Psyche
alle pijlers
Diagnostisch raadsel.
vrijdag 7 juni 2013 om 22:29
Sinds kort zit ik in de psychologische molen.
Voorheen carrière gericht, harde werker, creatief, ontwerpster,manusje van alles, maatschappelijk georiënteerd, coördineer maatschappelijke stages.. 3 studies afgerond, naast fulltime baan in pittige vorm van onderwijs. Ik gaf lezingen met de door mij ontwikkelde onderwijs theorie. (Sloeg heel goed aan.)
Druk met tuinieren en dieren. Tijdens de vakantie een kookboek geschreven. Nu nieuwe studie en laatst mogelijke binnen vakgebied begonnen. Daarnaast was ik inhuurbaar als clown, schminken of body painten. Meeste dingen Zijn allemaal, vanzelf op mijn pad gekomen. Ik sportte ook nog eens extreem veel, zo 12 u per week, liefste marathon training. Tot.... Ik een ongeluk kreeg, mijn knie lag helemaal aan flarden . Daardoor ben ik tot stilstand gekomen. Al die jaren was ik voor zo veel aan het weglopen. In de loop der jaren heb ik boulimia ontwikkeld, een emotie regulatie stoornis, depressiviteit, manische periodes, alcohol misbruik (t.b.v. Het tot rust komen) en ondertussen kon ik naar de buitenwereld perfect over blijven komen, ik leefde naar verwachtingen. Na het ongeluk kwam het besef waar ik mee bezig was, en werd depressiviteit eerst erger, suïcidale buien volgden, serieuze! Slapen deed ik al jaren niet goed, standaard om 4 u wakker en dan maar weer studeren(was ik altijd trots op) nu is dat slapen nog minder, terwijl ik juist doodmoe ben. Ik ben echt op. Ik ben via de huisarts in de molen gekomen. Na het multidisciplinair gesprek gaan de meningen van specialisten van bi polair naar manisch, naar ADHD, hoogbegaafd en borderline. In mijn Epd staat letterlijk diagnostisch raadsel!
Voorheen carrière gericht, harde werker, creatief, ontwerpster,manusje van alles, maatschappelijk georiënteerd, coördineer maatschappelijke stages.. 3 studies afgerond, naast fulltime baan in pittige vorm van onderwijs. Ik gaf lezingen met de door mij ontwikkelde onderwijs theorie. (Sloeg heel goed aan.)
Druk met tuinieren en dieren. Tijdens de vakantie een kookboek geschreven. Nu nieuwe studie en laatst mogelijke binnen vakgebied begonnen. Daarnaast was ik inhuurbaar als clown, schminken of body painten. Meeste dingen Zijn allemaal, vanzelf op mijn pad gekomen. Ik sportte ook nog eens extreem veel, zo 12 u per week, liefste marathon training. Tot.... Ik een ongeluk kreeg, mijn knie lag helemaal aan flarden . Daardoor ben ik tot stilstand gekomen. Al die jaren was ik voor zo veel aan het weglopen. In de loop der jaren heb ik boulimia ontwikkeld, een emotie regulatie stoornis, depressiviteit, manische periodes, alcohol misbruik (t.b.v. Het tot rust komen) en ondertussen kon ik naar de buitenwereld perfect over blijven komen, ik leefde naar verwachtingen. Na het ongeluk kwam het besef waar ik mee bezig was, en werd depressiviteit eerst erger, suïcidale buien volgden, serieuze! Slapen deed ik al jaren niet goed, standaard om 4 u wakker en dan maar weer studeren(was ik altijd trots op) nu is dat slapen nog minder, terwijl ik juist doodmoe ben. Ik ben echt op. Ik ben via de huisarts in de molen gekomen. Na het multidisciplinair gesprek gaan de meningen van specialisten van bi polair naar manisch, naar ADHD, hoogbegaafd en borderline. In mijn Epd staat letterlijk diagnostisch raadsel!
woensdag 12 juni 2013 om 22:25
En als je nou eens niet in die rol stapt als er vrienden langskomen, wat dan? Ergste is dat ze je vrienden niet meer willen zijn, en zeg nou zelf, wil je nou echt iemand als 'vriend' bij wie je niet jezelf kan zijn?
