Werk & Studie
alle pijlers
studiestress
donderdag 19 februari 2015 om 10:06
Goedemorgen allen,
Ik zal proberen het kort te houden: ik heb het gevoel dat ik mezelf in de weg zit wat betreft mijn studie.
Ik doe momenteel een opleiding waarbij de verwachtingen nogal hoog liggen, met name vanwege het hopelijke vervolgtraject (een PhD). Een 8 is niet echt iets om juichend blij mee te zijn, het is het minimale. Een 7 wordt eigenlijk standaard herkanst. Rationeel weet ik dat ik niet volslagen achterlijk ben; ik heb twee bachelors afgerond, een honours certificaat gehaald en haal tot nu toe goede cijfers. Toch heb ik iedere dag het gevoel dat ik de allerdomste student in de master ben, dat alle anderen veel meer weten dan ik, dat alle docenten teleurgesteld in me zijn en dat mijn carriere nu al onmogelijk is, omdat ik nog niet een duidelijke, specifieke onderzoeksinteresse heb. Ik praat hierover met vrienden, die me vaak een beetje verbouwereerd aankijken, omdat ze zich totaal niet in kunnen leven, en zich ook niet voor kunnen stellen dat ik me zo voel. Ik merk ondertussen echter dat dit gevoel me in de weg begint te zitten bij het studeren zelf. Ik ben bang dat, omdat ik er zo van overtuigd ben dat ik het niet kan, dat ik ongeschikt ben, dat ik nu ongewild minder goed presteer dan ik zou kunnen. Er is geen enkele aanwijsbare reden waarom ik dit niet zou kunnen, maar hoe kan ik mezelf daar ook echt in laten geloven?
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan.
Ik zal proberen het kort te houden: ik heb het gevoel dat ik mezelf in de weg zit wat betreft mijn studie.
Ik doe momenteel een opleiding waarbij de verwachtingen nogal hoog liggen, met name vanwege het hopelijke vervolgtraject (een PhD). Een 8 is niet echt iets om juichend blij mee te zijn, het is het minimale. Een 7 wordt eigenlijk standaard herkanst. Rationeel weet ik dat ik niet volslagen achterlijk ben; ik heb twee bachelors afgerond, een honours certificaat gehaald en haal tot nu toe goede cijfers. Toch heb ik iedere dag het gevoel dat ik de allerdomste student in de master ben, dat alle anderen veel meer weten dan ik, dat alle docenten teleurgesteld in me zijn en dat mijn carriere nu al onmogelijk is, omdat ik nog niet een duidelijke, specifieke onderzoeksinteresse heb. Ik praat hierover met vrienden, die me vaak een beetje verbouwereerd aankijken, omdat ze zich totaal niet in kunnen leven, en zich ook niet voor kunnen stellen dat ik me zo voel. Ik merk ondertussen echter dat dit gevoel me in de weg begint te zitten bij het studeren zelf. Ik ben bang dat, omdat ik er zo van overtuigd ben dat ik het niet kan, dat ik ongeschikt ben, dat ik nu ongewild minder goed presteer dan ik zou kunnen. Er is geen enkele aanwijsbare reden waarom ik dit niet zou kunnen, maar hoe kan ik mezelf daar ook echt in laten geloven?
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die te kampen heeft met onzekerheid, studie-/werkstress, studie-/werkdruk, of welke naam je dit wilt geven. Ik ben benieuwd wat anderen met die gevoel hebben gedaan.
That's a fine looking high horse
dinsdag 24 februari 2015 om 19:53
Dalliance wat een dappere stap.
Je geeft aan dat je antwoorden MOET/WIL hebben op verschillende vragen. Bij welk gebied sluiten deze vragen aan en besef ook dat een phd dan nog steeds niet alles is. Onderzoek naar een nieuwe techniek kan soms 50 jaar duren voordat de oorspronkelijke vraag is opgelost, jij bent als promovendus daarin maar een klein stukje.
