Kinderen
alle pijlers
kleuter met tics
dinsdag 25 augustus 2015 om 08:14
Mijn 4 jarige heeft regelmatig een tic. De laatste tijd is dat kuchen/keel schrapen. Iedere 10/20 seconden gebeurd dat, waar hij ook mee bezig is. Thuis, op school, onderweg...
Het is echt heel irritant, ten eerste voor zichzelf, maar ook voor de omgeving. Het is een storend geluid in de klas, maar ook thuis de hele dag dat keelschrapen en kuchen geeft irritaties bij de anderen.
Wekenlang negeren geeft geen verbetering, er iets van zeggen geeft stress want: mama ik kan er echt niks aan doen. Hij wordt dan boos/verdrietig en probeert het uit alle macht tegen te houden... ook niet de juiste manier dus. Dus begrip tonen en het gewoon laten bestaan lijkt het beste.
Hebben jullie kinderen wel eens een tic? En hoe gaan jullie daar mee om? Worden ze niet gepest op straat of op school? Merk dat ik daar toch ook bang voor ben. Hoe kan ik hem het best helpen, naast het accepteren? Hoop op tips.
Het is echt heel irritant, ten eerste voor zichzelf, maar ook voor de omgeving. Het is een storend geluid in de klas, maar ook thuis de hele dag dat keelschrapen en kuchen geeft irritaties bij de anderen.
Wekenlang negeren geeft geen verbetering, er iets van zeggen geeft stress want: mama ik kan er echt niks aan doen. Hij wordt dan boos/verdrietig en probeert het uit alle macht tegen te houden... ook niet de juiste manier dus. Dus begrip tonen en het gewoon laten bestaan lijkt het beste.
Hebben jullie kinderen wel eens een tic? En hoe gaan jullie daar mee om? Worden ze niet gepest op straat of op school? Merk dat ik daar toch ook bang voor ben. Hoe kan ik hem het best helpen, naast het accepteren? Hoop op tips.
dinsdag 25 augustus 2015 om 08:26
Heel veel kinderen hebben tics, mijn kind ook.
Met vlagen komen ze en zijn ze weer weg.
Ze wisselen ook ene keer ogen draaien dan hoofd draaien en soms ook kuchen.
Wij zijn wel naar de huisarts geweest maar er is niks aan te doen. Nou ja er is wel medicatie voor maar daar is het lang te ernstig genoeg niet voor.
Het enige wat hij erg benadrukte was dat je het moet negeren en dat doen we ook.
Als je hem er constant op attendeert levert dat gewoon stress op wat de tics verergert en hij kan er echt niks aan doen.
Met vlagen komen ze en zijn ze weer weg.
Ze wisselen ook ene keer ogen draaien dan hoofd draaien en soms ook kuchen.
Wij zijn wel naar de huisarts geweest maar er is niks aan te doen. Nou ja er is wel medicatie voor maar daar is het lang te ernstig genoeg niet voor.
Het enige wat hij erg benadrukte was dat je het moet negeren en dat doen we ook.
Als je hem er constant op attendeert levert dat gewoon stress op wat de tics verergert en hij kan er echt niks aan doen.
dinsdag 25 augustus 2015 om 08:27
Heel veel kinderen hebben tics. Doe je niks aan en het gaat vaak vanzelf weer over. Kan het zijn dat hij nu naar school gaat en dat hij dat spannend vindt? Spanning maakt tics erger. Mocht dit het zijn, dan heb je grote kans dat het verdwijnt als hij eenmaal gewend is op school. Ik heb eeuwig als een konijn m'n neus opgetrokken, ging ook weer over.
dinsdag 25 augustus 2015 om 08:31
bedankt!
Andere tics zijn bijvoorbeeld knipperen met de ogen of bepaalde beweging met het hoofd maken.
