Zwanger
alle pijlers
Bevalling blunders
woensdag 7 oktober 2015 om 10:54
Hallo allemaal,
Misschien bestaat een topic als dit al, maar ik kan hem niet vinden. Ik ben inmiddels zwanger van mijn tweede kindje en nou lijkt het me heel leuk om goede bevallingsverhalen te lezen. Geen horror verhalen maar juist van die mooie anekdotes die op het moment zelf misschien niet leuk zijn, maar achteraf best wel grappig blijken!
Om de spits af te bijten, ik heb er al een aantal verzameld van vriendinnen:
Vriendin A wist het geslacht van hun kindje niet. Na 8 cm ontsluiting was er een wisseling van de wacht in het ziekenhuis. En de nieuwe verloskundige zei bij binnenkomst: zooo, jullie dochter is al een aardig eind op weg zie ik!
Vriendin B wilde graag thuis bevallen, maar na uren weeen bleef ze maar op 2 cm zitten. Toch maar naar het ziekenhuis. Vriendlief was zo zenuwachtig dat hij te hard wegreed en veel te hard over de hobbel aan het einde van de straat scheurde (AU!) eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek ze volledige ontsluiting te hebben! Lang leven de hobbel!
En de laatste die ik weet..
Na een tijdlang weeen werd vriendlief van mijn mede zwangerschapscursusist er niet relaxter op. Omdat ze zo gek werd van zijn (natuurlijk goedbedoelde) hulp vroeg ze hem ananas te maken voor haar. Niet dat ze ook maar iets wilde eten, maar met een verse ananas snijden was hij tenminste even een kwartiertje bezig zonder dat hij zenuwachtig om haar heen dartelde.
Ik word er vrolijk van ben benieuwd of jullie ook goede anekdotes hebben!
Misschien bestaat een topic als dit al, maar ik kan hem niet vinden. Ik ben inmiddels zwanger van mijn tweede kindje en nou lijkt het me heel leuk om goede bevallingsverhalen te lezen. Geen horror verhalen maar juist van die mooie anekdotes die op het moment zelf misschien niet leuk zijn, maar achteraf best wel grappig blijken!
Om de spits af te bijten, ik heb er al een aantal verzameld van vriendinnen:
Vriendin A wist het geslacht van hun kindje niet. Na 8 cm ontsluiting was er een wisseling van de wacht in het ziekenhuis. En de nieuwe verloskundige zei bij binnenkomst: zooo, jullie dochter is al een aardig eind op weg zie ik!
Vriendin B wilde graag thuis bevallen, maar na uren weeen bleef ze maar op 2 cm zitten. Toch maar naar het ziekenhuis. Vriendlief was zo zenuwachtig dat hij te hard wegreed en veel te hard over de hobbel aan het einde van de straat scheurde (AU!) eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek ze volledige ontsluiting te hebben! Lang leven de hobbel!
En de laatste die ik weet..
Na een tijdlang weeen werd vriendlief van mijn mede zwangerschapscursusist er niet relaxter op. Omdat ze zo gek werd van zijn (natuurlijk goedbedoelde) hulp vroeg ze hem ananas te maken voor haar. Niet dat ze ook maar iets wilde eten, maar met een verse ananas snijden was hij tenminste even een kwartiertje bezig zonder dat hij zenuwachtig om haar heen dartelde.
Ik word er vrolijk van ben benieuwd of jullie ook goede anekdotes hebben!
woensdag 7 oktober 2015 om 21:09
Heerlijk zo'n topic!
Bij mijn eerste bevalling lag zoon in een stuitligging. Dat wist ik al toen hij zich ruim vier weken te vroeg aandiende en ik met 2,5 cm ontsluiting naar het ziekenhuis werd gestuurd. Tegen de eerste gynaecoloog (achteraf denk ik dat het een arts assistent was) zei ik 'ik moet een KS' en die reageerde zo van 'nou mevrouwtje, dat zullen we nog wel eens zien'. Ik werd uitgebreid onderzocht en de beste man 'ging even overleggen'.
