Werk & Studie
alle pijlers
studiestress
donderdag 19 februari 2015 om 10:06
Goedemorgen allen,
Ik zal proberen het kort te houden: ik heb het gevoel dat ik mezelf in de weg zit wat betreft mijn studie.
Ik doe momenteel een opleiding waarbij de verwachtingen nogal hoog liggen, met name vanwege het hopelijke vervolgtraject (een PhD). Een 8 is niet echt iets om juichend blij mee te zijn, het is het minimale. Een 7 wordt eigenlijk standaard herkanst. Rationeel weet ik dat ik niet volslagen achterlijk ben; ik heb twee bachelors afgerond, een honours certificaat gehaald en haal tot nu toe goede cijfers. Toch heb ik iedere dag het gevoel dat ik de allerdomste student in de master ben, dat alle anderen veel meer weten dan ik, dat alle docenten teleurgesteld in me zijn en dat mijn carriere nu al onmogelijk is, omdat ik nog niet een duidelijke, specifieke onderzoeksinteresse heb. Ik praat hierover met vrienden, die me vaak een beetje verbouwereerd aankijken, omdat ze zich totaal niet in kunnen leven, en zich ook niet voor kunnen stellen dat ik me zo voel. Ik merk ondertussen echter dat dit gevoel me in de weg begint te zitten bij het studeren zelf. Ik ben bang dat, omdat ik er zo van overtuigd ben dat ik het niet kan, dat ik ongeschikt ben, dat ik nu ongewild minder goed presteer dan ik zou kunnen. Er is geen enkele aanwijsbare reden waarom ik dit niet zou kunnen, maar hoe kan ik mezelf daar ook echt in laten geloven?
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan.
Ik zal proberen het kort te houden: ik heb het gevoel dat ik mezelf in de weg zit wat betreft mijn studie.
Ik doe momenteel een opleiding waarbij de verwachtingen nogal hoog liggen, met name vanwege het hopelijke vervolgtraject (een PhD). Een 8 is niet echt iets om juichend blij mee te zijn, het is het minimale. Een 7 wordt eigenlijk standaard herkanst. Rationeel weet ik dat ik niet volslagen achterlijk ben; ik heb twee bachelors afgerond, een honours certificaat gehaald en haal tot nu toe goede cijfers. Toch heb ik iedere dag het gevoel dat ik de allerdomste student in de master ben, dat alle anderen veel meer weten dan ik, dat alle docenten teleurgesteld in me zijn en dat mijn carriere nu al onmogelijk is, omdat ik nog niet een duidelijke, specifieke onderzoeksinteresse heb. Ik praat hierover met vrienden, die me vaak een beetje verbouwereerd aankijken, omdat ze zich totaal niet in kunnen leven, en zich ook niet voor kunnen stellen dat ik me zo voel. Ik merk ondertussen echter dat dit gevoel me in de weg begint te zitten bij het studeren zelf. Ik ben bang dat, omdat ik er zo van overtuigd ben dat ik het niet kan, dat ik ongeschikt ben, dat ik nu ongewild minder goed presteer dan ik zou kunnen. Er is geen enkele aanwijsbare reden waarom ik dit niet zou kunnen, maar hoe kan ik mezelf daar ook echt in laten geloven?
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan.
That's a fine looking high horse
donderdag 19 februari 2015 om 10:47
Er zijn veel mensen die zoveel certificaten zoals jou zouden willen behalen maar die dat niet kunnen.
Je zal trots op jezelf moeten zijn!
En wanneer het een tijd minder goed gaat dan moet je daar genoegen mee nemen of nog harder je best doen.
Ik weet in ieder geval zeker dat jij het goed zal doen in de toekomst
Je zal trots op jezelf moeten zijn!
En wanneer het een tijd minder goed gaat dan moet je daar genoegen mee nemen of nog harder je best doen.
Ik weet in ieder geval zeker dat jij het goed zal doen in de toekomst
donderdag 19 februari 2015 om 11:48
Ik werd tijdens mijn PhD traject elke dag wakker met het gevoel dom te zijn. (cum laude afgestudeerd)
Ik dacht dat iedereen in mij teleurgesteld was, dat ik geen vragen mocht stellen en dat ik gewoon NOG harder moest werken (70 uur per week).
Ik lag op vakantie te huilen bij de gedachte dat ik weer terug aan het werk moest en kwam toen tot de conclusie dat ik niet gelukkig was. Sterker nog.. ' de kans van mijn leven' maakte dat ik me iedere ochtend doodongelukkig voelde.
Ik heb dus mijn ontslag ingediend.
En nu, drie jaar later, heb ik de baan van mn leven. Ik zit helemaal in mn element, ben gelukkig, en ga elke ochtend fluitend naar mn werk.
Ik ben nog steeds onzeker over mn capaciteiten. maar ik kan nog 100 titels halen, ik hou het gevoel dat ik me er doorheen heb gebluft en dat ik door de mand ga vallen omdat ik het eigenlijk niet kan.
Dat ligt niet aan de opleiding, dat ligt aan mn karakter.
Dus nu een baan waar ik als mezelf goed genoeg ben, waar ik me niet hoef te bewijzen en waar mensen blij zijn met mn werk. En het is heerlijk!
Ik dacht dat iedereen in mij teleurgesteld was, dat ik geen vragen mocht stellen en dat ik gewoon NOG harder moest werken (70 uur per week).
Ik lag op vakantie te huilen bij de gedachte dat ik weer terug aan het werk moest en kwam toen tot de conclusie dat ik niet gelukkig was. Sterker nog.. ' de kans van mijn leven' maakte dat ik me iedere ochtend doodongelukkig voelde.
Ik heb dus mijn ontslag ingediend.
En nu, drie jaar later, heb ik de baan van mn leven. Ik zit helemaal in mn element, ben gelukkig, en ga elke ochtend fluitend naar mn werk.
Ik ben nog steeds onzeker over mn capaciteiten. maar ik kan nog 100 titels halen, ik hou het gevoel dat ik me er doorheen heb gebluft en dat ik door de mand ga vallen omdat ik het eigenlijk niet kan.
Dat ligt niet aan de opleiding, dat ligt aan mn karakter.
Dus nu een baan waar ik als mezelf goed genoeg ben, waar ik me niet hoef te bewijzen en waar mensen blij zijn met mn werk. En het is heerlijk!
donderdag 19 februari 2015 om 11:52
Ik ken het gevoel en had er (en soms nog steeds) wel last van. Totdat ik erachter kwam dat het gevoel vanuit mij zelf kwam, dat de omgeving lagere verwachtingen had dan ikzelf. Ik probeer dus regelmatog feedback te vragen en te relativeren.
Om te relativeren, ik geloof niet dat een 7 echt laag is. Als je opleiding alleen 7,8,9 en 10en zou geven dat zit er iets niet goed... daarnaast hoeven cijfers niet je toekomst te bepalen. Iemand met alleen maar 10en kan misschien enorm goed leren maar heeft hij/zij eigenlijk geen onderzoeks kwaliteiten. (Mensen gaan vaakgenoeg onderuit in de praktijk, op stages/bij scriptie en daar is cijfer geen voorspeller van)
Om te relativeren, ik geloof niet dat een 7 echt laag is. Als je opleiding alleen 7,8,9 en 10en zou geven dat zit er iets niet goed... daarnaast hoeven cijfers niet je toekomst te bepalen. Iemand met alleen maar 10en kan misschien enorm goed leren maar heeft hij/zij eigenlijk geen onderzoeks kwaliteiten. (Mensen gaan vaakgenoeg onderuit in de praktijk, op stages/bij scriptie en daar is cijfer geen voorspeller van)
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
donderdag 19 februari 2015 om 11:56
Boontjes, wat een lieve reactie, dankjewel. Maar feit blijft: wat heb ik eraan dat anderen denken dat ik het wel kan, als ik dat zelf niet geloof?
Laylalala, verontrustende reactie, desondanks bedankt Het is inderdaad het gevoel dat ik binnenkort wel een keer door de mand moet vallen en iedereen erachter komt dat ik dit niet kan. Stoppen is natuurlijk altijd een optie, ook voor mij, maar is op dit moment niet wat ik wil. Ik WIL die PhD en ik WIL onderzoek doen, ik moet nu alleen nog gaan geloven dat ik dat ook echt kan. Ik zou graag willen weten hoe...
