectiek van ziekenhuisbezoeken, dingen regelen.... het ligt nu achter je en nu komt de allermoeilijkste taak, je leven weer oppakken.
Mijn moeder verloor 3 jaar geleden door een ongeluk haar beste vriendin en ik daarmee mijn "2e moeder"
Ik dacht werkelijk dat ze nooit meer zou lachen, zo'n intense pijn las ik in haar ogen.
Toch komt er weer een moment dat je de zon weer ziet schijnen, dat je niet alleen met een traan, maar juist met een glimlach aan mooie herinneringen aan haar terug kunt denken.
Ik wens je intens veel sterkte in deze vreselijke tijd.
En nu, dit zijn afschuwelijke dagen denk ik. De crematie voorbij, de hectiek van ziekenhuisbezoeken, dingen regelen.... het ligt nu achter je en nu komt de allermoeilijkste taak, je leven weer oppakken.
Mijn moeder verloor 3 jaar geleden door een ongeluk haar beste vriendin en ik daarmee mijn "2e moeder"
Ik dacht werkelijk dat ze nooit meer zou lachen, zo'n intense pijn las ik in haar ogen.
Toch komt er weer een moment dat je de zon weer ziet schijnen, dat je niet alleen met een traan, maar juist met een glimlach aan mooie herinneringen aan haar terug kunt denken.
Ik wens je intens veel sterkte in deze vreselijke tijd.
zondag 14 november 2010 om 00:17
Dag 1, in mijn leven zonder haar. Wat zwaar.
Ik heb in mijn mobiel alle berichten gewist, en heb haar naam en tel.nr gewist. Dat uitstellen zou het elke dag moeilijker maken.
"You call me up, and you know, I will be there"
Hoe ongelooflijk, wat een nachtmerrie die niet te bevatten is. Van diagnose leukemie naar crematie exact 7 weken later.
Ik had net een nieuw mobiel 8 weken geleden, en haar eerste berichtje in mijn in-box was "ik leef nog
"
Toen ze zich moe en ziek voelde. Maar wij nog geen weet hadden waarom.
Ik heb in mijn mobiel alle berichten gewist, en heb haar naam en tel.nr gewist. Dat uitstellen zou het elke dag moeilijker maken.
"You call me up, and you know, I will be there"
Hoe ongelooflijk, wat een nachtmerrie die niet te bevatten is. Van diagnose leukemie naar crematie exact 7 weken later.
Ik had net een nieuw mobiel 8 weken geleden, en haar eerste berichtje in mijn in-box was "ik leef nog
"Toen ze zich moe en ziek voelde. Maar wij nog geen weet hadden waarom.
zondag 14 november 2010 om 20:24
quote:Ourse schreef op 13 november 2010 @ 01:49:
Begin met het nodige. Doe daarna het mogelijke. En dan ineens doe je zomaar het onmogelijke.
Dat heb ik vandaag gedaan.........
Ourse,
ik voel jouw pijn en mag hopen dat er een dag komt waarin je die kunt omzetten naar koesteren.
Gaat het een beetje.....?
Begin met het nodige. Doe daarna het mogelijke. En dan ineens doe je zomaar het onmogelijke.
Dat heb ik vandaag gedaan.........
Ourse,
ik voel jouw pijn en mag hopen dat er een dag komt waarin je die kunt omzetten naar koesteren.
Gaat het een beetje.....?
zondag 14 november 2010 om 22:47
Lief dat je het vraagt.
Het is eigenlijk zo onwerkelijk. Dag 2 zonder haar is bijna voorbij.
Morgen weer naar het werk?
Mijn collega's zullen aardig zijn, ze hebben zo meegeleefd. Ik ben de afgelopen 7 weken nauwelijks geweest, en als ik er was had men alle aandacht voor mij en hoefde ik alleen maar werk te doen wat ik aan kon.
Mijn lijf is zo moe, ik kan al 7 weken nauwelijks eten en mijn spijsvertering is al die tijd op hol geslagen. 5 Kilo afgevallen en ik was al tenger.