Mijn man ging ondertussen zijn ouders bellen om te vertellen dat we in het ziekenhuis waren en geen idee hadden hoe lang het zou duren/wat er zou gebeuren. Op dat moment kwam de 'echte' gynaecoloog met zijn gevolg binnen om mij uit te leggen dat het operatieteam was opgeroepen (het was zondagavond 22:00u) en ik direct naar de operatiezaal werd gereden.
Toen ze allemaal weer weg liepen, met achterlating van de verpleegkundigen die mij moesten voorbereiden/wegbrengen/weet ik het praatte mijn man ineens weer door de telefoon met zijn moeder... bleek dat hij nooit had opgehangen (en zij dus alles gehoord had). Ik kan er nu heel hard en hartelijk om lachen, maar ik vond het toen ZO stom!
Bij mijn eerste bevalling lag zoon in een stuitligging. Dat wist ik al toen hij zich ruim vier weken te vroeg aandiende en ik met 2,5 cm ontsluiting naar het ziekenhuis werd gestuurd. Tegen de eerste gynaecoloog (achteraf denk ik dat het een arts assistent was) zei ik 'ik moet een KS' en die reageerde zo van 'nou mevrouwtje, dat zullen we nog wel eens zien'. Ik werd uitgebreid onderzocht en de beste man 'ging even overleggen'.
Mijn man ging ondertussen zijn ouders bellen om te vertellen dat we in het ziekenhuis waren en geen idee hadden hoe lang het zou duren/wat er zou gebeuren. Op dat moment kwam de 'echte' gynaecoloog met zijn gevolg binnen om mij uit te leggen dat het operatieteam was opgeroepen (het was zondagavond 22:00u) en ik direct naar de operatiezaal werd gereden.
Toen ze allemaal weer weg liepen, met achterlating van de verpleegkundigen die mij moesten voorbereiden/wegbrengen/weet ik het praatte mijn man ineens weer door de telefoon met zijn moeder... bleek dat hij nooit had opgehangen (en zij dus alles gehoord had). Ik kan er nu heel hard en hartelijk om lachen, maar ik vond het toen ZO stom!
woensdag 7 oktober 2015 om 21:10
Op de dag dat mijn weeën begon ben ik nog gauw naar de Prenatal gerend om kleertjes te halen. Ik kreeg ineens het gevoel dat ik grotere maten kleertjes moest hebben. Ik liep namelijk twee weken overtijd en mijn buik was enorm. Verkoopster vroeg hoe ver ik was en toen ik vertelde dat ik weeën had, stuurde ze me geschrokken naar huis.
Na 40 uur weeën toch maar naar het ziekenhuis. Pijn was niet meer te houden en ik mocht een ruggenprik.
Bij afdeling Anesthesie moest ik wachten tot ik aan de beurt was. Ik kon alleen liggend de weeën opvangen omdat zittend te veel pijn deed (achteraf omdat baarmoeder op scheuren stond..).
Assistent van anesthesist liep maar te zeuren dat ik alvast klaar moest zitten. Verpleegkundige die mee was en mijn zus namen het voor mij op; ze kan heus nog wel even blijven liggen tot de anesthesist er is. Ondertussen zat assistent te mopperen en dom te kletsen: ja weeën zullen vast een beetje pijn doen..
Toen zou de anesthesist binnen een minuut komen dus ik moest alvast op de rand van het bed gaan zitten. Kreeg ik net weer enorme weeën. Door de druk niet zo te voelen, duwde ik mezelf een beetje omhoog met mijn handen. Staat die assistent achter en duwt op dat moment met haar handen op mijn schouders mij naar beneden.
Na 40 uur kwam ik uit mijn cocon en riep hard tegen haar: rot op k*twijf!!!!!!
Ik hoorde de verpleegkundige en mijn zus proesten..
Na 40 uur weeën toch maar naar het ziekenhuis. Pijn was niet meer te houden en ik mocht een ruggenprik.
Bij afdeling Anesthesie moest ik wachten tot ik aan de beurt was. Ik kon alleen liggend de weeën opvangen omdat zittend te veel pijn deed (achteraf omdat baarmoeder op scheuren stond..).