Laylalala, verontrustende reactie, desondanks bedankt Het is inderdaad het gevoel dat ik binnenkort wel een keer door de mand moet vallen en iedereen erachter komt dat ik dit niet kan. Stoppen is natuurlijk altijd een optie, ook voor mij, maar is op dit moment niet wat ik wil. Ik WIL die PhD en ik WIL onderzoek doen, ik moet nu alleen nog gaan geloven dat ik dat ook echt kan. Ik zou graag willen weten hoe...
That's a fine looking high horse
donderdag 19 februari 2015 om 12:02
quote:neweve schreef op 19 februari 2015 @ 11:52:
Om te relativeren, ik geloof niet dat een 7 echt laag is. Als je opleiding alleen 7,8,9 en 10en zou geven dat zit er iets niet goed... daarnaast hoeven cijfers niet je toekomst te bepalen. Iemand met alleen maar 10en kan misschien enorm goed leren maar heeft hij/zij eigenlijk geen onderzoeks kwaliteiten. (Mensen gaan vaakgenoeg onderuit in de praktijk, op stages/bij scriptie en daar is cijfer geen voorspeller van)Natuurlijk is een 7 niet echt laag. Maar PhD-pleken zijn relatief schaars, en commissies hebben de luxe om hoge eisen te kunnen stellen. Een van de organisaties die PhD-plekken funden heeft sinds dit jaar als eis dat je minimaal een 7,5 voor je bachelor moet hebben om te mogen solliciteren. Je kunt het je als student echt niet meer veroorloven om je bachelor met een 7 af te ronden en al helemaal niet als je daar niet iets relevants naast hebt gedaan. De onzekerheid die ik ervaar zit grotendeels in mijzelf, maar komt ten dele ook wel door druk van buitenaf.
Om te relativeren, ik geloof niet dat een 7 echt laag is. Als je opleiding alleen 7,8,9 en 10en zou geven dat zit er iets niet goed... daarnaast hoeven cijfers niet je toekomst te bepalen. Iemand met alleen maar 10en kan misschien enorm goed leren maar heeft hij/zij eigenlijk geen onderzoeks kwaliteiten. (Mensen gaan vaakgenoeg onderuit in de praktijk, op stages/bij scriptie en daar is cijfer geen voorspeller van)Natuurlijk is een 7 niet echt laag. Maar PhD-pleken zijn relatief schaars, en commissies hebben de luxe om hoge eisen te kunnen stellen. Een van de organisaties die PhD-plekken funden heeft sinds dit jaar als eis dat je minimaal een 7,5 voor je bachelor moet hebben om te mogen solliciteren. Je kunt het je als student echt niet meer veroorloven om je bachelor met een 7 af te ronden en al helemaal niet als je daar niet iets relevants naast hebt gedaan. De onzekerheid die ik ervaar zit grotendeels in mijzelf, maar komt ten dele ook wel door druk van buitenaf.
That's a fine looking high horse
donderdag 19 februari 2015 om 12:29
Volgens mij speelt er ook een beetje faalangst mee, als ik het zo lees. Ga daar in ieder geval mee aan de slag (en niet pas deze zomer oid, maar zo snel mogelijk). Nu is het nog behapbaar, en als je het nu leert relativeren en je gedachten kunt tackelen, heb je daar je hele leven wat aan.
Daarnaast zou ik deze zomer eens helemaal niets met je studie doen. Bezin je er eens twee maanden op wat jij nou werkelijk wil. Waarom wil je die PhD? Waarom wilde je ooit deze master doen? En voldoet die master aan je verwachtingen?
En ik zou eens met de studie-adviseur en/of studentendecaan gaan praten.
(hoe ik ermee om ben gegaan: eerst een poos heel heel hard proberen, om vervolgens in te storten en de rest van mijn studie bezig te zijn om de opgelopen schade (zowel qua studie als emotioneel) weg te werken).
Daarnaast zou ik deze zomer eens helemaal niets met je studie doen. Bezin je er eens twee maanden op wat jij nou werkelijk wil. Waarom wil je die PhD? Waarom wilde je ooit deze master doen? En voldoet die master aan je verwachtingen?
En ik zou eens met de studie-adviseur en/of studentendecaan gaan praten.
(hoe ik ermee om ben gegaan: eerst een poos heel heel hard proberen, om vervolgens in te storten en de rest van mijn studie bezig te zijn om de opgelopen schade (zowel qua studie als emotioneel) weg te werken).
donderdag 19 februari 2015 om 13:04
quote:dalliance schreef op 19 februari 2015 @ 12:02:
[...]
Natuurlijk is een 7 niet echt laag. Maar PhD-pleken zijn relatief schaars, en commissies hebben de luxe om hoge eisen te kunnen stellen. Een van de organisaties die PhD-plekken funden heeft sinds dit jaar als eis dat je minimaal een 7,5 voor je bachelor moet hebben om te mogen solliciteren. Je kunt het je als student echt niet meer veroorloven om je bachelor met een 7 af te ronden en al helemaal niet als je daar niet iets relevants naast hebt gedaan. De onzekerheid die ik ervaar zit grotendeels in mijzelf, maar komt ten dele ook wel door druk van buitenaf.
Ik ben ook een master student en denk wel degelijk dat je je bachelor met een 7 kunt afronden (misschien omdat ik in een ander vakgebied zit?).
Wat bedoel je met organisaties die PhDplekken funden? Want (bijvoorbeeld) nwo geeft een (goede) vakgroep een zak geld voor een bepaald onderzoek. Deze vakgroep zal vervolgens een phd selecteren. Cijfers zullen natuurlijk ook meetellen (verder is er tenslotte nog niet zoveel) maar zijn echt noet alles.
Echt niet, probeer dat in te zien.
En dit klinkt misschien wel makkelijk. Ik snap je helemaal en herken de gevoelens. Ik neem hier wat meer de rol van mijn vriend in, die mij soms wat moet afremmen.
Tuurlijk mag je hardlopen maar je moet jezelf niet voorbij lopen en ik heb het gevoel dat jij dat nu een beetje doet... snap je?
Wat maakt dat je nog niet kan kiezen tussen onderzoeksrichtingen?
Wat maakt dat je zo graag een phd wil doen (onderzoek/ontwikkeling kan ook binnen een bedrijf)?
En dan nog een stapje dieper, wat maakt dat jij je zo voelt?
[...]
Natuurlijk is een 7 niet echt laag. Maar PhD-pleken zijn relatief schaars, en commissies hebben de luxe om hoge eisen te kunnen stellen. Een van de organisaties die PhD-plekken funden heeft sinds dit jaar als eis dat je minimaal een 7,5 voor je bachelor moet hebben om te mogen solliciteren. Je kunt het je als student echt niet meer veroorloven om je bachelor met een 7 af te ronden en al helemaal niet als je daar niet iets relevants naast hebt gedaan. De onzekerheid die ik ervaar zit grotendeels in mijzelf, maar komt ten dele ook wel door druk van buitenaf.
Ik ben ook een master student en denk wel degelijk dat je je bachelor met een 7 kunt afronden (misschien omdat ik in een ander vakgebied zit?).
Wat bedoel je met organisaties die PhDplekken funden? Want (bijvoorbeeld) nwo geeft een (goede) vakgroep een zak geld voor een bepaald onderzoek. Deze vakgroep zal vervolgens een phd selecteren. Cijfers zullen natuurlijk ook meetellen (verder is er tenslotte nog niet zoveel) maar zijn echt noet alles.
Echt niet, probeer dat in te zien.
En dit klinkt misschien wel makkelijk. Ik snap je helemaal en herken de gevoelens. Ik neem hier wat meer de rol van mijn vriend in, die mij soms wat moet afremmen.
Tuurlijk mag je hardlopen maar je moet jezelf niet voorbij lopen en ik heb het gevoel dat jij dat nu een beetje doet... snap je?
Wat maakt dat je nog niet kan kiezen tussen onderzoeksrichtingen?
Wat maakt dat je zo graag een phd wil doen (onderzoek/ontwikkeling kan ook binnen een bedrijf)?
En dan nog een stapje dieper, wat maakt dat jij je zo voelt?
