Kinderen
alle pijlers
Jongensmoeder
dinsdag 30 januari 2018 om 14:05
Altijd heb ik gedacht en geroepen; 'ik hoop echt dat ik geen jongensmoeder wordt' :p nou je raad het al... 1 zoon van 2 jaar en sinds gister weten we dat de 2e onderweg is. Stiekem had ik gehoopt op een meisje, na even een Baal momentje heb ik me erbij neergelegd dat ik misschien nooit een dochter zal krijgen (geen idee of er nog een 3e kindje komt ooot). En begrijp me niet verkeerd ik Ben dol verliefd op mijn zoon en volgende zoon is meer dan welkom. Maar soms denk ik dan aan later; leek me zo leuk te winkelen met dochter, meiden dingen te doen, enzovoort. Ik Ben altijd een beetje bang om jongens meer kwijt te raken dan meiden als ze ouder worden. Wie weet slaat dit idee helemaal nergens op. Ik begrijp ook zeker wel dat veel moeder -dochter relaties van buitenaf beter lijken dan ze echt zijn maar toch... het is gewoon even schakelen 
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
woensdag 31 januari 2018 om 12:50
Zodra zoon zijn bips op mij parkeert gaat zijn handje meteen in mijn shirt. Soms zit hij tot zijn oksel tussen mijn borsten. 
woensdag 31 januari 2018 om 13:47
'Mama's boy' is anders ook wel een klein braakje waard hoor.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
woensdag 31 januari 2018 om 14:17
Bedankt voor alle reacties! Het is fijn om herkenning te lezen, ik ben niet de enige die het voelt. Maar besef ook dat mijn idee hierover gekleurd is door opvoeding/ eigen gezin van vroeger. Hoewel ik me nu ook heel goed besef dat het zeer afhankelijk is van je karakter van je kind! Mijn oudste is een wildebras, een echte jongens jongen. Misschien wordt de volgende wel een heerlijk rustig knutsel en freubel knulletje <3
woensdag 31 januari 2018 om 14:58
Dat zeggen de cijfers niet toch? Dat is jouw interpretatie van de cijfers.
Het kan even goed betekenen dat ouders van 2 jongens hun kinderen zo leuk/makkelijk vinden dat ze er graag nog eentje willen. Terwijl ouders van minstens 1 meisje hun handen daar aan vol hebben en niet moeten denken aan een derde telg
woensdag 31 januari 2018 om 22:31
Het ligt nog wat anders.Nijntje* schreef: ↑31-01-2018 14:58Dat zeggen de cijfers niet toch? Dat is jouw interpretatie van de cijfers.
Het kan even goed betekenen dat ouders van 2 jongens hun kinderen zo leuk/makkelijk vinden dat ze er graag nog eentje willen. Terwijl ouders van minstens 1 meisje hun handen daar aan vol hebben en niet moeten denken aan een derde telg
Onderzoek wijst uit dat ouders met twee kinderen van het zelfde geslacht vaker een derde kind krijgen.
Dus met twee meisjes, en met twee jongens.
Ouders met een jongen en een meisje krijgen beduidend minder vaak een derde.
donderdag 1 februari 2018 om 04:52
Ik vind het eng hoe hier gepraat wordt dat als een kind van hetzelfde geslacht als jou is en anders dan jou is opeen een 'papa-dochter, papa's prinsesje' heet of een 'daddy boy, jongens-jongen, papa's kindje, papa's zoon , etc'.
Zover ik weet zijn het toch echt jullie kinderen.
En als jij afdoet voor jezelf dat een kind meer naar de andere ouder trekt vanwege wat er tussen de benen hangt krijgt dit kind dit mee. Dit kind krijgt ook mee hoe jij hem/haar de schuld geeft om de andere ouder leuker te vinden vanwege je eigen onzekerheid. Raad eens; ze gaan de andere ouder steeds leuker vinden. Want die accepteert ze hoe ze zijn. En geeft ze geen gevoel dat ze iets fout doen door een jongen of meisje te zijn of het met de andere ouder goed te kunnen vinden.
Je krijgt een kind. Met dat kind kan het zijn dat je een minder goede band hebt. Het feit dat het jouw kind is wil niet zeggen dat je dan 'klikt'. Zolang je dit ook niet verwacht, steunt wat het kind wil, niks oplegt, blij bent met elke band die een kind maakt ook al is dat niet met jou, is de kans het grootst dat jullie op een bepaald moment in het leven wel een band krijgen.
