Hekel aan zwangerschap

montblanc schreef: ↑

19-02-2021 12:50

Ik vraag me soms ook wel af in hoeverre dat invloed heeft op mijn stemming inderdaad. Denk dat wat meer afleiding van forenzen, sporten, een bioscoopje hier en daar wel geholpen zou hebben.
Toen de restaurants open waren was ik net zwanger en vervolgens tot 20 weken misselijk en net toen dar beter ging gingen ze dicht. Toen dacht ik nog ohh ze gaan wel weer open en dan boeken we nog een keer een hotel voor een weekend, maar ze zijn nog steeds dicht en eten op je kamer vind ik ook niet bijdragen aan het luxe vakantjegevoel. En inderdaad, nauwelijks iemand ziet je zwanger, collega’s verder op de afdeling horen het alleen omdat ze vam mn zwangerschapsverlof horen, familie zie ik nauwelijks (allemaal oud en kwetsbaar) en aan mn zwangerschapsbadpak zit het kaartje nog steeds.
Mn zwangerschapscursus is via zoom terwijl ik al de hele dag aan het zoomen ben en mn wandelingetjes savonds zijn ook weer ingekort door die stomme avondklok.
Enige voordeel dat ik zie is dat ik niet om half zeven sochtends in de trein hoef te zitten. Maar ik had me juist er zo op verheugd dat je dan een plaatsje aangeboden zou krijgen tijdens de spits. (Ja ik weet het, first world issues)

Nouja je merkt het wel, weer een post vol geklaag.
Dat andere vrouwen er ook zo nuchter instaan vind ik overigens echt heel fijn om te lezen. Vind het toch een beetje not done om dat in mn omgeving te zeggen. Dat ik er niets aan vind kan nog net, maar dat ik het gewoonweg echt niet leuk vind durf ik dan weer niet.

En die hebben dat ook dat soort gevoelens buiten corona om gehad. Dus niks raars aan en zeker niet not done. Mensen moeten maar eens leren dat je gewoon kan en mag zeggen als je iets niet helemaal fantastisch vind.

montblanc schreef: ↑

19-02-2021 12:50

Ik vraag me soms ook wel af in hoeverre dat invloed heeft op mijn stemming inderdaad. Denk dat wat meer afleiding van forenzen, sporten, een bioscoopje hier en daar wel geholpen zou hebben.
Toen de restaurants open waren was ik net zwanger en vervolgens tot 20 weken misselijk en net toen dar beter ging gingen ze dicht. Toen dacht ik nog ohh ze gaan wel weer open en dan boeken we nog een keer een hotel voor een weekend, maar ze zijn nog steeds dicht en eten op je kamer vind ik ook niet bijdragen aan het luxe vakantjegevoel. En inderdaad, nauwelijks iemand ziet je zwanger, collega’s verder op de afdeling horen het alleen omdat ze vam mn zwangerschapsverlof horen, familie zie ik nauwelijks (allemaal oud en kwetsbaar) en aan mn zwangerschapsbadpak zit het kaartje nog steeds.
Mn zwangerschapscursus is via zoom terwijl ik al de hele dag aan het zoomen ben en mn wandelingetjes savonds zijn ook weer ingekort door die stomme avondklok.
Enige voordeel dat ik zie is dat ik niet om half zeven sochtends in de trein hoef te zitten. Maar ik had me juist er zo op verheugd dat je dan een plaatsje aangeboden zou krijgen tijdens de spits. (Ja ik weet het, first world issues)

Nouja je merkt het wel, weer een post vol geklaag.
Dat andere vrouwen er ook zo nuchter instaan vind ik overigens echt heel fijn om te lezen. Vind het toch een beetje not done om dat in mn omgeving te zeggen. Dat ik er niets aan vind kan nog net, maar dat ik het gewoonweg echt niet leuk vind durf ik dan weer niet.

Je mag prima zeggen dat je het nu geen bal aan vindt hoor. Zwanger zijn is echt niet alleen maar leuk (en de kraamperiode ook niet). Een tegengeluid hierin mag best. Het heeft ook niets te maken met ondankbaar zijn of zo, ik vind het nu ook bal en ik ben na 3 miskramen echt wel heel dankbaar voor deze zwangerschap. dat kan prima naast elkaar bestaan.

Dat qua dat dikgedrukte, dat vind ik zelf ook wel jammer hoor. Net zoals alle complimenten die je nu mist (zoals wat ben je mooi zwanger, etc.). Klinkt heel stom maar dat doet toch wel goed Vond het laatst zelfs helemaal leuk (hoe triest eigenlijk) dat er meteen een paar mannen mij kwamen helpen toen het zo glad was en ik er doorheen moest om wat bij de drogist te halen.

Hopelijk wordt het snel wat beter, ik hoop heel erg als de baby er is dat ik er dan weer op uit kan (anders wordt het een hele lange en saaie kraamperiode).

Luci_Mster2 schreef: ↑

19-02-2021 12:56

En die hebben dat ook dat soort gevoelens buiten corona om gehad. Dus niks raars aan en zeker niet not done. Mensen moeten maar eens leren dat je gewoon kan en mag zeggen als je iets niet helemaal fantastisch vind.