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
donderdag 19 februari 2015 om 13:25
Oh, misschien kennen wij NWO dan van een heel andere kant? Ik heb zelf geen (nog?) geen ervaring met applyen bij NWO, maar wat ik weet is dat ze onderzoeken financieren van PhD's, en dat doen ze op basis van een puntensysteem. Kwantitatieve prestaties (cijfers, publicaties, etc) schijnen daarin behoorlijk zwaar te tellen. NWO is ook degene die die eis van 7,5 heeft. Sinds dit jaar is er ook de regel dat iedere bacheloropleiding ten minste één aansluitende master moet hebben. Dit geeft universiteiten de vrijheid om selectieprocedures in te voeren op alle masters behalve eentje, een soort vergaarbak voor middelmatige studenten wordt dat dan. Ik denk echt dat cijfers steeds belangrijker gaan worden, maar dat is slechts mijn mening.
Wat maakt dat ik nog niet kan kiezen, is dat ik het gewoon nog te vroeg vind om te kiezen. Ik wil me niet vastleggen op een onderwerp waar ik me nog niet genoeg in verdiept heb, en hoe had ik me ergens in kunnen verdiepen met alleen maar van tevoren vastgelegde vakken? Uiteraard lees ik literatuur, maar met 40 uur aan studie en 30 uur aan bijbaantjes blijft er niet heeeul veel tijd over. En na die 70 uur ben ik ook wel weer eens toe aan wat sociaal contact
Wat maakt dat ik me zo voel, is deels te wijten aan faalangst, zoals blueeyes terecht al opmerkte. Dat heb ik al sinds ik een kleuter was, maar dit is altijd 'positieve faalangst' geweest, wat zoveel betekent als dat mijn faalangst me stimuleert om nog harder te werken. Studieadviseurs zien daar niet echt kwaad in, want "het gaat toch goed?", maar inmiddels voel ik me er niet meer echt heel goed bij. Ik merk ook dat het om begint te slaan, en dat ik soms bijna letterlijk verlamd raak van angst en onzekerheid.
Wat maakt dat ik nog niet kan kiezen, is dat ik het gewoon nog te vroeg vind om te kiezen. Ik wil me niet vastleggen op een onderwerp waar ik me nog niet genoeg in verdiept heb, en hoe had ik me ergens in kunnen verdiepen met alleen maar van tevoren vastgelegde vakken? Uiteraard lees ik literatuur, maar met 40 uur aan studie en 30 uur aan bijbaantjes blijft er niet heeeul veel tijd over. En na die 70 uur ben ik ook wel weer eens toe aan wat sociaal contact
Wat maakt dat ik me zo voel, is deels te wijten aan faalangst, zoals blueeyes terecht al opmerkte. Dat heb ik al sinds ik een kleuter was, maar dit is altijd 'positieve faalangst' geweest, wat zoveel betekent als dat mijn faalangst me stimuleert om nog harder te werken. Studieadviseurs zien daar niet echt kwaad in, want "het gaat toch goed?", maar inmiddels voel ik me er niet meer echt heel goed bij. Ik merk ook dat het om begint te slaan, en dat ik soms bijna letterlijk verlamd raak van angst en onzekerheid.
That's a fine looking high horse
donderdag 19 februari 2015 om 14:15
quote:dalliance schreef op 19 februari 2015 @ 13:27:
Trouwens, je hebt wel gelijk over NWO, maar ik bedoel nu specifiek het NWO Talent Programme dat werkt met een 7,5 voor de bachelor
Ah ok, dat verklaart het. Nwo stelt trouwens wel eisen aan de vakgroep voor ze geld geven, die moeten kunnen aantonen dat ze goed genoeg zijn om het onderzoek uit te voeren. (Dat is een deel van je proposal)
Zelf zie ik trouwens ook tegengestelde stromen waar excellentie van belang is maar excellentie komt niet alleen uit cijfers maar ook uit honoursprogrammas etc etc
Trouwens, je hebt wel gelijk over NWO, maar ik bedoel nu specifiek het NWO Talent Programme dat werkt met een 7,5 voor de bachelor
Ah ok, dat verklaart het. Nwo stelt trouwens wel eisen aan de vakgroep voor ze geld geven, die moeten kunnen aantonen dat ze goed genoeg zijn om het onderzoek uit te voeren. (Dat is een deel van je proposal)
Zelf zie ik trouwens ook tegengestelde stromen waar excellentie van belang is maar excellentie komt niet alleen uit cijfers maar ook uit honoursprogrammas etc etc
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
donderdag 19 februari 2015 om 21:45
TO: het slechte nieuws is dat dit gevoel meestal tijdens je PhD alleen nog maar sterker wordt. Dan zitten er namelijk alleen nog maar mensen om je heen die al veel verder zijn en dus veel slimmer lijken (maar dat zeker niet per se zijn!), en je werkt aan onzekere materie waar niemand je een antwoord op kan geven. Vrijwel alle nieuwe PhDs gaan door een fase van 'dit kan ik niet, en straks heeft de rest dat ook door'. Het goede nieuws is dan weer dat de meesten het best kunnen en het ook gewoon doen.
Ik had het gevoel van 'wat kan ik nou helemaal' heel sterk tijdens mijn PhD, en dat is eigenlijk pas over gegaan tijdens toen ik eenmaal post-doc was. En inmiddels durf ik er wel op de vertrouwen dat ik echt wel iets kan, je mazzelt er niet per ongeluk 14 jaar doorheen. Maar dan nog zit ik wel eens bij een etentje met allemaal belangrijke mensen en heb ik het gevoel dat ik het kleine zusje ben dat ook mee mocht. Het zij zo, ik maak me er niet druk om, en ga gewoon verder.
Als het je echt in de weg zit, zou ik wel proberen er nu iets aan te doen. Dat gaat je zeker van pas komen bij een PhD, en ook al geloof je het niet, je hebt er nu meer tijd voor.
Ik vind het trouwens achterlijk dat NWO zo op cijfers selecteert, al helemaal tijdens de bachelor. ik heb het hier al eerder geschreven, maar ik neem ook wel eens PhD studenten aan, en ik heb nog nooit een cijferlijst bekeken. Het enige cijfer wat me interesseert is dat van de wetenschappelijke stage. En dan hoeft het nog niet eens hoog te zijn, maar een 6 is bij ons meestal een teken van 'ga alsjeblieft weg en kom nooit meer terug', dus daar word ik niet zo blij van. Verder vind ik je motivatie en enthousiasme om onderzoek te doen veel belangrijker, en de klik die er moet zijn. Ik moet wel vier jaar intensief met iemand werken, dus dan is dat ook belangrijk. Maar of je in je tweede jaar een 6 voor je tentamen had, zal me echt een worst zijn.
Ik had het gevoel van 'wat kan ik nou helemaal' heel sterk tijdens mijn PhD, en dat is eigenlijk pas over gegaan tijdens toen ik eenmaal post-doc was. En inmiddels durf ik er wel op de vertrouwen dat ik echt wel iets kan, je mazzelt er niet per ongeluk 14 jaar doorheen. Maar dan nog zit ik wel eens bij een etentje met allemaal belangrijke mensen en heb ik het gevoel dat ik het kleine zusje ben dat ook mee mocht. Het zij zo, ik maak me er niet druk om, en ga gewoon verder.
Als het je echt in de weg zit, zou ik wel proberen er nu iets aan te doen. Dat gaat je zeker van pas komen bij een PhD, en ook al geloof je het niet, je hebt er nu meer tijd voor.
Ik vind het trouwens achterlijk dat NWO zo op cijfers selecteert, al helemaal tijdens de bachelor. ik heb het hier al eerder geschreven, maar ik neem ook wel eens PhD studenten aan, en ik heb nog nooit een cijferlijst bekeken. Het enige cijfer wat me interesseert is dat van de wetenschappelijke stage. En dan hoeft het nog niet eens hoog te zijn, maar een 6 is bij ons meestal een teken van 'ga alsjeblieft weg en kom nooit meer terug', dus daar word ik niet zo blij van. Verder vind ik je motivatie en enthousiasme om onderzoek te doen veel belangrijker, en de klik die er moet zijn. Ik moet wel vier jaar intensief met iemand werken, dus dan is dat ook belangrijk. Maar of je in je tweede jaar een 6 voor je tentamen had, zal me echt een worst zijn.
vrijdag 20 februari 2015 om 11:13
quote:laylalala schreef op 19 februari 2015 @ 11:48:
Ik werd tijdens mijn PhD traject elke dag wakker met het gevoel dom te zijn. (cum laude afgestudeerd)
Ik dacht dat iedereen in mij teleurgesteld was, dat ik geen vragen mocht stellen en dat ik gewoon NOG harder moest werken (70 uur per week).