En het aantal baantjes, waarom hier niet gewoon eerlijk zijn? Kost minder energie, en wat maakt het nou uit of wij het wel of niet verstandig vinden? Maar misschien voor de toekomst; vraag die orthopeed de volgende keer hoeveel 'een beetje' dan is, dus of hij bijvoorbeeld 10, 50 of 100 baantjes bedoelt.. Op je eigen oordeel afgaan lijkt me nog een brug te ver.
En het aantal baantjes, waarom hier niet gewoon eerlijk zijn? Kost minder energie, en wat maakt het nou uit of wij het wel of niet verstandig vinden? Maar misschien voor de toekomst; vraag die orthopeed de volgende keer hoeveel 'een beetje' dan is, dus of hij bijvoorbeeld 10, 50 of 100 baantjes bedoelt.. Op je eigen oordeel afgaan lijkt me nog een brug te ver.
woensdag 12 juni 2013 om 22:42
quote:time2change schreef op 12 juni 2013 @ 22:17:
Pff iemand anders ik probeer zo veel, weet niet wat wel of niet goed is, lange leerweg voor mij dit.
Dat weet ik wel time2change en ik snap ook dat je pas op weg bent. Een beginnend bestuurder.
Ik klink misschien wat strengig soms, niet zo bedoeld, maar ik spiegel je alleen maar terug wat mij opvalt en het is aan jou of en wat je daarmee kan en wilt.
Vind je overigens wel eerlijk en kwetsbaar dat je toch bekent meer gezwommen te hebben. Misschien voor jou het leermomentje waarom je naar buiten dan toch iets anders communiceert en wat daarin je drijfveer en motivatie is.
Het zal lastig zijn voor je (want tweede natuur, denk ik), maar probeer eens (een dagje, om te beginnen) niet te benoemen wat je gepresteerd hebt. Wees je daar eens bewust van (mindful zijn) en merk eens wat er met je gebeurt als je het niet doet.
En als je nou de volgende keer weer gaat zwemmen, tel dan eens niet je baantjes, maar focus je tijdens het zwemmen op je lijf en je ademhaling. En hou een lijntje met je knie. Laat die je maar vertellen wanneer het mooi geweest is.
Denk je dat hier nog een pittige dobber (haha we gaan weer symbolisch ) aan hebt. Mooi experimentje wel!
Pff iemand anders ik probeer zo veel, weet niet wat wel of niet goed is, lange leerweg voor mij dit.
Dat weet ik wel time2change en ik snap ook dat je pas op weg bent. Een beginnend bestuurder.
Ik klink misschien wat strengig soms, niet zo bedoeld, maar ik spiegel je alleen maar terug wat mij opvalt en het is aan jou of en wat je daarmee kan en wilt.
Vind je overigens wel eerlijk en kwetsbaar dat je toch bekent meer gezwommen te hebben. Misschien voor jou het leermomentje waarom je naar buiten dan toch iets anders communiceert en wat daarin je drijfveer en motivatie is.
Het zal lastig zijn voor je (want tweede natuur, denk ik), maar probeer eens (een dagje, om te beginnen) niet te benoemen wat je gepresteerd hebt. Wees je daar eens bewust van (mindful zijn) en merk eens wat er met je gebeurt als je het niet doet.
En als je nou de volgende keer weer gaat zwemmen, tel dan eens niet je baantjes, maar focus je tijdens het zwemmen op je lijf en je ademhaling. En hou een lijntje met je knie. Laat die je maar vertellen wanneer het mooi geweest is.
Denk je dat hier nog een pittige dobber (haha we gaan weer symbolisch ) aan hebt. Mooi experimentje wel!
woensdag 12 juni 2013 om 23:13
Ik kom ook even binnenvallen maar ik lees steeds dat je denkt dat mindfullness niets voor je is, maar dat je meer heil ziet in cognitieve therapieën. Dat ben ik niet met je eens. Juist omdat je zegt verbaal zo begaafd te zijn is cognitieve therapie makkelijk om je achter te verschuilen. Je kunt het nl prima verwoorden maar je probleem zit hem in het luisteren naar je lichaam. En je vindt het niets omdat je het niet "kan" dus al je hoge eisen worden getriggerd. Succes met de weg die nog voor je ligt.
woensdag 12 juni 2013 om 23:26
Helemaal eens Parasol. Goeie post!
