Kinderen
alle pijlers
Straf
woensdag 1 augustus 2018 om 14:31
(OP aangepast, het bleek niet geheel duidelijk dat het met een knipoog is)
Het praten, praten, praten, uitleggen en zinvol dreigen daargelaten, als het aankomt op overige vormen van slecht gedrag aanpakken ben ik weinig origineel. Tablet/game-tijd wordt ingekort / ze moeten naar hun kamer / mogen niet meedoen / krijgen extra klusjes.. dat soort dingen. Ik ben op zoek naar leukere, originelere manieren om misdragingen aan te pakken. Heb je weleens een afwijkende straf uitgedeeld en ook niet onbelangrijk: had het nut
?
http://i68.tinypic.com/a1pchc.jpg
Het praten, praten, praten, uitleggen en zinvol dreigen daargelaten, als het aankomt op overige vormen van slecht gedrag aanpakken ben ik weinig origineel. Tablet/game-tijd wordt ingekort / ze moeten naar hun kamer / mogen niet meedoen / krijgen extra klusjes.. dat soort dingen. Ik ben op zoek naar leukere, originelere manieren om misdragingen aan te pakken. Heb je weleens een afwijkende straf uitgedeeld en ook niet onbelangrijk: had het nut
? http://i68.tinypic.com/a1pchc.jpg
englishmaninnewyork wijzigde dit bericht op 01-08-2018 15:12
24.30% gewijzigd
Whoever said "Out of sight, out of mind" never had a spider disappear in their bedroom.
woensdag 1 augustus 2018 om 18:47
snorriemorrie schreef: ↑01-08-2018 17:59Tsja, hier zou dat betekenen dat bepaalde ongewenste gedragingen gewoon blijven doorgaan. Daar heb ik geen zin in, Dus dan worden de gevolgen zwaarder, tot het punt waarop hij wél ophoudt met het gedrag. Fijn dat jouw kinderen blijkbaar wél direct ophouden met onwenselijk gedrag, mijne doet dat pas als hij écht last heeft van de consequenties. Niet altijd overigens, maar soms wel.
Dat kan dus ook een ingesleten patroon zijn. Misschien wil je te snel resultaat zien. Dat steeds zwaarder maken van de straf kun je helaas nooit tot het oneindige herhalen en wat dan?
woensdag 1 augustus 2018 om 19:12
Geen idee, het is nog nooit voorgekomen. Maar kan me voorstellen dat mensen die teveel van een kind verwachten daar idd tegenaan lopen.
woensdag 1 augustus 2018 om 19:22
Ik zou bij herhaaldelijk op de muur tekenen de potloden voor langere tijd opbergen of alleen onder begeleiding laten tekenen. Blijkbaar is het kind nog te klein/impulsief om er goed zelfstandig mee om te gaan. Je kunt dat een zwaardere straf noemen dan 1 dag de potloden afnemen, maar ik zie het zelf meer als een voorzorgsmaatregel om herhaling te voorkomen. Een niet-gerelateerde straf bedenken die een flinke indruk maakt zoals geen tv mogen kijken, een week geen snoep of naar de kamer gestuurd worden om te bereiken dat een impulsieve peuter niet meer op de muur tekent vind ik minder zinnig.snorriemorrie schreef: ↑01-08-2018 17:34Hier ligt het aan de context. Gebeuren dit soort dingen praktisch dagelijks, dan maakt potloden afpakken en schoonmaken blijkbaar niet voldoende indruk en dan zou ik toch echt een straf gaan bedenken die wél indruk maakt
woensdag 1 augustus 2018 om 19:35
Dat zeg ik toch niet. Ik blijf gewoon herhalen.snorriemorrie schreef: ↑01-08-2018 17:59Tsja, hier zou dat betekenen dat bepaalde ongewenste gedragingen gewoon blijven doorgaan. Daar heb ik geen zin in, Dus dan worden de gevolgen zwaarder, tot het punt waarop hij wél ophoudt met het gedrag. Fijn dat jouw kinderen blijkbaar wél direct ophouden met onwenselijk gedrag, mijne doet dat pas als hij écht last heeft van de consequenties. Niet altijd overigens, maar soms wel.