Ik lag op vakantie te huilen bij de gedachte dat ik weer terug aan het werk moest en kwam toen tot de conclusie dat ik niet gelukkig was. Sterker nog.. ' de kans van mijn leven' maakte dat ik me iedere ochtend doodongelukkig voelde.
Ik heb dus mijn ontslag ingediend.
En nu, drie jaar later, heb ik de baan van mn leven. Ik zit helemaal in mn element, ben gelukkig, en ga elke ochtend fluitend naar mn werk.
Ik ben nog steeds onzeker over mn capaciteiten. maar ik kan nog 100 titels halen, ik hou het gevoel dat ik me er doorheen heb gebluft en dat ik door de mand ga vallen omdat ik het eigenlijk niet kan.
Dat ligt niet aan de opleiding, dat ligt aan mn karakter.
Dus nu een baan waar ik als mezelf goed genoeg ben, waar ik me niet hoef te bewijzen en waar mensen blij zijn met mn werk. En het is heerlijk!
Mooi bericht! Ik sta op het punt dezelfde keuze te maken (doorgaan met huidige werk waarover ik me constant onzeker voel en ten koste van plezier gaat of stoppen en ander soort werk zoeken waarbij dat wellicht minder speelt), maar ik twijfel omdat ik in het algemeen tamelijk onzeker ben over mijn capaciteiten en ben dus bang dat dat in ander soort werk net zo zal opspelen zoals nu (heb er vaker hulp voor gezocht, maar tot nu toe met helaas weinig resultaat). Waar ik benieuwd naar ben, wat maakt dat je op je huidige werk veel minder last hebt van onzekerheid/het gevoel door de mand te vallen? Waar zit 'm dat precies in?
To, wat vervelend voor je dat je je zo voelt. Erg herkenbaar allemaal, wellicht helpt het jou wel om eens met een coach of psycholoog te praten over je faalangst.
Ik werd tijdens mijn PhD traject elke dag wakker met het gevoel dom te zijn. (cum laude afgestudeerd)
Ik dacht dat iedereen in mij teleurgesteld was, dat ik geen vragen mocht stellen en dat ik gewoon NOG harder moest werken (70 uur per week).
Ik lag op vakantie te huilen bij de gedachte dat ik weer terug aan het werk moest en kwam toen tot de conclusie dat ik niet gelukkig was. Sterker nog.. ' de kans van mijn leven' maakte dat ik me iedere ochtend doodongelukkig voelde.
Ik heb dus mijn ontslag ingediend.
En nu, drie jaar later, heb ik de baan van mn leven. Ik zit helemaal in mn element, ben gelukkig, en ga elke ochtend fluitend naar mn werk.
Ik ben nog steeds onzeker over mn capaciteiten. maar ik kan nog 100 titels halen, ik hou het gevoel dat ik me er doorheen heb gebluft en dat ik door de mand ga vallen omdat ik het eigenlijk niet kan.
Dat ligt niet aan de opleiding, dat ligt aan mn karakter.
Dus nu een baan waar ik als mezelf goed genoeg ben, waar ik me niet hoef te bewijzen en waar mensen blij zijn met mn werk. En het is heerlijk!
Mooi bericht! Ik sta op het punt dezelfde keuze te maken (doorgaan met huidige werk waarover ik me constant onzeker voel en ten koste van plezier gaat of stoppen en ander soort werk zoeken waarbij dat wellicht minder speelt), maar ik twijfel omdat ik in het algemeen tamelijk onzeker ben over mijn capaciteiten en ben dus bang dat dat in ander soort werk net zo zal opspelen zoals nu (heb er vaker hulp voor gezocht, maar tot nu toe met helaas weinig resultaat). Waar ik benieuwd naar ben, wat maakt dat je op je huidige werk veel minder last hebt van onzekerheid/het gevoel door de mand te vallen? Waar zit 'm dat precies in?
To, wat vervelend voor je dat je je zo voelt. Erg herkenbaar allemaal, wellicht helpt het jou wel om eens met een coach of psycholoog te praten over je faalangst.
vrijdag 20 februari 2015 om 12:37
"Er is geen enkele aanwijsbare reden waarom ik dit niet zou kunnen, maar hoe kan ik mezelf daar ook echt in laten geloven?"
Heel herkenbaar dit, maar ik weet dus ook nog steeds niet goed hoe je dat gevoelsmatig door kan laten klinken. Wat ik wel weet/heb ervaren is dat die onzekerheid op een of andere manier bijna als sneeuw voor de zon verdwijnt als ik redelijk intensief met iemand samenwerk (bij wie ik me uiteraard op mijn gemak voel) en er dan dus niet helemaal alleen voor sta. Heerlijk om dan gewoon hoofdzakelijk met de inhoud bezig te zijn (ipv met continue vechten tegen jezelf/je onzekerheid). Herken jij dit ook?
"Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan."
En nog even een antwoord op deze vraag. Ik heb eerst een tijd zelf aan lopen rommelen en toen dus professionele hulp gezocht. Dat heeft alleen helaas niet veel geholpen (ik kreeg cognitieve gedragstherapie met als resultaat dat ik het allemaal wel begreep, maar gevoelsmatig veranderde er dus weinig). Met bloed, zweet en tranen toch mijn master (vertraagd) gehaald (had precies hetzelfde als jij, dacht ook dat ik minimaal een 8,5 moest halen ivm aanvragen van beurzen voor onderzoek na master). Inmiddels ook een mooie beurs gekregen, maar de onzekerheid/faalangst is er nog steeds. Ik ben nu aan het kijken naar een andere therapievorm (dan cognitieve gedragstherapie) die misschien kan helpen om de hardnekkige faalangst minder te laten worden, en naar de mogelijkheden om toch met iemand samen te werken. De laatste tijd bekruipt mij dus echter ook de gedachte dat het misschien toch beter is voor mij om net zoals Laylala ander werk te gaan doen, wat ik vooralsnog een heel vervelend idee vind, omdat ik dus ook zo goed weet hoe leuk ik dit werk vind als ik amper last van faalangst heb (als ik intensief met iemand samenwerk).
Zoals gezegd, wellicht dat professionele hulp jou wel heel goed en zelfs snel helpt (ze hebben vast bij jouw universiteit ook een studentpsycholoog), dus als ik jou was, zou dat zeker proberen! Blijf er in ieder geval echt niet te lang in je eentje mee rondlopen.
Heel herkenbaar dit, maar ik weet dus ook nog steeds niet goed hoe je dat gevoelsmatig door kan laten klinken. Wat ik wel weet/heb ervaren is dat die onzekerheid op een of andere manier bijna als sneeuw voor de zon verdwijnt als ik redelijk intensief met iemand samenwerk (bij wie ik me uiteraard op mijn gemak voel) en er dan dus niet helemaal alleen voor sta. Heerlijk om dan gewoon hoofdzakelijk met de inhoud bezig te zijn (ipv met continue vechten tegen jezelf/je onzekerheid). Herken jij dit ook?
"Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan."
En nog even een antwoord op deze vraag. Ik heb eerst een tijd zelf aan lopen rommelen en toen dus professionele hulp gezocht. Dat heeft alleen helaas niet veel geholpen (ik kreeg cognitieve gedragstherapie met als resultaat dat ik het allemaal wel begreep, maar gevoelsmatig veranderde er dus weinig). Met bloed, zweet en tranen toch mijn master (vertraagd) gehaald (had precies hetzelfde als jij, dacht ook dat ik minimaal een 8,5 moest halen ivm aanvragen van beurzen voor onderzoek na master). Inmiddels ook een mooie beurs gekregen, maar de onzekerheid/faalangst is er nog steeds. Ik ben nu aan het kijken naar een andere therapievorm (dan cognitieve gedragstherapie) die misschien kan helpen om de hardnekkige faalangst minder te laten worden, en naar de mogelijkheden om toch met iemand samen te werken. De laatste tijd bekruipt mij dus echter ook de gedachte dat het misschien toch beter is voor mij om net zoals Laylala ander werk te gaan doen, wat ik vooralsnog een heel vervelend idee vind, omdat ik dus ook zo goed weet hoe leuk ik dit werk vind als ik amper last van faalangst heb (als ik intensief met iemand samenwerk).