Het is niet te vergelijken met gil de la tourette ofzo gelukkig, maar het is vooral voor hemzelf belemmerend. Hij zit graag iets geconcentreerd te doen, spelletje of tekenen ofzo, en dat lukt niet meer met een tic.
Dus blijven negeren is het beste, dan gaan we dat gewoon doen.
Regendruppie: bij spannende situaties neemt het ook toe, dus inderdaad misschien als hij gewend is in de nieuwe klas dat het beter gaat? Ik heb zelf inderdaad ook als kind veel tics gehad bedenk ik me
Andere tics zijn bijvoorbeeld knipperen met de ogen of bepaalde beweging met het hoofd maken.
Het is niet te vergelijken met gil de la tourette ofzo gelukkig, maar het is vooral voor hemzelf belemmerend. Hij zit graag iets geconcentreerd te doen, spelletje of tekenen ofzo, en dat lukt niet meer met een tic.
Dus blijven negeren is het beste, dan gaan we dat gewoon doen.
Regendruppie: bij spannende situaties neemt het ook toe, dus inderdaad misschien als hij gewend is in de nieuwe klas dat het beter gaat? Ik heb zelf inderdaad ook als kind veel tics gehad bedenk ik me
dinsdag 25 augustus 2015 om 09:33
quote:patra schreef op 25 augustus 2015 @ 08:57:
Onderzoek eens suppletie met magnesium(celzout). Een langdurig tekort aan magnesium kan tics veroorzaken.Kun je dit even staven met wetenschappelijk onderzoek?
Onderzoek eens suppletie met magnesium(celzout). Een langdurig tekort aan magnesium kan tics veroorzaken.Kun je dit even staven met wetenschappelijk onderzoek?
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
dinsdag 25 augustus 2015 om 09:41
Ja, mijn oudste van 8 regelmatig al van jongs af aan eigenlijk.
Soms heeft hij er periodes helemaal geen en dan ineens denk ik 'he, daar is er weer 1!'
Het is niet altijd dezelfde tic. Van trekken met z'n neus tot bij alles vragen 'maakt dat uit mam?'
Dat trekken met zijn neus laat ik altijd maar gaan. Als hij constant vraagt 'maakt dat uit mam?' Dan begin ik met 'nee het maakt niet uit', vervolgens ga ik vragen 'wat zou het uitmaken dan? Denk daar zelf eens over na.' en als dat niet helpt, negeer ik de vraag. Het duurt bij hem nooit lang zo'n tic. Hooguit een week of 2.
Hij heeft óók wel eens de neiging om niet de lijntjes van de stoeptegels te willen aanraken. Zo'n tic druk ik meteen de kop in door op strenge toon te zeggen dat hij gewoon normaal moet lopen.
Ik ben er nooit voor naar een HA of wat dan ook geweest. Het hoort bij hem. Volgens mij is het stress gerelateerd. Ik kan er goed mee omgaan en hij valt er niemand mee lastig.
De laatste tic was de 'handen-was-tic'. Bij alles wat hij aanraakte handen wassen. Nou is hij van nature heel schoon op zichzelf, niets mis mee, maar 20 x op een dag vond ik toch een beetje ver gaan. Ook dat druk ik dan gewoon de kop in.
Soms heeft hij er periodes helemaal geen en dan ineens denk ik 'he, daar is er weer 1!'
Het is niet altijd dezelfde tic. Van trekken met z'n neus tot bij alles vragen 'maakt dat uit mam?'
Dat trekken met zijn neus laat ik altijd maar gaan. Als hij constant vraagt 'maakt dat uit mam?' Dan begin ik met 'nee het maakt niet uit', vervolgens ga ik vragen 'wat zou het uitmaken dan? Denk daar zelf eens over na.' en als dat niet helpt, negeer ik de vraag. Het duurt bij hem nooit lang zo'n tic. Hooguit een week of 2.