Misschien hebben jouw kinderen geleerd pas op te houden als er straf komt.
woensdag 1 augustus 2018 om 19:36
Precies wat ik bedoel.nicole123 schreef: ↑01-08-2018 19:22Ik zou bij herhaaldelijk op de muur tekenen de potloden voor langere tijd opbergen of alleen onder begeleiding laten tekenen. Blijkbaar is het kind nog te klein/impulsief om er goed zelfstandig mee om te gaan. Je kunt dat een zwaardere straf noemen dan 1 dag de potloden afnemen, maar ik zie het zelf meer als een voorzorgsmaatregel om herhaling te voorkomen. Een niet-gerelateerde straf bedenken die een flinke indruk maakt zoals geen tv mogen kijken, een week geen snoep of naar de kamer gestuurd worden om te bereiken dat een impulsieve peuter niet meer op de muur tekent vind ik minder zinnig.
woensdag 1 augustus 2018 om 19:42
Eens, hoewel wij ondanks onze 'pick your battles' nog best wat te stellen hebben met ze. Vooral met de interactie tussen hen, ze zitten helaas in een fase waarin ze elkaar veelvuldig de hersens inslaan. Wordt wel weer beter, ik hoor het veel om me heen over kinderen van 3 en 5.Xanthan schreef: ↑01-08-2018 18:18Mwao, ik heb een buitengewoon temperamentvolle peuter van 3. Wij straffen nooit en hebben ook zelden ruzie met ons kind en hij is voor zijn karakter behoorlijk rustig en onder controle. Mensen met methoden zoals TO en Moemoe zouden 24/7 ellende met hem hebben.
Een hoop heeft te maken met voorbereiden, sensitief zijn, duidelijk zijn en vooral: redelijk naar de leeftijd. Waarom niet je peuter haar schoentjes aantrekken ondanks dat ze het zelf kan? Waarom je peuter dingen laten eten die het niet lust? Waarom niet uitleggen waarom en hoe? Denken dat ze wel straf en sorry zeggen snappen en niet de uitleg dat broer verdriet heeft als peuter de tekening bekrast? Dat snappen ze prima.
Heel veel ouders zoeken ook echt vaak ruzie met hun peuter omdat ze bang zijn dat ze anders verwend/onopgevoed/niks eten/weetikwat zijn op hun 18e. Terwijl dat helemaal niet zo werkt bij peuters.
Die schoenen vind ik een lastig dingetje. Ik wil om dat soort dingen geen continue strijd en die voeren we dan ook niet, maar als het aan dochter ligt dan zijn we echt haar slaafjes (wheeeeh mijn potlood is gevallen, wheeeh ik kan mijn schoenen niet aantrekken, wheeeh ik kan de deur niet openkrijgen, wheeeh je moet me de trap opdragen, etc). Dus bij diverse dingen zeggen we toch dat ze het maar zelf moet doen of doen we het alleen als ze normaal aan ons vraagt of we haar willen helpen ipv het schreeuwend te eisen (en dat kan ze dan vervolgens heel goed). De omstandigheden spelen daarbij ook nog een rol: als ze moe en hongerig uit het kdv komt dan help ik haar vaak sowieso even met haar schoenen, dan heeft het geen enkele zin om haar het zelf per se te laten doen want dan komt er enkel strijd van en leert ze er echt niks van. Maar als ze gewoon lekker in haar vel zit maar te gemakzuchtig is om even zelf haar potlood op te rapen, dan is het jammer voor haar, maar dan kan ik er vanaf mijn stoel ook niet bij en heeft ze twee benen en twee armen om het ding zelf op te rapen.
nicole123 wijzigde dit bericht op 01-08-2018 21:31
5.72% gewijzigd
woensdag 1 augustus 2018 om 21:56
nicole123 schreef: ↑01-08-2018 19:42Eens, hoewel wij ondanks onze 'pick your battles' nog best wat te stellen hebben met ze. Vooral met de interactie tussen hen, ze zitten helaas in een fase waarin ze elkaar veelvuldig de hersens inslaan. Wordt wel weer beter, ik hoor het veel om me heen over kinderen van 3 en 5.