Assistent van anesthesist liep maar te zeuren dat ik alvast klaar moest zitten. Verpleegkundige die mee was en mijn zus namen het voor mij op; ze kan heus nog wel even blijven liggen tot de anesthesist er is. Ondertussen zat assistent te mopperen en dom te kletsen: ja weeën zullen vast een beetje pijn doen..
Toen zou de anesthesist binnen een minuut komen dus ik moest alvast op de rand van het bed gaan zitten. Kreeg ik net weer enorme weeën. Door de druk niet zo te voelen, duwde ik mezelf een beetje omhoog met mijn handen. Staat die assistent achter en duwt op dat moment met haar handen op mijn schouders mij naar beneden.
Na 40 uur kwam ik uit mijn cocon en riep hard tegen haar: rot op k*twijf!!!!!!
Ik hoorde de verpleegkundige en mijn zus proesten..
woensdag 7 oktober 2015 om 21:11
Mijn eerste bevalling ging erg snel en ik voelde al snel druk. Dus aangegeven dat ik moest poepen,waarop de verpleegkundige bleef aangeven:nee,mevrouw dat is het kindje. Ik bleef stug volhouden dat ik echt moest poepen. Vriend bemoeide zich er nog mee dat ik de verpleegkundige gewoon moest geloven. Maar nee,ik moest en zou naar het toilet... Dus beide infusen aan zo n paal gekoppeld,buikbanden en de alle andere kabeltjes los en op naar de wc... Waar mijn enige opmerking was:sorry denk toch dat het mijn kindje is...... Zoon was er heel snel daarna,bevalling was veel sneller gegaan dan ze hadden gedacht. Kleine 4 uurtjes,nr 2 70 minuten en de jongste 50 minuutjes.
Bij de jongste had ik vanaf 11.00 weeen. Verloskundige zei grappend:misschien haal ik de lunch nog. Kind geboren om 11.50. Verloskundige moest hard lachen toen ik aangaf dat ze toch op tijd kon lunchen.
Bij de jongste had ik vanaf 11.00 weeen. Verloskundige zei grappend:misschien haal ik de lunch nog. Kind geboren om 11.50. Verloskundige moest hard lachen toen ik aangaf dat ze toch op tijd kon lunchen.
woensdag 7 oktober 2015 om 21:14
quote:fietsie schreef op 07 oktober 2015 @ 11:48:
Man en ik naar het ziekenhuis, ik werd in de hal geparkeerd in een rolstoel, man ging de auto parkeren. Auto stond dubbel geparkeerd voor een paar tellen want het was overal opgebroken. Toen heeft iemand de deur opengetrokken van onze auto en man een vuist in zijn gezicht gegeven over dat dubbel staan. Man heeft mij naar de afdeling verloskunde gereden met de tranen in zijn ogen. Personeel heeft zich over mij ontfermd en man moest naar de SEH. Gelukkig nam onze dochter royaal de tijd om geboren te worden.Wat erg!
Man en ik naar het ziekenhuis, ik werd in de hal geparkeerd in een rolstoel, man ging de auto parkeren. Auto stond dubbel geparkeerd voor een paar tellen want het was overal opgebroken. Toen heeft iemand de deur opengetrokken van onze auto en man een vuist in zijn gezicht gegeven over dat dubbel staan. Man heeft mij naar de afdeling verloskunde gereden met de tranen in zijn ogen. Personeel heeft zich over mij ontfermd en man moest naar de SEH. Gelukkig nam onze dochter royaal de tijd om geboren te worden.Wat erg!
woensdag 7 oktober 2015 om 21:38
Hier een spoedkeizersnede gehad. Was nog nooit geopereerd en ik wist dat je nuchter moest zijn dus terwijl ik naar OK werd gerent riep ik alleen maar heb ijs op heb ijs op.
De gyneacoloog kwam een paar uur later toch even bij mij vragen of ik wel had meegekregen wat er was gebeurd (duhh had een kind gehad) omdat ik het steeds over ijs had...
Over 11 weken mag ik weer
De gyneacoloog kwam een paar uur later toch even bij mij vragen of ik wel had meegekregen wat er was gebeurd (duhh had een kind gehad) omdat ik het steeds over ijs had...
