Kinderen
alle pijlers
Jongensmoeder
dinsdag 30 januari 2018 om 14:05
Altijd heb ik gedacht en geroepen; 'ik hoop echt dat ik geen jongensmoeder wordt' :p nou je raad het al... 1 zoon van 2 jaar en sinds gister weten we dat de 2e onderweg is. Stiekem had ik gehoopt op een meisje, na even een Baal momentje heb ik me erbij neergelegd dat ik misschien nooit een dochter zal krijgen (geen idee of er nog een 3e kindje komt ooot). En begrijp me niet verkeerd ik Ben dol verliefd op mijn zoon en volgende zoon is meer dan welkom. Maar soms denk ik dan aan later; leek me zo leuk te winkelen met dochter, meiden dingen te doen, enzovoort. Ik Ben altijd een beetje bang om jongens meer kwijt te raken dan meiden als ze ouder worden. Wie weet slaat dit idee helemaal nergens op. Ik begrijp ook zeker wel dat veel moeder -dochter relaties van buitenaf beter lijken dan ze echt zijn maar toch... het is gewoon even schakelen 
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
zaterdag 3 februari 2018 om 10:38
Dat heb ik nou ook. Geen idee hoe je meisjeshaar moet doen, geen idee hoe make-up werkt, wat als ze ongesteld wordt (ben ik nooit). Stel nou dat het een meisjemeisje wordt. Wat dan? In mijn idee zijn jongens makkelijker, omdat ik zelf ook en beetje jongensachtig ben. Stom natuurlijk maar wat doe je eraan.Brejules schreef: ↑03-02-2018 01:04Dat is eigenlijk heel herkenbaar.
Ik hou niet van getut. Dus ik zou het best een uitdaging vinden om een kind te hebben die dat wel wenst. Want ik ga dat dan toch doen omdat ik van ze hou. Maar ik zou dat best eng vinden omdat ik het niet ken. Ik zou haar waarschijnlijk met veel moeite en gedoe met een lelijke vlecht naar school sturen ( wat ik dus niet zie omdat het voor mij nieuw is..) waardoor ze gepest wordt. Is een irrationele gedachte die ik heb waardoor ik soms denk dat ik liever zoons heb 'want makkelijker'... maar eigenlijk heb ik zelf gewoon angsten. Objectief weet ik dat ik ook een zoon kan krijgen die die dingen wil en doet waar ik niks van snap... ik weet eigenlijk niks van haar en zal ook enorm lelijk gel in haar doen als zoon graag gel wilt...ik wil iemand die op me lijkt omdat zaken dan voor MIJ makkelijker gaan en ik kan blijven doen wat ik al ken en geen nieuwe dingen hoef te doen waarbij ik fouten zou kunnen maken
zaterdag 3 februari 2018 om 10:48
Dit zit zo vastgeroest. Dit topic is eigenlijk een goed voorbeeld. Hoeveel posts gaan over "maar goed dat ik jongens heb, want ik houd niet van getut, shoppen en roze". Terwijl er ook best jongens zijn die wél van roze houden, mode heel belangrijk vinden en dol zijn op winkelen.
Niet alleen het geslacht, maar ook het karakter én de samenleving vormt je kind.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:07
Nyc
Mensen vinden een meisje in jongenskleding of met een jongensnaam stoer. En een meisje in een blauwe of groene kamer kan vaak ook nog wel (men ziet dat als neutrale kleuren).
Maar een jongen in meisjeskleding wordt absoluut niet geaccepteerd. Dat ziet men als een homo/watje/geen echte man etc. En jongens met een naam die ook voor meisjes kan vinden veel mensen soft.
De heersende opvatting is nu eenmaal dat stoere meisjes prima zijn. Maar softe jongens een stuk minder ok.
Mensen vinden een meisje in jongenskleding of met een jongensnaam stoer. En een meisje in een blauwe of groene kamer kan vaak ook nog wel (men ziet dat als neutrale kleuren).