Die schoenen vind ik een lastig dingetje. Ik wil om dat soort dingen geen continue strijd en die voeren we dan ook niet, maar als het aan dochter ligt dan zijn we echt haar slaafjes (wheeeeh mijn potlood is gevallen, wheeeh ik kan mijn schoenen niet aantrekken, wheeeh ik kan de deur niet openkrijgen, wheeeh je moet me de trap opdragen, etc). Dus bij diverse dingen zeggen we toch dat ze het maar zelf moet doen of doen we het alleen als ze normaal aan ons vraagt of we haar willen helpen ipv het schreeuwend te eisen (en dat kan ze dan vervolgens heel goed). De omstandigheden spelen daarbij ook nog een rol: als ze moe en hongerig uit het kdv komt dan help ik haar vaak sowieso even met haar schoenen, dan heeft het geen enkele zin om haar het zelf per se te laten doen want dan komt er enkel strijd van en leert ze er echt niks van. Maar als ze gewoon lekker in haar vel zit maar te gemakzuchtig is om even zelf haar potlood op te rapen, dan is het jammer voor haar, maar dan kan ik er vanaf mijn stoel ook niet bij en heeft ze twee benen en twee armen om het ding zelf op te rapen.
Maar dat is toch ook prima? Ik zeg niet dat je altijd mee moet veren met wat het kind wil. Het gaat er volgens mij om hoevaak je iets verwacht van een kind en met welke leeftijd, onder welke omstandigheden (zoals je zelf ook aangeeft), hóe je het inkleedt, wat je zegt en hoe je vervolg geeft aan een hysterische peuterbui die eventueel volgt.
Dat bepaalt allemaal of je 24/7 een huilend en rumoerig kind hebt waar de hele buurt van mee kan genieten, of niet.
Ik zie echt mensen die de hele dag op hun kind zitten “nee, Jantje, doe niet, dat mag niet, ophouden, niet duwen, weg bij die oven, niet met de kleurtjes, ga eens rustig spelen, oh pas op, voorzichtig, nee, dat kan je best zelf, nee je krijgt geen...”.
Zonder uitleg, humor, zonder vrolijkheid, zonder timing en vooraankondiging. Constant gezeur van zo’n ouder terwijl een kind gewoon aan het ontdekken is. Alsof het kind een last is in plaats van een zegen.
Doodvermoeiend. Als ik zo’n kind was zou ik ook de hele dag huilen.
woensdag 1 augustus 2018 om 22:55
Ik ben zelf niet zo heel goed in sorry zeggen, maar ik laat wel in mijn gedrag merken dat ik iets vervelend vond, door het een volgende keer anders te doen.
Mijn kinderen kunnen allebei heel goed sorry zeggen, echt gemeend ook, maar vervolgens lukt het ze vaak niet om dan een volgende keer hun gedrag te veranderen.
Mijn motto was dan ook: je moet geen sorry zeggen, je moet sorry doen.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 1 augustus 2018 om 23:01
Hier kijk ik bij vervelend gedrag inderdaad vaak eerst op de klok en bedenk wanneer er voor het laatst gegeten is. Scheelt 9 van de 10 keer veel gedoe.Xanthan schreef: ↑01-08-2018 18:23Oh, en vergeet honger, dorst en moe niet.. als die van mij constant vervelend gedrag vertoont en hypersensitief is omdat de banaan breekt/vork 2milimeter naar links ligt. Dan ga ik er niet eens op in maar vraag ik of hij honger heeft en dan geef ik snel wat te eten, desnoods een beker melk als niks goed is of de hysterie te groot. Heel vaak helpt dat tegen de prikkelbaarheid. Als de ergste honger eraf is.
woensdag 1 augustus 2018 om 23:16
Ik heb niet alles geleden maar jeetje wat een perfecte pedagogische ouders zijn er hier!
