Kinderen
alle pijlers
Jongensmoeder
dinsdag 30 januari 2018 om 14:05
Altijd heb ik gedacht en geroepen; 'ik hoop echt dat ik geen jongensmoeder wordt' :p nou je raad het al... 1 zoon van 2 jaar en sinds gister weten we dat de 2e onderweg is. Stiekem had ik gehoopt op een meisje, na even een Baal momentje heb ik me erbij neergelegd dat ik misschien nooit een dochter zal krijgen (geen idee of er nog een 3e kindje komt ooot). En begrijp me niet verkeerd ik Ben dol verliefd op mijn zoon en volgende zoon is meer dan welkom. Maar soms denk ik dan aan later; leek me zo leuk te winkelen met dochter, meiden dingen te doen, enzovoort. Ik Ben altijd een beetje bang om jongens meer kwijt te raken dan meiden als ze ouder worden. Wie weet slaat dit idee helemaal nergens op. Ik begrijp ook zeker wel dat veel moeder -dochter relaties van buitenaf beter lijken dan ze echt zijn maar toch... het is gewoon even schakelen 
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
zaterdag 3 februari 2018 om 19:23
Ik hoop dat ze tegen die tijd nog meer onderzoek hebben gedaan. Laatste wat ik heb gelezen is dat ze nu in elk geval wel weten op welk gen het 'defect' zit, maar er is nog niet veel over bekend. Erfelijkheid is ook niet de enige component, schijnt. Maargoed, ik zou met een meisje er echt mijn hart voor vasthouden dat zij het ook krijgt. Aangezien het gaat om PMDD, dat wordt veroorzaakt door een gevoeligheid voor wisselende hormonen, heeft een jongen hier geen kans op.
zaterdag 3 februari 2018 om 19:40
Ah ja dat is anders idd. Ik zat meer te denken aan dingen als Turner ofzo. Wat rot dat je dat hebt.Bumba1985 schreef: ↑03-02-2018 19:23Ik hoop dat ze tegen die tijd nog meer onderzoek hebben gedaan. Laatste wat ik heb gelezen is dat ze nu in elk geval wel weten op welk gen het 'defect' zit, maar er is nog niet veel over bekend. Erfelijkheid is ook niet de enige component, schijnt. Maargoed, ik zou met een meisje er echt mijn hart voor vasthouden dat zij het ook krijgt. Aangezien het gaat om PMDD, dat wordt veroorzaakt door een gevoeligheid voor wisselende hormonen, heeft een jongen hier geen kans op.
zaterdag 3 februari 2018 om 19:47
Nee, gelukkig niet zo heftig van aard, wat ik heb is psychisch. Ik heb het vermoeden dat mijn moeder het ook had, mijn tante herkende het sowieso ook bij zichzelf. Het schijnt vaak bij (bijna) alle vrouwen in een familie voor te komen.
zaterdag 3 februari 2018 om 20:32
Het is wat het is. Als jij zelf erg houdt van tutten en winkelen en je dochter vindt dat ook geweldig: lekker doen. Niks mis mee.
Maar ga geen ouders en kinderen die andere dingen leuk vinden belachelijk maken. Er bestaan echt een heleboel mannen die rustiger van aard zijn en vrouwen die sportief/actief zijn. Dat is geen afwijking, die variatie is hartstikke normaal.
Maar ga geen ouders en kinderen die andere dingen leuk vinden belachelijk maken. Er bestaan echt een heleboel mannen die rustiger van aard zijn en vrouwen die sportief/actief zijn. Dat is geen afwijking, die variatie is hartstikke normaal.
zaterdag 3 februari 2018 om 20:40
Yggdrasil- schreef: ↑03-02-2018 18:02Dat snap ik dat je je het zo interpreteert.
Ik hou echter, maar het lijkt me niet eens nodig om te benoemen opzich, van alle kinderen evenveel. Maar met de een heb ik wel meer dan met de ander. Dat ligt aan gedeelde interesses, herkenning/overeenkomsten etc.
Ik herken mezelf enorm in mijn dochters. De relatie is totaal wederkerig en toen ze jongen waren bepaalde alle kinderen mijn leven en nu ze ouder zijn is het 50-50.