Maar ik herken je gevoel ook hoor. Ik wil ook steeds meer weten/leren en kritisch blijven op de wereld. Dat maakt dat ik onderzoek doen ook zo enorm leuk vind. (Tenminste in mijn stages, zelfs al zijn er saaiere momenten). Voor mij maken deze gevoelens ook dat ik graag zelf dingen wil uitzoeken, inmiddels heb ik geleerd dat hulp vragen bij begeleiders ook enorm nuttig kan zijn en jou en het onderzoek verder kunnen brengen. Dat maakt ook dat ik in de onderzoeksgroep mezelf niet als minder zie. In die zin dat ik begeleiders zie als mensen met veel kennis waar ik veel van kan leren dus waar ik graag mee optrek.
Ik heb de afgelopen jaren enorm geworsteld met de balans werk-thuis. Beetje bij beetje weet ik die te vinden zoals die voor mij bevalt maar er blijven valkuilen waarbij me teveel in het werk kan storen. Meestal vanuit mijn perfectionisme/verwachtingen (het strebertje in mij vind...) Hoe is die balans bij jou?
Je geeft aan dat je antwoorden MOET/WIL hebben op verschillende vragen. Bij welk gebied sluiten deze vragen aan en besef ook dat een phd dan nog steeds niet alles is. Onderzoek naar een nieuwe techniek kan soms 50 jaar duren voordat de oorspronkelijke vraag is opgelost, jij bent als promovendus daarin maar een klein stukje.
Maar ik herken je gevoel ook hoor. Ik wil ook steeds meer weten/leren en kritisch blijven op de wereld. Dat maakt dat ik onderzoek doen ook zo enorm leuk vind. (Tenminste in mijn stages, zelfs al zijn er saaiere momenten). Voor mij maken deze gevoelens ook dat ik graag zelf dingen wil uitzoeken, inmiddels heb ik geleerd dat hulp vragen bij begeleiders ook enorm nuttig kan zijn en jou en het onderzoek verder kunnen brengen. Dat maakt ook dat ik in de onderzoeksgroep mezelf niet als minder zie. In die zin dat ik begeleiders zie als mensen met veel kennis waar ik veel van kan leren dus waar ik graag mee optrek.
Ik heb de afgelopen jaren enorm geworsteld met de balans werk-thuis. Beetje bij beetje weet ik die te vinden zoals die voor mij bevalt maar er blijven valkuilen waarbij me teveel in het werk kan storen. Meestal vanuit mijn perfectionisme/verwachtingen (het strebertje in mij vind...) Hoe is die balans bij jou?
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
dinsdag 24 februari 2015 om 20:33
quote:neweve schreef op 24 februari 2015 @ 19:53:
Ik heb de afgelopen jaren enorm geworsteld met de balans werk-thuis. Beetje bij beetje weet ik die te vinden zoals die voor mij bevalt maar er blijven valkuilen waarbij me teveel in het werk kan storen. Meestal vanuit mijn perfectionisme/verwachtingen (het strebertje in mij vind...) Hoe is die balans bij jou?
Bedankt voor alle lieve berichten so far!
Ik ben ook erg geneigd om in werk te blijven hangen. Soms niet eens fysiek (want op een gegeven moment is mijn brein zo uitgewrongen dat ik echt niet meer helder na kan denken), maar het blijft gewoon in mijn hoofd circuleren: heb ik de referenties wel gecheckt, heb ik mijn methoden wel goed beschreven, heb ik de resultaten wel op de juiste manier geformuleerd, heb ik alle artikelen gelezen, heb ik m'n opdracht wel ingeleverd, had ik niet beter toch nog even........ etc. Omdat ik niet echt iets goed vind van mezelf, vind ik het ook lastig om te zeggen "oke, deze opdracht is goed, het is nu af". Mijn scriptie was blijkbaar een 9 waard, maar ik heb nooit het idee gehad dat ik iets goeds aan het doen was. Ik deed gewoon maar iets en toen was het ineens dus blijkbaar best wel oke. Mij hoor je niet klagen maar het zou mooi zijn als ik daar ook gewoon trots op zou kunnen zijn, want hell, heb ik daar bloed, zweet en VEEL, HEEL VEEL tranen in geïnvesteerd!
