Psyche
alle pijlers
Dagbehandeling
vrijdag 28 december 2007 om 17:29
Nu ik voor de zoveelste keer bij bij de psycholoog op de deur heb geklopt, heb ik als behandeladvies gekregen om in dagbehandeling te gaan.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
vrijdag 29 augustus 2008 om 16:02
Hallo allemaal,
Ik ben sinds 2 weken met een deeltijd behandeling bezig voor een borderline persoonlijkheid stoornis. Ik heb ook meegeschreven over dit topic. Een van de meiden die daar schrijft, attendeerde mij op dit topic.
Ik zal proberen in het kort te vertellen wie ik ben enzo...
Ik ben 27 jaar en ik woon sinds 3,5 jaar in een gezellig appartementje midden in de stad.
Toen ik 14 jaar was, ben ik voor het eerst bij een psycholoog geweest. Ik had boulimia.
Ik ben 2 jaar bij deze mevrouw geweest. Na 2 jaar ben ik bij een andere mevrouw gegaan voor een periode van een half jaar en daar kwam uit dat ik nogal "last" heb van negatieve impulsiviteit.
In de loop der jaren ging het steeds minder goed met me. Op mijn 18de ben ik op kamers gegaan in een andere stad waar ik ging studeren, maar ik was dood ongelukkig daar. Iedere zondag als mijn vader me naar het station bracht zat ik te huilen in de auto, vreselijk vond ik dat.
In die jaren ben ik ontzettend veel aangekomen. Alles was ik aan het weg-eten. Binge eating. 5 jaar geleden heb ik maagverkleining gehad. Ben 40 kilo afgevallen en voel me nu wel wat beter.
Ik werkte toen in de horeca en was echt een werkpaard. Maar na de ingreep ben ik te snel weer gaan werken, waardoor ik flauw viel.
Uiteindelijk viel ik steeds vaker flauw, wat resulteerde in straatvrees en andere angsten.
Heb toen 5 maanden in een kliniek gezeten voor angst en dwangstoornissen.
Na die 5 maanden heb ik voor het eerst contact gehad met het ggz. Ik kwam bij een mannelijke therapeut. Ik heb bij hem VERS training gehad omdat ik "trekken zou hebben van borderline" Die training was heel fijn.
Ik heb toen voor het eerst een relatie gekregen, maar ik was steeds zo negatief over mezelf en over onze relatie dat ik hem continu heb zitten testen. Er waren ook echt dingen die hij niet "goed" deed. Maar uiteindelijk ging de relatie na 2 jaar uit. Ik leerde vervolgens nog geen maand later een andere jongen kennen via mijn broer en na 2 maanden kregen we een relatie. Ik was altijd zo panisch, zo bang hem te verliezen. Ik liet zo goed al alles vallen voor hem. Ik leefde voor hem.
Een half jaar geleden heb ik iets meegemaakt, waardoor ik weer niet lekker in mn vel kwam te zitten en heb me ingeschreven weer bij het ggz.
Intussen is deze relatie ook beindigd door hem. Ik mis hem gigantisch en ik hield voor het eerst van mijn leven van iemand en durfde dat ook echt te uitten. Ik wil hem heel graag terug, maar dat vertel ik mss allemaal nog wel een keer.
Ik ben dus nu twee weken bezig met de therapie en we werken in een groep van 8 mensen. Het is fijn om die herkenning te zien bij anderen. Ik ga iedere ma-woe-do van 0900 tot 1530 er heen. De rest van de week houdt ik me bezig met oppassen bij 2 schatjes van kinderen en mn vrienden zien.
Ik hoop hier wat te kunnen leren van jullie en dingen met jullie te delen!
Liefs, meisje
Ik ben sinds 2 weken met een deeltijd behandeling bezig voor een borderline persoonlijkheid stoornis. Ik heb ook meegeschreven over dit topic. Een van de meiden die daar schrijft, attendeerde mij op dit topic.
Ik zal proberen in het kort te vertellen wie ik ben enzo...
Ik ben 27 jaar en ik woon sinds 3,5 jaar in een gezellig appartementje midden in de stad.
Toen ik 14 jaar was, ben ik voor het eerst bij een psycholoog geweest. Ik had boulimia.
Ik ben 2 jaar bij deze mevrouw geweest. Na 2 jaar ben ik bij een andere mevrouw gegaan voor een periode van een half jaar en daar kwam uit dat ik nogal "last" heb van negatieve impulsiviteit.
In de loop der jaren ging het steeds minder goed met me. Op mijn 18de ben ik op kamers gegaan in een andere stad waar ik ging studeren, maar ik was dood ongelukkig daar. Iedere zondag als mijn vader me naar het station bracht zat ik te huilen in de auto, vreselijk vond ik dat.
In die jaren ben ik ontzettend veel aangekomen. Alles was ik aan het weg-eten. Binge eating. 5 jaar geleden heb ik maagverkleining gehad. Ben 40 kilo afgevallen en voel me nu wel wat beter.
Ik werkte toen in de horeca en was echt een werkpaard. Maar na de ingreep ben ik te snel weer gaan werken, waardoor ik flauw viel.
Uiteindelijk viel ik steeds vaker flauw, wat resulteerde in straatvrees en andere angsten.
Heb toen 5 maanden in een kliniek gezeten voor angst en dwangstoornissen.
Na die 5 maanden heb ik voor het eerst contact gehad met het ggz. Ik kwam bij een mannelijke therapeut. Ik heb bij hem VERS training gehad omdat ik "trekken zou hebben van borderline" Die training was heel fijn.
Ik heb toen voor het eerst een relatie gekregen, maar ik was steeds zo negatief over mezelf en over onze relatie dat ik hem continu heb zitten testen. Er waren ook echt dingen die hij niet "goed" deed. Maar uiteindelijk ging de relatie na 2 jaar uit. Ik leerde vervolgens nog geen maand later een andere jongen kennen via mijn broer en na 2 maanden kregen we een relatie. Ik was altijd zo panisch, zo bang hem te verliezen. Ik liet zo goed al alles vallen voor hem. Ik leefde voor hem.
Een half jaar geleden heb ik iets meegemaakt, waardoor ik weer niet lekker in mn vel kwam te zitten en heb me ingeschreven weer bij het ggz.
Intussen is deze relatie ook beindigd door hem. Ik mis hem gigantisch en ik hield voor het eerst van mijn leven van iemand en durfde dat ook echt te uitten. Ik wil hem heel graag terug, maar dat vertel ik mss allemaal nog wel een keer.
Ik ben dus nu twee weken bezig met de therapie en we werken in een groep van 8 mensen. Het is fijn om die herkenning te zien bij anderen. Ik ga iedere ma-woe-do van 0900 tot 1530 er heen. De rest van de week houdt ik me bezig met oppassen bij 2 schatjes van kinderen en mn vrienden zien.
Ik hoop hier wat te kunnen leren van jullie en dingen met jullie te delen!
Liefs, meisje
vrijdag 29 augustus 2008 om 16:14
zaterdag 30 augustus 2008 om 11:37
zaterdag 30 augustus 2008 om 13:12
Hoi meiden!