Zoals gezegd, wellicht dat professionele hulp jou wel heel goed en zelfs snel helpt (ze hebben vast bij jouw universiteit ook een studentpsycholoog), dus als ik jou was, zou dat zeker proberen! Blijf er in ieder geval echt niet te lang in je eentje mee rondlopen.
vrijdag 20 februari 2015 om 13:36
quote:isa_isa_ schreef op 20 februari 2015 @ 11:13:
[...]
Mooi bericht! Ik sta op het punt dezelfde keuze te maken (doorgaan met huidige werk waarover ik me constant onzeker voel en ten koste van plezier gaat of stoppen en ander soort werk zoeken waarbij dat wellicht minder speelt), maar ik twijfel omdat ik in het algemeen tamelijk onzeker ben over mijn capaciteiten en ben dus bang dat dat in ander soort werk net zo zal opspelen zoals nu (heb er vaker hulp voor gezocht, maar tot nu toe met helaas weinig resultaat). Waar ik benieuwd naar ben, wat maakt dat je op je huidige werk veel minder last hebt van onzekerheid/het gevoel door de mand te vallen? Waar zit 'm dat precies in?
Het komt voor mij door de omgeving. Ik ben nog steeds onzeker en meet mijn eigen prestaties vaak af aan anderen en wat ze wel niet van mij vinden. Toen ik promoveerde zat ik in een omgeving met hot shots, de beste van de beste. Natuurlijk kunnen sommige mensen daaruit halen 'dat ik er toch maar mooi bij hoorde, dus dan zal ik ook wel een hotshot zijn'. Maar voor mij betekende het alleen maar dat ik geen hotshot was, dus dat ik me had voorgedaan als iets dat ik niet kon waarmaken, want ik was echt een stuk dommer, dus ik zou wel snel door de mand vallen.
In mijn nieuwe baan ben ik uit de intellectuele bubbel gestapt. Kort gezegd.. ik zit nu niet meer tussen WO+, maar werk ook veel samen met mensen met MBO en HBO. Dat betekent in mijn hoofd gewoon dat ik minder mn best hoef te doen om me te bewijzen omdat ze makkelijker onder de indruk zijn ofzo.. Ehm.. moeilijk te omschrijven. Helemaal niet bedoelt om neerbuigend te doen, absoluut niet!
Even een voorbeeld: ik zit nu in de data-analyse en capaciteitsmanagement. In mijn PhD moest ik wiskundige modellen ontwikkelen die in de praktijk gebruikt konden worden, nu krijg ik een praktische vraag binnen, ik duik de data in, ik werk met draaitabellen en maak uiteindelijk een visuele weergave waarin de vraag beantwoordt wordt.
Mijn professor zou echt niet onder de indruk zijn, maar in 'de gewone wereld' bij 'het gewone volk', zijn ze heel blij met mijn grafiekjes want het beantwoord een vraag die ze zelf niet beantwoord kregen en ik kan ze helpen.
En in plaats van dat ik nu heel erg onder mn niveau werk, mag ik me nog steeds op vrij hoog niveau met belangrijke beslissingen bemoeien, maar ik hoef niet meer op mn tenen te lopen om te bewijzen dat ik slimmer ben dan de rest.
Pff.. lastig uit te leggen hoor.. Ik wil ook niemand tegen de borst stoten, maar ik voel me op een of andere manier meer gewaardeerd. Als je je hele leven al hoogbegaafd wordt genoemd, en vervolgens op de uni met alleen maar studenten omgaat en dan ook nog eens terecht komt in een werkomgeving waar een PhD wel het minste is.. Ja dan is het natuurlijk vrij makkelijk om je dom te voelen. Terwijl er veel meer wereld is dan alleen de academische.
[...]
Mooi bericht! Ik sta op het punt dezelfde keuze te maken (doorgaan met huidige werk waarover ik me constant onzeker voel en ten koste van plezier gaat of stoppen en ander soort werk zoeken waarbij dat wellicht minder speelt), maar ik twijfel omdat ik in het algemeen tamelijk onzeker ben over mijn capaciteiten en ben dus bang dat dat in ander soort werk net zo zal opspelen zoals nu (heb er vaker hulp voor gezocht, maar tot nu toe met helaas weinig resultaat). Waar ik benieuwd naar ben, wat maakt dat je op je huidige werk veel minder last hebt van onzekerheid/het gevoel door de mand te vallen? Waar zit 'm dat precies in?
Het komt voor mij door de omgeving. Ik ben nog steeds onzeker en meet mijn eigen prestaties vaak af aan anderen en wat ze wel niet van mij vinden. Toen ik promoveerde zat ik in een omgeving met hot shots, de beste van de beste. Natuurlijk kunnen sommige mensen daaruit halen 'dat ik er toch maar mooi bij hoorde, dus dan zal ik ook wel een hotshot zijn'. Maar voor mij betekende het alleen maar dat ik geen hotshot was, dus dat ik me had voorgedaan als iets dat ik niet kon waarmaken, want ik was echt een stuk dommer, dus ik zou wel snel door de mand vallen.
In mijn nieuwe baan ben ik uit de intellectuele bubbel gestapt. Kort gezegd.. ik zit nu niet meer tussen WO+, maar werk ook veel samen met mensen met MBO en HBO. Dat betekent in mijn hoofd gewoon dat ik minder mn best hoef te doen om me te bewijzen omdat ze makkelijker onder de indruk zijn ofzo.. Ehm.. moeilijk te omschrijven. Helemaal niet bedoelt om neerbuigend te doen, absoluut niet!
Even een voorbeeld: ik zit nu in de data-analyse en capaciteitsmanagement. In mijn PhD moest ik wiskundige modellen ontwikkelen die in de praktijk gebruikt konden worden, nu krijg ik een praktische vraag binnen, ik duik de data in, ik werk met draaitabellen en maak uiteindelijk een visuele weergave waarin de vraag beantwoordt wordt.
Mijn professor zou echt niet onder de indruk zijn, maar in 'de gewone wereld' bij 'het gewone volk', zijn ze heel blij met mijn grafiekjes want het beantwoord een vraag die ze zelf niet beantwoord kregen en ik kan ze helpen.
En in plaats van dat ik nu heel erg onder mn niveau werk, mag ik me nog steeds op vrij hoog niveau met belangrijke beslissingen bemoeien, maar ik hoef niet meer op mn tenen te lopen om te bewijzen dat ik slimmer ben dan de rest.
Pff.. lastig uit te leggen hoor.. Ik wil ook niemand tegen de borst stoten, maar ik voel me op een of andere manier meer gewaardeerd. Als je je hele leven al hoogbegaafd wordt genoemd, en vervolgens op de uni met alleen maar studenten omgaat en dan ook nog eens terecht komt in een werkomgeving waar een PhD wel het minste is.. Ja dan is het natuurlijk vrij makkelijk om je dom te voelen. Terwijl er veel meer wereld is dan alleen de academische.
vrijdag 20 februari 2015 om 13:43
quote:isa_isa_ schreef op 20 februari 2015 @ 12:37:
De laatste tijd bekruipt mij dus echter ook de gedachte dat het misschien toch beter is voor mij om net zoals Laylala ander werk te gaan doen, wat ik vooralsnog een heel vervelend idee vind, omdat ik dus ook zo goed weet hoe leuk ik dit werk vind als ik amper last van faalangst heb (als ik intensief met iemand samenwerk).
Zoals gezegd, wellicht dat professionele hulp jou wel heel goed en zelfs snel helpt (ze hebben vast bij jouw universiteit ook een studentpsycholoog), dus als ik jou was, zou dat zeker proberen! Blijf er in ieder geval echt niet te lang in je eentje mee rondlopen.
Maar dat was het bij mij dus hé. Ik realiseerde me tijdens mn vakantie dat ik het werk ook nog niet eens leuk vond. Het stond mijlenver van de praktijk af. En achteraf denk ik dat ik de baan als PhD-student alleen heb aangenomen voor de titel. Ik dacht dat ik met een 'gewoon' universitair diploma nog te onzeker was. En als ik eenmaal die dokterstitel had, dan zou ik wel zelfvertrouwen krijgen.
Tja.. zo werkt dat dus niet..
Als je het leuk vind om te doen, zou ik in gesprek gaan met je begeleiders of er een manier is om de stress te verminderen. Misschien kunnen zij je verwijzen naar een coach om aan je onzekerheid te werken?