Mijn vriend maakt zich regelmatig zorgen en wijst me er vaak op dat ik minder zou moeten werken, omdat het studeren al intensief genoeg is. Maar zo lang hij mijn sugardaddy niet wil zijn, kan ik het me niet veroorloven om te stoppen met werken Nu ik er wat langer over nagedacht heb, zie ik die onzekerheid (denk ik) ook wel terug in andere dingen. Ik geloof bijvoorbeeld heus wel dat mijn vriend me echt hartstikke leuk vindt, maar ik denk ook dat hij me niet echt zou missen als ik het nu uit zou maken. Absurde gedachte, want hij laat me vaak genoeg merken dat hij echt gek op me is. Het voelt ook niet echt als onzekerheid, en ik zie mezelf ook helemaaaaaaaal niet als iemand zonder eigenwaarde of zelfvertrouwen, maar toch betrap ik mezelf de afgelopen dagen op dit soort overtuigingen die toch wel een bepaalde onzekerheid laten zien. Ik wil ook niet teveel mezelf psychologiseren, want ik moet het niet erger maken dan het is, maar ik denk wel dat het geen verkeerd idee is om naar een psycholoog te gaan.
Ik heb de afgelopen jaren enorm geworsteld met de balans werk-thuis. Beetje bij beetje weet ik die te vinden zoals die voor mij bevalt maar er blijven valkuilen waarbij me teveel in het werk kan storen. Meestal vanuit mijn perfectionisme/verwachtingen (het strebertje in mij vind...) Hoe is die balans bij jou?
Bedankt voor alle lieve berichten so far!
Ik ben ook erg geneigd om in werk te blijven hangen. Soms niet eens fysiek (want op een gegeven moment is mijn brein zo uitgewrongen dat ik echt niet meer helder na kan denken), maar het blijft gewoon in mijn hoofd circuleren: heb ik de referenties wel gecheckt, heb ik mijn methoden wel goed beschreven, heb ik de resultaten wel op de juiste manier geformuleerd, heb ik alle artikelen gelezen, heb ik m'n opdracht wel ingeleverd, had ik niet beter toch nog even........ etc. Omdat ik niet echt iets goed vind van mezelf, vind ik het ook lastig om te zeggen "oke, deze opdracht is goed, het is nu af". Mijn scriptie was blijkbaar een 9 waard, maar ik heb nooit het idee gehad dat ik iets goeds aan het doen was. Ik deed gewoon maar iets en toen was het ineens dus blijkbaar best wel oke. Mij hoor je niet klagen maar het zou mooi zijn als ik daar ook gewoon trots op zou kunnen zijn, want hell, heb ik daar bloed, zweet en VEEL, HEEL VEEL tranen in geïnvesteerd!
Mijn vriend maakt zich regelmatig zorgen en wijst me er vaak op dat ik minder zou moeten werken, omdat het studeren al intensief genoeg is. Maar zo lang hij mijn sugardaddy niet wil zijn, kan ik het me niet veroorloven om te stoppen met werken Nu ik er wat langer over nagedacht heb, zie ik die onzekerheid (denk ik) ook wel terug in andere dingen. Ik geloof bijvoorbeeld heus wel dat mijn vriend me echt hartstikke leuk vindt, maar ik denk ook dat hij me niet echt zou missen als ik het nu uit zou maken. Absurde gedachte, want hij laat me vaak genoeg merken dat hij echt gek op me is. Het voelt ook niet echt als onzekerheid, en ik zie mezelf ook helemaaaaaaaal niet als iemand zonder eigenwaarde of zelfvertrouwen, maar toch betrap ik mezelf de afgelopen dagen op dit soort overtuigingen die toch wel een bepaalde onzekerheid laten zien. Ik wil ook niet teveel mezelf psychologiseren, want ik moet het niet erger maken dan het is, maar ik denk wel dat het geen verkeerd idee is om naar een psycholoog te gaan.
