Werk & Studie
alle pijlers
Bel angst
donderdag 10 januari 2013 om 16:33
Het is niet zo dat ik echt niet durf te bellen of een fobie heb, maar ik voel me er wel erg ongemakkelijk bij. Ik zie ertegenop om te bellen en wordt er erg zenuwachtig van. Prive heb ik er minder moeite mee hoor. Maar voor werk of mensen die ik niet goed ken vind ik het iets meer een probleem. Dan stel ik een telefoontje uit of ik kies voor de mail terwijl een telefoontje soms beter was geweest (want sneller, meer contact etc)
Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe lossen jullie het op?
Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe lossen jullie het op?
donderdag 10 januari 2013 om 16:39
Heel herkenbaar! Er zijn maar weinig mensen die ik zonder moeite bel (mijn ouders en een paar vrienden, ik heb ook vrienden die ik dan weer niet bel). Qua prive kom ik er meestal wel onderuit door mail of sms te gebruiken en de meesten weten dat ik geen beller ben.
Voor mijn werk moet ik ook geregeld belllen en dat stel ik dan maar uit en uit en uit totdat het echt moet en dan valt het altijd weer mee.
Vooral irritant als ik net moed verzameld heb en de persoon die ik zoek is precies niet bereikbaar Tegelijkertijd is dat vaak een opluchting en vind ik dan dat ik mijn deel gedaan heb, ik kan dan rustig wachten tot ik eens een keer teruggebeld word. (helaas is het zo al met enige regelmaat voorgekomen dat iets in de soep loopt, omdat ik dan maar afwacht en degene die ik belde bijvoorbeeld niet doorgekregen heeft dat ik gebeld heb en mij dus ook niet terugbelt)
Ik moet zeggen dat het door gewoon te doen wel minder geworden is dan pakweg 5 jaar terug, toen ik net begon in deze baan. Maar mijn hobby zal het nooit worden vrees ik.
Voor mijn werk moet ik ook geregeld belllen en dat stel ik dan maar uit en uit en uit totdat het echt moet en dan valt het altijd weer mee.
Vooral irritant als ik net moed verzameld heb en de persoon die ik zoek is precies niet bereikbaar Tegelijkertijd is dat vaak een opluchting en vind ik dan dat ik mijn deel gedaan heb, ik kan dan rustig wachten tot ik eens een keer teruggebeld word. (helaas is het zo al met enige regelmaat voorgekomen dat iets in de soep loopt, omdat ik dan maar afwacht en degene die ik belde bijvoorbeeld niet doorgekregen heeft dat ik gebeld heb en mij dus ook niet terugbelt)
Ik moet zeggen dat het door gewoon te doen wel minder geworden is dan pakweg 5 jaar terug, toen ik net begon in deze baan. Maar mijn hobby zal het nooit worden vrees ik.
Listen very carefully, I shall say this only once.
donderdag 10 januari 2013 om 16:42
quote:sandt schreef op 10 januari 2013 @ 16:39:
Ben benieuwd, lees dus mee. Kan zelf prima bellen, maar dochter van 15 fietst liever naar vriendin dan dat ze belt. Stel dat haar vader of moeder opneemt!?!Oh wat herkenbaar van toen ik zelf nog jong was! Belde ik naar toenmalig vriendje, nam zijn vader of moeder op...wat een ellende. Dan hing ik gauw op, maar na een tijdje hadden ze ook wel door dat ik dat was
Ben benieuwd, lees dus mee. Kan zelf prima bellen, maar dochter van 15 fietst liever naar vriendin dan dat ze belt. Stel dat haar vader of moeder opneemt!?!Oh wat herkenbaar van toen ik zelf nog jong was! Belde ik naar toenmalig vriendje, nam zijn vader of moeder op...wat een ellende. Dan hing ik gauw op, maar na een tijdje hadden ze ook wel door dat ik dat was
Listen very carefully, I shall say this only once.
donderdag 10 januari 2013 om 16:44
Wat klinkt dit bekend zeg. Ik heb het op mijn werk ook. Net bij een nieuwe werkgever begonnen, maar bij de vorige had ik er ook last van.