Ik ben zelf nog hoopvol naar mn begeleiders gegaan of een andere verdeling van werk misschien minder stress zou opleveren. Maar mijn begeleider had haarscherp door dat ik helemaal niet gelukkig was en vroeg toen zelf of een andere verdeling wel de oplossing zou zijn voor het échte probleem.
Tranen met tuiten, en een half uur later heb ik mijn vriend gebeld dat ik 'geloof ik' ontslag had genomen.
De laatste tijd bekruipt mij dus echter ook de gedachte dat het misschien toch beter is voor mij om net zoals Laylala ander werk te gaan doen, wat ik vooralsnog een heel vervelend idee vind, omdat ik dus ook zo goed weet hoe leuk ik dit werk vind als ik amper last van faalangst heb (als ik intensief met iemand samenwerk).
Zoals gezegd, wellicht dat professionele hulp jou wel heel goed en zelfs snel helpt (ze hebben vast bij jouw universiteit ook een studentpsycholoog), dus als ik jou was, zou dat zeker proberen! Blijf er in ieder geval echt niet te lang in je eentje mee rondlopen.
Maar dat was het bij mij dus hé. Ik realiseerde me tijdens mn vakantie dat ik het werk ook nog niet eens leuk vond. Het stond mijlenver van de praktijk af. En achteraf denk ik dat ik de baan als PhD-student alleen heb aangenomen voor de titel. Ik dacht dat ik met een 'gewoon' universitair diploma nog te onzeker was. En als ik eenmaal die dokterstitel had, dan zou ik wel zelfvertrouwen krijgen.
Tja.. zo werkt dat dus niet..
Als je het leuk vind om te doen, zou ik in gesprek gaan met je begeleiders of er een manier is om de stress te verminderen. Misschien kunnen zij je verwijzen naar een coach om aan je onzekerheid te werken?
Ik ben zelf nog hoopvol naar mn begeleiders gegaan of een andere verdeling van werk misschien minder stress zou opleveren. Maar mijn begeleider had haarscherp door dat ik helemaal niet gelukkig was en vroeg toen zelf of een andere verdeling wel de oplossing zou zijn voor het échte probleem.
Tranen met tuiten, en een half uur later heb ik mijn vriend gebeld dat ik 'geloof ik' ontslag had genomen.
vrijdag 20 februari 2015 om 15:52
quote:laylalala schreef op 20 februari 2015 @ 13:36:
[...]
Het komt voor mij door de omgeving. Ik ben nog steeds onzeker en meet mijn eigen prestaties vaak af aan anderen en wat ze wel niet van mij vinden. Toen ik promoveerde zat ik in een omgeving met hot shots, de beste van de beste. Natuurlijk kunnen sommige mensen daaruit halen 'dat ik er toch maar mooi bij hoorde, dus dan zal ik ook wel een hotshot zijn'. Maar voor mij betekende het alleen maar dat ik geen hotshot was, dus dat ik me had voorgedaan als iets dat ik niet kon waarmaken, want ik was echt een stuk dommer, dus ik zou wel snel door de mand vallen.
In mijn nieuwe baan ben ik uit de intellectuele bubbel gestapt. Kort gezegd.. ik zit nu niet meer tussen WO+, maar werk ook veel samen met mensen met MBO en HBO. Dat betekent in mijn hoofd gewoon dat ik minder mn best hoef te doen om me te bewijzen omdat ze makkelijker onder de indruk zijn ofzo.. Ehm.. moeilijk te omschrijven. Helemaal niet bedoelt om neerbuigend te doen, absoluut niet!
Even een voorbeeld: ik zit nu in de data-analyse en capaciteitsmanagement. In mijn PhD moest ik wiskundige modellen ontwikkelen die in de praktijk gebruikt konden worden, nu krijg ik een praktische vraag binnen, ik duik de data in, ik werk met draaitabellen en maak uiteindelijk een visuele weergave waarin de vraag beantwoordt wordt.
Mijn professor zou echt niet onder de indruk zijn, maar in 'de gewone wereld' bij 'het gewone volk', zijn ze heel blij met mijn grafiekjes want het beantwoord een vraag die ze zelf niet beantwoord kregen en ik kan ze helpen.
En in plaats van dat ik nu heel erg onder mn niveau werk, mag ik me nog steeds op vrij hoog niveau met belangrijke beslissingen bemoeien, maar ik hoef niet meer op mn tenen te lopen om te bewijzen dat ik slimmer ben dan de rest.
Pff.. lastig uit te leggen hoor.. Ik wil ook niemand tegen de borst stoten, maar ik voel me op een of andere manier meer gewaardeerd. Als je je hele leven al hoogbegaafd wordt genoemd, en vervolgens op de uni met alleen maar studenten omgaat en dan ook nog eens terecht komt in een werkomgeving waar een PhD wel het minste is.. Ja dan is het natuurlijk vrij makkelijk om je dom te voelen. Terwijl er veel meer wereld is dan alleen de academische.Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie, ik heb er echt iets aan. Ook interessant denk ik voor TO om te lezen en het in ieder geval in het achterhoofd te houden. Wat je schrijft stuit in ieder geval mij (met vmbo, havo, hbo opleiding en werk-achtergrond
) ook niet tegen de borst hoor. Ik begrijp je helemaal, wat fijn dat je je in je huidige werk zo goed op je plek voelt! Misschien ga ik dus ook een andere kant op. Het is bij mij vooral het constante in mijn eentje werken waar ik klaarblijkelijk dus niet goed tegen kan (en tijdens master scriptie had ik ook een waardeloze begeleider, dus dat hielp ook niet mee). Ik verzand na verloop van tijd dan in zo'n moeras van continue zelftwijfel, wat natuurlijk niet fijn werkt. Zodra ik ook maar even wat intensiever met iemand samenwerk met wie ik redelijk op één lijn zit, heb ik daar dus amper last van, dan ben ik gewoon lekker met de inhoud bezig.
[...]
Het komt voor mij door de omgeving. Ik ben nog steeds onzeker en meet mijn eigen prestaties vaak af aan anderen en wat ze wel niet van mij vinden. Toen ik promoveerde zat ik in een omgeving met hot shots, de beste van de beste. Natuurlijk kunnen sommige mensen daaruit halen 'dat ik er toch maar mooi bij hoorde, dus dan zal ik ook wel een hotshot zijn'. Maar voor mij betekende het alleen maar dat ik geen hotshot was, dus dat ik me had voorgedaan als iets dat ik niet kon waarmaken, want ik was echt een stuk dommer, dus ik zou wel snel door de mand vallen.
In mijn nieuwe baan ben ik uit de intellectuele bubbel gestapt. Kort gezegd.. ik zit nu niet meer tussen WO+, maar werk ook veel samen met mensen met MBO en HBO. Dat betekent in mijn hoofd gewoon dat ik minder mn best hoef te doen om me te bewijzen omdat ze makkelijker onder de indruk zijn ofzo.. Ehm.. moeilijk te omschrijven. Helemaal niet bedoelt om neerbuigend te doen, absoluut niet!
Even een voorbeeld: ik zit nu in de data-analyse en capaciteitsmanagement. In mijn PhD moest ik wiskundige modellen ontwikkelen die in de praktijk gebruikt konden worden, nu krijg ik een praktische vraag binnen, ik duik de data in, ik werk met draaitabellen en maak uiteindelijk een visuele weergave waarin de vraag beantwoordt wordt.
Mijn professor zou echt niet onder de indruk zijn, maar in 'de gewone wereld' bij 'het gewone volk', zijn ze heel blij met mijn grafiekjes want het beantwoord een vraag die ze zelf niet beantwoord kregen en ik kan ze helpen.
En in plaats van dat ik nu heel erg onder mn niveau werk, mag ik me nog steeds op vrij hoog niveau met belangrijke beslissingen bemoeien, maar ik hoef niet meer op mn tenen te lopen om te bewijzen dat ik slimmer ben dan de rest.