Een cognitieve 'praat'therapie voelt voor iemand die verbaal vaardig is veel vertrouwder (comfortzone) dan het verbale aspect uitschakelen en het lijf laten spreken. Zolang je 'in je hoofd' zit, hoef je ook niks te voelen en niet geconfronteerd te worden met je pijnpunten. Maar juist hier ligt de winst!
Een cognitieve 'praat'therapie voelt voor iemand die verbaal vaardig is veel vertrouwder (comfortzone) dan het verbale aspect uitschakelen en het lijf laten spreken. Zolang je 'in je hoofd' zit, hoef je ook niks te voelen en niet geconfronteerd te worden met je pijnpunten. Maar juist hier ligt de winst!
donderdag 13 juni 2013 om 22:19
Hallo allemaal,
De adviezen, meedenkers en combi met psycholoog en zelfs mijn fysio zetten me elke keer goed aan het denken.
Ik probeer ook echt hier mee te werken. Momenteel werk ik vooral aan het proberen meer mijn lijf te voelen en te accepteren en wat aardiger voor mezelf te zijn. Tijdens gesprek gister met psych bleek vooral dat ik continu elke gedachte, gevoel enz van mezelf bekritiseer en veroordeel. Tijdens de emdr bleven de verschillende gedachten gewoon naast elkaar bestaan en kwamen er alleen meer bij, het was alsof ik 10 personen was. Voornamelijk was ik boos op mezelf, dit begin ik te herkennen en als patroon te zien. Ik hoorde bijv een kind en een mannen en een vrouwen stem. Was rond 12.00 nabij een basisschool. In gedachten dacht ik: ( naast boosheid om ongeluk, boosheid om mijn reactie,gevoel dat mijnhaar niet goed zat enz enz.) het is een kind van 2á3 jaar, met vader en moeder. Tegelijkertijd werd ik boos omdat ik een vooroordeel had, en dacht ik: foei, vooroordeel, het is "vermoedelijk een kind van 2á3 en het zijn vermoedelijk een vader en moeder" m.a.w. Ik ben in mijn psyche constant in conflict, veroordeel mezelf over alles, zeer kritisch ten opzichte van mijzelf.
En ik voelde al tijdens de "sessie" voor het eerst mijn lijf, ik voelde dat ik onrustig werd, probeerde dat te bedwingen. Vandaag was de fysio er en ervoer ik hetzelfde. Met name als ik de ogen moet sluiten. (Balans oefening ) in mijn buik voel ik een soort van fladderigheid. Dit is een onwijs nieuwe ervaring. En ik begin nu ook meer te accepteren van mezelf. Ik kan nu zelfs zeggen over de verjaardag en het ongeluk: nou ja, het zij zo! Even weer pas op de plaats, ik ben er nog lang niet en het gaat zo als het gaat.
De fysio voelt me zelfs haarfijn aan, aanrakingen van mannen vind ik zeer onprettig, hij merkte dat m.n. Toen ik die balans oefening met ogen dicht moest doen. Hij merkte de onrust, verplaatste zich van achter naar dé zijkant en benoemde dit, hij gaf aan: " volgens mij vind je dit niet prettig" en in plaats van dat ik zei mwoaa valt mee hoor(doorgaan zou ik dat hebben geantwoord) zei ik: inderdaad. En hij gaf ook aan niet meer volgens schema's/tijdsbestek met mijn herstel te willen werken omdat ik dan mezelf weer dingen opleg. Vervolgens vroeg hij of hij in de vervangende auto even mee moest rijden zodat ik daar me veilig over zou voelen. Ik weet op dit moment dat dat een brug te ver is, gewoon even niet rijden is ook prima. En dit gaf ik ook aan.
Dus progress volgens mij.
De adviezen, meedenkers en combi met psycholoog en zelfs mijn fysio zetten me elke keer goed aan het denken.