De mijne krijgen zeker wel straf in de zin van “ geen digitale wereld”
“ na het eten niet buiten spelen”
Of “ mobieltje op de kast dit weekend”
Uitleggen doen we ook, de eerste keer, tweede keer ook nog wel maar daarna verwacht ik toch wel dat je weer met 14 jaar dat de afspraak is geen mobieltje stiekem meenemen als het bedtijd is. Dan gaat mobieltje toch echt het weekend op de kast.
Hij neemt hem niet meer mee overigens.
Keek daarna youtube op de nintendo ds in bed... gevolg wifi eruit savonds.
Soms helpt alleen uitleggen niet.
En soms moeten ze gewoon luisteren en is nee gewoon nee en behoeft dat niet altijd speciale uitleg. Gewoon niet doen , klaar.
Maar goed ik zal wel ouderwets zijn
De mijne krijgen zeker wel straf in de zin van “ geen digitale wereld”
“ na het eten niet buiten spelen”
Of “ mobieltje op de kast dit weekend”
Uitleggen doen we ook, de eerste keer, tweede keer ook nog wel maar daarna verwacht ik toch wel dat je weer met 14 jaar dat de afspraak is geen mobieltje stiekem meenemen als het bedtijd is. Dan gaat mobieltje toch echt het weekend op de kast.
Hij neemt hem niet meer mee overigens.
Keek daarna youtube op de nintendo ds in bed... gevolg wifi eruit savonds.
Soms helpt alleen uitleggen niet.
En soms moeten ze gewoon luisteren en is nee gewoon nee en behoeft dat niet altijd speciale uitleg. Gewoon niet doen , klaar.
Maar goed ik zal wel ouderwets zijn
woensdag 1 augustus 2018 om 23:57
Tamtam83 schreef: ↑01-08-2018 23:16Ik heb niet alles geleden maar jeetje wat een perfecte pedagogische ouders zijn er hier!
De mijne krijgen zeker wel straf in de zin van “ geen digitale wereld”
“ na het eten niet buiten spelen”
Of “ mobieltje op de kast dit weekend”
Uitleggen doen we ook, de eerste keer, tweede keer ook nog wel maar daarna verwacht ik toch wel dat je weer met 14 jaar dat de afspraak is geen mobieltje stiekem meenemen als het bedtijd is. Dan gaat mobieltje toch echt het weekend op de kast.
Hij neemt hem niet meer mee overigens.
Keek daarna youtube op de nintendo ds in bed... gevolg wifi eruit savonds.
Soms helpt alleen uitleggen niet.
En soms moeten ze gewoon luisteren en is nee gewoon nee en behoeft dat niet altijd speciale uitleg. Gewoon niet doen , klaar.
Maar goed ik zal wel ouderwets zijn
Jij hebt het over een 14-jarige, ik over peuter/kleuter.
En mobiel inleveren of wifi uit als hij tegen de afspraak in mee naar bed wordt genomen lijkt me volstrekt logisch?? Niks anders dan bij een peuter: als je er niet mee om kan gaan dan ben je er blijkbaar niet aan toe en verdwijnt het weer even uit beeld. Of het nou over kleurkrijtjes gaat of mobieltjes, ik zie het verschil niet. Is dat straffen of kind uit een situatie halen waar hij niet mee om kan gaan?.
Je doet alsof je een ouderwetse straffer bent terwijl je hetzelfde doet als de ouders hier die niet straffen?
Alleen dat uitleggen zou ik wel doen. Kleine moeite en je geeft iemand van 14 daarmee wel het gevoel dat hij serieus genomen wordt.
donderdag 2 augustus 2018 om 00:14
Waarom mag het mobieltje niet mee? Als hij te laat gaat slapen heeft hij er zelf last van de volgende dag.