Ik heb mezelf weer aangemeld bij het GGZ. In eerste instantie voor een uurtje in de week, maar toen het uitging met mijn vriend, zat ik er wel zo doorheen, dat ik dat aan had gegeven bij de intake. Zou tijdens die intake gaan aangeven dat ik een uur in de week wilde gaan, maar nadat het uitging en die mevrouw begon over een deeltijd behandeling, ben ik daar maar voor gegaan.
Ik heb in die kliniek gezeten omdat ik na mijn maagverkleining vaak flauw viel, kreeg ik straatvrees. Gedurende mijn opname in die kliniek moest ik weer leren vertrouwen op mezelf en oefeningen doen als alleen lopen. De eerste weken van de uitgang naar een bankje 20 meter verder en dat werd uiteindelijk met de week ietsje meer. Nu doe ik alles weer. Alleen drukke discotheken vermijd ik nog. Ook moet ik altijd wegkunnen, dus ik ga niet zo snel op stap in een vreemde stad of de persoon met wie ik er ben, kent mijn verhaal en vindt het niet erg als ik eerder weg wil.
Die opname was in Lent. Kliniek Overwaal. Op internet is er een site van, moet je maar even googlen Tinkeldel!
Ik moest op zondagavond er heen en op vrijdag 1700 mocht ik naar huis voor het weekend. Ook waren er mensen die er full time zaten.
Ik zat in een groep van 6 mensen en kreeg verschillende groeps en individuele therapie.
Je eet met zn allen en iedereen heeft zijn eigen slaapkamer, met wc en douche. s'avonds mag je doen waar je zin in hebt. Na een tijdje durfde ik weer wat meer en gingen we Nijmegen in om uit eten te gaan of wat te gaan drinken. Je moest wel altijd om 00:00 binnen zijn.
Tinkeldel, als je vragen hebt, moet je ze maar even stellen, want ik kan uren praten over mijn opname en ik weet niet precies wat je wilt weten! Ik hoor het wel!
Ik zal zo eens al jullie berichten gaan lezen, om te kijken waarom jullie hier schrijven!
Liefs, meisje
Ik heb mezelf weer aangemeld bij het GGZ. In eerste instantie voor een uurtje in de week, maar toen het uitging met mijn vriend, zat ik er wel zo doorheen, dat ik dat aan had gegeven bij de intake. Zou tijdens die intake gaan aangeven dat ik een uur in de week wilde gaan, maar nadat het uitging en die mevrouw begon over een deeltijd behandeling, ben ik daar maar voor gegaan.
Ik heb in die kliniek gezeten omdat ik na mijn maagverkleining vaak flauw viel, kreeg ik straatvrees. Gedurende mijn opname in die kliniek moest ik weer leren vertrouwen op mezelf en oefeningen doen als alleen lopen. De eerste weken van de uitgang naar een bankje 20 meter verder en dat werd uiteindelijk met de week ietsje meer. Nu doe ik alles weer. Alleen drukke discotheken vermijd ik nog. Ook moet ik altijd wegkunnen, dus ik ga niet zo snel op stap in een vreemde stad of de persoon met wie ik er ben, kent mijn verhaal en vindt het niet erg als ik eerder weg wil.
Die opname was in Lent. Kliniek Overwaal. Op internet is er een site van, moet je maar even googlen Tinkeldel!
Ik moest op zondagavond er heen en op vrijdag 1700 mocht ik naar huis voor het weekend. Ook waren er mensen die er full time zaten.
Ik zat in een groep van 6 mensen en kreeg verschillende groeps en individuele therapie.
Je eet met zn allen en iedereen heeft zijn eigen slaapkamer, met wc en douche. s'avonds mag je doen waar je zin in hebt. Na een tijdje durfde ik weer wat meer en gingen we Nijmegen in om uit eten te gaan of wat te gaan drinken. Je moest wel altijd om 00:00 binnen zijn.
Tinkeldel, als je vragen hebt, moet je ze maar even stellen, want ik kan uren praten over mijn opname en ik weet niet precies wat je wilt weten! Ik hoor het wel!
Ik zal zo eens al jullie berichten gaan lezen, om te kijken waarom jullie hier schrijven!
Liefs, meisje
zaterdag 30 augustus 2008 om 16:01
@Meisje, welkom hier! Hopelijk heb je wat aan dit topic, ik wel in ieder geval.
@tinkeldel,
Hopelijk heb je een leuke vakantie gehad. Sunny was degene die nog thuis woont en hierdoor belemmert wordt in de therapie en niet ik, maar je had ook zoveel bij te lezen na je vakantie.
@Appeltje,
Vervelend dat het niet goed gaat met je. Je hebt helemaal gelijk om nu even naar de luchtige topics te gaan en denk dat de meeste dit wel doen in echt zware tijden.
Ben weer terug van vakantie. Ben enorm moe, en kijk uit naar maandag. Ben er echt weer aan toe om verder te gaan met de therapie. Ben er tenslotte 2 weken uitgeweest.
@tinkeldel,
Hopelijk heb je een leuke vakantie gehad. Sunny was degene die nog thuis woont en hierdoor belemmert wordt in de therapie en niet ik, maar je had ook zoveel bij te lezen na je vakantie.
@Appeltje,
Vervelend dat het niet goed gaat met je. Je hebt helemaal gelijk om nu even naar de luchtige topics te gaan en denk dat de meeste dit wel doen in echt zware tijden.
Ben weer terug van vakantie. Ben enorm moe, en kijk uit naar maandag. Ben er echt weer aan toe om verder te gaan met de therapie. Ben er tenslotte 2 weken uitgeweest.
anoniem_65946 wijzigde dit bericht op 30-08-2008 16:05
Reden: vergat echt de helft
Reden: vergat echt de helft
% gewijzigd
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zaterdag 30 augustus 2008 om 17:02
Hoi allemaal,
Ik heb het de laatste tijd ook ontzettend zwaar. Ik heb wel de berichten gelezen, maar had geen kracht om te reageren. Ik was (en nu nog steeds) erg leeg.
Afgelopen week is de diagnose depressie echt gegeven. Dat wist ik eigenlijk al veel langer, maar ik heb het altijd heel hard ontkent. Wel fijn dat het opgemerkt is, maar niet leuk dat die diagnose gesteld moet worden. Nog steeds wil ik niet aan de medicatie.
Vanmorgen was ik zo in paniek dat ik de kliniek gebeld heb, maar ik was bijna alleen maar aan het huilen en heb niet uit kunnen leggen hoe ik mij voel. Wel heb ik om medicatie gevraagd. Maar de verpleegkundige vond het waarschijnlijk niet erg genoeg om mij direct door te verwijzen naar een arts. het advies was: Koop een boek of een handwerkje en ga iets doen om je gedachten af te leiden.
Tja, hier werd ik alleen nog maar meer overstuur van. Na het huilen voelde ik mij alleen maar leeg. Nog steeds.
Helaas heb ik geen PMT omdat ik bij de Antroposofen zit, maar euritmie. De oefeningen vind ik erg simpel en kan ik in principe hier thuis doen, maar ik erger mij al tijdens de therapie aan de simpelheid van de oefeningen.
Bovendien heb ik werkelijk nergens zin in.
@appel, sterkte met alles!
Probeer zoveel mogelijk aan te geven dat je het moeilijk vindt om te praten. Maar ik weet dat ook dat ontzettend moeilijk kan zijn!