Over 11 weken mag ik weer
woensdag 7 oktober 2015 om 21:52
Een bescheiden anekdote, maar hij doet t nog steeds enig op feesten en partijen Volop in in de weeën moest ik nog ff snel plassen... Zat ik daar dus op mn knieën een giga slijmprop van de wcdeur te boenen net toen de vk binnenkwam.
Yep, die had ik daar blijkbaar heen gelanceerd tijdens t afvegen -idd.. HOE dan???? vraag ik me nog steeds af
Geweldig topic trouwens!
Yep, die had ik daar blijkbaar heen gelanceerd tijdens t afvegen -idd.. HOE dan???? vraag ik me nog steeds af
Geweldig topic trouwens!
woensdag 7 oktober 2015 om 22:02
Geweldig draadje!
Collega op het werk grapte op vrijdag 'moet ik je even op een karretje zetten?'. Waarop ik kaatste dat hij wel op mocht passen dat hij geen bordje 'pas op, natte vloer' moest gaan halen. Maar goed, nog een volle week te gaan tot m'n verlof, dus zo'n grapje kon best.
De volgende dag stond ik bij de Etos om een babydoos op te halen, al die tijd vloekend dat ik zo gek werd van dat gedruppel.
In de namiddag onder enige druk van ouders toch maar gebeld met het ziekenhuis voor een onderzoek. Aangekomen in het ziekenhuis mocht ik niet meer naar huis want 'Zl had z'n zwembad lek geprikt' volgens de VK.
Goed voorbereid (had hier het complete taboe topic doorgelezen) en met het vooruitzicht nog twee weken in het ziekenhuis te moeten blijven me vervolgens op maandagochtend een lekker 'spa ochtendje' gegeven (lekker douchen, scheren, nagels bijwerken etc.).
Diezelfde dag nog ingeleid: 'nou ja, lig ik er wel netjes geschoren bij!' moest me er op instellen dat zl de volgende dag geboren zou worden.
Vervolgens hier ook een man die even live commentaar moest geven bij wat hij op de monitor zag 'je hebt een wee!' 'ja dat weet ik, maar tussendoor doet het ook pijn hoor!'
Lekker stoned van de remifentanil met de stagiair verloskunde liggen ouwehoeren. 'Hey, mijn pompje werkt niet meer! Mag ik misschien toch nog een ruggeprik?' 'nee, je mag gaan persen.'
Uiteindelijk werd zl een paar minuten voor 20.00 geboren. Mijn opmerking 'oh, mooi op tijd voor GTST!' (en dat kijk ik al jaren niet meer
)
Bij de nageboorte ging de VK (was echt een tof mens) heel hard op m'n buik duwen. Ik: 'dat heeft denk ik weinig zin, want zodra jij gaat duwen span ik mijn buikspieren heel hard aan.'
Al met al was het een prime bevalling (ingeleid, in totaal nog geen 7 u geduurd).
En dan de sms berichten met m'n manager:
'ik denk niet dat ik maandag kom. Ik moet in het ziekenhuis blijven'.
Manager: 'oh, dan zal ik de taart maar afbestellen'.
Collega op het werk grapte op vrijdag 'moet ik je even op een karretje zetten?'. Waarop ik kaatste dat hij wel op mocht passen dat hij geen bordje 'pas op, natte vloer' moest gaan halen. Maar goed, nog een volle week te gaan tot m'n verlof, dus zo'n grapje kon best.
De volgende dag stond ik bij de Etos om een babydoos op te halen, al die tijd vloekend dat ik zo gek werd van dat gedruppel.
In de namiddag onder enige druk van ouders toch maar gebeld met het ziekenhuis voor een onderzoek. Aangekomen in het ziekenhuis mocht ik niet meer naar huis want 'Zl had z'n zwembad lek geprikt' volgens de VK.
Goed voorbereid (had hier het complete taboe topic doorgelezen) en met het vooruitzicht nog twee weken in het ziekenhuis te moeten blijven me vervolgens op maandagochtend een lekker 'spa ochtendje' gegeven (lekker douchen, scheren, nagels bijwerken etc.).
Diezelfde dag nog ingeleid: 'nou ja, lig ik er wel netjes geschoren bij!' moest me er op instellen dat zl de volgende dag geboren zou worden.