Het gaat ook wel degelijk om mij inmiddels. Gelukkig wel. Ik heb mezelf jarenlang weggecijferd en op het tweede plan gezet. Hier op viva noem je dat anders want aan wegcijferen doen we hier niet. Maar ik geloof best dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Met elke beslissing die je neemt neem je je kinderen als uitgangspunt.
Dat doe ik niet meer.
Ik doe nu bijna alleen nog maar dingen met mijn oudere kinderen die ik OOK leuk vind.
Dat betekent dat ik voor de derde keer met middelste dochter bij een musical zit omdat we beiden enorm fan zijn, en dat mijn man met jongste zoon naar een robotica lezing gaat.
Prima iedereen blij.
Ik ga alleen niet naar die lezing als man niet kan omdat ik dat voor hem zou doen. Dan slaat ie maar een keer over en gaat ie een andere keer.
Ik ga niet meer met een puber een halve dag naar totale abacadabra lopen luisteren. Die passie delen mijn man en hij, ik heb weer andere dingen. Vooral met mijn dochters dus, die mijn man weer totaal niet heeft. Rolbevestigend: absoluut!
Paar uur met technisch lego spelen toen ie 4 was vind ik van een andere orde.
Dat doe je gewoon, ook als je het niet leuk vindt.
Afschuwelijk voor je zoons, zo'n houding.
Ik heb met beide kinderen gezocht naar iets wat we gezamenlijk leuk vonden, omdat ik los van geslacht het belangrijk vind om met je kind tijd door te brengen.
Bij de 1 werd dat koken, bij de ander gamen.
Kun je wel geen jongensmoeder zijn, er is altijd wel iets te vinden waar je interesse voor op kunt brengen.
zaterdag 3 februari 2018 om 22:06
Eens met de hele post.lux. schreef: ↑03-02-2018 18:21Tja ik weet niet hoor, ik ben ook best wel een ‘meisjesmeisje’ maar toch doe ik soms dingen met/voor mijn broertje, ook al is hij inmiddels 15, omdat hij dat leuk/belangrijk vindt. Of voor mijn man. Of mijn moeder. Of mijn zusje. Ik zie niet in waarom ik dat dan voor mijn zoon ineens niet zou doen.
Lijkt me best normaal om af en toe iets te doen voor een ander, ook al vind je het zelf maar zozo, of ronduit saai. Van mijn moeder, zusje en man verwacht ik dat ook terug. Van een tig jaar jonger broertje of een kind niet, da’s idd een ander soort relatie.
En kan me toch ook moeilijk voorstellen dat je helemaal NIETS gemeen hebt met je zoonsik bedoel, ik ga liever naar de pedicure dan naar een robotlezing ja, maar ik hou ook van pretparken en ziplinen en de bioscoop en zo nog heel veel dingen die niets met nagels en mascara te maken hebben. Anders zou ik ook vrij weinig met mijn man kunnen ondernemen geloof ik.
Geen enkele interesse met je zoons gemeen hebben? Ik kan het me niet voorstellen. Ook dat ik dat zoon altijd iets met z´n vader zou ondernemen en ik altijd met dochter. Dat wil je toch niet?
En jongens- of meisjesmoeder? Ik ben een "meisjemeisje" (braak!) en wilde heeeel graag een dochter. Want minder druk, lekker tutten samen etc. Maar toen kreeg ik zoon. En terwijl de band met dochter heeft moeten groeien, was die met zoon er meteen. Hij is druk en houdt van Star Wars (ik haaaat Star Wars) etc. Maar hij is, samen met dochter uiteraard, echt mijn alles. Ik kan me werkelijk niet voorstellen dat er een moment komt dat we niks meer samen doen en niks zouden delen.
Ygg mag het misschien bewust rolbevestigend schrijven maar ik begrijp er niks van.
zaterdag 3 februari 2018 om 22:12
zondag 4 februari 2018 om 09:05
zondag 4 februari 2018 om 09:13
Ja, Timetraveler. Ik denk dat dus wel. En zeker dat laatste argument.
En lees jij eigenlijk in dat laatste (voorkeur voor dochter omdat de band later hechter zal zijn, omdat je meer betrokken bij haar of haar kinderen wordt etc) dan niet eigenlijk alsof de voorkeur ergens juist meer een zoon, o dat die als persoon dus meer vrijheid heeft? Om werkelijk zélf te kiezen dus.
