Scheiding

Ik voel ook wel een beetje wat Dertigmin zegt. Ik snap dat de scheiding erin hakt, maar je laat nu je man zoveel bepalen, je moet echt even zelf het heft in handen gaan nemen. Als je man vindt dat 20k voor advocaten te duur is, dan zal hij nog schrikken wat hij jou straks mee zal moeten geven. Als jij tenminste voor jezelf gaat opkomen, en dat moet je echt doen!



Heb je echtscheiding-wijzer.nl al uitgeplozen? Hier bijv een stuk over alimentatie en hoe je kunt berekenen waar je recht op hebt: www.echtscheiding-wijzer.nl/alimentatie

Eigenlijk gewoon alle kosten die je huishouding nu heeft + jouw extra kosten. Je eigen risico zorg?



Denk aan:

Huur

Gas water licht

Gemeentelijke belastingen huurdersdeel

Zorgverzekering

Verzekeringen huis

Auto?

Telefoon

Tv en internet

Bibliotheek

Schoolkosten kinderen

Sparen kinderen?

Kleding

Kleding kinderen

Boodschappen

Huisdier?



Weet je momenteel wat erin en eruit gaat? In je huidige situatie? Hebben jullie spaargeld? Heb je iets van pensioen opbouw gedaan? En je ex-partner? Overwaarde huis? Woz waarde huis? Stand van alle bankrekeningen?

Wat de berekening van de kinderalimentatie betreft wordt er vanuit gegaan dat je kinderen op dezelfde manier (financieel gezien) verder kunnen leven als dat ze dat deden toen jullie nog bij elkaar waren. Dus dat ze dezelfde hobby's of sporten kunnen blijven doen.

En houd niet alleen rekening met de huidige situatie, maar ook met de toekomst. Hoe verdelen jullie straks evt studiekosten, het schoolgeld voor een 16+ kind. Zorg ervoor dat je ouderschapsplan toekomstproof is.

Marjolein als ik je ergens mee kan helpen pb me dan even.

Goed zo Marjolein! Goed dat je zo in actie bent, sorry dat ik dat eerder niet zo zag.

Fijn Marjolein. Dan kan hij je ook niets wijsmaken. Ik denk dat hij nog gaat schrikken. Heb je gezien dat als je onder het minimum zit qua WAO je dat kan laten aanvullen tot het sociaal minimum? De gemeente gaat dan sowieso bij je ex komen voor partner alimentatie

Ik heb zojuist het grootste gedeelte van je topic gelezen, niet helemaal, dus wellicht heb je al antwoord gegeven op enkele vragen die ik je ga stellen.



Buiten het feit dat ik je situatie heel triest vind en ik jouw verdriet heel goed snap, begrijp ik deels ook het gevoel van je man en hoe moeilijk het ook voor hem is. Hij houdt nog van jou, maar kan de situatie door de MS niet meer handelen. Ik weet niet of je gisteren het programma 'ik zorg voor jou' hebt gezien op RTL 4? (Wordt vanmiddag herhaald) Dit ging ook over een gezin waarvan de vrouw MS had, 2 kleine kinderen, en een man die op zn tandvlees liep en op het randje van een burn-out zat door werk icm mantelzorgen.



Je schrijft dat jouw man het idee heeft dat hij alles moet doen, dit is dus zijn gevoel. Daarnaast heb je uiteraard ook jouw idee en gevoel daarover en dat werd in dat programma heel 'mooi' duidelijk gemaakt bij een psycholoog. Zij was het absoluut niet eens met hoe zijn idee en gevoel was over de situatie en zag het heel anders. Daarnaast was het toch écht hoe hij het ervaarde en voelde, maar dat maakte haar verdrietig. Ik bedoel hiermee eigenlijk te zeggen dat je elkaar voor een groot deel kunt begrijpen, maar ieder voelt en ervaart het op zijn eigen manier. Deze man had niet de intentie om haar te verlaten, maar op deze manier kon het ook niet nog jaren doorgaan. Heel erg moeilijk zo'n situatie!



Mag ik vragen in welke fase jij zit qua dingen waarbij je écht hulp nodig hebt?



Mijn beste vriendin is helaas 2 jaar geleden overleden en ook zij had MS. Zij was 28 toen MS werd vastgesteld en ik heb haar in 20 jaar van heel dichtbij 'minder' (vind aftakelen nog steeds hard klinken) zien worden. Zij is getrouwd in de beginfase van haar ziekte, hij was dus op de hoogte en koos erg bewust voor een toekomst met haar. Natuurlijk is het moeilijk inschatten hoe deze toekomst zal verlopen, wat staat je te wachten?



Mijn vriendin heeft haar ziekte ook nooit kunnen accepteren en dat was waarsch ook haar allergrootste struggle. Haar karakter veranderde minimaal, maar ze bleef een moedige, positieve en strijdlustige vrouw, tot het eind!! Toch heb ik ook gezien wat haar ziekte binnen haar huwelijk teweeg bracht. Zo had ze bijv op een gegeven moment totaal geen behoefte meer aan seks. In haar hoofd wel, maar lichamelijk kón ze het gewoonweg niet meer opbrengen. Ik kan je zeggen, dat hakt er toch aardig in en dan niet alleen voor de man in kwestie. Hoe vaak ik haar niet huilend aan de telefoon had, vol schuldgevoel richting hem, terwijl hij er nooit 1 woord over geklaagd heeft. De ziekte brengt gewoon een hoop frustratie met zich mee en ook dat komt vaak tussen de relatie te staan. Ik merk dat ik moeilijk in woorden kan zeggen wat ik precies bedoel, maar TO begrijpt hopelijk wat ik bedoel te zeggen.