Hij heeft óók wel eens de neiging om niet de lijntjes van de stoeptegels te willen aanraken. Zo'n tic druk ik meteen de kop in door op strenge toon te zeggen dat hij gewoon normaal moet lopen.
Ik ben er nooit voor naar een HA of wat dan ook geweest. Het hoort bij hem. Volgens mij is het stress gerelateerd. Ik kan er goed mee omgaan en hij valt er niemand mee lastig.
De laatste tic was de 'handen-was-tic'. Bij alles wat hij aanraakte handen wassen. Nou is hij van nature heel schoon op zichzelf, niets mis mee, maar 20 x op een dag vond ik toch een beetje ver gaan. Ook dat druk ik dan gewoon de kop in.
dinsdag 25 augustus 2015 om 09:45
Hier een zoon met heel veel tics! Volgens mij begonnen ze op z'n zesde. Soms waren het er zo veel of waren ze zo aanwezig dat ik er gek van werd. Ze kwamen en gingen. Hij is nu elf en ze zijn al een paar maanden weg. Ik hoop zo dat ze weg blijven! Hij is er nooit mee gepest (en het was soms best heftig). Sterker nog, volgens hem heeft nog nooit iemand er iets van gezegd (behalve wij).
Fysieke zaken lokten de tics uit bij hem: een verkoudheid, een te lange pony.
Fysieke zaken lokten de tics uit bij hem: een verkoudheid, een te lange pony.
dinsdag 25 augustus 2015 om 10:22
mijn oudste heeft ook tics.
soms een tijd niet, de handenwas-tic is wel de meest langdurige.
ik heb niet het idee dat het andere kinderen opvalt.
meestal negeer ik ze ook, alleen zijn fluit-tic was niet te negeren.
onder zwemles Smoke on the water fluiten, het galmde door het hele zwembad.
soms een tijd niet, de handenwas-tic is wel de meest langdurige.
ik heb niet het idee dat het andere kinderen opvalt.
meestal negeer ik ze ook, alleen zijn fluit-tic was niet te negeren.
onder zwemles Smoke on the water fluiten, het galmde door het hele zwembad.
wij slapen nooit.
dinsdag 25 augustus 2015 om 10:52
quote:knolselder schreef op 25 augustus 2015 @ 10:00:
ik had ze ook als kind. Altijd, wel wisselend. Werd er zelfs voor gestraft.
Zeer veel later werd bij mij OCD vastgesteld.
Ik heb nog steeds tics maar ik zorg er voor dat ze minder opvallen.... Hier ook OCD en als kind had ik al bepaalde kleine 'dwang-dingen' (achteraf dan). Ik zou er dus zelf met een kind zeker wel mee naar een huisarts gaan als het echt vaak gebeurt.
ik had ze ook als kind. Altijd, wel wisselend. Werd er zelfs voor gestraft.
Zeer veel later werd bij mij OCD vastgesteld.
Ik heb nog steeds tics maar ik zorg er voor dat ze minder opvallen.... Hier ook OCD en als kind had ik al bepaalde kleine 'dwang-dingen' (achteraf dan). Ik zou er dus zelf met een kind zeker wel mee naar een huisarts gaan als het echt vaak gebeurt.
dinsdag 25 augustus 2015 om 10:58
Tics kunnen door verschillende manieren ontstaan. Iemand noemde net al stressgerelateerde tics. Het kan soms zijn dat kinderen hun stress, angst of frustratie niet goed kunnen uiten (leeftijdsadequaat) waardoor deze tics ontstaan. Belangrijk is om in de gaten te houden of je kindje ook andere manieren opdoet om te leren omgaan met emoties, anders kunnen deze tics verergeren en ontwikkelen tot bijv. een dwangstoornis. En niet om je bang te maken, maar tics komen ook bijv. voor bij kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum en kinderen met een ticstoornis. Dit hoeft allemaal natuurlijk helemaal niet. Als je je zorgen maakt, ga dan inderdaad even naar de huisarts. Ook als je zoontje er zelf last van heeft. Soms is het voor kids juist fijn of ontspannend om die tics te doen, maar het kan ook een last zijn. Ook kan het irritant zijn voor je zoontje als de omgeving er last van heeft, ook al vindt hij het zelf niet zon probleem.