Ik probeer ook echt hier mee te werken. Momenteel werk ik vooral aan het proberen meer mijn lijf te voelen en te accepteren en wat aardiger voor mezelf te zijn. Tijdens gesprek gister met psych bleek vooral dat ik continu elke gedachte, gevoel enz van mezelf bekritiseer en veroordeel. Tijdens de emdr bleven de verschillende gedachten gewoon naast elkaar bestaan en kwamen er alleen meer bij, het was alsof ik 10 personen was. Voornamelijk was ik boos op mezelf, dit begin ik te herkennen en als patroon te zien. Ik hoorde bijv een kind en een mannen en een vrouwen stem. Was rond 12.00 nabij een basisschool. In gedachten dacht ik: ( naast boosheid om ongeluk, boosheid om mijn reactie,gevoel dat mijnhaar niet goed zat enz enz.) het is een kind van 2á3 jaar, met vader en moeder. Tegelijkertijd werd ik boos omdat ik een vooroordeel had, en dacht ik: foei, vooroordeel, het is "vermoedelijk een kind van 2á3 en het zijn vermoedelijk een vader en moeder" m.a.w. Ik ben in mijn psyche constant in conflict, veroordeel mezelf over alles, zeer kritisch ten opzichte van mijzelf.
En ik voelde al tijdens de "sessie" voor het eerst mijn lijf, ik voelde dat ik onrustig werd, probeerde dat te bedwingen. Vandaag was de fysio er en ervoer ik hetzelfde. Met name als ik de ogen moet sluiten. (Balans oefening ) in mijn buik voel ik een soort van fladderigheid. Dit is een onwijs nieuwe ervaring. En ik begin nu ook meer te accepteren van mezelf. Ik kan nu zelfs zeggen over de verjaardag en het ongeluk: nou ja, het zij zo! Even weer pas op de plaats, ik ben er nog lang niet en het gaat zo als het gaat.
De fysio voelt me zelfs haarfijn aan, aanrakingen van mannen vind ik zeer onprettig, hij merkte dat m.n. Toen ik die balans oefening met ogen dicht moest doen. Hij merkte de onrust, verplaatste zich van achter naar dé zijkant en benoemde dit, hij gaf aan: " volgens mij vind je dit niet prettig" en in plaats van dat ik zei mwoaa valt mee hoor(doorgaan zou ik dat hebben geantwoord) zei ik: inderdaad. En hij gaf ook aan niet meer volgens schema's/tijdsbestek met mijn herstel te willen werken omdat ik dan mezelf weer dingen opleg. Vervolgens vroeg hij of hij in de vervangende auto even mee moest rijden zodat ik daar me veilig over zou voelen. Ik weet op dit moment dat dat een brug te ver is, gewoon even niet rijden is ook prima. En dit gaf ik ook aan.
Dus progress volgens mij.
donderdag 13 juni 2013 om 22:29
Tegelijkertijd weet ik ook dat dit nog een lange weg is, ik herken dan al wel meer gevoel, maar op die momenten(verjaardag, ongeluk, bezoek psych enz) kan ik dat nog niet. Besef en acceptatie komen nu vooral achteraf, maar ik zie dat als eerste stapjes. Mijn vader wil/kan absoluut niet accepteren dat ik nu geen niet de sterke persoon ben die ze graag zien. Ik heb mijn ouders gevraagd om gewoon even te accepteren dat het nu even niet goed gaat. Dit werd een conflict helaas. Ze begrijpen het niet en kunnen het niet werden boos en zeiden" vraag ons niet zwak te zijn" sloeg in mijn ogen helemaal nergens op, was niet eens passend op mijn vraag over acceptatie. Was een goede eyeopener voor mij. Ik ben dan we op dat moment de discussie aangegaan, maar kan dat nu wel naast me neerleggen. Praktisch gezien zijn ze er voor me, verder kunnen ze me nu even niet helpen, het zij zo. Is ook hun opvoeding e.d. geweest.
vrijdag 14 juni 2013 om 22:05
Fijn dat je het gevoel hebt dat je een stapje verder komt! Aardiger voor jezelf zijn is zeker goed!
En wat goed dat je je ouders hebt geconfronteerd met je echte gevoel. Jammer dat zij er niets mee konden, maar dat was ook niet helemaal te verwachten. Is ook niet zo heel erg, zolang jij maar beseft dat je niet meer aan hun verwachtingen hoeft te voldoen.