En lees jij eigenlijk in dat laatste (voorkeur voor dochter omdat de band later hechter zal zijn, omdat je meer betrokken bij haar of haar kinderen wordt etc) dan niet eigenlijk alsof de voorkeur ergens juist meer een zoon, o dat die als persoon dus meer vrijheid heeft? Om werkelijk zélf te kiezen dus.
zondag 4 februari 2018 om 09:21
Ik weet het niet. Ik denk, maar dat kan net zo goed een vooroordeel zijn, dat mensen die in dergelijke stereotypes denken er niet eens bij stil staan dat bijv. in dit geval jongens daarmee mee vrijheid krijgen dan meisjes en dat dat een door mensen gemaakt onderscheid is. Anders zou je, neem ik aan, wel verontwaardigd zijn over de labels waarmee baby's al voor de geboorte gelabeld worden, bij meisjes bijvoorbeeld lief, zorgzaam, empathisch etc.NYC schreef: ↑04-02-2018 09:13Ja, Timetraveler. Ik denk dat dus wel. En zeker dat laatste argument.
En lees jij eigenlijk in dat laatste (voorkeur voor dochter omdat de band later hechter zal zijn, omdat je meer betrokken bij haar of haar kinderen wordt etc) dan niet eigenlijk alsof de voorkeur ergens juist meer een zoon, o dat die als persoon dus meer vrijheid heeft? Om werkelijk zélf te kiezen dus.
zondag 4 februari 2018 om 09:31
Maar denk jij dan niet dat een meisje met een moeder (met sterke voorkeuue voor een meisje) niet in zekere zin met een soort achterstand start omdat op haar sterker wordt geprojecteerd om aan het meisjesachtige beeld te voldoen? En zij zich er misschien ook naar gaat gedragen?
Ik ken veel vrouwen met voorkeuren voor dochters maar de dochters zelf krijgen vaker met loyaliteitsdilemma's te maken (ver verhuizen = schuldgevoel etc)
Dus is de voorkeur voor een meisje toch eigenlijk de voorkeur voor een jongen want die kun je beter opvoeden zonder dat hij zich ten opzichte van jou overal schuldig over voelt.
Of is dat te ver doorberedeneerd?
Ik ken veel vrouwen met voorkeuren voor dochters maar de dochters zelf krijgen vaker met loyaliteitsdilemma's te maken (ver verhuizen = schuldgevoel etc)
Dus is de voorkeur voor een meisje toch eigenlijk de voorkeur voor een jongen want die kun je beter opvoeden zonder dat hij zich ten opzichte van jou overal schuldig over voelt.
Of is dat te ver doorberedeneerd?
zondag 4 februari 2018 om 09:35
De eerste twee stukken; ik denk zeker dat dergelijke gevoelens bestaan. Ik heb daar zelf, als dochter, vaak al last van, terwijl mijn moeder niks heeft gezegd behalve "Met maar één kind ben ik blij dat jij een dochter bent".NYC schreef: ↑04-02-2018 09:31Maar denk jij dan niet dat een meisje met een moeder (met sterke voorkeuue voor een meisje) niet in zekere zin met een soort achterstand start omdat op haar sterker wordt geprojecteerd om aan het meisjesachtige beeld te voldoen? En zij zich er misschien ook naar gaat gedragen?
Ik ken veel vrouwen met voorkeuren voor dochters maar de dochters zelf krijgen vaker met loyaliteitsdilemma's te maken (ver verhuizen = schuldgevoel etc)
Dus is de voorkeur voor een meisje toch eigenlijk de voorkeur voor een jongen want die kun je beter opvoeden zonder dat hij zich ten opzichte van jou overal schuldig over voelt.
Of is dat te ver doorberedeneerd?
Over die verstopte voorkeur voor een jongen; als je je al bewust bent van een mogelijk schuldgevoel waar je je dochters of zoons mee opzadelt, dan zou je er denk ik zelf alles aan doen om daar ver van weg te blijven. En dus niet ongeboren baby's al te labelen of een voorkeur voor een bepaald geslacht uit te spreken of te geloven dat meisjes automatisch 'liever' en 'zorgzamer' zijn. Denk ik hoor.