Vervolgens hier ook een man die even live commentaar moest geven bij wat hij op de monitor zag 'je hebt een wee!' 'ja dat weet ik, maar tussendoor doet het ook pijn hoor!'
Lekker stoned van de remifentanil met de stagiair verloskunde liggen ouwehoeren. 'Hey, mijn pompje werkt niet meer! Mag ik misschien toch nog een ruggeprik?' 'nee, je mag gaan persen.'
Uiteindelijk werd zl een paar minuten voor 20.00 geboren. Mijn opmerking 'oh, mooi op tijd voor GTST!' (en dat kijk ik al jaren niet meer
) Bij de nageboorte ging de VK (was echt een tof mens) heel hard op m'n buik duwen. Ik: 'dat heeft denk ik weinig zin, want zodra jij gaat duwen span ik mijn buikspieren heel hard aan.'
Al met al was het een prime bevalling (ingeleid, in totaal nog geen 7 u geduurd).
En dan de sms berichten met m'n manager:
'ik denk niet dat ik maandag kom. Ik moet in het ziekenhuis blijven'.
Manager: 'oh, dan zal ik de taart maar afbestellen'.
woensdag 7 oktober 2015 om 22:16
quote:fietsie schreef op 07 oktober 2015 @ 11:48:
Man en ik naar het ziekenhuis, ik werd in de hal geparkeerd in een rolstoel, man ging de auto parkeren. Auto stond dubbel geparkeerd voor een paar tellen want het was overal opgebroken. Toen heeft iemand de deur opengetrokken van onze auto en man een vuist in zijn gezicht gegeven over dat dubbel staan. Man heeft mij naar de afdeling verloskunde gereden met de tranen in zijn ogen. Personeel heeft zich over mij ontfermd en man moest naar de SEH. Gelukkig nam onze dochter royaal de tijd om geboren te worden.
Wow!
Wat een aso zeg.
Man en ik naar het ziekenhuis, ik werd in de hal geparkeerd in een rolstoel, man ging de auto parkeren. Auto stond dubbel geparkeerd voor een paar tellen want het was overal opgebroken. Toen heeft iemand de deur opengetrokken van onze auto en man een vuist in zijn gezicht gegeven over dat dubbel staan. Man heeft mij naar de afdeling verloskunde gereden met de tranen in zijn ogen. Personeel heeft zich over mij ontfermd en man moest naar de SEH. Gelukkig nam onze dochter royaal de tijd om geboren te worden.
Wow!
Wat een aso zeg.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
woensdag 7 oktober 2015 om 22:29
woensdag 7 oktober 2015 om 22:30
Bij de eerste bevalling had ik na drie dagen gebroken vliezen en inleiding zonder effect ineens een weeënstorm van vier uur. Toen ik eenmaal mocht persen was ik zo uitgeput dat ik tussen de weeën in slaap viel. Ik snurkte toen ik zwanger was als een bouwvakker, dus er was niemand die het niet gemerkt heeft...
Toen de arts mijn dochter vlak na de bevalling op mn buik legde, floepte ik eruit: "Kom maar bij vrouwtje". Moest nog even wennen aan mijn nieuwe rol als moeder ipv poezemoeder...
Bij de tweede kreeg ik een ruggenprik. Tijdens het zetten hoorde ik de vk vragen of het wel ging. "Prima!" zei ik nog, toch ik erachter kwam dat ze het aan vriend vroeg, die bijna onderuit ging.
Toen de arts mijn dochter vlak na de bevalling op mn buik legde, floepte ik eruit: "Kom maar bij vrouwtje". Moest nog even wennen aan mijn nieuwe rol als moeder ipv poezemoeder...
Bij de tweede kreeg ik een ruggenprik. Tijdens het zetten hoorde ik de vk vragen of het wel ging. "Prima!" zei ik nog, toch ik erachter kwam dat ze het aan vriend vroeg, die bijna onderuit ging.
woensdag 7 oktober 2015 om 22:31
Eerste is onverwacht in het ZH geboren omdat het persen niet goed ging.
Toen de vacuümpomp was aangebracht wilde de arts in opleiding ook graag even 'voelen'. Maar dat deed zó zeer dat ik hem met een stevig GVD heb verteld dat ik daar niet blij mee was.