Maar een jongen in meisjeskleding wordt absoluut niet geaccepteerd. Dat ziet men als een homo/watje/geen echte man etc. En jongens met een naam die ook voor meisjes kan vinden veel mensen soft.
De heersende opvatting is nu eenmaal dat stoere meisjes prima zijn. Maar softe jongens een stuk minder ok.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:18
Ik vind dit weer zo'n: ik heb anders hele jongensachtige meisjes en ik heb hele meisjesachtige jongens topic worden.
Goed, mijn 2 centen: ik ben een meisjesmoeder.
Ik vind jongens lang zo leuk niet. Ik heb er niks mee.
Ja ik heb wel zoons.
Stukken minder leuk qua overeenkomsten enzo.
Gelukkig is er nog een vader in het spel.
Jongens zijn gemiddeld gezien vaak drukker en fysieker en sommige gedragsstoornissen komen vaker voor bij jongetjes. Ik ben een rustig persoon en hou niet van ravotten en in bomen klimmen. Ik hou van knutselen en lezen enzo. Ik vind typische jongensdingen geen hol aan. Ik heb een hekel aan voetbal en technische dingen. Even gechargeerd dan he. Gelukkig heb ik een hele leuke man die dat soort dingen dan weer wel heel leuk vindt. En zo hebben we allemaal weer wat.
Mijn dochters zijn wel echte meisjes-meisjes (inmiddels vrouwen) en ik heb altijd een hele goede moeder-dochter band gehad. Heerlijk frunniken en tutten en jurkjes en vlechten en bios, en dansen en kletsen en dezelfde series leuk vinden en high-tea'en en kletsen over jongens en shoppen en dezelfde boeken en onderwerpen leuk vinden en elkaars kleding lenen en samen naar de kapper.
Ik vind de omgang met mijn dochters veel makkelijker. Ik snap ze. Ik herken ze. Ik vind leuk wat zij leuk vinden en we levelen heel natuurlijk. Ik hou van getut en van roze en mode en barbies en samen foute films kijken. En zij ook. We zijn samen echte oestrogeen bommen. Ik ben geen stoere vrouw. Ik ben een meisjesachtige vrouw what ever that may be dan.
Met jongens heb ik dat gewoon niet.
Ik hou van mijn zoons maar onze band is wel duidelijk anders.
Dus als dat mij een meisjesmoeder maakt. Prima.
Dan ben ik een meisjesmoeder.
Goed, mijn 2 centen: ik ben een meisjesmoeder.
Ik vind jongens lang zo leuk niet. Ik heb er niks mee.
Ja ik heb wel zoons.
Stukken minder leuk qua overeenkomsten enzo.
Gelukkig is er nog een vader in het spel.
Jongens zijn gemiddeld gezien vaak drukker en fysieker en sommige gedragsstoornissen komen vaker voor bij jongetjes. Ik ben een rustig persoon en hou niet van ravotten en in bomen klimmen. Ik hou van knutselen en lezen enzo. Ik vind typische jongensdingen geen hol aan. Ik heb een hekel aan voetbal en technische dingen. Even gechargeerd dan he. Gelukkig heb ik een hele leuke man die dat soort dingen dan weer wel heel leuk vindt. En zo hebben we allemaal weer wat.
Mijn dochters zijn wel echte meisjes-meisjes (inmiddels vrouwen) en ik heb altijd een hele goede moeder-dochter band gehad. Heerlijk frunniken en tutten en jurkjes en vlechten en bios, en dansen en kletsen en dezelfde series leuk vinden en high-tea'en en kletsen over jongens en shoppen en dezelfde boeken en onderwerpen leuk vinden en elkaars kleding lenen en samen naar de kapper.
Ik vind de omgang met mijn dochters veel makkelijker. Ik snap ze. Ik herken ze. Ik vind leuk wat zij leuk vinden en we levelen heel natuurlijk. Ik hou van getut en van roze en mode en barbies en samen foute films kijken. En zij ook. We zijn samen echte oestrogeen bommen. Ik ben geen stoere vrouw. Ik ben een meisjesachtige vrouw what ever that may be dan.