En wat goed dat je je ouders hebt geconfronteerd met je echte gevoel. Jammer dat zij er niets mee konden, maar dat was ook niet helemaal te verwachten. Is ook niet zo heel erg, zolang jij maar beseft dat je niet meer aan hun verwachtingen hoeft te voldoen.
zondag 16 juni 2013 om 11:50
Hoe gaat het nu? Is je vriend alweer thuis?
Vervelend dat je ouders je nu niet kunnen geven wat je nodig hebt. Heb je wel echt met ze kunnen praten over je gevoel? Of kapten ze het gesprek direct af? Misschien kun je het op een later moment weer proberen, wellicht met je moeder alleen (omdat je al twee noemt dat je met je vader in conflict kwam onlangs). Uiteindelijk willen ze dat je gelukkig bent lijkte me. Zij moeten ook patronen doorbreken waarschijnlijk. Kan me wel voorstellen overigens dat je daar nu even geen behoefte en/of energie voor hebt.
Je geeft aan dat je ook veel druk ervaart qua presteren van je ouders. Doen ze dat ook bij je broer? Gaat hij er anders mee om? Vaak kan je veel leren door te kijken hoe anderen met een soortgelijke situatie omgaan.
En vergeet niet lief voor jezelf te zijn!
Vervelend dat je ouders je nu niet kunnen geven wat je nodig hebt. Heb je wel echt met ze kunnen praten over je gevoel? Of kapten ze het gesprek direct af? Misschien kun je het op een later moment weer proberen, wellicht met je moeder alleen (omdat je al twee noemt dat je met je vader in conflict kwam onlangs). Uiteindelijk willen ze dat je gelukkig bent lijkte me. Zij moeten ook patronen doorbreken waarschijnlijk. Kan me wel voorstellen overigens dat je daar nu even geen behoefte en/of energie voor hebt.
Je geeft aan dat je ook veel druk ervaart qua presteren van je ouders. Doen ze dat ook bij je broer? Gaat hij er anders mee om? Vaak kan je veel leren door te kijken hoe anderen met een soortgelijke situatie omgaan.
En vergeet niet lief voor jezelf te zijn!
zondag 16 juni 2013 om 14:02
Hey Juli en Josiex, wat lief dat jullie zo reageren en nog vragen hoe het met me gaat.
Mijn emotionele achtbaan zwakt gelukkig wat af. M.a.w. Het gaat dus al stukken beter. Ik heb deze week minder alcohol gedronken en ben rustig qua emotionele buien. Ik probeer me steeds méér te accepteren, inclusief mijn plus/min punten.
De houding en mening van mijn ouders kan ik redelijk naast me neerleggen al vind ik het wel jammer. Praktisch gezien zijn ze super voor mij, mentaal heb ik helaas niet veel aan ze. Ik probeer minder contact met ze te hebben. Na het laatste confronterende gesprek heb ik nog 1 poging gedaan tot inzicht. Helaas blijft het voor mijn ouders onacceptabel, ook al zeggen ze van wel. Vervolgens zeggen ze: " maar je had altijd zo veel hobby's en kon zo veel, pak dat dan weer op." Het is lastig uit te leggen dat ik daar nu juist geen behoefte aan heb.
Merk meer en meer dat ik gevoel krijg in mijn lijf(bijzondere ervaring) ervaar nu onrust als een echt buikgevoel, dit had ik voorheen nooit.
Vooral het besef dat ik niet alles hoef, nog een lange weg naar herstel te gaan heb en dat de snelheid niet uitmaakt geven me meer rust.
Helaas is mijn vriend nog steeds niet thuis, hopelijk morgen. Dat begint nu wel te knagen hoor, mis hem enorm. We bellen wel elke dag. We ervaren beide dat onze relatie wel veel beter wordt.
Dus ook positief. Hij kreeg natuurlijk ook nooit de ruimte van mij om ook energie in de relatie te steken. Nu heeft hij ook daar kansen toe.
Helaas is het Eetprobleem nog wel heel extreem aanwezig en slaap ik nog heel slecht. Ik heb elke dag een eetbui en gooi dat eruit. En elke nacht slaap ik van ongeveer 24.00 tot 03.00/04.00 en kan dan niet meer slapen. Ik ga dan rond 06.00 er maar uit.