Bij de tweede lag ik heel relaxed op de bank de weeën op te vangen, tussendoor een boek lezend (jammer dat ik niet meer weet welk boek). De VK dacht daarom dat ik hooguit een paar cm zou hebben. Dat bleek dus bijna volledig te zijn, toen ze me even toucheerde.
Verder was ik erg bang voor de persfase, omdat dat bij de eerste zo tegenviel na een makkelijke ontsluitingsfase. De VK heeft dat heel goed begeleid. Gevolg was wel dat zoon al geboren werd voor de kraam er was.
Toen de vacuümpomp was aangebracht wilde de arts in opleiding ook graag even 'voelen'. Maar dat deed zó zeer dat ik hem met een stevig GVD heb verteld dat ik daar niet blij mee was.
Bij de tweede lag ik heel relaxed op de bank de weeën op te vangen, tussendoor een boek lezend (jammer dat ik niet meer weet welk boek). De VK dacht daarom dat ik hooguit een paar cm zou hebben. Dat bleek dus bijna volledig te zijn, toen ze me even toucheerde.
Verder was ik erg bang voor de persfase, omdat dat bij de eerste zo tegenviel na een makkelijke ontsluitingsfase. De VK heeft dat heel goed begeleid. Gevolg was wel dat zoon al geboren werd voor de kraam er was.
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
In memoriam AnnA_C
In memoriam AnnA_C
woensdag 7 oktober 2015 om 22:36
quote:Beter.Laat schreef op 07 oktober 2015 @ 13:11:
Nooit bevallen, wel een fan van het programma "One born every minute" op TLC.
Dus, de ervaring van een ander :
Vrouw ligt te kreunen van pijn door de weeen.
Zegt tegen de man : het is jouw schuld dat ik hier lig met pijn.
Zegt de man : nee hoor, het is je eigen schuld, ik wou een hond.... Hahaha ik lig echt krom van het lachen om dit topic!!
Nooit bevallen, wel een fan van het programma "One born every minute" op TLC.
Dus, de ervaring van een ander :
Vrouw ligt te kreunen van pijn door de weeen.
Zegt tegen de man : het is jouw schuld dat ik hier lig met pijn.
Zegt de man : nee hoor, het is je eigen schuld, ik wou een hond.... Hahaha ik lig echt krom van het lachen om dit topic!!
woensdag 7 oktober 2015 om 22:39
quote:Zonnetje77 schreef op 07 oktober 2015 @ 22:30:
Bij de eerste bevalling had ik na drie dagen gebroken vliezen en inleiding zonder effect ineens een weeënstorm van vier uur. Toen ik eenmaal mocht persen was ik zo uitgeput dat ik tussen de weeën in slaap viel. Ik snurkte toen ik zwanger was als een bouwvakker, dus er was niemand die het niet gemerkt heeft...
Toen de arts mijn dochter vlak na de bevalling op mn buik legde, floepte ik eruit: "Kom maar bij vrouwtje". Moest nog even wennen aan mijn nieuwe rol als moeder ipv poezemoeder...
Bij de tweede kreeg ik een ruggenprik. Tijdens het zetten hoorde ik de vk vragen of het wel ging. "Prima!" zei ik nog, toch ik erachter kwam dat ze het aan vriend vroeg, die bijna onderuit ging.
Bij de eerste bevalling had ik na drie dagen gebroken vliezen en inleiding zonder effect ineens een weeënstorm van vier uur. Toen ik eenmaal mocht persen was ik zo uitgeput dat ik tussen de weeën in slaap viel. Ik snurkte toen ik zwanger was als een bouwvakker, dus er was niemand die het niet gemerkt heeft...
Toen de arts mijn dochter vlak na de bevalling op mn buik legde, floepte ik eruit: "Kom maar bij vrouwtje". Moest nog even wennen aan mijn nieuwe rol als moeder ipv poezemoeder...