Ik denk dat je door het topic te openen laat zien dat je je zorgen maakt, dus ook al is het om jezelf en daarmee je zoontje gerust te stellen; ga gewoon even langs de huisarts.
Ik denk dat je door het topic te openen laat zien dat je je zorgen maakt, dus ook al is het om jezelf en daarmee je zoontje gerust te stellen; ga gewoon even langs de huisarts.
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:04
quote:miszlady schreef op 25 augustus 2015 @ 10:58:
Tics kunnen door verschillende manieren ontstaan. Iemand noemde net al stressgerelateerde tics. Het kan soms zijn dat kinderen hun stress, angst of frustratie niet goed kunnen uiten (leeftijdsadequaat) waardoor deze tics ontstaan. Belangrijk is om in de gaten te houden of je kindje ook andere manieren opdoet om te leren omgaan met emoties, anders kunnen deze tics verergeren en ontwikkelen tot bijv. een dwangstoornis.
Dit is bij mij dus niet gebeurd en daardoor idd een dwangstoornis ontwikkeld.
Ik heb me overigens nooit beseft dat dit de oorzaak was, pas nu op mijn 34e nu ik voor het eerst (!) over mijn OCD verteld heb, aan een psycholoog.
Tics kunnen door verschillende manieren ontstaan. Iemand noemde net al stressgerelateerde tics. Het kan soms zijn dat kinderen hun stress, angst of frustratie niet goed kunnen uiten (leeftijdsadequaat) waardoor deze tics ontstaan. Belangrijk is om in de gaten te houden of je kindje ook andere manieren opdoet om te leren omgaan met emoties, anders kunnen deze tics verergeren en ontwikkelen tot bijv. een dwangstoornis.
Dit is bij mij dus niet gebeurd en daardoor idd een dwangstoornis ontwikkeld.
Ik heb me overigens nooit beseft dat dit de oorzaak was, pas nu op mijn 34e nu ik voor het eerst (!) over mijn OCD verteld heb, aan een psycholoog.
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:18
Daarom! het is hartstikke goed dat TO dit nu al opmerkt bij haar kindje. Wat naar voor jou dat het toendertijd onderkend is, maar aan de andere kant wel fijn ( kan ik me voorstellen) dat het een naam heeft en er iets aan te doen is. Hoop dat het je oplevert wat je wenst en dit geen beperking (meer) hoeft te zijn!
Ik werk zelf in de psychiatrie en heb zelf nooit last gehad van tics. Mijn broer echter wel, die is rond jouw leeftijd. Ook nooit opgemerkt en afgedaan als iets dat wel weer over ging. Echt niet uit kwade bedoelingen, maar uit ontwetendheid. Nu is hij 33, kan nog steeds gewoon woord over emoties reppen, reflecteren etc en loopt helemaal vast in het leven..Als er toen meer informatie was gegeven had hij daarbij ondersteunt kunnen worden. Wil niet zeggen dat dit dan niet zo fout was gelopen, maar misschien dat het had geholpen de scherpe kantjes er vanaf te halen.
Ik werk zelf in de psychiatrie en heb zelf nooit last gehad van tics. Mijn broer echter wel, die is rond jouw leeftijd. Ook nooit opgemerkt en afgedaan als iets dat wel weer over ging. Echt niet uit kwade bedoelingen, maar uit ontwetendheid. Nu is hij 33, kan nog steeds gewoon woord over emoties reppen, reflecteren etc en loopt helemaal vast in het leven..Als er toen meer informatie was gegeven had hij daarbij ondersteunt kunnen worden. Wil niet zeggen dat dit dan niet zo fout was gelopen, maar misschien dat het had geholpen de scherpe kantjes er vanaf te halen.