Tijdens de groepstherapie werd mij een extra individueel gesprek aangeboden. Naar mijn idee heb ik geantwoord dat ik dat wel wil, maar later stelde de zorgcoordinator de vraag aan mij waarom ik daar niet op in gegaan ben.......
Iedereen die weer terug is van vakantie: Welkom terug! Soms is het ook goed om er even tussenuit te zijn, ook al gaat niet alles goed. Je neemt je problemen toch ook mee op vakantie.
Welkom op dit topic onzeker meisje.
Hoe heb je de eerste periode in de deeltijd ervaren? Heb je het idee dat je er iets aan gaat hebben?
Ik heb het de laatste tijd ook ontzettend zwaar. Ik heb wel de berichten gelezen, maar had geen kracht om te reageren. Ik was (en nu nog steeds) erg leeg.
Afgelopen week is de diagnose depressie echt gegeven. Dat wist ik eigenlijk al veel langer, maar ik heb het altijd heel hard ontkent. Wel fijn dat het opgemerkt is, maar niet leuk dat die diagnose gesteld moet worden. Nog steeds wil ik niet aan de medicatie.
Vanmorgen was ik zo in paniek dat ik de kliniek gebeld heb, maar ik was bijna alleen maar aan het huilen en heb niet uit kunnen leggen hoe ik mij voel. Wel heb ik om medicatie gevraagd. Maar de verpleegkundige vond het waarschijnlijk niet erg genoeg om mij direct door te verwijzen naar een arts. het advies was: Koop een boek of een handwerkje en ga iets doen om je gedachten af te leiden.
Tja, hier werd ik alleen nog maar meer overstuur van. Na het huilen voelde ik mij alleen maar leeg. Nog steeds.
Helaas heb ik geen PMT omdat ik bij de Antroposofen zit, maar euritmie. De oefeningen vind ik erg simpel en kan ik in principe hier thuis doen, maar ik erger mij al tijdens de therapie aan de simpelheid van de oefeningen.
Bovendien heb ik werkelijk nergens zin in.
@appel, sterkte met alles!
Probeer zoveel mogelijk aan te geven dat je het moeilijk vindt om te praten. Maar ik weet dat ook dat ontzettend moeilijk kan zijn!
Tijdens de groepstherapie werd mij een extra individueel gesprek aangeboden. Naar mijn idee heb ik geantwoord dat ik dat wel wil, maar later stelde de zorgcoordinator de vraag aan mij waarom ik daar niet op in gegaan ben.......
Iedereen die weer terug is van vakantie: Welkom terug! Soms is het ook goed om er even tussenuit te zijn, ook al gaat niet alles goed. Je neemt je problemen toch ook mee op vakantie.
Welkom op dit topic onzeker meisje.
Hoe heb je de eerste periode in de deeltijd ervaren? Heb je het idee dat je er iets aan gaat hebben?
zaterdag 30 augustus 2008 om 20:15
@Ikbenik:
Oeps foutje! Ik kan af en toe helemaal verstrooid zijn.
Maandag is mijn eerste therapie dag weer na de vakantie en ik zie er eigenlijk best wel een beetje tegenop. Dat heb ik tot nu toe nog nooit gehad. Ik ben altijd heel erg bang dat er dan van alles en nog wat is veranderd is in de tussentijd en dat ze er met z'n allen achter zijn gekomen dat het veel leuker is zonder mij. Lekker reële gedachten dus allemaal.
Hebben jullie trouwens tijdens de vakantie ook veel stof gekregen om mee verder te gaan? Er is bij mij zoveel gebeurt en duidelijk geworden dat ik me voorlopig niet verveel.
Onzekermeisje: ik heb een gegeneraliseerde angststoornis, maar het is volgens mij niet ernstig als wat jij omschrijft. Ik zal eens een keer op die site kijken, maar ik moet zeggen dat de behandelmogelijkheden nog niet op zijn.
JoJootje en Appel: Sterkte en ik hoop dat het snel weer wat beter gaat.
Oeps foutje! Ik kan af en toe helemaal verstrooid zijn.
Maandag is mijn eerste therapie dag weer na de vakantie en ik zie er eigenlijk best wel een beetje tegenop. Dat heb ik tot nu toe nog nooit gehad. Ik ben altijd heel erg bang dat er dan van alles en nog wat is veranderd is in de tussentijd en dat ze er met z'n allen achter zijn gekomen dat het veel leuker is zonder mij. Lekker reële gedachten dus allemaal.
Hebben jullie trouwens tijdens de vakantie ook veel stof gekregen om mee verder te gaan? Er is bij mij zoveel gebeurt en duidelijk geworden dat ik me voorlopig niet verveel.
Onzekermeisje: ik heb een gegeneraliseerde angststoornis, maar het is volgens mij niet ernstig als wat jij omschrijft. Ik zal eens een keer op die site kijken, maar ik moet zeggen dat de behandelmogelijkheden nog niet op zijn.
JoJootje en Appel: Sterkte en ik hoop dat het snel weer wat beter gaat.
zaterdag 30 augustus 2008 om 20:23
@Tinkedel
Ach dat verstrooid zijn kan ik wel herkennen hoor.
En ook de onzekerheid over de groep bij terugkomst. Niet zozeer dat ze het leuker vonden zonder mij (zal ook best kunnen) maar meer of er geen mensen ineens weg zijn gegaan (2 mensen hadden aangegeven zich niet op hun paats te voelen in de groep) of dat er mensen gestart zijn en ik hun begin gemist heb.
En inderdaad veel meegemaakt op de vakantie die weer goede therapie stof zijn. Ik merkte zeker de eerste dagen dat ik best een terugva had en behoorlijk in een depressie zat, maar ik ben er anders mee omgegaan dan normaal. Naar mijn idee op een meer effectieve manier. Zo heb ik het aangegeven naar mijn vriend toe en heb mijn rust genomen en ben soms met activiteiten niet mee gegaan en gewoon lekker een boek gaan lezen. Ook dingen die minder goed zijn gegaan en waar ik weer mee aan de slag kan gaan.
Ach dat verstrooid zijn kan ik wel herkennen hoor.
En ook de onzekerheid over de groep bij terugkomst. Niet zozeer dat ze het leuker vonden zonder mij (zal ook best kunnen) maar meer of er geen mensen ineens weg zijn gegaan (2 mensen hadden aangegeven zich niet op hun paats te voelen in de groep) of dat er mensen gestart zijn en ik hun begin gemist heb.
En inderdaad veel meegemaakt op de vakantie die weer goede therapie stof zijn. Ik merkte zeker de eerste dagen dat ik best een terugva had en behoorlijk in een depressie zat, maar ik ben er anders mee omgegaan dan normaal. Naar mijn idee op een meer effectieve manier. Zo heb ik het aangegeven naar mijn vriend toe en heb mijn rust genomen en ben soms met activiteiten niet mee gegaan en gewoon lekker een boek gaan lezen. Ook dingen die minder goed zijn gegaan en waar ik weer mee aan de slag kan gaan.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zaterdag 30 augustus 2008 om 21:20
Wat fijn dat je dan naar je vriend toe kan. Ik kan dat ook wel, maar vanuit mezelf niet. Ik heb heel erg veel moeite met me kwetsbaar opstellen tegen over hem. In de groep heb ik daar geen moeite, maar er buiten wel.