Bij de tweede kreeg ik een ruggenprik. Tijdens het zetten hoorde ik de vk vragen of het wel ging. "Prima!" zei ik nog, toch ik erachter kwam dat ze het aan vriend vroeg, die bijna onderuit ging.
woensdag 7 oktober 2015 om 23:16
quote:lemoos2 schreef op 07 oktober 2015 @ 22:28:
Sommige verhalen zijn echt hilarisch. Maar die man die een vuist in zijn gezicht kreeg, OMG. Hoe is dat afgelopen? (Aangifte?)Nee, niet aan gedacht. Mans oog traande wel, veel en lang maar er was geen schade. En na de bevalling ook niet meer aan gedacht om aangifte te doen. Inmiddels is het gewoon een leuk verhaal.
Sommige verhalen zijn echt hilarisch. Maar die man die een vuist in zijn gezicht kreeg, OMG. Hoe is dat afgelopen? (Aangifte?)Nee, niet aan gedacht. Mans oog traande wel, veel en lang maar er was geen schade. En na de bevalling ook niet meer aan gedacht om aangifte te doen. Inmiddels is het gewoon een leuk verhaal.
donderdag 8 oktober 2015 om 05:31
Is een blunder van de andere kant ook goed?
Ik ben nogal een kluns en niet zo goed met natte vloeren op zijn zachts gezegt .
Ik werd opgepiept naar een verloskamer alleen bleken ze verplaatst te zijn naar een kamer aan het einde van de gang, wat de vp me van afstandje toeriep. Dus ik in allerijl met armen vol naar de andere kamer rennen ik had alleen het bordje 'pas op, natte vloer' gemist. Dus ik kom al glijdend de kamer binnen vallen (lang leve klapdeuren). Het materiaal door de kamer gooiend en proestend van het lachen lag ik op de grond. De aanstaande moeder schrok zo van mijn binnenvallen dat ze van het bed afschoot om te zien of het wel goed met mij ging .
Ik ben nogal een kluns en niet zo goed met natte vloeren op zijn zachts gezegt .
Ik werd opgepiept naar een verloskamer alleen bleken ze verplaatst te zijn naar een kamer aan het einde van de gang, wat de vp me van afstandje toeriep. Dus ik in allerijl met armen vol naar de andere kamer rennen ik had alleen het bordje 'pas op, natte vloer' gemist. Dus ik kom al glijdend de kamer binnen vallen (lang leve klapdeuren). Het materiaal door de kamer gooiend en proestend van het lachen lag ik op de grond. De aanstaande moeder schrok zo van mijn binnenvallen dat ze van het bed afschoot om te zien of het wel goed met mij ging .
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
donderdag 8 oktober 2015 om 06:07
quote:MinkeDeWit schreef op 07 oktober 2015 @ 19:15:
Mijn ex (heeft Asperger, maar dat wisten we toen nog niet) was tijdens de bevalling, na een uren durende weeënstorm en nét toen ik volledige ontsluiting had, ineens verdwenen. Al dat personeel in rep en roer 'waar is de vader?', waarop ik riep dat we die niet nodig hadden en dat we maar weer door moesten. Ex bleek dus een broodje aan het halen dus die kwam nietsvermoedend terug en trof mij in de uitdrijvingsfase. Dat die nog ruim 2 uur zou duren wisten we toen nog niet. Goed, bijna 3 uur later, na een knip en vacuümpomp werd dan toch eindelijk onze dochter geboren. Ex belde zijn ouders en ik hoorde hem aan de telefoon zeggen: 'Nou, het was wel zwaar hoor! Ik ben helemaal gebroken na 14 uur op die stoel.' Ik vermoed dat dat niet de vraag van schoonma was En sindsdien had je door dat hij een autistische stoornis heeft, hihi
Mijn ex (heeft Asperger, maar dat wisten we toen nog niet) was tijdens de bevalling, na een uren durende weeënstorm en nét toen ik volledige ontsluiting had, ineens verdwenen. Al dat personeel in rep en roer 'waar is de vader?', waarop ik riep dat we die niet nodig hadden en dat we maar weer door moesten. Ex bleek dus een broodje aan het halen dus die kwam nietsvermoedend terug en trof mij in de uitdrijvingsfase. Dat die nog ruim 2 uur zou duren wisten we toen nog niet. Goed, bijna 3 uur later, na een knip en vacuümpomp werd dan toch eindelijk onze dochter geboren. Ex belde zijn ouders en ik hoorde hem aan de telefoon zeggen: 'Nou, het was wel zwaar hoor! Ik ben helemaal gebroken na 14 uur op die stoel.' Ik vermoed dat dat niet de vraag van schoonma was En sindsdien had je door dat hij een autistische stoornis heeft, hihi
donderdag 8 oktober 2015 om 08:51
quote:fleetfox schreef op 07 oktober 2015 @ 17:05:
Mijn man wilde eigenlijk niet gaan kijken bij de 'uitgang'. Ik mocht gaan persen maar kon door de ruggenprik mijn linkerbeen niet meer zelf optillen en werd daarbij geholpen door een verpleegkundige. Echt nét voordat dochter geboren werd, kneep die verpleegkundige er tussenuit om wat te gaan halen. De VK riep nog 'kom je zo terug?' maar die kwam dus niet meer op tijd terug. Mocht man mijn been vasthouden en ik zag zijn blik verschuiven naar mijn vagina. Ik heb hem nog nooit zo ongemakkelijk zien kijken! Zijn blik ging direct weer naar de muur en bleef daar tot dochter geboren werd!
