Werk & Studie
alle pijlers
studieswitch, dillemma
zondag 12 juli 2015 om 11:40
Lieve meiden,
Komend jaar doe ik mijn masterstudie (juridisch) maar eigenlijk wilde ik altijd in de gezondheidszorg werken.
Mijn doordachte opties;
1) geneeskunde.
Hier ben ik al drie keer voor uitgeloot, kan de zijinstroom proberen. Vroeger was het mijn droom, nu lijkt het de meest stressvolle weg. Ik vind competitie onderling en haantjesgedrag niks.
2) tandheelkunde.
Ik zou iets willen doen dat fysiek minder belastend is. Mis ook de communicatie in dit beroep.
3) farmacie.
Lijkt tot heden veel te bieden van wat ik zoek: minder stress, je bent een expert in iets, mensen helpen, zekere zelfstandigheid.
De opleiding is daarentegen minder praktijk(miss moeilijker voor mij), maar na de studie kan ik wel meteen aan het werk anders dan geneeskunde.
Punt is...
Ik heb al een bachelor afgerond.
En omdat farmacie volgrns DUO niet onder sector gezondheid valt, is dit een tweede bachelor. Ik zal dan instellingtarief moeten betalen voor de eerste drie jaren van 10.400 p,jaar.
Help, dit voelt als een echte belemmering om helemaal niets te ondernemen. Moet ik alsnog doorzetten en minder hierover nadenken??
En maak ik uit de twee wel de juiste studiekeuze? Een buitenstaander leest toch altijd anders...
Komend jaar doe ik mijn masterstudie (juridisch) maar eigenlijk wilde ik altijd in de gezondheidszorg werken.
Mijn doordachte opties;
1) geneeskunde.
Hier ben ik al drie keer voor uitgeloot, kan de zijinstroom proberen. Vroeger was het mijn droom, nu lijkt het de meest stressvolle weg. Ik vind competitie onderling en haantjesgedrag niks.
2) tandheelkunde.
Ik zou iets willen doen dat fysiek minder belastend is. Mis ook de communicatie in dit beroep.
3) farmacie.
Lijkt tot heden veel te bieden van wat ik zoek: minder stress, je bent een expert in iets, mensen helpen, zekere zelfstandigheid.
De opleiding is daarentegen minder praktijk(miss moeilijker voor mij), maar na de studie kan ik wel meteen aan het werk anders dan geneeskunde.
Punt is...
Ik heb al een bachelor afgerond.
En omdat farmacie volgrns DUO niet onder sector gezondheid valt, is dit een tweede bachelor. Ik zal dan instellingtarief moeten betalen voor de eerste drie jaren van 10.400 p,jaar.
Help, dit voelt als een echte belemmering om helemaal niets te ondernemen. Moet ik alsnog doorzetten en minder hierover nadenken??
En maak ik uit de twee wel de juiste studiekeuze? Een buitenstaander leest toch altijd anders...
zondag 12 juli 2015 om 18:11
Ik heb niet het idee dat je echt inzicht hebt in wat werken als arts inhoudt eerlijk gezegd, als de andere studies die je aantrekken tandheelkunde en farmacie zijn.
Ik zou eens goed nadenken over geneeskunde. Geneeskunde is een prachtig vak, maar het is in jouw geval nog 4 jaar studeren, waarvan je 3 jaar lang 50 uur per week werkt. Vervolgens moet je een paar jaar als basisarts aan de slag, als je geen huisarts/sociaal geneeskundige wil worden, waarbij je dikke uren moet maken en nachtdienstweken moet draaien. Voor de meeste specialismen geldt dat je moet promoveren, dus tel er nog 4 jaar bovenop voor je mee kunt doen aan de rat race van in opleiding komen. Dan ben je dus al 11 jaar verder. Dán nog specialiseren, à 5 jaar, en dán pas mag je volledig 'zelf de beslissingen' nemen. En stel je daar ook niet teveel bij voor, want je hebt gewoon protocollen en MDO's waarin je casus besproken wordt, dus 'alleen', mwoah. Geen enkele starter neemt 'alleen' de beslissingen, heeft 'eigen' verantwoordelijkheid, dat moet je verdienen, door te werken. Je hebt gewoon werkervaring nodig daarvoor, je begint na een studie gewoon onderaan. Maar ook een volledig afgestudeerd arts moet zich gewoon aan protocol houden.