Ik zie er trouwens ook tegenop om bij mensen langs te lopen dus vlucht ook vaak in de mail. Dat heeft er overigens bij mijn vorige baan mede voor gezorgd dat mensen na 6 maanden nog steeds verwarde met een collega die 3 maanden eerder begonnen was. Ook heb ik me in dat bedrijf nooit echt thuis gevoeld, wat voor mij een extra motivator is om bij deze nieuwe baan erg mn best te doen om over de "drempel" heen te stappen.
Als ik eenmaal gebeld heb of langs ben gegaan, valt het trouwens meestal mee.
Ik maak er nu echt een beetje een sport van om bij elke vraag of actie mezelf af te vragen "zou ik hier ook even voor langs kunnen gaan ipv mailen/bellen?" en dan gewoon even doorzetten.
Ik heb van mezelf het gevoel dat het een vorm van onzekerheid is. In groepen ben ik wel goed en wordt ik vaak leuk en spontaan gevonden en vind ik het ook niet eng om mee te praten of de aandacht te krijgen, maar in mn eentje ben ik toch bang dat ik mensen stoor of dat ze me stom vinden.
Ik zie er trouwens ook tegenop om bij mensen langs te lopen dus vlucht ook vaak in de mail. Dat heeft er overigens bij mijn vorige baan mede voor gezorgd dat mensen na 6 maanden nog steeds verwarde met een collega die 3 maanden eerder begonnen was. Ook heb ik me in dat bedrijf nooit echt thuis gevoeld, wat voor mij een extra motivator is om bij deze nieuwe baan erg mn best te doen om over de "drempel" heen te stappen.
Als ik eenmaal gebeld heb of langs ben gegaan, valt het trouwens meestal mee.
Ik maak er nu echt een beetje een sport van om bij elke vraag of actie mezelf af te vragen "zou ik hier ook even voor langs kunnen gaan ipv mailen/bellen?" en dan gewoon even doorzetten.
Ik heb van mezelf het gevoel dat het een vorm van onzekerheid is. In groepen ben ik wel goed en wordt ik vaak leuk en spontaan gevonden en vind ik het ook niet eng om mee te praten of de aandacht te krijgen, maar in mn eentje ben ik toch bang dat ik mensen stoor of dat ze me stom vinden.
donderdag 10 januari 2013 om 16:44
donderdag 10 januari 2013 om 16:45
donderdag 10 januari 2013 om 16:49
Herkenbaar van 1,5 jaar geleden. Ik vond bellen verschrikkelijk, kon welk janken als ik weer een mogelijk stagebedrijf moest bellen. Ik ging liever langs om direct afgewezen te worden dan te moeten bellen. Waar het vandaan kwam, geen idee. Prive nooit problemen gehad, alleen als het studie- of werk gerelateerd was.
Nu heb ik een baan waar ik veel gebeld wordt en ( in mindere mate) moet bellen. Het was heel erg wennen, ik ontweek het om de hoorn op te pakken door zogenaamd ergens anders mee bezig te zijn. Mijn leidinggevende had het door en ik werd steeds meer alleen gelaten met de telefoon. Nu is het eigenlijk geen probleem meer, ook het bellen niet meer. Ik ben nog lang niet zo zeker als mijn leidinggevende, die op dat gebied meer durft en het gewoon doet. Ik wil toch altijd even van tevoren goed doornemen wat ik wil zeggen en wat ik wil bereiken. Ligt ook aan mijn stemming en hoe ik op dat moment in mijn werk zit.
Duidelijk meer zelfvertrouwen gekregen, maar ik snap nog steeds niet waar ik die bel angst vandaag had.
Nu heb ik een baan waar ik veel gebeld wordt en ( in mindere mate) moet bellen. Het was heel erg wennen, ik ontweek het om de hoorn op te pakken door zogenaamd ergens anders mee bezig te zijn. Mijn leidinggevende had het door en ik werd steeds meer alleen gelaten met de telefoon. Nu is het eigenlijk geen probleem meer, ook het bellen niet meer. Ik ben nog lang niet zo zeker als mijn leidinggevende, die op dat gebied meer durft en het gewoon doet. Ik wil toch altijd even van tevoren goed doornemen wat ik wil zeggen en wat ik wil bereiken. Ligt ook aan mijn stemming en hoe ik op dat moment in mijn werk zit.