Een goede band krijgen met je moeder (of vader) is zeer moeilijk op latere leeftijd wanneer je in je jeugd voelde dat je nooit aan verwachtingen kon voldoen van je moeder. Ook al denk je van niet; een kind merkt zaken. Een kind merkt wanneer je teleurgesteld bent omdat het niet doet wat je wilt (jurken dragen, viool spelen, Duits leren, Judo, whatever) terwijl jij denkt dat het kind het niet kan horen.
Zover ik weet zijn het toch echt jullie kinderen.
En als jij afdoet voor jezelf dat een kind meer naar de andere ouder trekt vanwege wat er tussen de benen hangt krijgt dit kind dit mee. Dit kind krijgt ook mee hoe jij hem/haar de schuld geeft om de andere ouder leuker te vinden vanwege je eigen onzekerheid. Raad eens; ze gaan de andere ouder steeds leuker vinden. Want die accepteert ze hoe ze zijn. En geeft ze geen gevoel dat ze iets fout doen door een jongen of meisje te zijn of het met de andere ouder goed te kunnen vinden.
Je krijgt een kind. Met dat kind kan het zijn dat je een minder goede band hebt. Het feit dat het jouw kind is wil niet zeggen dat je dan 'klikt'. Zolang je dit ook niet verwacht, steunt wat het kind wil, niks oplegt, blij bent met elke band die een kind maakt ook al is dat niet met jou, is de kans het grootst dat jullie op een bepaald moment in het leven wel een band krijgen.
Een goede band krijgen met je moeder (of vader) is zeer moeilijk op latere leeftijd wanneer je in je jeugd voelde dat je nooit aan verwachtingen kon voldoen van je moeder. Ook al denk je van niet; een kind merkt zaken. Een kind merkt wanneer je teleurgesteld bent omdat het niet doet wat je wilt (jurken dragen, viool spelen, Duits leren, Judo, whatever) terwijl jij denkt dat het kind het niet kan horen.
donderdag 1 februari 2018 om 08:04
klopt
en bij twee jongens is de kans op een derde het grootst
TO staat echt niet alleen in haar gevoel
donderdag 1 februari 2018 om 08:32
Raar. Iedereen die ik ken van 55+ zegt het tegenovergestelde.
Mensen lullen wat hun eigen ervaringen zijn.
donderdag 1 februari 2018 om 08:39
Ik vind juist die verwachting heel erg vervelend. Ik denk namelijk dat het veel verder/dieper gaat dan dat toevallig alle dochters veel meer betrokken zijn dan zoons. Ik denk dat er van vrouwen, vanaf jongs af aan, al veel en veel meer verwacht wordt op het gebied van verzorgen, lief zijn, contacten onderhouden, etc. en dat jongens daarin meer worden ontzien. Dochters worden, naar mijn idee, er ook veel vaker op aangesproken als een stel bijv. een tijd niet bij ouders/schoonouders langs is geweest, als er nog een cadeautje geregeld moet worden, als er mantelzorg moet komen, etc.
Wat mij betreft verschuift een (groot) deel van deze verantwoordelijkheid naar de jongens/mannen, zodat het gelijkmatiger verdeeld wordt.
donderdag 1 februari 2018 om 08:44
Dat denk ik ook hoor. Mijn man heeft in de zorg naar onze kinderen altijd een gelijkwaardige rol gehad. Ging dus met de kinderen naar zijn ouders. Ook zonder mijTimetraveler schreef: ↑01-02-2018 08:39Ik vind juist die verwachting heel erg vervelend. Ik denk namelijk dat het veel verder/dieper gaat dan dat toevallig alle dochters veel meer betrokken zijn dan zoons. Ik denk dat er van vrouwen, vanaf jongs af aan, al veel en veel meer verwacht wordt op het gebied van verzorgen, lief zijn, contacten onderhouden, etc. en dat jongens daarin meer worden ontzien. Dochters worden, naar mijn idee, er ook veel vaker op aangesproken als een stel bijv. een tijd niet bij ouders/schoonouders langs is geweest, als er nog een cadeautje geregeld moet worden, als er mantelzorg moet komen, etc.
Wat mij betreft verschuift een (groot) deel van deze verantwoordelijkheid naar de jongens/mannen, zodat het gelijkmatiger verdeeld wordt.
En wat helpt, is dat ik een goeie band met mijn schoonmoeder heb.