Maar ook daar kan ik nu redelijke over relativeren, dat komt uiteindelijk vast ook wel weer in orde. Ik heb er jaren over gedaan om zo te worden en kan niet verwachten dat ik dat allemaal zo weer verander. Immers is Rome ook niet in 1 dag gebouwd.
nogmaals bedankt voor interesse en goedbedoelde reacties.
Mijn emotionele achtbaan zwakt gelukkig wat af. M.a.w. Het gaat dus al stukken beter. Ik heb deze week minder alcohol gedronken en ben rustig qua emotionele buien. Ik probeer me steeds méér te accepteren, inclusief mijn plus/min punten.
De houding en mening van mijn ouders kan ik redelijk naast me neerleggen al vind ik het wel jammer. Praktisch gezien zijn ze super voor mij, mentaal heb ik helaas niet veel aan ze. Ik probeer minder contact met ze te hebben. Na het laatste confronterende gesprek heb ik nog 1 poging gedaan tot inzicht. Helaas blijft het voor mijn ouders onacceptabel, ook al zeggen ze van wel. Vervolgens zeggen ze: " maar je had altijd zo veel hobby's en kon zo veel, pak dat dan weer op." Het is lastig uit te leggen dat ik daar nu juist geen behoefte aan heb.
Merk meer en meer dat ik gevoel krijg in mijn lijf(bijzondere ervaring) ervaar nu onrust als een echt buikgevoel, dit had ik voorheen nooit.
Vooral het besef dat ik niet alles hoef, nog een lange weg naar herstel te gaan heb en dat de snelheid niet uitmaakt geven me meer rust.
Helaas is mijn vriend nog steeds niet thuis, hopelijk morgen. Dat begint nu wel te knagen hoor, mis hem enorm. We bellen wel elke dag. We ervaren beide dat onze relatie wel veel beter wordt.
Dus ook positief. Hij kreeg natuurlijk ook nooit de ruimte van mij om ook energie in de relatie te steken. Nu heeft hij ook daar kansen toe.
Helaas is het Eetprobleem nog wel heel extreem aanwezig en slaap ik nog heel slecht. Ik heb elke dag een eetbui en gooi dat eruit. En elke nacht slaap ik van ongeveer 24.00 tot 03.00/04.00 en kan dan niet meer slapen. Ik ga dan rond 06.00 er maar uit.
Maar ook daar kan ik nu redelijke over relativeren, dat komt uiteindelijk vast ook wel weer in orde. Ik heb er jaren over gedaan om zo te worden en kan niet verwachten dat ik dat allemaal zo weer verander. Immers is Rome ook niet in 1 dag gebouwd.
nogmaals bedankt voor interesse en goedbedoelde reacties.
zondag 16 juni 2013 om 14:06
Oh ja over mijn broer trouwens, ja daar doen ze dat ook bij.
Ook daar bekritiseren ze onwijs veel. Ook daar omdat ze het beste voor ons willen.
Mijn broer is hierdoor in het verleden tijdens zijn studenten tijd ook behoorlijk afgeknapt, maar inmiddels is hij heel relaxed en kan hij er redelijk makkelijk mee omgaan. Wil niet zeggen dat hij ook heel druk is met van alles en nog wat. ( drukke baan, veel reizen i.v.m. Werk, veel hobby's en zelfs bij die hobby's ook veel verantwoordelijkheden: penningmeester, lid van bestuur enz)
Ook daar bekritiseren ze onwijs veel. Ook daar omdat ze het beste voor ons willen.
Mijn broer is hierdoor in het verleden tijdens zijn studenten tijd ook behoorlijk afgeknapt, maar inmiddels is hij heel relaxed en kan hij er redelijk makkelijk mee omgaan. Wil niet zeggen dat hij ook heel druk is met van alles en nog wat. ( drukke baan, veel reizen i.v.m. Werk, veel hobby's en zelfs bij die hobby's ook veel verantwoordelijkheden: penningmeester, lid van bestuur enz)
woensdag 16 oktober 2013 om 22:34
Lieve allemaal,
Omdat er destijds een heel aantal lieve mensen met mij op dit forum hebben meegeleefd en van goedbedoelde adviezen hebben voorzien, wil ik graag een update geven.