Ik kan me er eigenlijk geen voorstelling van maken hoe het moet. Na werktijd sms-ten we elkaar: " ben jij al thuis of ik?" Naar dat huis ging je dan wie het eerste thuis was. We woonden 400m van elkaar.
Het is eigenlijk zo onwerkelijk. Dag 2 zonder haar is bijna voorbij.
Morgen weer naar het werk?
Mijn collega's zullen aardig zijn, ze hebben zo meegeleefd. Ik ben de afgelopen 7 weken nauwelijks geweest, en als ik er was had men alle aandacht voor mij en hoefde ik alleen maar werk te doen wat ik aan kon.
Mijn lijf is zo moe, ik kan al 7 weken nauwelijks eten en mijn spijsvertering is al die tijd op hol geslagen. 5 Kilo afgevallen en ik was al tenger.
Ik kan me er eigenlijk geen voorstelling van maken hoe het moet. Na werktijd sms-ten we elkaar: " ben jij al thuis of ik?" Naar dat huis ging je dan wie het eerste thuis was. We woonden 400m van elkaar.
donderdag 18 november 2010 om 08:09
Geamputeerd. Want zo voelt het denk ik. Je bent je rechter hand kwijt, een stukje van jezelf.
Afschuwelijk wat er sinds 8 weken in jouw leven gebeurd... Kan er verder ook geen woorden voor vinden.
Het moment van de regenboog kan ik me herinneren, terwijl ik niets bijzonders deed - naar buiten kijken en daar was 'ie.
Sommige mensen dachten dat 'ie voor Mulisch was - onzin. Die regenboog was voor jou en je vriendin.
Heel veel sterkte
Afschuwelijk wat er sinds 8 weken in jouw leven gebeurd... Kan er verder ook geen woorden voor vinden.
Het moment van de regenboog kan ik me herinneren, terwijl ik niets bijzonders deed - naar buiten kijken en daar was 'ie.
Sommige mensen dachten dat 'ie voor Mulisch was - onzin. Die regenboog was voor jou en je vriendin.
Heel veel sterkte
donderdag 18 november 2010 om 23:46
Ja,geamputeerd, dat zeiden mijn zussen ook.
Dag 12 zonder haar is voorbij. De donderdag die we altijd samen vrij waren en samen doorbrachten.
Goh, hoe ga ik ooit mijn eigen leven nog leuk vinden?
Alle lol en lach is er vanaf.
Ik ben afgelopen dagen steeds 3 uurtjes op mijn werk geweest ipv de 8 uur.
Collega's zijn lief en vragen niet meer van me.
Ik doe mijn best om te eten, maar het houdt niet over.
De vermoeidheid in mijn lijf is gigantisch. Ga ik me ooit nog weer eens 'gewoon' voelen?
Ja, die regenboog was van haar.... wederom tranen hoe Lizzl dat zegt.
Dag 12 zonder haar is voorbij. De donderdag die we altijd samen vrij waren en samen doorbrachten.
Goh, hoe ga ik ooit mijn eigen leven nog leuk vinden?
Alle lol en lach is er vanaf.
Ik ben afgelopen dagen steeds 3 uurtjes op mijn werk geweest ipv de 8 uur.
Collega's zijn lief en vragen niet meer van me.
Ik doe mijn best om te eten, maar het houdt niet over.
De vermoeidheid in mijn lijf is gigantisch. Ga ik me ooit nog weer eens 'gewoon' voelen?
Ja, die regenboog was van haar.... wederom tranen hoe Lizzl dat zegt.
vrijdag 19 november 2010 om 08:44
zaterdag 20 november 2010 om 00:26
Wat raar toch, ik schiet steeds vaker in de ontkenning "dit kan toch allemaal niet echt gebeurd zijn" en dan is de periode van diagnose tot crematie "1 dag " ipv 7 weken, waarvan ik ook al niet weet hoe ik die doorgekomen ben.
Maar ik liep vandaag alleen in de stad, kleren kopen omdat ik niets in de kast heb....
Ik heb niets gekocht.
Maar ik liep vandaag alleen in de stad, kleren kopen omdat ik niets in de kast heb....
Ik heb niets gekocht.