Maar wat ik wel zie gebeuren, is dat ik als er iets met de kinderen is, even snel mijn moeder bel. (in de babytijd meer dan nu)
En niet mijn schoonmoeder, want dat kan man zelf ook doen. Alleen dat is niet zo´n beller.
donderdag 1 februari 2018 om 09:03
Ja dat!Timetraveler schreef: ↑01-02-2018 08:39Ik vind juist die verwachting heel erg vervelend. Ik denk namelijk dat het veel verder/dieper gaat dan dat toevallig alle dochters veel meer betrokken zijn dan zoons. Ik denk dat er van vrouwen, vanaf jongs af aan, al veel en veel meer verwacht wordt op het gebied van verzorgen, lief zijn, contacten onderhouden, etc. en dat jongens daarin meer worden ontzien. Dochters worden, naar mijn idee, er ook veel vaker op aangesproken als een stel bijv. een tijd niet bij ouders/schoonouders langs is geweest, als er nog een cadeautje geregeld moet worden, als er mantelzorg moet komen, etc.
Wat mij betreft verschuift een (groot) deel van deze verantwoordelijkheid naar de jongens/mannen, zodat het gelijkmatiger verdeeld wordt.
Maar tegelijkertijd ook tegenover jongens, die dus van tevoren al worden bejegend als dat je er op het gebied van sociaal contact en zorg weinig aan hebt.
En als mijn schoonmoeder al de instelling zou hebben dat het met onze kinderen toch minder bijzonder is dan met die van haar eigen dochter zou ik ook wat minder moeite doen geloof ik.
Je oogst wat je zaait enzo.
donderdag 1 februari 2018 om 09:35
Maar denken jullie dat dat aan opvoeding ligt (dat jongens worden ontzien, dat er van meisjes zoveel meer wordt verwacht op het gebied van zorgen, contacten onderhouden, aan allerlei dingen moeten denken, regelwerk etc) of dat zoiets als bijna vanzelfsprekend zo verloopt?
Je zou dus ook kunnen denken dat voor een vrouw dan dus de voorkeur vooral naar zoons zou uitgaan, want het leven van de kinderen die van het mannelijk geslacht zijn die krijgen een makkelijker leven waar minder druk op ligt. Het was een klein beetje de redenatie van mijn vrouw toen wij zoons kregen, dat op dit gebied een patroon werd doorbroken, terwijl ik denk: je kunt dochters toch ook zo opvoeden dat ze zich vrij voelen om alles te moeten regelen? Of is dat toch lastiger dan gedacht?
Je zou dus ook kunnen denken dat voor een vrouw dan dus de voorkeur vooral naar zoons zou uitgaan, want het leven van de kinderen die van het mannelijk geslacht zijn die krijgen een makkelijker leven waar minder druk op ligt. Het was een klein beetje de redenatie van mijn vrouw toen wij zoons kregen, dat op dit gebied een patroon werd doorbroken, terwijl ik denk: je kunt dochters toch ook zo opvoeden dat ze zich vrij voelen om alles te moeten regelen? Of is dat toch lastiger dan gedacht?
donderdag 1 februari 2018 om 09:40
heb ik wel eens artikel over gelezen, tijdens feministische golf jaren´70, dat vrouwen inderdaad riepen liever een zoon te krijgen. Want dochter zouden het veel te moeilijk hebben. Zoals dat gaat met extremisten... ze slaan een beetje door.NYC schreef: ↑01-02-2018 09:35Maar denken jullie dat dat aan opvoeding ligt (dat jongens worden ontzien, dat er van meisjes zoveel meer wordt verwacht op het gebied van zorgen, contacten onderhouden, aan allerlei dingen moeten denken, regelwerk etc) of dat zoiets als bijna vanzelfsprekend zo verloopt?
Je zou dus ook kunnen denken dat voor een vrouw dan dus de voorkeur vooral naar zoons zou uitgaan, want het leven van de kinderen die van het mannelijk geslacht zijn die krijgen een makkelijker leven waar minder druk op ligt. Het was een klein beetje de redenatie van mijn vrouw toen wij zoons kregen, dat op dit gebied een patroon werd doorbroken, terwijl ik denk: je kunt dochters toch ook zo opvoeden dat ze zich vrij voelen om alles te moeten regelen? Of is dat toch lastiger dan gedacht?
Wij voeden onze kinderen (dochters) vooral op, door het goede voorbeeld te (proberen te) geven. We werken en zorgen vergelijkbare uren
En toch trekken dochters met bepaalde zaken naar mij toe. Vooral als het om praten over iets wat op school gebeurde. En met andere zaken naar hun vader (fietslamp stuk)
Het zit er wel diep in hoor.
donderdag 1 februari 2018 om 09:42
NYC, het fijne van jongens vind ik wel dat ze lichamelijk minder kwetsbaar zijn. Als je hoort dat 1 op de 4 vrouwen (volgens mij?) wel eens fysiek is lastig gevallen, vind ik dat schrikbarend hoog.