Pff.. lastig uit te leggen hoor.. Ik wil ook niemand tegen de borst stoten, maar ik voel me op een of andere manier meer gewaardeerd. Als je je hele leven al hoogbegaafd wordt genoemd, en vervolgens op de uni met alleen maar studenten omgaat en dan ook nog eens terecht komt in een werkomgeving waar een PhD wel het minste is.. Ja dan is het natuurlijk vrij makkelijk om je dom te voelen. Terwijl er veel meer wereld is dan alleen de academische.Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie, ik heb er echt iets aan. Ook interessant denk ik voor TO om te lezen en het in ieder geval in het achterhoofd te houden. Wat je schrijft stuit in ieder geval mij (met vmbo, havo, hbo opleiding en werk-achtergrond
) ook niet tegen de borst hoor. Ik begrijp je helemaal, wat fijn dat je je in je huidige werk zo goed op je plek voelt! Misschien ga ik dus ook een andere kant op. Het is bij mij vooral het constante in mijn eentje werken waar ik klaarblijkelijk dus niet goed tegen kan (en tijdens master scriptie had ik ook een waardeloze begeleider, dus dat hielp ook niet mee). Ik verzand na verloop van tijd dan in zo'n moeras van continue zelftwijfel, wat natuurlijk niet fijn werkt. Zodra ik ook maar even wat intensiever met iemand samenwerk met wie ik redelijk op één lijn zit, heb ik daar dus amper last van, dan ben ik gewoon lekker met de inhoud bezig.
vrijdag 20 februari 2015 om 16:00
quote:laylalala schreef op 20 februari 2015 @ 13:43:
[...]
Als je het leuk vind om te doen, zou ik in gesprek gaan met je begeleiders of er een manier is om de stress te verminderen. Misschien kunnen zij je verwijzen naar een coach om aan je onzekerheid te werken?
Ik ben zelf naar een psycholoog gestapt, maar dat heeft helaas niet veel geholpen (wel wat inzichten opgedaan, zoals waar het vandaan komt en in welke situaties ik er vooral last van heb en wanneer niet, maar gevoelsmatig veranderde er weinig). Het enige wat lijkt te helpen is dus met iemand (intensief) samenwerken (zodat ik minder het gevoel heb er alleen voor te staan, ik bij twijfel meteen even kan overleggen/klankborden etc).
[...]
Als je het leuk vind om te doen, zou ik in gesprek gaan met je begeleiders of er een manier is om de stress te verminderen. Misschien kunnen zij je verwijzen naar een coach om aan je onzekerheid te werken?
Ik ben zelf naar een psycholoog gestapt, maar dat heeft helaas niet veel geholpen (wel wat inzichten opgedaan, zoals waar het vandaan komt en in welke situaties ik er vooral last van heb en wanneer niet, maar gevoelsmatig veranderde er weinig). Het enige wat lijkt te helpen is dus met iemand (intensief) samenwerken (zodat ik minder het gevoel heb er alleen voor te staan, ik bij twijfel meteen even kan overleggen/klankborden etc).
vrijdag 20 februari 2015 om 16:27
Wat vervelend voor je! Faalangst is heel normaal bij mensen met een hoog IQ (ik neem in ieder geval aan dat je slim bent) en dat wordt in jouw geval dan ook nog eens gevoed door een hele competitieve omgeving.
Hier een min of meer vergelijkbare situatie, waarin de studiedruk van hoge cijfers, honoursprogramma en commissies zelfs doorwerkte in de rest van mijn leven. Ik was zo gespannen dat een kleine woordenwisseling of een mislukt pasje bij dansles mij uren bezig hield. Ik kon de angst prima herkennen en relativeren, maar hij bleef toch.
Ook ik heb toen besloten te stoppen en ik geniet nog steeds van de rust die mij dat geeft. Heb leren accepteren dat gelukkig zijn voor mij een belangrijker doel is dan 'hele vette dingen doen' en een topbaan hebben.
Ik zou jou ook aanraden goed na de denken; wil je echt voor je PhD gaan? Vind je dat al het werk en alle stress waard? Zo ja: ga ervoor! Zoek hulp voor je faalangst, zoek een hobby die ontspant, vraag mensen in jouw omgeving om jouw angsten te relativeren. Zo niet; er zit absoluut geen schande in loslaten!
Hier een min of meer vergelijkbare situatie, waarin de studiedruk van hoge cijfers, honoursprogramma en commissies zelfs doorwerkte in de rest van mijn leven. Ik was zo gespannen dat een kleine woordenwisseling of een mislukt pasje bij dansles mij uren bezig hield. Ik kon de angst prima herkennen en relativeren, maar hij bleef toch.
Ook ik heb toen besloten te stoppen en ik geniet nog steeds van de rust die mij dat geeft. Heb leren accepteren dat gelukkig zijn voor mij een belangrijker doel is dan 'hele vette dingen doen' en een topbaan hebben.
Ik zou jou ook aanraden goed na de denken; wil je echt voor je PhD gaan? Vind je dat al het werk en alle stress waard? Zo ja: ga ervoor! Zoek hulp voor je faalangst, zoek een hobby die ontspant, vraag mensen in jouw omgeving om jouw angsten te relativeren. Zo niet; er zit absoluut geen schande in loslaten!
vrijdag 20 februari 2015 om 20:42
Er zit zeker geen schande in loslaten, maar ik wil toch wel echt benadrukken dat dit gevoel echt heel normaal is tijdens het begin van je PhD. Echt waar, al die ouderejaars AIOs om je heen hadden hetzelfde gevoel toen ze begonnen. Ik heb al zo vaak precies dit zelfde gesprek gehad met mensen die bij ons begonnen.
En ik ben nu dus begeleider, en ik kom eigenlijk nooit iemand tegen waarvan ik denk 'jeetje, die is dom'. Echt niet. Ik begrijp ook wel dat je sommige dingen nog niet weet als je net begint, dat heeft niks met dom te maken, maar met beperkte ervaring. Een kind van drie vind je toch ook niet dom omdat hij nog niet kan lezen? Je weet dat hij dat gewoon nog moet leren. En soms vergeet ik iets uit te leggen omdat ik even over het hoofd had gezien dat dat geen algemene kennis is. Als het dan misgaat, denk ik ook niet 'zucht, wat stom van die AIO', maar hooguit 'oeps, dat moet ik er de volgende keer even bij zeggen'.
Je hoeft niet acuut over alle onzekerheid heen te komen, dat is niet realistisch. En zoals ik al zei, ik heb ook nog wel momenten waarop ik denk 'eh, en hoe hadden jullie gedacht dat ik dat ging doen dan?'. Maar je moet je er niet door laten belemmeren. Je moet leren denken 'ok, ik weet nog niet echt hoe we dit gaan doen, maar laten we maar beginnen'. En dan íets gaan doen. En meestal valt het dan hele rg mee, en zo wordt de twijfel langzaam wel wat minder.
En ten overvloede maar toch: voor de titel zelf moet je het nooit doen. Die is niet zo bijster interessant, en gebruik ik eigenlijk nooit (ok, bij aanvragen hypotheek). Ik krijg heel soms wel eens post waar Dr. Nausicaa op staat, en dan ben ik vaak even pissig dat ik weer als de heer aangeschreven wordt. Tot ik besef wat er echt staat.
En ik ben nu dus begeleider, en ik kom eigenlijk nooit iemand tegen waarvan ik denk 'jeetje, die is dom'. Echt niet. Ik begrijp ook wel dat je sommige dingen nog niet weet als je net begint, dat heeft niks met dom te maken, maar met beperkte ervaring. Een kind van drie vind je toch ook niet dom omdat hij nog niet kan lezen? Je weet dat hij dat gewoon nog moet leren. En soms vergeet ik iets uit te leggen omdat ik even over het hoofd had gezien dat dat geen algemene kennis is. Als het dan misgaat, denk ik ook niet 'zucht, wat stom van die AIO', maar hooguit 'oeps, dat moet ik er de volgende keer even bij zeggen'.
Je hoeft niet acuut over alle onzekerheid heen te komen, dat is niet realistisch. En zoals ik al zei, ik heb ook nog wel momenten waarop ik denk 'eh, en hoe hadden jullie gedacht dat ik dat ging doen dan?'. Maar je moet je er niet door laten belemmeren. Je moet leren denken 'ok, ik weet nog niet echt hoe we dit gaan doen, maar laten we maar beginnen'. En dan íets gaan doen. En meestal valt het dan hele rg mee, en zo wordt de twijfel langzaam wel wat minder.