Dit ja. Ik vond zwanger zijn verschrikkelijk en dan had ik nog enkel de 'gangbare' kwaaltjes.
Had ook geen zin in feestjes, dagjes weg etc.
En die stomme zoetsappige tijdschriften over zwanger zijn. En iedereen die iets van je buik vindt en je aanspreekt en maar verwacht je in de wolken bent.

Je kont afvegen, je muts scheren, teennagels lakken, seks, slapen en ga zo maar door.. Alles is lastig en irritant.

Heel herkenbaar. Had het ook zo kunnen schrijven toen ik zwanger was. Toen zoontje begin te bewegen werd het ook niet beter. Ik weigerde zelfs op de foto te gaan. Had ook tot ver in m'n zwangerschap geen foto's van m'n zwangere ik. Uiteindelijk toch maar een paar laten maken door een vriendin onder het mom van anders krijg ik misschien spijt en dan kunnen die foto's nooit meer gemaakt worden. Ik heb me er maar bij neergelegd dat ik er niet van kon genieten. Kon mezelf niet dwingen natuurlijk en accepteren kostte minder energie.

Ook de eerste drie tot vier maanden heb ik geen echt niet kunnen genieten. En daar heb ik nu wel erg veel moeite mee. Maar ik weet ook dat ik er niks aan kon doen en dat het nou eenmaal was hoe ik me toen voelde. Ik vond het zwaar,zoontje sliep slecht, slaaptekort, herstellen van keizersnede. Ben er nu nog niet helemaal bovenop. Maar het genieten kan ik nu gelukkig wel .

Het is ok TO. Jammer natuurlijk, maar het is wat het is en dat is ok.

Ik vind zwanger zijn ook echt niet je van het. Miste vooral het normaal kunnen slapen. Dat ging al heel snel niet meer. En maanden lang slecht slapen helpt vervolgens ook weer niet om er relaxter mee om te gaan. Bij de eerste liep ik tegen 42 weken toen het opgewekt werd en uiteindelijk keizersnede. Opwekken was op eigen verzoek, daar was geen medische indicatie voor. Maar ik was het zo zat. Had naar die 40 weken uitgekeken, rekening gehouden met een paar dagen meer maar niet met 2 hele weken.
Mijn tweede zwangerschap was ook echt niet fijn, bloedingen, zwangerschapssuiker, insuline spuiten (ik ben panisch voor alles wat naald is), strak onder medische controle, problemen met m'n hartritme en uiteindelijk een spoed keizersnede met strak 37 weken omdat ik opeens nauwelijks meer insuline nodig had. Bleek de placenta er mee op te houden. Toen dacht ik wel terug aan mn eerste zwangerschap en dat die toch eigenlijk, achteraf wel mee viel. Maar ja, dat wist ik toen nog niet.
Je voelt wat je voelt, van jezelf vinden dat je dat niet voelen mag maakt het vaak niet beter. Wel om met compassie naar jezelf te kijken en juist te onderkennen dat je dit voelt en wat je er bij nodig hebt om je iets beter te gaan voelen. Niet dat je het leuk moet gaan vinden, maar vooral wat je kan helpen om die tijd door te komen.

montblanc schreef: ↑

19-02-2021 20:53

Dat klinkt ook allemaal niet fijn Lollypop!
Ik vind het wel lastig om aan te geven wat er dan zou kunnen helpen om me beter te laten voelen. De verloskundige vroeg dat ook al, maar wat kunnen ze nu helemaal doen? Uiteindelijk moet je het toch uitzitten..

Ja klopt, je moet de tijd inderdaad uitzitten. En leuk hoef je het ook niet te gaan vinden. Maar wat kan jou helpen bij het uitzitten? Zonder dat het nou iets hoeft te zijn waar je je super door gaat voelen want dat is niet realistisch. Hangt er denk ik vanaf waar je van houdt. En deze tijd met alles gesloten helpt niet mee.
Ik heb verschillende dingen gedaan, maar dat pastte bij mij. Ik hou bijvoorbeeld heel erg van rug massage. Dus een lekkere olie gekocht en mn man heeft dat meerdere keren per week gedaan. Kon ik goed door ontspannen en het was ook fijn om op een andere manier met m'n lijf bezig te zijn, niet vooral buik te zijn. Ik had de mazzel dat ik 1 van de laatsten van m'n vriendinnen was die aan kinderen begon. En we zijn heel open tegen elkaar. Dus ik kon heerlijk klagen en het was fijn om van anderen te horen dat zij dat ook zo hadden gehad. Beetje idee van 'het ligt niet aan mij maar hoort er dus ook bij'.
Ik vond het soms ook fijn om in zo'n boek helemaal te lezen wat er die week weer voor ontwikkeling gebeurde. Ik hou van informatie lezen dus dat kon ik zo mooi toepassen. En het hielp me om voorbij de bevalling te denken, wat wil ik dan doen, hoe zou m'n vader het vinden voor de eerste keer opa, wat voor eten ga ik als eerste eten (witte boterham met roomboter en rauwe ham).
Was echt niet de oplossing voor alles, want als ik in de nacht voor de zoveelste keer wakker werd geschopt en het maagzuur zo ongeveer achter m'n voortanden had staan werd ik er geen blij mens door. Of als ik weer die insuline spuit in mezelf moest prikken, waar ik niet aan heb kunnen wennen. Maar het hielp me tussen die momenten door als tijdverdrijf. En zwanger zijn opzich was voor mij geen doel, maar ik wilde wel heel graag kinderen en daar was dat nou eenmaal nodig voor. En het klinkt zo dooddoenerig maar voor mij klopt het wel, achteraf was het ook weer sneller voorbij dan gedacht en was het het echt waard.
Dus wat zou jou kunnen helpen om op een beetje een aangename manier de tijd te verdrijven?