De eerste dagen ging nog wel aardig, als ik gespannen was kon ik er goed mee omgaan. Maar op een gegeven moment werd het gewoon wat te veel. Toen kreeg behoorlijke stemmingswisseling (boos/chagrijnig/verdrietig) en ik was continu gespannen, sliep ook bijna niet meer.
Ik baal er wel flink van, ik had me voor genomen om eens een keer te genieten van de vakantie. Dat is het eerste deel aardig gelukt, maar daarna niet meer.
De eerste dagen ging nog wel aardig, als ik gespannen was kon ik er goed mee omgaan. Maar op een gegeven moment werd het gewoon wat te veel. Toen kreeg behoorlijke stemmingswisseling (boos/chagrijnig/verdrietig) en ik was continu gespannen, sliep ook bijna niet meer.
Ik baal er wel flink van, ik had me voor genomen om eens een keer te genieten van de vakantie. Dat is het eerste deel aardig gelukt, maar daarna niet meer.
zondag 31 augustus 2008 om 19:27
@Jojootje:
soms schrijf jij bepaalde dingen zo op, dat ik het ook zo zou hebben geschreven! Zo herkenbaar. Bijvoorbeeld wat je verteld over die depressie.
Gaat nog steeds niet goed met me. Voel me ontzettend rot en ik probeer vanalles om mijn gedachten te verzetten en het gepieker te stoppen. Niets helpt, zou het liefst heel de dag op bed liggen.
Heb deze week een fijn gesprek gehad met mijn vriend. Dat was echt nodig, heb het de laatste tijd een beetje te ver laten komen met niet praten laat ik maar zeggen....
Ik zit ook met een ander probleem. Wij gaan eind oktober twee weken op vakantie met een hele groep. Ik heb hier niet zo'n zin in. Ik denk dat het ook niet goed voor me zal zijn. De enige reden waarom ik zou gaan is voor mijn vriend. Hij kijkt ontzettend uit naar deze vakantie, en ik vind dat hij het verdiend heeft. Hij laat de keus van wel of niet gaan aan mij over. Hij zegt dat ik moet kiezen, en hij achter mijn keuze zal staan.
De therapeuten van de dagbehandeling hebben het advies gegeven niet te gaan.
Dus nu lijkt het wel duidelijk enken jullie...... Nou niet dus. ik weet niet wat ik moet doen. Als ik het hier met anderen over heb zeggen ze allemaal, vriend moet aan jou denken en jij aan jezelf. Klopt, hebben ze helemaal gelijk in! Dat weet ik.
Maar toch vind ik het een moeilijke keuze..... Ook geef ik door het annuleren van die vakantie voor mijn gevoel aan dat ik het niet meer kan.... begrijpen jullie wat ik bedoel? Kan het moeilijk omschrijven....
Moeilijke keuze dus. Ik heb mezelf nog een week gegeven om te beslissen.
voor jullie allemaal een en ik zal snel reageren op jullie reacties. Gaat me nu niet meer lukken denk ik....
veel liefs Appeltje
soms schrijf jij bepaalde dingen zo op, dat ik het ook zo zou hebben geschreven! Zo herkenbaar. Bijvoorbeeld wat je verteld over die depressie.
Gaat nog steeds niet goed met me. Voel me ontzettend rot en ik probeer vanalles om mijn gedachten te verzetten en het gepieker te stoppen. Niets helpt, zou het liefst heel de dag op bed liggen.
Heb deze week een fijn gesprek gehad met mijn vriend. Dat was echt nodig, heb het de laatste tijd een beetje te ver laten komen met niet praten laat ik maar zeggen....
Ik zit ook met een ander probleem. Wij gaan eind oktober twee weken op vakantie met een hele groep. Ik heb hier niet zo'n zin in. Ik denk dat het ook niet goed voor me zal zijn. De enige reden waarom ik zou gaan is voor mijn vriend. Hij kijkt ontzettend uit naar deze vakantie, en ik vind dat hij het verdiend heeft. Hij laat de keus van wel of niet gaan aan mij over. Hij zegt dat ik moet kiezen, en hij achter mijn keuze zal staan.
De therapeuten van de dagbehandeling hebben het advies gegeven niet te gaan.
Dus nu lijkt het wel duidelijk enken jullie...... Nou niet dus. ik weet niet wat ik moet doen. Als ik het hier met anderen over heb zeggen ze allemaal, vriend moet aan jou denken en jij aan jezelf. Klopt, hebben ze helemaal gelijk in! Dat weet ik.
Maar toch vind ik het een moeilijke keuze..... Ook geef ik door het annuleren van die vakantie voor mijn gevoel aan dat ik het niet meer kan.... begrijpen jullie wat ik bedoel? Kan het moeilijk omschrijven....
Moeilijke keuze dus. Ik heb mezelf nog een week gegeven om te beslissen.
voor jullie allemaal een en ik zal snel reageren op jullie reacties. Gaat me nu niet meer lukken denk ik....
veel liefs Appeltje
zondag 31 augustus 2008 om 21:50
Wat een lastige keuze Appel. Ik moet naar aanleiding van mijn vakantie wel zeggen dat ik het in deze periode erg zwaar vond om op vakantie te gaan. Ik denk dat dat nog erger kan worden als je er ook nog tegen op ziet.
Ik kan je niet echt advies geven, maar hoop dat je er voor jezelf uit kunt komen.
Dat je zegt dat het dan lijkt alsof je dan niet meer aan kan, dat snap ik niet helemaal. Ik heb misschien een voorbeeld van mezelf, ik weet niet of dat er op lijkt. Ik heb thuis medicijnen liggen waar ik 'vrolijk' van kan worden. Ik gebruik ze niet, maar wil ze ook niet naar de apotheek brengen. Dan lijkt het net alsof ik er niet af kan blijven en lijk ik dus zwak. Bedoel je dat een beetje?
Ik kan je niet echt advies geven, maar hoop dat je er voor jezelf uit kunt komen.
Dat je zegt dat het dan lijkt alsof je dan niet meer aan kan, dat snap ik niet helemaal. Ik heb misschien een voorbeeld van mezelf, ik weet niet of dat er op lijkt. Ik heb thuis medicijnen liggen waar ik 'vrolijk' van kan worden. Ik gebruik ze niet, maar wil ze ook niet naar de apotheek brengen. Dan lijkt het net alsof ik er niet af kan blijven en lijk ik dus zwak. Bedoel je dat een beetje?
maandag 1 september 2008 om 09:06
dat is een beetje wat ik bedoel Tinkeldel.
Ik weet dat het niet goed met me gaat. Ik heb dat voor een deel ook wel geaccepteerd. Ik ben sinds kort ook eerlijk tegenover mensen die geinteresseerd zijn, ik vertel ze dat ik therapie volg. Verder niet inhoudelijk, gewoon dat het niet zo goed met me gaat en dat ik die therapie nodig heb om er weer bovenop te komen. Verder niet wat de eventuele diagnose is of wat er allemaal gebeurd is. Gewoon een beetje luchtig.
Maar als ik die vakantie annuleer, is het heel duidelijk dat dat niet voor niets is. Dat het echt niet goed gaat. Dan word het duidelijk voor anderen maar ook voor mezelf. Het voelt als een grote stap, als toegeven. En inderdaad als zwak voelen.