Ik straf eigenlijk nooit. Toen ze klein waren pakte ik wel eens iets af, maar dat was dan om dat voorwerp veilig te stellen en niet als straf. Regels heb ik eigenlijk ook niet, afgezien van de normale fatsoensregels en omgangsvorm. Gaat best, het zijn geen ongeleide projectielen, ze zijn beleefd en voorkomend. Alleen niet zo meegaand
Ik straf eigenlijk nooit. Toen ze klein waren pakte ik wel eens iets af, maar dat was dan om dat voorwerp veilig te stellen en niet als straf. Regels heb ik eigenlijk ook niet, afgezien van de normale fatsoensregels en omgangsvorm. Gaat best, het zijn geen ongeleide projectielen, ze zijn beleefd en voorkomend. Alleen niet zo meegaand
donderdag 2 augustus 2018 om 02:35
Ik bedoel met dat laatste dat gewoon nee ook een antwoord is. Dat ik het nu over een 14 jarige heb is gewoon een voorbeeldje van wat hier laatst gebeurde.Xanthan schreef: ↑01-08-2018 23:57Jij hebt het over een 14-jarige, ik over peuter/kleuter.
En mobiel inleveren of wifi uit als hij tegen de afspraak in mee naar bed wordt genomen lijkt me volstrekt logisch?? Niks anders dan bij een peuter: als je er niet mee om kan gaan dan ben je er blijkbaar niet aan toe en verdwijnt het weer even uit beeld. Of het nou over kleurkrijtjes gaat of mobieltjes, ik zie het verschil niet. Is dat straffen of kind uit een situatie halen waar hij niet mee om kan gaan?.
Je doet alsof je een ouderwetse straffer bent terwijl je hetzelfde doet als de ouders hier die niet straffen?
Alleen dat uitleggen zou ik wel doen. Kleine moeite en je geeft iemand van 14 daarmee wel het gevoel dat hij serieus genomen wordt.
Onze 8 jarigen zou precies hetzelfde gebeuren.
Hier hebben ze het over kleuters/peuters. Nou ja daar heb ik er ook wat van.
Als de ene zijn jongere broertje duwt dan zeg ik dat dat niet mag. Dat dat pijn doet. Doet hij het weer dan gaat hij in zijn stoel. Na vijf minuten haal ik hem eruit , doet hij het dan weer ga ik echt niet weer uitleggen en waarschuwen. Hop weer in de stoel en dan er voorlopig maar niet uit even.
Met 7 kinderen word er hier elke dag wel een straf gegeven lijkt soms wel. Ik ga geen wel of niet discussie aan met kinderen over waarom iets wel of niet mag van mij. Ze weten het vaak dondersgoed waarom. Nee is gewoon nee. Luister je niet heeft dat gevolgen.
Vanaf een bepaalde leeftijd mag verwacht worden dat ze weten wat wel en niet mag.
donderdag 2 augustus 2018 om 02:59
donderdag 2 augustus 2018 om 06:28
Deed mijn zoon ook, zichzelf straf geven. Nu niet meer. Nu is alles mijn schuld. Dan ligt hij in divahouding als een verlepte Joan Collins op de bank en beweert doodleuk dat als ik wil dat hij zijn bord in de vaatwasser zet, ik dat beter had moeten uitleggen. Bord op aanrecht zetten valt volgens hem ook onder ‘opruimen’. En “Oh, je nagellak is van die teen eraf”.
donderdag 2 augustus 2018 om 08:07
Valt wel mee hoor, ik kleun ook wel eens mis. Het minder regels weer hebben hoe minder ik hoef te handhaven, dat is wel een heel bewuste keuze. En kinderen de logische gevolgen laten ervaren van het niet nakomen van afspraken zorgt er ook voor dat ze alledrie ongeveer gelijk behandeld worden.
De mijne krijgen zeker wel straf in de zin van “ geen digitale wereld”
“ na het eten niet buiten spelen”
Of “ mobieltje op de kast dit weekend”
Het moderne 'pak slaag', toepasbaar op elke vorm van overtreding van de regels.
Uitleggen doen we ook, de eerste keer, tweede keer ook nog wel maar daarna verwacht ik toch wel dat je weer met 14 jaar dat de afspraak is geen mobieltje stiekem meenemen als het bedtijd is. Dan gaat mobieltje toch echt het weekend op de kast.
Hij neemt hem niet meer mee overigens.
Keek daarna youtube op de nintendo ds in bed... gevolg wifi eruit savonds.