Yoginica schreef: ↑

19-02-2021 08:45

Oh wat een heerlijk herkenbaar topic. Ben nu ook zwanger van de tweede en vind het vreselijk. Ben dankbaar hoor! En deze keer was het snel raak terwijl het bij de eerste heel lang heeft geduurd, maar ik ben zo vreselijk misselijk met spugen en al. Kan ook niet van mijn eerste genieten nu en daar voel ik me weer erg schuldig over. Zei tegen m’n man dat het maar beter goed kan gaan, omdat ik denk dat ik er anders niet nog een keer aan begin.. en nee, ik heb geen prenatale depressie, je mag het ook gewoon niet leuk vinden om zwanger te zijn. Word zooooo moe van mensen die zeggen dat je er vooral van moet genieten. Ja echt genieten hoor, vier keer per dag met je hoofd in de wc hangen...

Einde geklaag...

Maar erg herkenbaar dus to.

Super herkenbaar dit. Ben nu 10w zwanger van nr 2 en vreselijk.
Hoewel deze baby echt heel gewenst is kan ik er momenteel totaal niet van genieten.
Ik snap ook echt niet wat er te genieten valt aan uren lang misselijk zijn, niet meer (normaal) kunnen werken,
constant gevoel te hebben nummer 1 tekort te doen en onder de slaapverwekkende medicatie te zitten om er wat eten en drinken in te houden.

Ik zie deze periode echt als een noodzakelijk kwaad voor een baby.
Mocht man het kunnen doen, ik schoof met plezier de taak op hem af.
Mij helpt het nu te denken dat het maar tijdelijk is en dat het gewoon rot is en ik me daarbij beter neerleg dan probeer te genieten.

Miek_ schreef: ↑

19-02-2021 13:17

Dat qua dat dikgedrukte, dat vind ik zelf ook wel jammer hoor. Net zoals alle complimenten die je nu mist (zoals wat ben je mooi zwanger, etc.). Klinkt heel stom maar dat doet toch wel goed Vond het laatst zelfs helemaal leuk (hoe triest eigenlijk) dat er meteen een paar mannen mij kwamen helpen toen het zo glad was en ik er doorheen moest om wat bij de drogist te halen.

Ook herkenbaar hier, hoe stom het ook klinkt. Ik vond het juist tijdens mijn vorige zwangerschap ook leuk om dit met anderen te kunnen delen. Nu hebben m'n collega's me helemaal niet zwanger gezien en veel vrienden ook niet, of hoogstens eens via de webcam. Wat had ik het leuk gevonden als ik m'n moeder eens mee kon nemen naar een echo, maar dat mocht helemaal niet deze zwangerschap. Alhoewel ik normaal een groot fan ben van online winkelen mis ik voor babykleertjes en babyspulletjes de fysieke winkels juist weer wel heel erg.

Ik vind zwanger zijn niet verschrikkelijk, maar leuk is anders. Ik mis m'n lichaam, kan door diverse klachten nog maar heel weinig en ik zou een moord doen voor een keer een nacht goed en pijnloos slapen. Verder is er momenteel geen bal te doen omdat er zoveel dicht is, dus ter afleiding even met m'n zwangere lijf naar m'n favoriete koffietentje waggelen met wat vriendinnen zit er niet in. Dus ik waggel maar voor de zoveelste keer met m'n oudste naar de speeltuin hier in de buurt en dat is dan het hoogtepunt van de dag. Gelukkig is er netflix En de sneeuw vorige week heeft me echt goed gedaan.

Mijn eerste zwangerschap was heerlijk, ondanks de zwangerschapsvergiftiging. Welgeteld twee keer hoeven spugen en het enige wat ik niet bliefde was koffie. Ik kon niet wachten om weer zwanger te zijn.

En de tweede keer was ik vanaf de conceptie doodziek. Alle virussen ving ik op, zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapsdiabetes, dubbele longontsteking, ziekenhuisopnames, pijn, kotsen, bittere ellende. Ik kon niet wachten tot het over was en ik verheugde me op het 'zo, nu ben ik compleet' gevoel.

Helaas had ik dat gevoel niet, toen ik wakker werd uit de narcose