Duidelijk meer zelfvertrouwen gekregen, maar ik snap nog steeds niet waar ik die bel angst vandaag had.
donderdag 10 januari 2013 om 16:49
donderdag 10 januari 2013 om 17:02
Ik heb het ook meer privé. Op mijn werk heb ik een werkhouding en daardoor gaat bellen prima. Maar thuis vind ik het zo moeilijk. Ik Whatsapp mijn vriendinnen veel liever dan dat ik ze bel bijvoorbeeld. Stom, maar ja. Het is bij mij puur de stap om te bellen die een drempel geeft, het gesprek daarna loopt gewoon.
donderdag 10 januari 2013 om 17:04
Wat een hoop herkenning, ik ben dus niet de enige, haha.
Sandt, jeetje, een stuk(je) fietsen ipv bellen, maar ach ze is 15, dan is elk meisje wat onzeker.
Ephina, dwingen zodat het geen fobie wordt lijkt me juist niet goed. Maar ik ben niet bang dat het een fobie wordt, zo erg is het niet bij mij.
Laylala, op mijn vorige baan belde ik altijd maar gelijk om ervan af te zijn. Grappige was dat een collega mij toen een complimentje gaf dat nieuwe mensen vaak moeite hadden met bellen en ik niet. Toen heb ik gezegd dat ik het juist wel moeilijk vond. Dat maakte het makkelijker, want zij wist er nu ook van. Als ik aan de telefoon zat knipoogde ze dan even naar me.
Ninavt, dat doe ik idd, maar ik ben ook bang dat ik als een antwoordapparaat ga klinken. Ik zorg ook dat ik niet gestoord kan worden. Als er iemand tegen je begint te praten als je telefoneert, dat maakt het al helemaal lastig.
Dani, ik bel ook liever niet met vrienden. Maar dat weten ze, het gesprek duurt niet zo lang en meestal spreken we dan af om koffie te drinken. Dan kan ik op mn gemak úren kletsen
Sandt, jeetje, een stuk(je) fietsen ipv bellen, maar ach ze is 15, dan is elk meisje wat onzeker.
Ephina, dwingen zodat het geen fobie wordt lijkt me juist niet goed. Maar ik ben niet bang dat het een fobie wordt, zo erg is het niet bij mij.
Laylala, op mijn vorige baan belde ik altijd maar gelijk om ervan af te zijn. Grappige was dat een collega mij toen een complimentje gaf dat nieuwe mensen vaak moeite hadden met bellen en ik niet. Toen heb ik gezegd dat ik het juist wel moeilijk vond. Dat maakte het makkelijker, want zij wist er nu ook van. Als ik aan de telefoon zat knipoogde ze dan even naar me.
Ninavt, dat doe ik idd, maar ik ben ook bang dat ik als een antwoordapparaat ga klinken. Ik zorg ook dat ik niet gestoord kan worden. Als er iemand tegen je begint te praten als je telefoneert, dat maakt het al helemaal lastig.
Dani, ik bel ook liever niet met vrienden. Maar dat weten ze, het gesprek duurt niet zo lang en meestal spreken we dan af om koffie te drinken. Dan kan ik op mn gemak úren kletsen
donderdag 10 januari 2013 om 17:07
Hee wat herkenbaar dit!
Zelfs als ik met iemand een bel-afspraak heb (wat echt alleen maar gebeurt als het niet anders kan) ben ik in staat om dit dagen voor me uit te schuiven.
Het stomme is.. Bij mijn vorige baan werkte ik achter de receptie en was de ganse dag aan het bellen en de telefoon aan het opnemen, en daar had ik (na wat koudwatervrees en een beetje zenuwen in het begin) echt geen enkel probleem mee.. Wie ik ook moest bellen, het maakte me niet uit en deed het gewoon. Ik denk omdat ik op mijn werk een 'rol' speelde (niet toneel natuurlijk, maar de rol van receptioniste) en het daardoor niet echt voelde alsof het uit mezelf kwam.
Na die tijd is het langzaam weer teruggekomen en is het inmiddels zo erg dat ik de telefoon ook eigenlijk nooit opneem als die gaat. De meeste mensen om me heen weten wel dat ik liever sms, dus een heel groot probleem is het niet.