Met jongens heb ik dat gewoon niet.
Ik hou van mijn zoons maar onze band is wel duidelijk anders.
Dus als dat mij een meisjesmoeder maakt. Prima.
Dan ben ik een meisjesmoeder.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:45
Kortom: jij bent heel rolbevestigend. Dat kan. Sommige ouders hebben dat dan weer niet.Yggdrasil- schreef: ↑03-02-2018 16:18Met jongens heb ik dat gewoon niet.
Ik hou van mijn zoons maar onze band is wel duidelijk anders.
Dus als dat mij een meisjesmoeder maakt. Prima.
Dan ben ik een meisjesmoeder.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:59
Tja, en andere moeders houden wel van hutten bouwen en in bomen klimmen en hun dochters ook. En die kunnen ook niks met vlechtjes en strikjes.
En sommige vaders houden van lezen en rustig iets knutselen en zo zijn er ook zonen die dat prettig vinden. En omgekeerd komt het ook voor.
Niks mis mee, toch? Ik begrijp niks van al die stereotypes. Kijk gewoon naar je kind en speel als ouders in op (gedeelde) interesses.
En sommige vaders houden van lezen en rustig iets knutselen en zo zijn er ook zonen die dat prettig vinden. En omgekeerd komt het ook voor.
Niks mis mee, toch? Ik begrijp niks van al die stereotypes. Kijk gewoon naar je kind en speel als ouders in op (gedeelde) interesses.
zaterdag 3 februari 2018 om 17:18
Eens. En dan kan het ook nog wel eens in de loop van de tijd veranderen wat kinderen leuk vinden.IJskoffie schreef: ↑03-02-2018 10:48Dit zit zo vastgeroest. Dit topic is eigenlijk een goed voorbeeld. Hoeveel posts gaan over "maar goed dat ik jongens heb, want ik houd niet van getut, shoppen en roze". Terwijl er ook best jongens zijn die wél van roze houden, mode heel belangrijk vinden en dol zijn op winkelen.
Niet alleen het geslacht, maar ook het karakter én de samenleving vormt je kind.
zaterdag 3 februari 2018 om 17:37
Hmmm ik weet het niet. Je geeft aan dat je een meisjesmoeder bent.Yggdrasil- schreef: ↑03-02-2018 16:18Ik vind dit weer zo'n: ik heb anders hele jongensachtige meisjes en ik heb hele meisjesachtige jongens topic worden.
Goed, mijn 2 centen: ik ben een meisjesmoeder.
Ik vind jongens lang zo leuk niet. Ik heb er niks mee.
Ja ik heb wel zoons.
Stukken minder leuk qua overeenkomsten enzo.
Gelukkig is er nog een vader in het spel.
Jongens zijn gemiddeld gezien vaak drukker en fysieker en sommige gedragsstoornissen komen vaker voor bij jongetjes. Ik ben een rustig persoon en hou niet van ravotten en in bomen klimmen. Ik hou van knutselen en lezen enzo. Ik vind typische jongensdingen geen hol aan. Ik heb een hekel aan voetbal en technische dingen. Even gechargeerd dan he. Gelukkig heb ik een hele leuke man die dat soort dingen dan weer wel heel leuk vindt. En zo hebben we allemaal weer wat.
Mijn dochters zijn wel echte meisjes-meisjes (inmiddels vrouwen) en ik heb altijd een hele goede moeder-dochter band gehad. Heerlijk frunniken en tutten en jurkjes en vlechten en bios, en dansen en kletsen en dezelfde series leuk vinden en high-tea'en en kletsen over jongens en shoppen en dezelfde boeken en onderwerpen leuk vinden en elkaars kleding lenen en samen naar de kapper.