En na de bevalling was ik in de avond vergeten dat er een knop was bij mijn bed om de verpleging te roepen. Ben ik de gang opgewandeld om te vragen om extra kraamverband. Stond ik daar in mijn shirt met daaronder mijn netbroekje... Kon me echt geen hol schelen blijkbaar. Gelukkig kon de verpleging er wel om lachen en werd ik direct geholpen.
Ja, en deze is eigenlijk van onze IVF poging die ik het vermelden wel waard vind (mag ook, toch? ). Ik ben voor de eicelpunctie met een roesje in een soort van slaap gebracht (je krijgt er niets van de pijn mee, maar ergens waan je je tussen slapen en wakker zijn). Ik heb toen de anesthesist zo'n bro handshake gegeven... Kon ik me achteraf niets van herinneren maar volgens man hebben ze met het hele team de slappe lach gehad. Zo jammer dat ik er niet echt bij was, leek me zelf ook grappig.
Zo eentje dus.
[img]https://encrypted-tbn1.gstatic.com/imag ... aWZtE61ehs[/img] bro ha ha, tranen over mijn wangen van het lachen!
Mijn man wilde eigenlijk niet gaan kijken bij de 'uitgang'. Ik mocht gaan persen maar kon door de ruggenprik mijn linkerbeen niet meer zelf optillen en werd daarbij geholpen door een verpleegkundige. Echt nét voordat dochter geboren werd, kneep die verpleegkundige er tussenuit om wat te gaan halen. De VK riep nog 'kom je zo terug?' maar die kwam dus niet meer op tijd terug. Mocht man mijn been vasthouden en ik zag zijn blik verschuiven naar mijn vagina. Ik heb hem nog nooit zo ongemakkelijk zien kijken! Zijn blik ging direct weer naar de muur en bleef daar tot dochter geboren werd!
En na de bevalling was ik in de avond vergeten dat er een knop was bij mijn bed om de verpleging te roepen. Ben ik de gang opgewandeld om te vragen om extra kraamverband. Stond ik daar in mijn shirt met daaronder mijn netbroekje... Kon me echt geen hol schelen blijkbaar. Gelukkig kon de verpleging er wel om lachen en werd ik direct geholpen.
Ja, en deze is eigenlijk van onze IVF poging die ik het vermelden wel waard vind (mag ook, toch? ). Ik ben voor de eicelpunctie met een roesje in een soort van slaap gebracht (je krijgt er niets van de pijn mee, maar ergens waan je je tussen slapen en wakker zijn). Ik heb toen de anesthesist zo'n bro handshake gegeven... Kon ik me achteraf niets van herinneren maar volgens man hebben ze met het hele team de slappe lach gehad. Zo jammer dat ik er niet echt bij was, leek me zelf ook grappig.
Zo eentje dus.
[img]https://encrypted-tbn1.gstatic.com/imag ... aWZtE61ehs[/img] bro ha ha, tranen over mijn wangen van het lachen!