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:26
Precies.. Ik heb dus ook niet om leren gaan met emoties, dus doe ik dat op die manier. Ik heb me echt nooit beseft dat dát er achter zat.. Wel mooi dus dat jij dat zo benoemt.
Heftig voor jouw broer ook.
Ik vind het heel moeilijk om in therapie te gaan. Omdat therapie bestaat uit juist die dingen doen die ik absoluut niet wil (zo ver ben ik echt niet..)
Ik denk dus zeker dat het goed is dat TO zich al vroeg realiseert dat zoiets speelt en advies vraagt over wat te doen.
Goed advies sowieso om te kijken of het kind ook op andere manieren leert om te gaan met emoties.
Heftig voor jouw broer ook.
Ik vind het heel moeilijk om in therapie te gaan. Omdat therapie bestaat uit juist die dingen doen die ik absoluut niet wil (zo ver ben ik echt niet..)
Ik denk dus zeker dat het goed is dat TO zich al vroeg realiseert dat zoiets speelt en advies vraagt over wat te doen.
Goed advies sowieso om te kijken of het kind ook op andere manieren leert om te gaan met emoties.
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:39
Joh maar als je die emoties niet kent, dan is het toch ook heel moeilijk om te zien dat dat hetgeen is wat je niet lukt!Tics zijn zo'n "algemeen" iets, terwijl daaronder juist vaak hele gevoelige dingen schuil gaan.
Superknap dat je het doet hoor, die therapie, want wat zal het confronterend zijn en je veel kosten wat energie en inzet! Mag je echt trots op zijn!
Mijn broer..tja, die durft het helaas niet aan, wat hij nooit toe zal geven. Maar het is zijn keus en ik respecteer dat.
Heel veel succes gewenst miss-pippilotta, het is je gegund want het zal niet makkelijk zijn!
Superknap dat je het doet hoor, die therapie, want wat zal het confronterend zijn en je veel kosten wat energie en inzet! Mag je echt trots op zijn!
Mijn broer..tja, die durft het helaas niet aan, wat hij nooit toe zal geven. Maar het is zijn keus en ik respecteer dat.
Heel veel succes gewenst miss-pippilotta, het is je gegund want het zal niet makkelijk zijn!
dinsdag 25 augustus 2015 om 12:43
Allebei mijn kinderen hebben die kuchjestic gehad. En begon met een verkoudheid en veel hoesten, maar uiteindelijk bleef het kuchen, terwijl de verkoudheid over was.
Ik heb het altijd genegeerd en na verloop van tijd verdween het.
De jongste speelde veel bij een vriendinnetje waar de vader zich stoorde aan het kuchen. Hij vond dat ik er wat aan moest doen, terwijl ik juist van het negeren was. (ik heb het er weleens over gehad met kinderen, dat wel). Wat die vader dus ging doen; iedere keer als mijn kind daar speelde en kuchte, ging hij er wat van zeggen. Op die manier werd het alleen maar erger. Ik vond dat heel vervelend. En dochter ook.
Het is net een beetje als dat je weet dat er geen wc is, juist dan moet je plassen. Als je weet dat je niet mag kuchen, dan moet je.
Uiteindelijk is het bij jongste ook vanzelf over gegaan.
Ik heb het altijd genegeerd en na verloop van tijd verdween het.
De jongste speelde veel bij een vriendinnetje waar de vader zich stoorde aan het kuchen. Hij vond dat ik er wat aan moest doen, terwijl ik juist van het negeren was. (ik heb het er weleens over gehad met kinderen, dat wel). Wat die vader dus ging doen; iedere keer als mijn kind daar speelde en kuchte, ging hij er wat van zeggen. Op die manier werd het alleen maar erger. Ik vond dat heel vervelend. En dochter ook.