Ik vind de omgang met mijn dochters veel makkelijker. Ik snap ze. Ik herken ze. Ik vind leuk wat zij leuk vinden en we levelen heel natuurlijk. Ik hou van getut en van roze en mode en barbies en samen foute films kijken. En zij ook. We zijn samen echte oestrogeen bommen. Ik ben geen stoere vrouw. Ik ben een meisjesachtige vrouw what ever that may be dan.
Met jongens heb ik dat gewoon niet.
Ik hou van mijn zoons maar onze band is wel duidelijk anders.
Dus als dat mij een meisjesmoeder maakt. Prima.
Dan ben ik een meisjesmoeder.
Ik vind eigenlijk je bericht nogal koud overkomen.
Ik vind moederschap/ ouderschap houden van en aansluiten bij een kind belangrijk ongeacht (gepercipieerde) overeenkomsten.
Een ouder kind relatie is per definitie niet in evenwicht naar mijn idee. Met andere woorden, de relatie draait vooral niet om jou maar om het kind.
Ik vind dat zowel in je beschrijving over je dochters als zonen het alleen om jou gaat.
anoniem_148950 wijzigde dit bericht op 03-02-2018 17:40
0.71% gewijzigd
zaterdag 3 februari 2018 om 17:46
kersopdetaart schreef: ↑03-02-2018 17:37Hmmm ik weet het niet. Je geeft aan dat je een meisjesmoeder bent.
Ik vind eigenlijk je bericht nogal koud overkomen.
Ik vind moederschap/ ouderschap houden van en aansluiten bij een kind belangrijk ongeacht (gepercipieerde) overeenkomsten.
Een ouder kind relatie is per definitie niet in evenwicht naar mijn idee. Met andere woorden, de relatie draait vooral niet om jou maar om het kind.
Ik vind dat zowel in je beschrijving over je dochters als zonen het alleen om jou gaat.
Ik mis inderdaad een groot stuk wederkerigheid en interesse in de jongenskinderen.
zaterdag 3 februari 2018 om 17:55
Klopt hoor. Maar ik heb bij dit soort topics altijd het gevoel dat vooral moeders om het hardst roepen dat ze jongensmoeders zijn en helemaal niks van ongesteldheid en harenvlechten en tuttebellen weten. Dat jongens makkelijker en knuffeliger zijn.ElizabethThatcher schreef: ↑03-02-2018 16:45Kortom: jij bent heel rolbevestigend. Dat kan. Sommige ouders hebben dat dan weer niet.
Ik lees ook meisjes hier juist heel stoer zijn.
En jongens heel zacht en rustig.
Daar heb ik dan toch een bepaald gevoel bij. Alsof je iets te bewijzen of te verdedigen hebt.
Je mag als meisjesmoeder toch gewoon een meisjestutmoeder zijn of willen zijn? Ik lees dat op zulke topics zelden.
En als: dan ben je rolbevestigend.
Ik snap je wel hoor. Ik typ dit ook expres een beetje rolbevestigend. Net als anderen proberen het tegendeel te doen
zaterdag 3 februari 2018 om 17:57
Doe ik ook. Ik heb dus geen gedeelde interesse met mijn zoons.N00R85 schreef: ↑03-02-2018 16:59Tja, en andere moeders houden wel van hutten bouwen en in bomen klimmen en hun dochters ook. En die kunnen ook niks met vlechtjes en strikjes.
En sommige vaders houden van lezen en rustig iets knutselen en zo zijn er ook zonen die dat prettig vinden. En omgekeerd komt het ook voor.
Niks mis mee, toch? Ik begrijp niks van al die stereotypes. Kijk gewoon naar je kind en speel als ouders in op (gedeelde) interesses.