That's a fine looking high horse
donderdag 26 februari 2015 om 10:16
http://paulcbrunson.com/2 ... eve-in-yourself-tomorrow/
vrijdag 13 maart 2015 om 17:22
Inmiddels ben ik een paar keer bij een psycholoog geweest, en vanaf de volgende sessie gaan we beginnen aan cognitieve gedragstherapie. De psych vindt me geloof ik wel een leuke casus, want ik weet dondersgoed dat mijn gedachten (ik ben niet goed genoeg, ik ben niet slim genoeg, ik werk niet hard genoeg) niet rationeel zijn, en toch geloof ik er in. Het gevoel zit behoorlijk diep, heeft zich lang geleden al geworteld en het is dan ook niet zo merkwaardig dat ik het gevoel dat ik niet goed genoeg ben niet gemakkelijk van me af kan schudden. Ik heb heel erg het gevoel dat ze de goede vragen stelt zonder suggestief te zijn en dat ze het probleem al behoorlijk goed en accuraat in kaart heeft gebracht. Dat geeft me vertrouwen!
Deze week zei ze echter iets dat me behoorlijk verbaasde en behoorlijk bezig houdt al de hele week. Ze vroeg zich af of ik misschien hoogbegaafd zou kunnen zijn. Ik reageerde nogal verbijsterd, maar dat vond ze gezien de reden dat ik bij haar kom niet echt verbazingwekkend Sinds ze die suggestie heeft gedaan, houdt het mij behoorlijk bezig. Mijn omgeving vindt haar suggestie een stuk waarschijnlijker dan ikzelf, en ik vraag me inmiddels een beetje af of ik werkelijk zo'n ander beeld heb van mezelf dan mijn omgeving... Het maakt voor de therapie weinig uit of ik wel of niet hoogbegaafd ben: ik wil me gewoon beter voelen over mezelf en ik wil dat niet door middel van een label, maar juist door gewoon te geloven en weten dat ik echt genoeg doe en echt niet dom ben. Maar omdat de psych tot nu toe zulke accurate inschattingen maakt, en mijn omgeving niet echt verbaasd reageert, denk ik er nu toch telkens over na. Misschien zou ik meer open moeten staan voor haar suggestie? Ik ben zelf niet per se anti-labels, en wie weet zou het me kunnen helpen, mocht het daadwerkelijk zo zijn (haaaa ik kan het me gewoon echt niet voorstellen )
Ik weet dat dit forum niet bijzonder warm loopt voor hoogbegaafdheidsperikelen maar misschien zijn er mensen in de zaal die kinderen hebben/kennen of die zelf misschien herkennen dat het beeld dat je van jezelf hebt zó enorm afwijkt van de 'realiteit'.
Deze week zei ze echter iets dat me behoorlijk verbaasde en behoorlijk bezig houdt al de hele week. Ze vroeg zich af of ik misschien hoogbegaafd zou kunnen zijn. Ik reageerde nogal verbijsterd, maar dat vond ze gezien de reden dat ik bij haar kom niet echt verbazingwekkend Sinds ze die suggestie heeft gedaan, houdt het mij behoorlijk bezig. Mijn omgeving vindt haar suggestie een stuk waarschijnlijker dan ikzelf, en ik vraag me inmiddels een beetje af of ik werkelijk zo'n ander beeld heb van mezelf dan mijn omgeving... Het maakt voor de therapie weinig uit of ik wel of niet hoogbegaafd ben: ik wil me gewoon beter voelen over mezelf en ik wil dat niet door middel van een label, maar juist door gewoon te geloven en weten dat ik echt genoeg doe en echt niet dom ben. Maar omdat de psych tot nu toe zulke accurate inschattingen maakt, en mijn omgeving niet echt verbaasd reageert, denk ik er nu toch telkens over na. Misschien zou ik meer open moeten staan voor haar suggestie? Ik ben zelf niet per se anti-labels, en wie weet zou het me kunnen helpen, mocht het daadwerkelijk zo zijn (haaaa ik kan het me gewoon echt niet voorstellen )
Ik weet dat dit forum niet bijzonder warm loopt voor hoogbegaafdheidsperikelen maar misschien zijn er mensen in de zaal die kinderen hebben/kennen of die zelf misschien herkennen dat het beeld dat je van jezelf hebt zó enorm afwijkt van de 'realiteit'.
That's a fine looking high horse
vrijdag 13 maart 2015 om 17:26