Het is net een beetje als dat je weet dat er geen wc is, juist dan moet je plassen. Als je weet dat je niet mag kuchen, dan moet je.
Uiteindelijk is het bij jongste ook vanzelf over gegaan.
dinsdag 25 augustus 2015 om 13:33
Dank je wel, Miszlady! Klopt, daar heb je denk ik wel gelijk in!
Ik ben overigens ook niet zover dat ik echt therapie aandurf/wil.
Ik wil er wel vanaf zijn, maar ik wil niet de dingen doen die ik afschuwelijk vind of medicijnen nemen. En therapie is wel gericht op exposure.
Ik zou wel graag elektro-therapie (weet de precieze naam even niet) willen, hopelijk zijn die technieken in de toekomst iets verder gevorderd (nu alleen voor gevallen bij wie therapie niet heeft geholpen).
Sorry TO voor het vervuilen van je topic! Ik houd op nu
Ik ben overigens ook niet zover dat ik echt therapie aandurf/wil.
Ik wil er wel vanaf zijn, maar ik wil niet de dingen doen die ik afschuwelijk vind of medicijnen nemen. En therapie is wel gericht op exposure.
Ik zou wel graag elektro-therapie (weet de precieze naam even niet) willen, hopelijk zijn die technieken in de toekomst iets verder gevorderd (nu alleen voor gevallen bij wie therapie niet heeft geholpen).
Sorry TO voor het vervuilen van je topic! Ik houd op nu
dinsdag 25 augustus 2015 om 13:47
Ja, herkenbaar. Het kuchen is ook hier begonnen na een verkoudheid en is na een paar maanden ook weer weggegaan. Het oogknipperen is ook overgegaan. Momenteel is het meer verbaal, een 'oei oei'. Ik merk dat hij dit vooral heeft als hij in gedachten is verzonken of opgaat in het spel. Of als hij iets moeilijk vindt (wachten in een lange rij bij de Efteling bijvoorbeeld).
Ik maak mij er geen zorgen over, het gaat ook weer over. Ik hoor veel ouders met kinderen in dezelfde leeftijd met dit soort 'tics'. Van het aaien van gordijnen tot klakken met de tong. Er is een klasgenootje van zoon dat helemaal in paniek raakt als ze een bepaalde handeling niet kan/mag uitvoeren. Dan zou ik wel richting HA gaan.
Trouwens, proberen niet op de lijntjes te lopen van stoeptegels: dat heb ik nog steeds stiekem (doe het alleen als ik de hond s'avonds uitlaat
). Volgens mij hebben heel veel mensen die 'tic' (gehad).
Ik maak mij er geen zorgen over, het gaat ook weer over. Ik hoor veel ouders met kinderen in dezelfde leeftijd met dit soort 'tics'. Van het aaien van gordijnen tot klakken met de tong. Er is een klasgenootje van zoon dat helemaal in paniek raakt als ze een bepaalde handeling niet kan/mag uitvoeren. Dan zou ik wel richting HA gaan.
Trouwens, proberen niet op de lijntjes te lopen van stoeptegels: dat heb ik nog steeds stiekem (doe het alleen als ik de hond s'avonds uitlaat
). Volgens mij hebben heel veel mensen die 'tic' (gehad).
dinsdag 25 augustus 2015 om 14:03
Trouwens, proberen niet op de lijntjes te lopen van stoeptegels: dat heb ik nog steeds stiekem (doe het alleen als ik de hond s'avonds uitlaat ). Volgens mij hebben heel veel mensen die 'tic' (gehad).[/quote]
herkenbaar, of alleen op het zwart van een zebrapad stappen.
soms doe je het niet, en soms betrap je er jezelf op.
). Volgens mij hebben heel veel mensen die 'tic' (gehad).[/quote]herkenbaar, of alleen op het zwart van een zebrapad stappen.
soms doe je het niet, en soms betrap je er jezelf op.
wij slapen nooit.