Ik zorg en hou intens van ze. Maar ik kan op interesse niveau niet inspelen. Dat heb ik ook opgegeven. Ik ben dus wel degelijk meer een standaard meisjes moeder. Ik heb ook standaard meisjes (voor zover die bestaan) en hou dus ook van de standaard cheesy meisjes shizzle.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:02
Dat snap ik dat je je het zo interpreteert.kersopdetaart schreef: ↑03-02-2018 17:37Hmmm ik weet het niet. Je geeft aan dat je een meisjesmoeder bent.
Ik vind eigenlijk je bericht nogal koud overkomen.
Ik vind moederschap/ ouderschap houden van en aansluiten bij een kind belangrijk ongeacht (gepercipieerde) overeenkomsten.
Een ouder kind relatie is per definitie niet in evenwicht naar mijn idee. Met andere woorden, de relatie draait vooral niet om jou maar om het kind.
Ik vind dat zowel in je beschrijving over je dochters als zonen het alleen om jou gaat.
Ik hou echter, maar het lijkt me niet eens nodig om te benoemen opzich, van alle kinderen evenveel. Maar met de een heb ik wel meer dan met de ander. Dat ligt aan gedeelde interesses, herkenning/overeenkomsten etc.
Ik herken mezelf enorm in mijn dochters. De relatie is totaal wederkerig en toen ze jongen waren bepaalde alle kinderen mijn leven en nu ze ouder zijn is het 50-50.
Het gaat ook wel degelijk om mij inmiddels. Gelukkig wel. Ik heb mezelf jarenlang weggecijferd en op het tweede plan gezet. Hier op viva noem je dat anders want aan wegcijferen doen we hier niet. Maar ik geloof best dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Met elke beslissing die je neemt neem je je kinderen als uitgangspunt.
Dat doe ik niet meer.
Ik doe nu bijna alleen nog maar dingen met mijn oudere kinderen die ik OOK leuk vind.
Dat betekent dat ik voor de derde keer met middelste dochter bij een musical zit omdat we beiden enorm fan zijn, en dat mijn man met jongste zoon naar een robotica lezing gaat.
Prima iedereen blij.
Ik ga alleen niet naar die lezing als man niet kan omdat ik dat voor hem zou doen. Dan slaat ie maar een keer over en gaat ie een andere keer.
Ik ga niet meer met een puber een halve dag naar totale abacadabra lopen luisteren. Die passie delen mijn man en hij, ik heb weer andere dingen. Vooral met mijn dochters dus, die mijn man weer totaal niet heeft. Rolbevestigend: absoluut!
Paar uur met technisch lego spelen toen ie 4 was vind ik van een andere orde.
Dat doe je gewoon, ook als je het niet leuk vindt.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:20
Toen ik zwanger was, hoopte ik erg op een jongetje. Niet omdat ik zelf niet van tutten hou of niet kan vlechten oid, want dat zou ik allemaal best kunnen leren. Maar ik vind het zelf eigenlijk niet echt leuk om een vrouw te zijn. Ik heb het altijd wel als vervelend ervaren dat er van buitenaf zoveel druk op vrouwen staat, dat je zo wordt beoordeeld op je uiterlijk en dat je netjes en lief moet zijn. Dan kan ik zelf wel aan mijn dochter leren dat dit niet zo hoeft te zijn, maar ze zal op een gegeven moment tóch worden beoordeeld op hoe 'vrouwelijk' ze is. Of ze wel netjes met haar benen over elkaar zit. Of ze wel knap / neukbaar genoeg is. En wie mag dan de brokstukken oprapen? Wie wordt dan geconfronteerd met een verdrietig kind? De moeder! Vanuit de eigen pijn uit mijn jeugd ben ik héél blij dat ik een jongetje heb en niet mijn eigen jeugdtrauma's hoef te herleven. 
Dan nog eens dat ik ook een chronische ziekte heb, die erfelijk is van moeder op dochter. Dat blijft me dus ook bespaart, de angst dat een dochter hetzelfde krijgt als ik. Of het weer over-erfelijk is vanuit mijn zoon als hij ooit een dochter krijgt, dat weet ik eigenlijk niet. Hopelijk niet.