Moest vandaag ook werken, maar heb me ziek gemeld. Trek het even niet, zit er doorheen.
Ik werk op dit moment drie halve dagen per week. Maar het voelde vanochtend gewoon niet goed. Voel me raar. Alsof ik er even niet bij ben ofzo. Het van een afstandje bekijk. Word gek van het gepieker en de afschuwelijke gedachten die rondspoken in mijn hoofd. Krijg het gewoon niet rustig, wat ik ook probeer.
Ga zomaar even een stuk wandelen met mijn puppie. Die ligt hier uitgeteld naast me.
Ik weet dat het niet goed met me gaat. Ik heb dat voor een deel ook wel geaccepteerd. Ik ben sinds kort ook eerlijk tegenover mensen die geinteresseerd zijn, ik vertel ze dat ik therapie volg. Verder niet inhoudelijk, gewoon dat het niet zo goed met me gaat en dat ik die therapie nodig heb om er weer bovenop te komen. Verder niet wat de eventuele diagnose is of wat er allemaal gebeurd is. Gewoon een beetje luchtig.
Maar als ik die vakantie annuleer, is het heel duidelijk dat dat niet voor niets is. Dat het echt niet goed gaat. Dan word het duidelijk voor anderen maar ook voor mezelf. Het voelt als een grote stap, als toegeven. En inderdaad als zwak voelen.
Moest vandaag ook werken, maar heb me ziek gemeld. Trek het even niet, zit er doorheen.
Ik werk op dit moment drie halve dagen per week. Maar het voelde vanochtend gewoon niet goed. Voel me raar. Alsof ik er even niet bij ben ofzo. Het van een afstandje bekijk. Word gek van het gepieker en de afschuwelijke gedachten die rondspoken in mijn hoofd. Krijg het gewoon niet rustig, wat ik ook probeer.
Ga zomaar even een stuk wandelen met mijn puppie. Die ligt hier uitgeteld naast me.
maandag 1 september 2008 om 12:19
@appel, acceptatie is een lastig proces. Tegen de tijd dat je het geaccepteerd hebt, gaat het misschien zelfs weer iets beter met je
Ik bedoel het eigenlijk als grapje, maar ik merk in een keer bij mijzelf op dat door acceptatie juist een klein deel van het gevecht tegen het gevoel dat het niet goed gaat, juist een stap de goede richting is. Met werkelijke acceptatie komt ook het besef dat het anders moet. Zonder strijd tegen de acceptatie gaat het proces om weer beter te worden ietsjes makkelijker.
Het is niet iets wat van de ene op de andere dag gaat.
Maar ik merk bij mijzelf een soort gelatenheid, het is zoals het is. Maar ik schrik ook weer van mijn eigen onverschilligheid hierin, dus kom ik weer in verzet.
Jij hebt hierin al heel duidelijk de eerste stap genomen om het aan je omgeving te vertellen. Dat vind ik heel knap van je!
Voor jezelf stel je ook een grens dat als het niet gaat om je toch ziek te melden.
Dat zijn ook al stapjes richting acceptatie dat het niet goed met je gaat! Kan je dat ook op die manier voelen?
Maar de beslissing om wel of niet op vakantie te gaan moet je zelf nemen.
Wat zijn je voors en tegens om wel en niet te gaan.
Heb jij dat ook dat echt werkelijk ieder besluit ontzettend moeilijk is? Alleen al het idee dat er een besluit genomen moet worden?
Het is heel erg cliche, maar van wandelen word je rustiger en dat doet je soms erg goed! Het is wel goed dat je een puppie hebt, door zijn speelsheid te zien kan je vrolijk worden. Het dwingt je ook om er op uit te moeten. Hij moet namelijk dagelijks uitgelaten worden.
Al voelt bij mij alles wat ik doe erg leeg.
Vanmiddag moet ik werken (van 13.00 uur tot 18.00 uur). Ik wil eigenlijk helemaal niet. Maar dat is "het grote niet willen" waar ik mee worstel. Ik wil helemaal niks meer. Bij alles wat ik ga of moet doen, ga ik met mijzelf de strijd om het toch te gaan doen. Terwijl mijn gevoel niks meer wil.
Goed, ik zie wel hoe het vanmiddag gaat.
@tink, je hebt dus medicatie, maar je gebruikt het kennelijk niet. Waarom eigenlijk niet?
Waarschijnlijk gaat de zorgcoordinator morgen wel beginnen over medicatie voor mij. Zeker na mijn actie van afgelopen zaterdag. Ik zie daar als een berg tegenop.
Maar ik weet dat er wat moet gaan veranderen. Op deze manier gaat het niet langer. Al voel ik mij niet meer zo zwaar en paniekerig als afgelopen zaterdag. Maar ik voel mij wel heel erg moe van alles.
Tijdens de vorige evaluatie werd al gezegd dat de therapie wel erg zwaar voor mij is en dat als dat niet veranderd er naar een andere oplossing gezocht moet worden.
Vorige week heb ik drie keer (ik ben twee dagen in therapie) een gesprek gehad met de zorgcoordinator omdat het niet goed gaat. Ik ben echt bang dat ik de groep uit moet, maar ik weet ook niet goed wat het alternatief kan zijn. Over twee weken word ik gevalueerd.
Dat heeft ook voor een deel te maken dat het niet goed lukt om te praten in de groep.
Het houdt mij heel erg bezig en ik merk dat het denken daar aan heel veel verdriet oproept.
Ik bedoel het eigenlijk als grapje, maar ik merk in een keer bij mijzelf op dat door acceptatie juist een klein deel van het gevecht tegen het gevoel dat het niet goed gaat, juist een stap de goede richting is. Met werkelijke acceptatie komt ook het besef dat het anders moet. Zonder strijd tegen de acceptatie gaat het proces om weer beter te worden ietsjes makkelijker.
Het is niet iets wat van de ene op de andere dag gaat.
Maar ik merk bij mijzelf een soort gelatenheid, het is zoals het is. Maar ik schrik ook weer van mijn eigen onverschilligheid hierin, dus kom ik weer in verzet.
Jij hebt hierin al heel duidelijk de eerste stap genomen om het aan je omgeving te vertellen. Dat vind ik heel knap van je!
Voor jezelf stel je ook een grens dat als het niet gaat om je toch ziek te melden.
Dat zijn ook al stapjes richting acceptatie dat het niet goed met je gaat! Kan je dat ook op die manier voelen?
Maar de beslissing om wel of niet op vakantie te gaan moet je zelf nemen.
Wat zijn je voors en tegens om wel en niet te gaan.
Heb jij dat ook dat echt werkelijk ieder besluit ontzettend moeilijk is? Alleen al het idee dat er een besluit genomen moet worden?
Het is heel erg cliche, maar van wandelen word je rustiger en dat doet je soms erg goed! Het is wel goed dat je een puppie hebt, door zijn speelsheid te zien kan je vrolijk worden. Het dwingt je ook om er op uit te moeten. Hij moet namelijk dagelijks uitgelaten worden.
Al voelt bij mij alles wat ik doe erg leeg.
Vanmiddag moet ik werken (van 13.00 uur tot 18.00 uur). Ik wil eigenlijk helemaal niet. Maar dat is "het grote niet willen" waar ik mee worstel. Ik wil helemaal niks meer. Bij alles wat ik ga of moet doen, ga ik met mijzelf de strijd om het toch te gaan doen. Terwijl mijn gevoel niks meer wil.