Vergis je verder niet in patiëntencontact, zieke mensen helpen klinkt nobel, maar vaak genoeg kun je niets doen. En dan krijg je de frustraties, angst, pijn, wanhoop en boosheid over je heen, daar moet je tegen kunnen. Bovendien zijn zieke mensen niet de leukste mensen. Dat is niet onaardig bedoeld, maar zieke mensen voelen zich rot en willen het liefst zo ver mogelijk bij je vandaan, want als ze jou niet nodig hebben zijn ze niet ziek, dus ook daar moet je tegen kunnen.
Ben je überhaupt geïnteresseerd in medische biologie? Boeit het je hoe een spiercontractie tot stand komt, hoe een niercel werkt en hoe je bloedgaswaarden moet interpreteren? Daar hoor ik je nog niet over en dat zie ik ook niet terug in die 3 totaal verschillende keuzes.
Ik wil je niet ontmoedigen hoor. Maar ik ging ook ooit geneeskunde studeren omdat ik mensen wilde helpen en ben na de bachelor gestopt.
Ik kon mensen helemaal niet zo goed helpen als ik dacht, ik vond medische biologie helemaal niet zo leuk als ik dacht, ik vond het werk te weinig afwisselend/spannend, vanwege de hoge mate van protocollair werken, ik kon mijn creativiteit er niet in kwijt. Kortom, ik werd er niet gelukkig van.
En bovendien kon ik het hele geneeskunde ook nog eens niet goed combineren met hoe ik mijn gezin voor me zag, want ik wilde geen huisarts worden (keelpijn, griep en sociale klachten zijn niks voor mij), maar ik wilde ook niet meer dan 32uur werken als ik kinderen had. Dus ik kon qua werk ook niet in het reine komen met mijn gezin, binnen de geneeskunde.
Dus ik ben eruit gestapt, en doe nu iets anders leuks. Denk dat ik op een dag nog wel mijn master orthopedagogiek/gezondheidswetenschappen ga halen. Niet om gz-orthopedagoog te worden, dat vind ik niet zo interessant. Ik hoef geen patiëntencontact denk ik. Maar ik zou wel een beleidsmatige functie willen omtrent zaken als adoptie, kindermishandeling, vrouw- en kindzorg/pre- en postnatale zorg/kinderrechten/prematuriteit/ernstig zieke kinderen/onderwijs, nouja je ziet: ik heb nog geen idee, maar die zaken interesseren me. Maar mijn werk nu is ook leuk dus ik heb geen haast
Wat wil ik zeggen met deze monsterpost? Idealiseer de geneeskunde niet teveel. Het is een zwaar vak, een vak waar je er juist goed tegen moet kunnen dat je níéts voor iemand kunt doen en waar je júíst moet kunnen werken volgens wat van hogerhand besloten is. Bovendien is het heel specifiek en heb je binnen het vak zelf relatief weinig afwisseling.
Is dat 5 jaar studie waard, 2 jaar ANIOSsen, 4 jaar promoveren, 5 jaar specialiseren en lange, vermoeiende dagen, nachtdiensten, etc.? Want uiteindelijk is ook geneeskunde gewoon een baan. Met hele leuke kanten, en met minder leuke kanten.
Met de studie die je nu hebt kun je waarschijnlijk meer dan je denkt. Denk eens buiten de hokjes of er niets is waar je iemand mee kan helpen. Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat je als jurist iets kunt betekenen in de kinderrechten, ter vb uit iets dat ik misschien zou willen. Dan beteken je misschien niet iets voor 1 persoon, maar maak je zeker het verschil voor een boel mensen.