Lange tijd (6 maanden) is de hulpverlening niet tot een gericht plan van aanpak gekomen, ook zijn er verschillende therapieën kortdurend toegepast( emdr, cognitieve gedragstherapie en mindfulness). In die tijd is er vooral aan symptoom bestrijding gedaan, ik ging minder drinken, kreeg meer besef van mijn innerlijke beleving, en meer en meer kwam het verleden naar boven. Met het besef van een aantal dingen kwam ook veel verdriet. Maar ook acceptatie.
Maar de kern van het probleem werd niet aangepakt, de reden(en) van al mijn problemen.
Ik merkte dat het overwegend steeds beter ging met mij, met af en toe een terugval.
Ik kreeg ook het besef dat als ik echt weer fatsoenlijk wil kunnen functioneren dat die kern aangepakt moet worden. Zonder de juiste hulp is de kans op terug val/ verval in oude patronen veel te groot.
Mijn psychiater en psycholoog gaven aan dat ze te lang zoekende zijn geweest en te graag zelf me hadden willen helpen omdat ik een fijne client ben( ik dacht immers mee en manipuleerde de gesprekken). Ik kon nog steeds mijn hulpverleners dus niet echt toelaten, al wilde ik graag hulp. Daarom manipuleerde ik in de gesprekken en kwamen ze niet te dichtbij mijn ware problemen.
Na de 6 maanden samen besloten dat ik toch echt een stevigere aanpak nodig heb.
Inmiddels hebben onderzoeken plaatsgevonden en is er een diagnose gesteld: persoonlijkheidsstoornis NAO met name kenmerken van Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en in lichtere mate obsessief compulsief.
Het verklaart in mijn ogen wel veel. Binnenkort start cliëntgerichte psychotherapie. Een jaar lang wekelijks.
Voor mijn gevoel ben ik echt op de juiste weg, maar het is een heeeele lange weg!
Omdat er destijds een heel aantal lieve mensen met mij op dit forum hebben meegeleefd en van goedbedoelde adviezen hebben voorzien, wil ik graag een update geven.
Lange tijd (6 maanden) is de hulpverlening niet tot een gericht plan van aanpak gekomen, ook zijn er verschillende therapieën kortdurend toegepast( emdr, cognitieve gedragstherapie en mindfulness). In die tijd is er vooral aan symptoom bestrijding gedaan, ik ging minder drinken, kreeg meer besef van mijn innerlijke beleving, en meer en meer kwam het verleden naar boven. Met het besef van een aantal dingen kwam ook veel verdriet. Maar ook acceptatie.
Maar de kern van het probleem werd niet aangepakt, de reden(en) van al mijn problemen.
Ik merkte dat het overwegend steeds beter ging met mij, met af en toe een terugval.
Ik kreeg ook het besef dat als ik echt weer fatsoenlijk wil kunnen functioneren dat die kern aangepakt moet worden. Zonder de juiste hulp is de kans op terug val/ verval in oude patronen veel te groot.
Mijn psychiater en psycholoog gaven aan dat ze te lang zoekende zijn geweest en te graag zelf me hadden willen helpen omdat ik een fijne client ben( ik dacht immers mee en manipuleerde de gesprekken). Ik kon nog steeds mijn hulpverleners dus niet echt toelaten, al wilde ik graag hulp. Daarom manipuleerde ik in de gesprekken en kwamen ze niet te dichtbij mijn ware problemen.
Na de 6 maanden samen besloten dat ik toch echt een stevigere aanpak nodig heb.
Inmiddels hebben onderzoeken plaatsgevonden en is er een diagnose gesteld: persoonlijkheidsstoornis NAO met name kenmerken van Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en in lichtere mate obsessief compulsief.
Het verklaart in mijn ogen wel veel. Binnenkort start cliëntgerichte psychotherapie. Een jaar lang wekelijks.
Voor mijn gevoel ben ik echt op de juiste weg, maar het is een heeeele lange weg!
donderdag 17 oktober 2013 om 22:07
Thanks vlunduuur/vlinder!