Goed, ik zie wel hoe het vanmiddag gaat.
@tink, je hebt dus medicatie, maar je gebruikt het kennelijk niet. Waarom eigenlijk niet?
Waarschijnlijk gaat de zorgcoordinator morgen wel beginnen over medicatie voor mij. Zeker na mijn actie van afgelopen zaterdag. Ik zie daar als een berg tegenop.
Maar ik weet dat er wat moet gaan veranderen. Op deze manier gaat het niet langer. Al voel ik mij niet meer zo zwaar en paniekerig als afgelopen zaterdag. Maar ik voel mij wel heel erg moe van alles.
Tijdens de vorige evaluatie werd al gezegd dat de therapie wel erg zwaar voor mij is en dat als dat niet veranderd er naar een andere oplossing gezocht moet worden.
Vorige week heb ik drie keer (ik ben twee dagen in therapie) een gesprek gehad met de zorgcoordinator omdat het niet goed gaat. Ik ben echt bang dat ik de groep uit moet, maar ik weet ook niet goed wat het alternatief kan zijn. Over twee weken word ik gevalueerd.
Dat heeft ook voor een deel te maken dat het niet goed lukt om te praten in de groep.
Het houdt mij heel erg bezig en ik merk dat het denken daar aan heel veel verdriet oproept.
maandag 1 september 2008 om 15:16
Jeetje Appel, dat je nu alweer (of nog steeds?) aan het werk bent. Dat vind ik wel heel heftig. Ik heb de eerste periode heel rustig aan gedaan, en langzaam opgebouwd. Ik zou niet weten waar ik op dat moment die energie vandaan had moeten halen.
Als je je vakantie annuleert, zou het misschien ook erg prettig kunnen dat mensen dan zien dat het echt niet goed met je gaat? Ik ben zelf erg goed in bagatelliseren, maar uiteindelijk heb je jezelf er mee. Het kan natuurlijk ook wat openheid en ruimte geven om wat meer te delen.
JoJootje: Ik heb Diazepam in huis. Dit heb ik ongeveer 2 jaar geleden gekregen als spier ontspanner toen ik migraine-aanvallen had. Dit was toen een noodoplossing. Ik heb ze dus eigenlijk in huis omdat ze over zijn (eigenlijk nog een doosje vol). Ze liggen al 2 jaar ongebruikt in de kast, volgend jaar zijn ze over datum. Ik heb af en toe overwogen om er eens één te nemen om me even goed te voelen. Maar dat heb ik (gelukkig) nooit gedaan, dan is het hek van de dam.
Als je je vakantie annuleert, zou het misschien ook erg prettig kunnen dat mensen dan zien dat het echt niet goed met je gaat? Ik ben zelf erg goed in bagatelliseren, maar uiteindelijk heb je jezelf er mee. Het kan natuurlijk ook wat openheid en ruimte geven om wat meer te delen.
JoJootje: Ik heb Diazepam in huis. Dit heb ik ongeveer 2 jaar geleden gekregen als spier ontspanner toen ik migraine-aanvallen had. Dit was toen een noodoplossing. Ik heb ze dus eigenlijk in huis omdat ze over zijn (eigenlijk nog een doosje vol). Ze liggen al 2 jaar ongebruikt in de kast, volgend jaar zijn ze over datum. Ik heb af en toe overwogen om er eens één te nemen om me even goed te voelen. Maar dat heb ik (gelukkig) nooit gedaan, dan is het hek van de dam.
maandag 1 september 2008 om 17:40
@Tink, ik begrijp het niet helemaal. Je hebt de medicatie in huis (welliswaar om een andere reden gekregen) maar je gebruikt het niet. Wat bedoel je precies met "dan is het hek van de dam"?
Dus in feite gebruik je nu geen medicatie. Waarom niet?
Tot aan de start van de deeltijd heb ik mijn volledige uren gewerkt. Nadat ik van start gegaan ben, ben ik de twee dagen dat ik in therapie ging minder gaan werken. Maar de rest ben ik wel blijven doen.
Nu merk ik dat ik moeite heb om mijn werk na de zomervakantie (ik ben alle schoolvakanties vrij) weer op te pakken. Hierdoor loop ik steeds meer achter met het werk. Nog meer taken overdragen aan mijn collega's kan niet. Het zijn mijn activiteiten en de daarbij horende taken.
Zoals vanmiddag heb ik wel het een en ander gedaan en toen ik eenmaal er in zat heb ik wat meer kunnen doen. Toch is het halverwege een beetje op, er zijn nog dingen die ik moet doen. Dat ga ik strakjes doen.
Ik wil vanavond beginnen met de natuurgidsencursus in mijn gemeente. Hiervoor heb ik de cursus ongeveer 1/3 gedaan in een andere gemeente. Maar ik zie er best wel tegenop om nieuwe mensen te leren kennen, mijzelf groot te houden in de nieuwe groep etc.
Aankomende woensdag ben ik jarig. Mijn vriend en ik wonen niet samen. Hij heeft er nooit aan gedacht!
Ik ben heel erg boos en teleurgesteld dat hij er niet uit zichzelf opkomt dat ik jarig ben!
Wel heeft hij het de hele tijd over het cabaretfestival dat vrienden komend weekend organiseren in het bos hier in de buurt. Hij wil daar gaan helpen en woensdagavond al beginnen.......
Ik ben daar boos over geworden. Maar hij weet ook niet hoe het afgelopen weekend en het weekend daarvoor ging.
Dus in feite gebruik je nu geen medicatie. Waarom niet?
Tot aan de start van de deeltijd heb ik mijn volledige uren gewerkt. Nadat ik van start gegaan ben, ben ik de twee dagen dat ik in therapie ging minder gaan werken. Maar de rest ben ik wel blijven doen.
Nu merk ik dat ik moeite heb om mijn werk na de zomervakantie (ik ben alle schoolvakanties vrij) weer op te pakken. Hierdoor loop ik steeds meer achter met het werk. Nog meer taken overdragen aan mijn collega's kan niet. Het zijn mijn activiteiten en de daarbij horende taken.
Zoals vanmiddag heb ik wel het een en ander gedaan en toen ik eenmaal er in zat heb ik wat meer kunnen doen. Toch is het halverwege een beetje op, er zijn nog dingen die ik moet doen. Dat ga ik strakjes doen.
Ik wil vanavond beginnen met de natuurgidsencursus in mijn gemeente. Hiervoor heb ik de cursus ongeveer 1/3 gedaan in een andere gemeente. Maar ik zie er best wel tegenop om nieuwe mensen te leren kennen, mijzelf groot te houden in de nieuwe groep etc.
Aankomende woensdag ben ik jarig. Mijn vriend en ik wonen niet samen. Hij heeft er nooit aan gedacht!
Ik ben heel erg boos en teleurgesteld dat hij er niet uit zichzelf opkomt dat ik jarig ben!
Wel heeft hij het de hele tijd over het cabaretfestival dat vrienden komend weekend organiseren in het bos hier in de buurt. Hij wil daar gaan helpen en woensdagavond al beginnen.......