Ik zou eens goed nadenken over geneeskunde. Geneeskunde is een prachtig vak, maar het is in jouw geval nog 4 jaar studeren, waarvan je 3 jaar lang 50 uur per week werkt. Vervolgens moet je een paar jaar als basisarts aan de slag, als je geen huisarts/sociaal geneeskundige wil worden, waarbij je dikke uren moet maken en nachtdienstweken moet draaien. Voor de meeste specialismen geldt dat je moet promoveren, dus tel er nog 4 jaar bovenop voor je mee kunt doen aan de rat race van in opleiding komen. Dan ben je dus al 11 jaar verder. Dán nog specialiseren, à 5 jaar, en dán pas mag je volledig 'zelf de beslissingen' nemen. En stel je daar ook niet teveel bij voor, want je hebt gewoon protocollen en MDO's waarin je casus besproken wordt, dus 'alleen', mwoah. Geen enkele starter neemt 'alleen' de beslissingen, heeft 'eigen' verantwoordelijkheid, dat moet je verdienen, door te werken. Je hebt gewoon werkervaring nodig daarvoor, je begint na een studie gewoon onderaan. Maar ook een volledig afgestudeerd arts moet zich gewoon aan protocol houden.
Vergis je verder niet in patiëntencontact, zieke mensen helpen klinkt nobel, maar vaak genoeg kun je niets doen. En dan krijg je de frustraties, angst, pijn, wanhoop en boosheid over je heen, daar moet je tegen kunnen. Bovendien zijn zieke mensen niet de leukste mensen. Dat is niet onaardig bedoeld, maar zieke mensen voelen zich rot en willen het liefst zo ver mogelijk bij je vandaan, want als ze jou niet nodig hebben zijn ze niet ziek, dus ook daar moet je tegen kunnen.
Ben je überhaupt geïnteresseerd in medische biologie? Boeit het je hoe een spiercontractie tot stand komt, hoe een niercel werkt en hoe je bloedgaswaarden moet interpreteren? Daar hoor ik je nog niet over en dat zie ik ook niet terug in die 3 totaal verschillende keuzes.
Ik wil je niet ontmoedigen hoor. Maar ik ging ook ooit geneeskunde studeren omdat ik mensen wilde helpen en ben na de bachelor gestopt.
Ik kon mensen helemaal niet zo goed helpen als ik dacht, ik vond medische biologie helemaal niet zo leuk als ik dacht, ik vond het werk te weinig afwisselend/spannend, vanwege de hoge mate van protocollair werken, ik kon mijn creativiteit er niet in kwijt. Kortom, ik werd er niet gelukkig van.
En bovendien kon ik het hele geneeskunde ook nog eens niet goed combineren met hoe ik mijn gezin voor me zag, want ik wilde geen huisarts worden (keelpijn, griep en sociale klachten zijn niks voor mij), maar ik wilde ook niet meer dan 32uur werken als ik kinderen had. Dus ik kon qua werk ook niet in het reine komen met mijn gezin, binnen de geneeskunde.
Dus ik ben eruit gestapt, en doe nu iets anders leuks. Denk dat ik op een dag nog wel mijn master orthopedagogiek/gezondheidswetenschappen ga halen. Niet om gz-orthopedagoog te worden, dat vind ik niet zo interessant. Ik hoef geen patiëntencontact denk ik. Maar ik zou wel een beleidsmatige functie willen omtrent zaken als adoptie, kindermishandeling, vrouw- en kindzorg/pre- en postnatale zorg/kinderrechten/prematuriteit/ernstig zieke kinderen/onderwijs, nouja je ziet: ik heb nog geen idee, maar die zaken interesseren me. Maar mijn werk nu is ook leuk dus ik heb geen haast
Wat wil ik zeggen met deze monsterpost? Idealiseer de geneeskunde niet teveel. Het is een zwaar vak, een vak waar je er juist goed tegen moet kunnen dat je níéts voor iemand kunt doen en waar je júíst moet kunnen werken volgens wat van hogerhand besloten is. Bovendien is het heel specifiek en heb je binnen het vak zelf relatief weinig afwisseling.
Is dat 5 jaar studie waard, 2 jaar ANIOSsen, 4 jaar promoveren, 5 jaar specialiseren en lange, vermoeiende dagen, nachtdiensten, etc.? Want uiteindelijk is ook geneeskunde gewoon een baan. Met hele leuke kanten, en met minder leuke kanten.