Mijn ouders willen niks weten van de diagnose, ze zijn nu op vakantie in Spanje en vinden het maar onzin ;(. Volgens hun heb ik dit allemaal niet. Zo ook geen suïcidale neigingen gehad volgens hen. Ze weten helaas niet dat ze me echt bijna kwijt waren. En dat terwijl mijn moeder nota bene ook in speciaal onderwijs mentor/docente is! Ze wisten dat ik de uitslag maandag zou krijgen. Woensdag nog niks gehoord van ze en ik hield het niet meer uit, dus toch gebeld. Gesprek ging nergens over. Tot ze vroegen waarom ik zo neerslachtig klonk. Ik zei ooooh niks. Mijn vriend hoorde dit en nam de tel over. Hij vertelde de uitslag en vertelde dat ik verdrietig was over zowel de uitslag als ook ovér het uitblijven van hun interesse. Mijn moeder zei tegen hem: "we hadden andere dingen aan ons hoofd" . Dit begrijp ik op zich wel, een collega is overleden. Maar mijn moeder had naast het werk nooit contact met deze collega, is bijv. Nog nooit in zijn huis geweest enz. De reactie van mijn vriend hierop was ook top: "het blijft wel jullie dochter "!
Vervolgens kreeg ik mijn moeder weer aan de tel, ze sprak er amper over, vroeg niet naar de diagnose en begon over Candy Crush! Aaargghhh.
Maar goed onderschrijft eigenlijk alleen maar weer dat zij er ook niks aan kunnen doen, het is een kwestie van onmogelijkheden en onzekerheden/onwilligheden bij mijn ouders. Ze zijn lief voor me, willen allerbeste, maar dit is lastig.
Overigens enorme chapeau voor mijn vriend. Hij was bij het gesprek waar we de uitslag te horen kregen, dit heeft voor hem ook dingen duidelijk gemaakt. (Hij wist van het misbruik maar niet van de impact en gevolgen/gedragingen)
Steeds vaker probeer ik uit te leggen waárom ik op een bepaalde manier reageer/ me gedraag. Hij begint het steeds beter te begrijpen en er op de juiste wijze mee om te gaan!
Ik zie wel op tegen de behandeling! Het wordt heftig en ik heb geen goed gevoel bij de psychotherapeut. Gelukkig is hij onder supervisie.
Mijn ouders willen niks weten van de diagnose, ze zijn nu op vakantie in Spanje en vinden het maar onzin ;(. Volgens hun heb ik dit allemaal niet. Zo ook geen suïcidale neigingen gehad volgens hen. Ze weten helaas niet dat ze me echt bijna kwijt waren. En dat terwijl mijn moeder nota bene ook in speciaal onderwijs mentor/docente is! Ze wisten dat ik de uitslag maandag zou krijgen. Woensdag nog niks gehoord van ze en ik hield het niet meer uit, dus toch gebeld. Gesprek ging nergens over. Tot ze vroegen waarom ik zo neerslachtig klonk. Ik zei ooooh niks. Mijn vriend hoorde dit en nam de tel over. Hij vertelde de uitslag en vertelde dat ik verdrietig was over zowel de uitslag als ook ovér het uitblijven van hun interesse. Mijn moeder zei tegen hem: "we hadden andere dingen aan ons hoofd" . Dit begrijp ik op zich wel, een collega is overleden. Maar mijn moeder had naast het werk nooit contact met deze collega, is bijv. Nog nooit in zijn huis geweest enz. De reactie van mijn vriend hierop was ook top: "het blijft wel jullie dochter "!
Vervolgens kreeg ik mijn moeder weer aan de tel, ze sprak er amper over, vroeg niet naar de diagnose en begon over Candy Crush! Aaargghhh.
Maar goed onderschrijft eigenlijk alleen maar weer dat zij er ook niks aan kunnen doen, het is een kwestie van onmogelijkheden en onzekerheden/onwilligheden bij mijn ouders. Ze zijn lief voor me, willen allerbeste, maar dit is lastig.
Overigens enorme chapeau voor mijn vriend. Hij was bij het gesprek waar we de uitslag te horen kregen, dit heeft voor hem ook dingen duidelijk gemaakt. (Hij wist van het misbruik maar niet van de impact en gevolgen/gedragingen)
Steeds vaker probeer ik uit te leggen waárom ik op een bepaalde manier reageer/ me gedraag. Hij begint het steeds beter te begrijpen en er op de juiste wijze mee om te gaan!
Ik zie wel op tegen de behandeling! Het wordt heftig en ik heb geen goed gevoel bij de psychotherapeut. Gelukkig is hij onder supervisie.