Daar heb je jezelf dan toch ook mee? Of andere kinderen in het gezin zodra het niet meer om de oudste gaat? Bij elke regel of maatregel die wij willen invoeren denken we van te voren na over de gevolgen. Elke regel moet passen voor alle kinderen en toepasbaar zijn op langere termijn. Regels worden dus nooit in boosheid bedacht en ingevoerd, ook dat is een heel bewuste keuze
Soms helpt alleen uitleggen niet.
En soms moeten ze gewoon luisteren en is nee gewoon nee en behoeft dat niet altijd speciale uitleg. Gewoon niet doen , klaar.
Maar goed ik zal wel ouderwets zijn
Eens! Ik probeer dan wel altijd razendsnel te bedenken of mijn nee wel helemaal terecht is.
donderdag 2 augustus 2018 om 10:29
Ik denk (nog steeds) dat het vooral een kwestie van formulering is. Het verschil wat eerder genoemd werd tussen gevolg & straf valt bij mij beide onder de noemer 'straf'. Dat straf het beste werkt door de consequentie te laten ervaren lijkt me logisch, maar maakt het in mijn ogen niet minder 'straf'. Het voorbeeld van koud eten als je te laat aanschuift en het daarom afgekoeld is (de gevolgen van je actie ervaren) noem ik 'straf'. Het is helemaal niet leuk om in plaats van warm, koud avondeten weg te moeten werken weet ik uit ervaring en ik vond het wel degelijk een straf.
Ook is enkel de gevolgen laten ervaren om grenzen duidelijk te maken niet altijd mogelijk. Als mijn peuter wederom probeert zijn handjes tegen de hete ovenruit te zetten, krijgt hij een time-out straf. Hem de gevolgen van zijn actie laten ervaren is in zo'n geval geen optie. Hij zou er of brandwonden aan overhouden, of de oven staat uit waardoor het geen enkel gevolg heeft en dus geen nut. Het resultaat van zijn actie is dat hij iets moet doen wat hij niet leuk vind = straf.
Whoever said "Out of sight, out of mind" never had a spider disappear in their bedroom.
donderdag 2 augustus 2018 om 10:36
Ouders zijn tegenwoordig te soft voor hun kinderen. Daarom luisteren ze allemaal niet. Ik heb nog geen kinderen maar ben wel een gastouder bij een gezin thuis en daar geef ik de kinderen gewoon straf hoor . Niet willen luisteren, ga dan maar naar je kamer en kom dan maar terug als je weer normaal kunt doen. Wat is daar mis mee?! Ik snap het allemaal niet tegenwoordig.
donderdag 2 augustus 2018 om 10:38
EnglishmaninNewYork schreef: ↑02-08-2018 10:29Ik denk (nog steeds) dat het vooral een kwestie van formulering is. Het verschil wat eerder genoemd werd tussen gevolg & straf valt bij mij beide onder de noemer 'straf'. Dat straf het beste werkt door de consequentie te laten ervaren lijkt me logisch, maar maakt het in mijn ogen niet minder 'straf'. Het voorbeeld van koud eten als je te laat aanschuift en het daarom afgekoeld is (de gevolgen van je actie ervaren) noem ik 'straf'. Het is helemaal niet leuk om in plaats van warm, koud avondeten weg te moeten werken weet ik uit ervaring en ik vond het wel degelijk een straf.
Ook is enkel de gevolgen laten ervaren om grenzen duidelijk te maken niet altijd mogelijk. Als mijn peuter wederom probeert zijn handjes tegen de hete ovenruit te zetten, krijgt hij een time-out straf. Hem de gevolgen van zijn actie laten ervaren is in zo'n geval geen optie. Hij zou er of brandwonden aan overhouden, of de oven staat uit waardoor het geen enkel gevolg heeft en dus geen nut. Het resultaat van zijn actie is dat hij iets moet doen wat hij niet leuk vind = straf.
Straf is in mijn ogen altijd iets dat 'verzonnen' is om dicipline af te dwingen. Zoals strafregels op school, vroeg naar bed voor een brutale mond etc.
En inderdaad met peuters moet je bij zulke dingen als de hete oven het kind niet de gevolgen laten ervaren. Maar dat kan op meer manieren. Het handje er samen dicht bij houden zodat kind weet wat 'heet' betekent kan ook!