Maar ik denk dat heel veel patronen qua verzorging toch ingebakken zitten. En het hoeft niet per se slecht te zijn. Mijn vader was duidelijk voor de financiën en de tuin en mijn moeder voor het huishouden. Was en is voor hun een prima verdeling. En ik heb geen broers, dus kan dat niet vergelijken. Maar denk in die zin wel dat als je je kinderen wilt meegeven dat mannen en vrouwen gelijk zijn in die zin, je als ouders ook dat voorbeeld moet geven. Dus het feit dat mijn man ook het huishouden doet, ook de poepluiers, ook kookt etc. lijkt mij dan wel een goed voorbeeld. Maar de verantwoordelijkheid ligt wel vaker bij de vrouw, tenminste, dat zie ik in mijn omgeving. En dat komt dan misschien weer wel doordat mijn man is opgevoed met het idee dat vrouwen meer doen dan mannen. En waarschijnlijk niet eens bewust.
Het zal allemaal net zo onbewust gaan als dat onderscheid tussen blanke en donkere mensen, waar Sunny Bergman toen zo'n documentaire over had gemaakt.
Maar ik denk dat heel veel patronen qua verzorging toch ingebakken zitten. En het hoeft niet per se slecht te zijn. Mijn vader was duidelijk voor de financiën en de tuin en mijn moeder voor het huishouden. Was en is voor hun een prima verdeling. En ik heb geen broers, dus kan dat niet vergelijken. Maar denk in die zin wel dat als je je kinderen wilt meegeven dat mannen en vrouwen gelijk zijn in die zin, je als ouders ook dat voorbeeld moet geven. Dus het feit dat mijn man ook het huishouden doet, ook de poepluiers, ook kookt etc. lijkt mij dan wel een goed voorbeeld. Maar de verantwoordelijkheid ligt wel vaker bij de vrouw, tenminste, dat zie ik in mijn omgeving. En dat komt dan misschien weer wel doordat mijn man is opgevoed met het idee dat vrouwen meer doen dan mannen. En waarschijnlijk niet eens bewust.
Het zal allemaal net zo onbewust gaan als dat onderscheid tussen blanke en donkere mensen, waar Sunny Bergman toen zo'n documentaire over had gemaakt.
donderdag 1 februari 2018 om 09:45
Maar..., dat merk ik aan vriendinnen met zoons, die voelen zich juist verantwoordelijk om hun zoons tot deugende mannen op te voeden. Mannen die wel snappen waar de grens ligt bij vrouwen. Zonder... dat het watjes worden.Morgenstond schreef: ↑01-02-2018 09:42NYC, het fijne van jongens vind ik wel dat ze lichamelijk minder kwetsbaar zijn. Als je hoort dat 1 op de 4 vrouwen (volgens mij?) wel eens fysiek is lastig gevallen, vind ik dat schrikbarend hoog.
Daar zie ik moeders mee worstelen.
donderdag 1 februari 2018 om 09:50
Ohja, die 'keerzijde' is er dan ook weer natuurlijk. Toch kan ik me voorstellen dat dat makkelijker voelt, omdat je daar zelf meer in kan doen dan een meisje/vrouw beschermen tegen mannen. Of misschien is dat ook maar een illusie.
donderdag 1 februari 2018 om 09:57
Je hoort juist ook regelmatig dat jonge jongens worden misbruikt, in die zedenzaken, dus het is niet zo dat je daarover geen zorgen hoeft te hebben als moeder van een zoon. En jongens krijgen dan weer veel meer te maken met andersoortig geweld. Zo zijn een paar van mijn goede vrienden wel eens in elkaar geslagen.
En wat te denken van jouw zoon die een meisje misbruikt? Dat lijkt me waar mogelijk nog erger dan aan de kant van het slachtoffer te zitten. Mannen zijn veel vaker dader, ook bij andere geweldsdelicten.
En wat te denken van jouw zoon die een meisje misbruikt? Dat lijkt me waar mogelijk nog erger dan aan de kant van het slachtoffer te zitten. Mannen zijn veel vaker dader, ook bij andere geweldsdelicten.
donderdag 1 februari 2018 om 10:04
Verder denk ik dat het veel meer een kwestie is van karakter, dan van geslacht.
Mijn man onderhoudt zelf wel contact met zijn ouders, daar hoef ik geen leidende rol in te hebben. De band die mijn kind met mijn schoonouders heeft is maar ten dele afhankelijk van mij. Mijn man speelt hier een grotere rol in, aangezien het zijn ouders zijn.