Met de studie die je nu hebt kun je waarschijnlijk meer dan je denkt. Denk eens buiten de hokjes of er niets is waar je iemand mee kan helpen. Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat je als jurist iets kunt betekenen in de kinderrechten, ter vb uit iets dat ik misschien zou willen. Dan beteken je misschien niet iets voor 1 persoon, maar maak je zeker het verschil voor een boel mensen.
zondag 12 juli 2015 om 19:47
Natuurlijk is iedereen anders. Maar de wens om geneeskunde te studeren wordt vaak nog een stukje uitvergroot door het feit dat je steeds wordt uitgeloot.
Ik wilde vanaf mijn 4de niks anders. Ben het op m'n 22ste gaan studeren toen ik ein-de-lijk binnen was. En wilde niet luisteren naar mensen die een kanttekening bij mijn wens plaatsten.
En ik zeg niet dat het raar is dat mensen farmacie of tandheelkunde gaan studeren als alternatief voor geneeskunde, ik vraag je of je goed gekeken hebt wat de studie inhoudt, omdat het heel andere studies zijn. Veel mensen doen ook gezondheidswetenschappen als ze uitgeloot zijn voor gnk, maar het lijkt ook niet echt op geneeskunde.
Wát in de geneeskunde trekt je precies aan? En waarom zit dat ook in farmacie of tandheelkunde?
Als jij per se geneeskunde wil studeren moet je er lekker voor gaan. Denk dat je weinig kans maakt via de zij-instroom though, maar bedenk goed waar je aan begint. En wuif niet de negatieve ervaringen zoals de mijne zomaar weg, maar denk júíst daarover na: waarom passen die niet-leuke dingen wél bij jou, waarom zal jíj je niet zo voelen?
Ik wilde vanaf mijn 4de niks anders. Ben het op m'n 22ste gaan studeren toen ik ein-de-lijk binnen was. En wilde niet luisteren naar mensen die een kanttekening bij mijn wens plaatsten.
En ik zeg niet dat het raar is dat mensen farmacie of tandheelkunde gaan studeren als alternatief voor geneeskunde, ik vraag je of je goed gekeken hebt wat de studie inhoudt, omdat het heel andere studies zijn. Veel mensen doen ook gezondheidswetenschappen als ze uitgeloot zijn voor gnk, maar het lijkt ook niet echt op geneeskunde.
Wát in de geneeskunde trekt je precies aan? En waarom zit dat ook in farmacie of tandheelkunde?
Als jij per se geneeskunde wil studeren moet je er lekker voor gaan. Denk dat je weinig kans maakt via de zij-instroom though, maar bedenk goed waar je aan begint. En wuif niet de negatieve ervaringen zoals de mijne zomaar weg, maar denk júíst daarover na: waarom passen die niet-leuke dingen wél bij jou, waarom zal jíj je niet zo voelen?
maandag 13 juli 2015 om 11:09
Ik zou me afvragen wat ik mezelf later zie doen en daarop bedenken welke studie/opleiding daarbij past. Farmacie is interessant en nuttig, maar je noemt ook dingen als 'zelf de beslissingen nemen en daardoor mensen helpen' dat vind ik dan weer niet echt bij farmacie passen, omdat je ver van de mensen af staat en/of veelal met langdurige processen te maken hebt. Geneeskunde lijkt me dan meer passend, maar je bent bang voor competitie en haantjesgedrag? Als je het echt wil, ga er op af en trek je je daar zo min mogelijk van aan. Jouw studie is het belangrijkst en niet de poppenkast waar anderen hun tijd aan willen besteden. Toch zal het je helpen om goed te netwerken en je bijbanen en evt. nevenactiviteiten goed af te stemmen. Geneeskunde is wel een heel lange weg (6 jaar tot basisarts en dan nog 4-6 jaar opleiding tot specialist evt. met 4 jaar promotie tussendoor of er achteraan, dat gezegd hebbende kun je heus wel als basisarts aan het werk, niet per se als arts.) En ben je veder geïnteresseerd in tandheelkunde? Kan ik niet uit je posts halen, of is het een rationele keus, want 'ook gezondheidszorg'.