En ten overvloede maar toch: voor de titel zelf moet je het nooit doen. Die is niet zo bijster interessant, en gebruik ik eigenlijk nooit (ok, bij aanvragen hypotheek). Ik krijg heel soms wel eens post waar Dr. Nausicaa op staat, en dan ben ik vaak even pissig dat ik weer als de heer aangeschreven wordt. Tot ik besef wat er echt staat.
zaterdag 21 februari 2015 om 12:40
Beste To,
ook hier herkenning. Werk nu als PhD, maar na een researchmaster waarin ook een ontzettende prestatiedruk en competitieve sfeer heerste (zowel qua cijfers als 'cv-building') heb ik serieus getwijfeld of ik nog wel een PhD wilde. Uiteindelijk heb ik ook nog een andere master gedaan en ben ik later alsnog in mn huidige positie terecht gekomen waar ik het voornamelijk erg naar mijn zijn heb. En nee, ik ben niet eens cum-laude afgestudeerd...
Wel heb ik nog steeds soms het gevoel van 'ben ik wel goed genoeg'. Realiteit is dat je namelijk steeds in een heel selectieve wereld zit met slimme mensen (en ja daar hoor je zelf ook toe). Maar ik denk ook dat het beeld dat iedereen heel slim is in stand wordt gehouden doordat de mensen die meer zelfverzekerd zijn meer op de voorgrond treden. De mensen die meer onzeker zullen zijn houden zich misschien iets meer op de achtergrond, waardoor (voor mij) het gevoel soms versterkt wordt dat iederéén veel slimmer en zelfverzekerder is dan ikzelf ben.
Daarnaast heb ik ontdekt dat er in elke fase van de wetenschappelijke carrière mensen zitten die zich (soms) dom voelen en het idee hebben dat andere mensen slimmer zijn dan zij. Mijn copromotor zij ooit eens "Ik heb al jaren het gevoel dat ik eens door de mand val en men ontdekt dat ik eigenlijk helemaal niet zo bijzonder slim ben". Dat vond ik bijzonder om te horen en werkte voor mij erg relativerend. Voor mij is hij namelijk een heel slim persoon met ook een heel goed cv (en nog eens aardig ook, niet onbelangrijk).
Ik denk dat het dus vooral belangrijk is dat jij datgene doet waar je achter staat en wat je leuk vindt. En dat je daarbij probeert te ontdekken wat jij nodig hebt om gelukkig te worden (of lees: niet te gestrest of onzeker te zijn). Dat kan iets zijn in de trant van psychologische hulp, maar ook óf je wel een PhD wilt gaan doen. En áls je een PhD wilt doen, wat wil je dan daarna? Zie je een PhD echt als opmaat voor een verdere wetenschappelijke carrière? Want hoewel daar - denk ik - heel veel leuke kanten aan zitten zul je dan wel in de competitieve fuik blijven zitten. En om voor mezelf te spreken: Ik vind het belangrijk dat ik juist ook bij mede PhD's eerlijk en open blijf, aardig en benaderbaar probeer te zijn naar anderen, en niet teveel mee te werken aan de competitieve sfeer.
Kortom, ik wil zelf vriendelijk en menselijk zijn omdat dat het beste bij mij past. En gelukkig zijn er vaak genoeg andere mensen die ook gewoon aardig zijn.
ook hier herkenning. Werk nu als PhD, maar na een researchmaster waarin ook een ontzettende prestatiedruk en competitieve sfeer heerste (zowel qua cijfers als 'cv-building') heb ik serieus getwijfeld of ik nog wel een PhD wilde. Uiteindelijk heb ik ook nog een andere master gedaan en ben ik later alsnog in mn huidige positie terecht gekomen waar ik het voornamelijk erg naar mijn zijn heb. En nee, ik ben niet eens cum-laude afgestudeerd...
Wel heb ik nog steeds soms het gevoel van 'ben ik wel goed genoeg'. Realiteit is dat je namelijk steeds in een heel selectieve wereld zit met slimme mensen (en ja daar hoor je zelf ook toe). Maar ik denk ook dat het beeld dat iedereen heel slim is in stand wordt gehouden doordat de mensen die meer zelfverzekerd zijn meer op de voorgrond treden. De mensen die meer onzeker zullen zijn houden zich misschien iets meer op de achtergrond, waardoor (voor mij) het gevoel soms versterkt wordt dat iederéén veel slimmer en zelfverzekerder is dan ikzelf ben.
Daarnaast heb ik ontdekt dat er in elke fase van de wetenschappelijke carrière mensen zitten die zich (soms) dom voelen en het idee hebben dat andere mensen slimmer zijn dan zij. Mijn copromotor zij ooit eens "Ik heb al jaren het gevoel dat ik eens door de mand val en men ontdekt dat ik eigenlijk helemaal niet zo bijzonder slim ben". Dat vond ik bijzonder om te horen en werkte voor mij erg relativerend. Voor mij is hij namelijk een heel slim persoon met ook een heel goed cv (en nog eens aardig ook, niet onbelangrijk).
Ik denk dat het dus vooral belangrijk is dat jij datgene doet waar je achter staat en wat je leuk vindt. En dat je daarbij probeert te ontdekken wat jij nodig hebt om gelukkig te worden (of lees: niet te gestrest of onzeker te zijn). Dat kan iets zijn in de trant van psychologische hulp, maar ook óf je wel een PhD wilt gaan doen. En áls je een PhD wilt doen, wat wil je dan daarna? Zie je een PhD echt als opmaat voor een verdere wetenschappelijke carrière? Want hoewel daar - denk ik - heel veel leuke kanten aan zitten zul je dan wel in de competitieve fuik blijven zitten. En om voor mezelf te spreken: Ik vind het belangrijk dat ik juist ook bij mede PhD's eerlijk en open blijf, aardig en benaderbaar probeer te zijn naar anderen, en niet teveel mee te werken aan de competitieve sfeer.
Kortom, ik wil zelf vriendelijk en menselijk zijn omdat dat het beste bij mij past. En gelukkig zijn er vaak genoeg andere mensen die ook gewoon aardig zijn.
zaterdag 21 februari 2015 om 12:41
dinsdag 24 februari 2015 om 09:06
Bedankt voor alle lieve, behulpzame reacties. Ik heb nog meer dan een jaar om hierover een beslissing te maken, maar vooralsnog weet ik zeker dat ik verder wil in het onderzoek. Ik MOET gewoon antwoorden proberen te vinden op verschillende vragen die ik heb, en ik denk dat dat het best kan via onderzoek.
Volgende week maandag heb ik een afspraak bij de huisarts om een verwijzing te vragen naar een psycholoog. Ik weet niet of het iets gaat helpen, maar het idee om niets te doen hiermee staat me ook niet aan. Niet geschoten is altijd mis, en wie weet helpt het voor mij ontzettend. Nausicaa, bedankt voor je ervaringsverhalen, het is toch een geruststelling dat iedereen te maken heeft met onzekerheid. Ik denk dat dat ook niet mijn grootste probleem is, maar meer - zoals je zelf ook al zegt - dat ik me erdoor laat belemmeren. Ik denk nu soms in blikken van docenten te kunnen lezen "oh my god, daar is dat meisje dat die achterlijke mail heeft gestuurd", en dat slaat natuurlijk nergens op. Ik ben een student, ik ben hier om te leren en niet om alles al te weten, maar zo voel ik me vaak wel. Ik hoop dat ik met psychologische hulp mezelf meer op waarde leer schatten en weet wanneer het oke is om onzeker te zijn, en wanneer het echt helemaal nergens op slaat.
Volgende week maandag heb ik een afspraak bij de huisarts om een verwijzing te vragen naar een psycholoog. Ik weet niet of het iets gaat helpen, maar het idee om niets te doen hiermee staat me ook niet aan. Niet geschoten is altijd mis, en wie weet helpt het voor mij ontzettend. Nausicaa, bedankt voor je ervaringsverhalen, het is toch een geruststelling dat iedereen te maken heeft met onzekerheid. Ik denk dat dat ook niet mijn grootste probleem is, maar meer - zoals je zelf ook al zegt - dat ik me erdoor laat belemmeren. Ik denk nu soms in blikken van docenten te kunnen lezen "oh my god, daar is dat meisje dat die achterlijke mail heeft gestuurd", en dat slaat natuurlijk nergens op. Ik ben een student, ik ben hier om te leren en niet om alles al te weten, maar zo voel ik me vaak wel. Ik hoop dat ik met psychologische hulp mezelf meer op waarde leer schatten en weet wanneer het oke is om onzeker te zijn, en wanneer het echt helemaal nergens op slaat.
That's a fine looking high horse