Dan nog eens dat ik ook een chronische ziekte heb, die erfelijk is van moeder op dochter. Dat blijft me dus ook bespaart, de angst dat een dochter hetzelfde krijgt als ik. Of het weer over-erfelijk is vanuit mijn zoon als hij ooit een dochter krijgt, dat weet ik eigenlijk niet. Hopelijk niet.
anoniem_228919 wijzigde dit bericht op 03-02-2018 18:22
14.27% gewijzigd
zaterdag 3 februari 2018 om 18:21
Tja ik weet niet hoor, ik ben ook best wel een ‘meisjesmeisje’ maar toch doe ik soms dingen met/voor mijn broertje, ook al is hij inmiddels 15, omdat hij dat leuk/belangrijk vindt. Of voor mijn man. Of mijn moeder. Of mijn zusje. Ik zie niet in waarom ik dat dan voor mijn zoon ineens niet zou doen.
Lijkt me best normaal om af en toe iets te doen voor een ander, ook al vind je het zelf maar zozo, of ronduit saai. Van mijn moeder, zusje en man verwacht ik dat ook terug. Van een tig jaar jonger broertje of een kind niet, da’s idd een ander soort relatie.
En kan me toch ook moeilijk voorstellen dat je helemaal NIETS gemeen hebt met je zoons
ik bedoel, ik ga liever naar de pedicure dan naar een robotlezing ja, maar ik hou ook van pretparken en ziplinen en de bioscoop en zo nog heel veel dingen die niets met nagels en mascara te maken hebben. Anders zou ik ook vrij weinig met mijn man kunnen ondernemen geloof ik.
Lijkt me best normaal om af en toe iets te doen voor een ander, ook al vind je het zelf maar zozo, of ronduit saai. Van mijn moeder, zusje en man verwacht ik dat ook terug. Van een tig jaar jonger broertje of een kind niet, da’s idd een ander soort relatie.
En kan me toch ook moeilijk voorstellen dat je helemaal NIETS gemeen hebt met je zoons
ik bedoel, ik ga liever naar de pedicure dan naar een robotlezing ja, maar ik hou ook van pretparken en ziplinen en de bioscoop en zo nog heel veel dingen die niets met nagels en mascara te maken hebben. Anders zou ik ook vrij weinig met mijn man kunnen ondernemen geloof ik.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:25
Vanaf welke leeftijd worden jongens eigenlijk echt anders dan meisjes, volgens jullie? Ik heb niet het idee dat ik nou zoveel andere dingen met mijn 4jarige zoontje doe dan dat ik mijn vriendin met haar 4-jarige meisje zie doen.
Daarnaast heb ik ook het idee dat ik dingen leuk ga vinden juist omdat ik zoontje er zo van zie genieten. Ik had bijvoorbeeld een hekel aan Nijntje (vond het té simplistisch), maar doordat zoontje er helemaal gek van was ben ik het inmiddels ook gaan waarderen. En Lego vond ik nou ook niet (meer) zo boeiend, maar toch was ik super-enthousiast om naar Legoworld te gaan
Daarnaast heb ik ook het idee dat ik dingen leuk ga vinden juist omdat ik zoontje er zo van zie genieten. Ik had bijvoorbeeld een hekel aan Nijntje (vond het té simplistisch), maar doordat zoontje er helemaal gek van was ben ik het inmiddels ook gaan waarderen. En Lego vond ik nou ook niet (meer) zo boeiend, maar toch was ik super-enthousiast om naar Legoworld te gaan
zaterdag 3 februari 2018 om 18:26
Wow, heftig. Totaal niet herkenbaar gelukkig en voor mijn dochters ook niet.Bumba1985 schreef: ↑03-02-2018 18:20Toen ik zwanger was, hoopte ik erg op een jongetje. Niet omdat ik zelf niet van tutten hou of niet kan vlechten oid, want dat zou ik allemaal best kunnen leren. Maar ik vind het zelf eigenlijk niet echt leuk om een vrouw te zijn. Ik heb het altijd wel als vervelend ervaren dat er van buitenaf zoveel druk op vrouwen staat, dat je zo wordt beoordeeld op je uiterlijk en dat je netjes en lief moet zijn. Dan kan ik zelf wel aan mijn dochter leren dat dit niet zo hoeft te zijn, maar ze zal op een gegeven moment tóch worden beoordeeld op hoe 'vrouwelijk' ze is. Of ze wel netjes met haar benen over elkaar zit. Of ze wel knap / neukbaar genoeg is. En wie mag dan de brokstukken oprapen? Wie wordt dan geconfronteerd met een verdrietig kind? De moeder! Vanuit de eigen pijn uit mijn jeugd ben ik héél blij dat ik een jongetje heb en niet mijn eigen jeugdtrauma's hoef te herleven.