Ik ben daar boos over geworden. Maar hij weet ook niet hoe het afgelopen weekend en het weekend daarvoor ging.
maandag 1 september 2008 om 18:50
maandag 1 september 2008 om 19:59
Uiteindelijk ben ik vanavond niet naar de eerste les van de natuurgidsencursus gegaan. Ik weet niet zo goed wat ik wil. Maar volgens mij weet ik het wel, maar kan ik het nu gewoon even niet. Probleem is dat het wel een cursus is voor bijna 2 jaar.
Morgenochtend heb ik een gesprek met de zorgcoordinator, volgende week donderdag heb ik een gesprek met de therapeut. Ik moet nu zo snel mogelijk een afspraak maken met de psychiater voor medicatie.
Morgenavond komt mijn vriend.........
Morgenochtend heb ik een gesprek met de zorgcoordinator, volgende week donderdag heb ik een gesprek met de therapeut. Ik moet nu zo snel mogelijk een afspraak maken met de psychiater voor medicatie.
Morgenavond komt mijn vriend.........
maandag 1 september 2008 om 20:08
@Appel; Over de vakantiekeuze. Ik heb dat ook met veel dingen gehad. Bijvoorbeeld niet mee gaan naar verjaardag ofzo. Als ik dan mij voorstelde niet te gaan, voelde dat in eerste instantie helemaal niet goed, ik liet mijn vriend zitten, de rest van de mensen enz enz. Dus wilde ik toch de keuze maken om wel te gaan. Toen ik dit in deeltijd besprak zeiden de therapeuten juist dat omdat ik iets nieuws deed, iets nieuws probeerde door eens niet mee te gaan naar verjaardag, dat in eerste instantie nog helemaal niet fijn voelde. Het was immers vreemd, onwennig. Echter, toen ik toch niet ging, en de verjaardag daarna ook niet enz, toen begon het te wennen, en begon ik mij er goed bij te voelen. En nu denk ik gewoon; ik wil niet, dus ik ga niet. En ben er trots op dat ik dat nu zo kan beleven. Wat ik maar wil zeggen; ga niet mee, en verwacht nog niet dat het gelijk lekker aanvoelt. Dat komt wel, nadat je het je meer eigen hebt gemaakt.
En wat bij mij ook steeds gezegd werd; je kan er pas echt wat mee als je toegeeft dat je depressief (of wat dan ook) bent. Dan kan je pas echt werken aan je herstel. Dus annuleer die vakantie maar, het gaat ook niet goed met je. Zo...en dan kan je nu gaan werken aan je herstel! Succes meis!
@Tink,waarom gebruik je ze dan niet? "het hek van de dam" ben je bang voor verslaving of..?
@Jojootje, wat ontzettend kl*te dat je misschien uit de groep moet. Ik hoop echt voor je dat het niet hoeft..
@ allen, kom op hé, jullie kunnen het!
En wat bij mij ook steeds gezegd werd; je kan er pas echt wat mee als je toegeeft dat je depressief (of wat dan ook) bent. Dan kan je pas echt werken aan je herstel. Dus annuleer die vakantie maar, het gaat ook niet goed met je. Zo...en dan kan je nu gaan werken aan je herstel! Succes meis!
@Tink,waarom gebruik je ze dan niet? "het hek van de dam" ben je bang voor verslaving of..?
@Jojootje, wat ontzettend kl*te dat je misschien uit de groep moet. Ik hoop echt voor je dat het niet hoeft..
@ allen, kom op hé, jullie kunnen het!
maandag 1 september 2008 om 21:23
Ik heb inmiddels geen migraine aanvallen meer. Ik heb die medicijnen toen twee dagen gebruikt, en omdat ik er iets te vrolijk van werd en ze iets te fijn vond ben ik er toen mee gestopt.
Ik ben toen daarna aan de anti-depressiva gegaan (voor mijn angsten).
De enige reden waarom ik de Diazepam wilde gebruiken was als drugs (het is echt een geestverruimend middel...ik was serieus in de hemel). Dat deed mij uiteindelijk inzien dat als ik die pilletjes zo nodig had om me even goed te voelen, dat het dan misschien helemaal niet zo goed met me ging als ik deed geloven. Ik ben dus in therapie gegaan.
Ik gebruik dus geen medicijnen. Ik kan op zich redelijk functioneren zonder medicijnen. Ik denk ook niet dat medicijnen iets op zullen lossen voor mij. Mijn vorige ervaring met AD was dat ik er enorm gevoelloos van werd, en daar heb ik juist helemaal niks aan. Die angsten kan ik ook beter bij de bron aanpakken, in plaats van er iets overheen schuiven. Ik heb voor mijn angsten al regelmatig gevraagd om medicijnen, maar dit wordt iedere keer afgeraden. En ik ben het daar dan ook wel mee eens. Maar als je in paniek bent wil je er wel eens vanaf.
Met hek van de dam bedoel ik inderdaad de kans op verslaving. Ik hebt het effect na 2 dagen gezien, en dat was wat mij betreft voldoende. Ik moet zeggen dat ik niet veel alcohol drink, maar als ik het doe is ook om me goed te voelen.
JoJootje: Wat ontzettend rot van je verjaardag. Dat lijkt me zo naar. Ik maak van te voren altijd hints zodat mijn vriend niks vergeet, maar op advies van de therapie moet ik daar nou mee stoppen. Ben benieuwd of hij de belangrijke dagen onthoud. Gaan jullie nu nog iets leuks doen?
Ik ben toen daarna aan de anti-depressiva gegaan (voor mijn angsten).
De enige reden waarom ik de Diazepam wilde gebruiken was als drugs (het is echt een geestverruimend middel...ik was serieus in de hemel). Dat deed mij uiteindelijk inzien dat als ik die pilletjes zo nodig had om me even goed te voelen, dat het dan misschien helemaal niet zo goed met me ging als ik deed geloven. Ik ben dus in therapie gegaan.
Ik gebruik dus geen medicijnen. Ik kan op zich redelijk functioneren zonder medicijnen. Ik denk ook niet dat medicijnen iets op zullen lossen voor mij. Mijn vorige ervaring met AD was dat ik er enorm gevoelloos van werd, en daar heb ik juist helemaal niks aan. Die angsten kan ik ook beter bij de bron aanpakken, in plaats van er iets overheen schuiven. Ik heb voor mijn angsten al regelmatig gevraagd om medicijnen, maar dit wordt iedere keer afgeraden. En ik ben het daar dan ook wel mee eens. Maar als je in paniek bent wil je er wel eens vanaf.
Met hek van de dam bedoel ik inderdaad de kans op verslaving. Ik hebt het effect na 2 dagen gezien, en dat was wat mij betreft voldoende. Ik moet zeggen dat ik niet veel alcohol drink, maar als ik het doe is ook om me goed te voelen.
JoJootje: Wat ontzettend rot van je verjaardag. Dat lijkt me zo naar. Ik maak van te voren altijd hints zodat mijn vriend niks vergeet, maar op advies van de therapie moet ik daar nou mee stoppen. Ben benieuwd of hij de belangrijke dagen onthoud. Gaan jullie nu nog iets leuks doen?
dinsdag 2 september 2008 om 08:02
@ Jojootje: heel veel sterkte in deze kl*te tijd!!! Ik denk aan je!