Voor ons is dit heel logisch, maar ik zie het nog vaak heel anders gaan. De moeder wordt dan door haar schoonmoeder verantwoordelijk gehouden voor de afstand die zij voelt tot haar kleinkind. Eigenlijk een heel gek idee.
Mijn man onderhoudt zelf wel contact met zijn ouders, daar hoef ik geen leidende rol in te hebben. De band die mijn kind met mijn schoonouders heeft is maar ten dele afhankelijk van mij. Mijn man speelt hier een grotere rol in, aangezien het zijn ouders zijn.
Voor ons is dit heel logisch, maar ik zie het nog vaak heel anders gaan. De moeder wordt dan door haar schoonmoeder verantwoordelijk gehouden voor de afstand die zij voelt tot haar kleinkind. Eigenlijk een heel gek idee.
donderdag 1 februari 2018 om 10:07
en hoe je daar als vrouw mee omgaat. Als ik vriendinnen zie, die namens ´hem´ verjaardagskaartjes versturen oid. Denk ik al snel: "jij bent gek"N00R85 schreef: ↑01-02-2018 10:04Verder denk ik dat het veel meer een kwestie is van karakter, dan van geslacht.
Mijn man onderhoudt zelf wel contact met zijn ouders, daar hoef ik geen leidende rol in te hebben. De band die mijn kind met mijn schoonouders heeft is maar ten dele afhankelijk van mij. Mijn man speelt hier een grotere rol in, aangezien het zijn ouders zijn.
donderdag 1 februari 2018 om 10:11
In welke zin worstelen ze daarmee? Kun je zoons opvoeden "tot watjes"? Niet per se jouw visie bedoel ik, maar is er iets in het algemeen dat wordt gezien als: die jongens worden tot watjes opgevoed?
donderdag 1 februari 2018 om 10:17
Misschien is ´watjes´ niet het juiste woord hoor.
Maar als ik mijn eigen man en zijn vrienden bezie, die waren begin jaren´80 prille pubers (allemaal zo van 1968-1970) en die hebben wel een tik meegekregen van "als een vrouw nee zegt, bedoelt ze nee"
Het was voor hen heel lastig inschatten, wanneer een vrouw nou wel wilde. Je wilde vooral niet dat ze niet wilde
donderdag 1 februari 2018 om 10:17
Wat betreft het voorbeeld geven vind ik het wel lastig hoe ik mijn zoons een beeld moet geven werken, zorgen, taakverdeling etc. Ik denk zelfs dat ze vermoeden dat iedereen m/v vaak over zeeën van tijd beschikt. En ik weet niet of dat invloed heeft op hun zelfbeeld of hun ideeën over later etc. Ze groeien niet op met een vader, maar wel met twee opa's, allebei al met pensioen en bij bezoek aan ons/aan hen met alle aandacht voor hen.
donderdag 1 februari 2018 om 10:19
Maar dat is toch ook zo? En niet alleen met seksueel gedrag, maar ik leer ze dat al in spelen. Als mijn kinderen ruw doen en de ander zegt: Nee of hou op, of ik vind het niet meer leuk, dan leer ik hem ook dat hij daar naar moet luisteren. Of ben ik dan juist bezig een "softie" te creëren?lilalinda schreef: ↑01-02-2018 10:17Misschien is ´watjes´ niet het juiste woord hoor.
Maar als ik mijn eigen man en zijn vrienden bezie, die waren begin jaren´80 prille pubers (allemaal zo van 1968-1970) en die hebben wel een tik meegekregen van "als een vrouw nee zegt, bedoelt ze nee"
Het was voor hen heel lastig inschatten, wanneer een vrouw nou wel wilde. Je wilde vooral niet dat ze niet wilde
donderdag 1 februari 2018 om 10:20
hun wereld wordt vanzelf groter. Komen met allerlei vormen in aanraking.NYC schreef: ↑01-02-2018 10:17Wat betreft het voorbeeld geven vind ik het wel lastig hoe ik mijn zoons een beeld moet geven werken, zorgen, taakverdeling etc. Ik denk zelfs dat ze vermoeden dat iedereen m/v vaak over zeeën van tijd beschikt. En ik weet niet of dat invloed heeft op hun zelfbeeld of hun ideeën over later etc. Ze groeien niet op met een vader, maar wel met twee opa's, allebei al met pensioen en bij bezoek aan ons/aan hen met alle aandacht voor hen.
Kan me de verwarring bij mijn oudste nog herinneren, toen ze erachter kwam, dat van een vriendinnetje de moeder Niet werkt.
Dat was zo raar in haar ogen. "waar krijgt die dan geld van" etc