Dan nog eens dat ik ook een chronische ziekte heb, die erfelijk is van moeder op dochter. Dat blijft me dus ook bespaart, de angst dat een dochter hetzelfde krijgt als ik. Of het weer over-erfelijk is vanuit mijn zoon als hij ooit een dochter krijgt, dat weet ik eigenlijk niet. Hopelijk niet.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:29
Tja, ik vind niet dat jongens persé zoveel anders worden dan meisjes. Dat is grotendeels toch een cultuur- en opvoedingsding. En die omslag komt bij veel jongetjes rond de 5 à 6 jaar, als de groepsdruk begint.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:31
Nee, niet echt. Wel belangrijk om een tegengeluid te laten horen. Die verschillen zijn grotendeels toch ingegeven en daar heb ik echt de schurft aan. Die vooroordelen, 'hoe het hoort' en de expliciete verwachtingen.Yggdrasil- schreef: ↑03-02-2018 17:55Maar ik heb bij dit soort topics altijd het gevoel dat vooral moeders om het hardst roepen dat ze jongensmoeders zijn en helemaal niks van ongesteldheid en harenvlechten en tuttebellen weten. Dat jongens makkelijker en knuffeliger zijn.
Ik lees ook meisjes hier juist heel stoer zijn.
En jongens heel zacht en rustig.
Daar heb ik dan toch een bepaald gevoel bij. Alsof je iets te bewijzen of te verdedigen hebt.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:32
Inderdaad, bijna al die meisjesmoeders die jongens maar niks vinden omdat ze niets met ze delen, leven wel samen met een man.lux. schreef: ↑03-02-2018 18:21Tja ik weet niet hoor, ik ben ook best wel een ‘meisjesmeisje’ maar toch doe ik soms dingen met/voor mijn broertje, ook al is hij inmiddels 15, omdat hij dat leuk/belangrijk vindt. Of voor mijn man. Of mijn moeder. Of mijn zusje. Ik zie niet in waarom ik dat dan voor mijn zoon ineens niet zou doen.
Lijkt me best normaal om af en toe iets te doen voor een ander, ook al vind je het zelf maar zozo, of ronduit saai. Van mijn moeder, zusje en man verwacht ik dat ook terug. Van een tig jaar jonger broertje of een kind niet, da’s idd een ander soort relatie.
En kan me toch ook moeilijk voorstellen dat je helemaal NIETS gemeen hebt met je zoons
Ik deel ook niet alle interesses van mijn kinderen, maar soms is het ook gewoon een kwestie van ergens aan beginnen. Met voetbal en hockey heb ik allebei heel weinig, maar als mijn kind daar nou wel zin in heeft, is het ook weer niet zoveel gevraagd om daar een beetje enthousiasme voor op te brengen, en daar wordt het dan vanzelf ook leuker van.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:42
Haha, inderdaad. Net als de term 'meisjemeisje'. Blegh.Hetvrijewoord schreef: ↑03-02-2018 18:35'jongensmoeder' wat is dat voor bekrompen term? Je bent of wordt toch gewoon moeder?