@ tinkeldel: ook voor jou veel sterkte natuurlijk! Zeg,die diazepam. Kun je die niet per postduif naar mij sturen?? Heb er echt behoefte aan!!! Gewoon af en toe rust, ontspanning. Weg met die afschuwelijke gedachten en vreselijke onrust in mijn hoofd!
Ik slik nu een AD, en verlang soms echt naar een rustgevend iets. Ik durf dit alleen niet aan te geven in de groep.
En dat moet want zolang ik in de voorbereidingsgroep zit heb ik geen individuele gesprekken met psychiater.
Ga nu naar therapie.
liefs..
@ tinkeldel: ook voor jou veel sterkte natuurlijk! Zeg,die diazepam. Kun je die niet per postduif naar mij sturen?? Heb er echt behoefte aan!!! Gewoon af en toe rust, ontspanning. Weg met die afschuwelijke gedachten en vreselijke onrust in mijn hoofd!
Ik slik nu een AD, en verlang soms echt naar een rustgevend iets. Ik durf dit alleen niet aan te geven in de groep.
En dat moet want zolang ik in de voorbereidingsgroep zit heb ik geen individuele gesprekken met psychiater.
Ga nu naar therapie.
liefs..
dinsdag 2 september 2008 om 15:47
Hihi, sorry maar ik stuur het niet door. Ik moet zeggen dat ik er zelf echt heel voorzichtig mee ben. Sowieso houd ik niet van al die chemische rommel in mijn lijf, ben nogal terughoudend in medicijngebruik. En met kalmerings-medicijnen ga ik helemaal niet lichtvaardig om. Ik zou het denk ik echt aangeven in de groep.
Ik heb vanmorgen een gesprek met mijn behandelaar gehad om te vragen naar relatie gesprekken met mijn vriend. Ik kan heel moeilijk met hem communiceren en heb vooral moeite om me kwetsbaar naar hem op te stellen. Ik heb hier gelukkig toestemming voor gekregen.
Ik zit nu over de helft van de therapie en begin hem eigenlijk al behoorlijk te knijpen. Ik ben zo bang dat ik niet voldoende gedaan heb en dat ik nog helemaal niet klaar ben om straks te vertrekken. Ik zie het echt met angst en beven aan, voel me nog zo labiel als wat. Ik heb het gevoel dat ik nog helemaal niks bereikt heb.
Ik heb vanmorgen een gesprek met mijn behandelaar gehad om te vragen naar relatie gesprekken met mijn vriend. Ik kan heel moeilijk met hem communiceren en heb vooral moeite om me kwetsbaar naar hem op te stellen. Ik heb hier gelukkig toestemming voor gekregen.
Ik zit nu over de helft van de therapie en begin hem eigenlijk al behoorlijk te knijpen. Ik ben zo bang dat ik niet voldoende gedaan heb en dat ik nog helemaal niet klaar ben om straks te vertrekken. Ik zie het echt met angst en beven aan, voel me nog zo labiel als wat. Ik heb het gevoel dat ik nog helemaal niks bereikt heb.
dinsdag 2 september 2008 om 20:43
Aan allen: weet je dat jullie zo vertrouwd voor mij zijn. Ik ken jullie verhalen. Ondanks dat het een openbaar forum is voelt het wel veilig om met jullie van gedachten te wisselen over de therapie en hoe het allemaal gaat. Tegelijkertijd zijn jullie ook weer zo ver weg.
Iedereen bedankt voor de knuffels en de steun.
@Tink, Hoe reageerd je vriend op het feit dat je in de dagbehandeling zit? Merkt hij het verschil met een poos geleden? Volgens mij iemand hier, of elders op het forum, dat als je in therapie gaat, je relatie met je mee moet veranderen. Ik vind het heel dapper dat je de stap neemt om met je vriend samen te gaan praten. Ervaar je ondanks dat je moeilijk kan communiceren en je niet kwetsbaar durft op te stellen wel steun van je vriend?
Trouwens bij mij in de therapie zeggen mijn mede groepsleden iedere keer weer dat de therapie pas begint als je op de helft bent. De tweede helft schijnt altijd intensiever te zijn.
Is het bij jou ook zo dat als je met deze groep klaar bent dat je door kan naar een andere groep?
Bij mijn instelling is dat namelijk wel het geval.
Boompje is al klaar met de dagbehandeling, wellicht dat zij hier iets over kan zeggen, hoe zij de periode na de dagbehandeling ervaart?
@appel, Je bent toch bijna klaar met de voorbereidingsgroep? Dan kan je door naar de therapiegroep. Is dat direct of moet je eerst wachten totdat er plek voor je is?
Kan je wellicht voor de groep of even na de groep iets zeggen over de medicatie tegen de therapeut? Meer in de trant van napraten, maar dat je vervolgens laat merken dat je het serieus meent? Of dat je een keer extra vroeg komt en alvast het gesprek aangaat met de therapeut over medicatie?
Of is het een psychiater die bij de voorbereidingsgroep zit (bij mij was dat wel het geval een therapeut en de psychiater).
Vanmorgen had ik een gesprek met de zorgcoordinator en zij heeft nog voor vandaag een gesprek geregeld met de psychiater.
Vanmiddag heb ik AD voorgeschreven gekregen, morgen ga ik die ophalen. Maar er is ook een advies voorgeschreven voor een opname. Morgen hoor ik daar meer over. Eventueel het crisisbed.
Iedereen bedankt voor de knuffels en de steun.
@Tink, Hoe reageerd je vriend op het feit dat je in de dagbehandeling zit? Merkt hij het verschil met een poos geleden? Volgens mij iemand hier, of elders op het forum, dat als je in therapie gaat, je relatie met je mee moet veranderen. Ik vind het heel dapper dat je de stap neemt om met je vriend samen te gaan praten. Ervaar je ondanks dat je moeilijk kan communiceren en je niet kwetsbaar durft op te stellen wel steun van je vriend?
Trouwens bij mij in de therapie zeggen mijn mede groepsleden iedere keer weer dat de therapie pas begint als je op de helft bent. De tweede helft schijnt altijd intensiever te zijn.
Is het bij jou ook zo dat als je met deze groep klaar bent dat je door kan naar een andere groep?
Bij mijn instelling is dat namelijk wel het geval.
Boompje is al klaar met de dagbehandeling, wellicht dat zij hier iets over kan zeggen, hoe zij de periode na de dagbehandeling ervaart?
@appel, Je bent toch bijna klaar met de voorbereidingsgroep? Dan kan je door naar de therapiegroep. Is dat direct of moet je eerst wachten totdat er plek voor je is?
Kan je wellicht voor de groep of even na de groep iets zeggen over de medicatie tegen de therapeut? Meer in de trant van napraten, maar dat je vervolgens laat merken dat je het serieus meent? Of dat je een keer extra vroeg komt en alvast het gesprek aangaat met de therapeut over medicatie?
Of is het een psychiater die bij de voorbereidingsgroep zit (bij mij was dat wel het geval een therapeut en de psychiater).
Vanmorgen had ik een gesprek met de zorgcoordinator en zij heeft nog voor vandaag een gesprek geregeld met de psychiater.
Vanmiddag heb ik AD voorgeschreven gekregen, morgen ga ik die ophalen. Maar er is ook een advies voorgeschreven voor een opname. Morgen hoor ik daar meer over. Eventueel het crisisbed.