Mijn vriendin had een volwassen dochter uit een eerdere relatie, dus gelukkig had hij daar geen zorg voor, maar als ik zag hoe de combinatie van werk (eigen zaak) en mantelzorg hem op het randje van de afgrond heeft gebracht, kan ik dus ook de rol en het gevoel van de partner aardig inschatten. En dan hebben TO en haar man daarnaast ook nog 3 jonge kinderen.



Zoals al door andere forummers gezegd, vind ik het ook alleen maar heel erg positief dat hij eventueel de zorg voor de kinderen op zich kan en wil nemen. Daarnaast snap ik weer heel goed dat dit voor TO beangstigend is. Hij wil al scheiden en dan wil hij straks ook nog de kinderen bij mij 'weghalen'.



Vandaar ook mijn vraag in welke fase de MS nu is? Ben je al volledig overgeleverd aan je rolstoel of zit je nog in de fase dat je deze steeds vaker nodig hebt? Heb je nog genoeg kracht in je spieren om je kinderen volledig te verzorgen of in te kunnen grijpen bij bijv. kleine ongelukjes?

Ben je realistisch genoeg om 50/50 co-ouderschap aan te kunnen (buiten je gevoel dat je dit het liefst zou willen)?



Ik hoop dat je mijn post niet ziet als een aanval, want dat is absoluut niet het geval!



Hopelijk komen jullie met zn allen tot een situatie waarin jullie je beiden kunnen vinden, al lijkt het mij een verschrikkelijk moeilijke situatie.



Ik wens je dan ook echt heel veel succes en sterkte!

quote:erizo schreef op 27 januari 2016 @ 22:56:

En houd niet alleen rekening met de huidige situatie, maar ook met de toekomst. Hoe verdelen jullie straks evt studiekosten, het schoolgeld voor een 16+ kind. Zorg ervoor dat je ouderschapsplan toekomstproof is.



Nou, dat kan dus officieel niet. Het is de bedoeling van een ouderschapsplan hoe je de omgangsregeling etc. gaat regelen, maar niet de financiële dingen die in de toekomst staan te gebeuren. Dat zou ook vreemd zijn, omdat je totaal niet weet wat de toekomst je financieel gaat brengen. TO kan wel een paar miljoen winnen over 2 jaar. Dan zou volgens het ouderschapsplan haar ex nog steeds alimentatie moeten betalen.

De alimentatie wordt berekend over de situatie zoals hij nu is, wat de toekomst brengt moet op dat moment gezamenlijk beslist worden.

Loisnvt: wat een mooie post!

quote:Isa_Bela schreef op 28 januari 2016 @ 12:52:

Loisnvt: wat een mooie post!



Dank je wel



Het raakt mij gewoon enorm als ik sommige reacties lees over hoe een L** hij wel is om zijn zieke vrouw te durven verlaten. Aan de andere kant besef ik heus wel dat een leek de impact niet kan inschatten bij deze ziekte, vooral ook voor partner. Maar om deze dan meteen als L** te bestempelen, dat vind ik zo dom. Kijk om je heen, mensen scheiden tegenwoordig om heel veel minder.............

quote:loisnvt schreef op 28 januari 2016 @ 13:09:

[...]





Dank je wel



Het raakt mij gewoon enorm als ik sommige reacties lees over hoe een L** hij wel is om zijn zieke vrouw te durven verlaten. Aan de andere kant besef ik heus wel dat een leek de impact niet kan inschatten bij deze ziekte, vooral ook voor partner. Maar om deze dan meteen als L** te bestempelen, dat vind ik zo dom. Kijk om je heen, mensen scheiden tegenwoordig om heel veel minder.............Ik vind dat je gelijk hebt. Vooral ook omdat Marjolein zelf zegt dat het een echt goede man is. Als je niet in die situatie zit kun je er ook niet op die manier over oordelen.

Lieve Marjolein,

Ik zie nu pas je topic. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Ik vind het heel naar voor jullie. Hopelijk heeft je man net zoveel begrip en respect voor jou als jij voor hem. Dat verdien je.

Weet ik niet of het raar is. Verjaardag is ook een rare aangelegenheid om dit onderwerp te bespreken. Bij mij reageert de familie ook niet. Oftewel meer in de zin van eerst zien, dan geloven.

Ga eerst maar eens uit elkaar dan zien we wel verder.

En gefeliciteerd he!

Nog gefeliciteerd met je zoon, Marjolein. Voor veel familieleden is het moeilijk om erover te praten, en een verjaardag is natuurlijk geen goede dag daarvoor. Mensen willen geen partij kiezen en zullen bij jou je ex niet zwart willen maken en als ze bij hem zijn precies hetzelfde. Zij respecteren jullie allebei en dat zullen jullie weer moeten respecteren.

Soms is het gemakkelijker om met een niet-familielid je problemen te bespreken, zij kunnen meer afstand houden.

Marjolein, nog van een kind van jullie of 1 van jullie beiden? Want dat zou ik mooi laten zitten.