Maar nu ik er zo bij stil sta, wat dom eigenlijk, want waar ben ik nou eigenlijk bang voor?
Hebben jullie ook dat als je eten bestelt (online of iemand anders laten bellen ) en de bel gaat dat je dan die ander de deur laat open doen? Geeft mij namelijk hetzelfde gevoel als een telefoongesprek moeten voeren.
Zelfs als ik met iemand een bel-afspraak heb (wat echt alleen maar gebeurt als het niet anders kan) ben ik in staat om dit dagen voor me uit te schuiven.
Het stomme is.. Bij mijn vorige baan werkte ik achter de receptie en was de ganse dag aan het bellen en de telefoon aan het opnemen, en daar had ik (na wat koudwatervrees en een beetje zenuwen in het begin) echt geen enkel probleem mee.. Wie ik ook moest bellen, het maakte me niet uit en deed het gewoon. Ik denk omdat ik op mijn werk een 'rol' speelde (niet toneel natuurlijk, maar de rol van receptioniste) en het daardoor niet echt voelde alsof het uit mezelf kwam.
Na die tijd is het langzaam weer teruggekomen en is het inmiddels zo erg dat ik de telefoon ook eigenlijk nooit opneem als die gaat. De meeste mensen om me heen weten wel dat ik liever sms, dus een heel groot probleem is het niet.
Maar nu ik er zo bij stil sta, wat dom eigenlijk, want waar ben ik nou eigenlijk bang voor?
Hebben jullie ook dat als je eten bestelt (online of iemand anders laten bellen ) en de bel gaat dat je dan die ander de deur laat open doen? Geeft mij namelijk hetzelfde gevoel als een telefoongesprek moeten voeren.
donderdag 10 januari 2013 om 17:11
Esquimeau, ja dat waarom vraag ik me ook af. Er is geen goede reden voor. Mss omdat het gesprek kan stilvallen en je niet met gezichtsuitdrukking kan zeggen wat je bedoelt. Je weet ook niet wat er aan de andere kant van de lijn gebeurd, maar ja, dat weet je bij mail ook niet. Het is een groot mysterie
donderdag 10 januari 2013 om 17:18
Ja, steel_schaapje zoiets denk ik ook. Ik vind het soms lastig om uit mijn woorden te komen, en aan de telefoon levert dat soms awkward situaties op, haha. In het echt zie je me wild non-verbale uitleg geven en bij typen kan ik er langer over nadenken, bij telefoneren kan dat dus niet.
Ook zit ik best wel vaak 'in mijn hoofd' waardoor zo'n binnenkomend telefoontje niet fijn voelt, ik heb dan het idee dat er echt iets van mij verwacht wordt, en dan neem ik dus niet op. Geluid staat meestal uit zelfs.
Haha
Vind het echt jammer dat de telefoon-angst of telefoon-ongemakkelijkheid weer terug is gekomen na mijn receptiebaan.
Ook zit ik best wel vaak 'in mijn hoofd' waardoor zo'n binnenkomend telefoontje niet fijn voelt, ik heb dan het idee dat er echt iets van mij verwacht wordt, en dan neem ik dus niet op. Geluid staat meestal uit zelfs.
Haha
Vind het echt jammer dat de telefoon-angst of telefoon-ongemakkelijkheid weer terug is gekomen na mijn receptiebaan.
donderdag 10 januari 2013 om 17:31
Haha waarschijnlijk gaat het daar mis schaapje! Omdat we controle willen! En dat kan nou eenmaal niet aan de telefoon omdat je geen idee hebt hoe de ander erbij zit/hangt/staat en je daar wel direct mee te maken krijgt. In tegenstelling tot mailen, dan typ en verzend je je stuk en dan klik je je mailbox weg, klaar! En dan merk je later wel wat de reactie is.
Ik vind mailen en smsen ook echt fijner omdat ik dan veel langer de tijd heb om te interpreteren wat er staat (gaat wel eens fout namelijk) en omdat ik dan zelf veel langer de tijd heb om na te denken over een reactie.
Ik vind mailen en smsen ook echt fijner omdat ik dan veel langer de tijd heb om te interpreteren wat er staat (gaat wel eens fout namelijk) en omdat ik dan zelf veel langer de tijd heb om na te denken over een reactie.