Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
donderdag 13 december 2012 om 21:52
Mooi hoe je schrijft, Hova. Alsof er allemaal deurtjes opengaan.
Je bent dus triest als je een weekend vol plant en als je alleen bent. Eigenlijk is het gewoon zielig dat je geen partner hebt. Vijfde wiel aan de wagen, de enige single tussen allemaal stellen, mislukt, gefaald, alleen, alleen, alleen.
Is dat wat je in de weg zit? Dat je geen deel van een setje meer bent? Moeder maar van kinderen van een gebroken gezin. Alleenstaande moeder. Ex. Gescheiden vrouw. That's you.
Hoe zie jij "de gescheiden vrouw" eigenlijk? Heb je er een plaatje bij?
Je bent dus triest als je een weekend vol plant en als je alleen bent. Eigenlijk is het gewoon zielig dat je geen partner hebt. Vijfde wiel aan de wagen, de enige single tussen allemaal stellen, mislukt, gefaald, alleen, alleen, alleen.
Is dat wat je in de weg zit? Dat je geen deel van een setje meer bent? Moeder maar van kinderen van een gebroken gezin. Alleenstaande moeder. Ex. Gescheiden vrouw. That's you.
Hoe zie jij "de gescheiden vrouw" eigenlijk? Heb je er een plaatje bij?
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 21:53
Ik zie eigenlijk ook heel veel zonnige punten. (en ja, ik weet dat ik je woorden in een andere context plaats door je twijfels te deleten)quote:hova schreef op 13 december 2012 @ 20:05:
Wat vind ik belangrijk in mijn leven?
Veel verder dan mijn kinderen en mijn werk (waar ik echt van hou) kom ik niet. Mijn vader, broer, lieve vrienden, mijn paard en hondje. Die dingen zijn echt belangrijk voor me.
Je hebt dus veel mensen en dieren om je heen waar je van houdt en waar je al een sterke band mee hebt. In mijn woordenboek valt dat in het hokje 'rijk mens'
Als ik een (mid)dag alleen thuis ben, ben ik in huis bezig, kamer jongste opknappen, fotoalbum op pc maken, gewoon wat rommelen, niet zo heel veel doen eigenlijk.
Ik ben de eerste om toe te geven dat ik aardslui ben en dus geen goed vergelijkingsmateriaal, maar ik vind dat je veel dingen doet, veel bezig bent. En de dingen die je noemt vallen ook nog onder de leuke dingen
dingen die ik vroeger zo heerlijk vond om te doen; urenlang boeken lezen, verhalen schrijven, schilderen, veel uren bij mijn paard doorbrengen; stuk voor stuk dingen die ik altijd heel waardevol heb gevonden
wow, het goede nieuws is dat je nu dingen noemt die je alleen kunt doen. Voor heerlijke/waardevolle dingen in je leven heb je dus helemaal geen gezelschap nodig!Volgens mij heb jij een flesje vloeibaar zelfvertrouwen nodig! De rest van de ingrediënten voor een lang en gelukkig leven heb je al.
Wat vind ik belangrijk in mijn leven?
Veel verder dan mijn kinderen en mijn werk (waar ik echt van hou) kom ik niet. Mijn vader, broer, lieve vrienden, mijn paard en hondje. Die dingen zijn echt belangrijk voor me.
Je hebt dus veel mensen en dieren om je heen waar je van houdt en waar je al een sterke band mee hebt. In mijn woordenboek valt dat in het hokje 'rijk mens'
Als ik een (mid)dag alleen thuis ben, ben ik in huis bezig, kamer jongste opknappen, fotoalbum op pc maken, gewoon wat rommelen, niet zo heel veel doen eigenlijk.
Ik ben de eerste om toe te geven dat ik aardslui ben en dus geen goed vergelijkingsmateriaal, maar ik vind dat je veel dingen doet, veel bezig bent. En de dingen die je noemt vallen ook nog onder de leuke dingen
dingen die ik vroeger zo heerlijk vond om te doen; urenlang boeken lezen, verhalen schrijven, schilderen, veel uren bij mijn paard doorbrengen; stuk voor stuk dingen die ik altijd heel waardevol heb gevonden
wow, het goede nieuws is dat je nu dingen noemt die je alleen kunt doen. Voor heerlijke/waardevolle dingen in je leven heb je dus helemaal geen gezelschap nodig!Volgens mij heb jij een flesje vloeibaar zelfvertrouwen nodig! De rest van de ingrediënten voor een lang en gelukkig leven heb je al.
feow wijzigde dit bericht op 13-12-2012 22:06
Reden: teipfaud
Reden: teipfaud
% gewijzigd
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 13 december 2012 om 22:29
Weet je wat ik vaak doe als ik een "lege dag" voor me heb, Hova? Ik maak een lijstje. Een to-dolijst. Daar staat alles op wat ik die dag wil doen. Soms een beetje werken, soep koken, een wandeling maken, een vriendin bellen, forummen, mijn bed verschonen, stofzuigen, slapen, een dvd kijken... Ik schrijf het allemaal op en soms zet ik de volgorde van prioriteit erbij (A, B of C).
Bij wandelen zet ik dan vaak een A, terwijl bed verschonen een C krijgt. Dat kan namelijk wel wachten. Het helpt om zo prioriteiten te stellen, zelfs op een vrije dag. Het helpt zin te geven aan de dag. Wat vind ik belangrijk op mijn vrije dag? Buiten zijn, van de natuur genieten, bewegen, ontspannen, sociale contacten onderhouden, uitrusten, mijn huis op orde maken. Dat laatste staat meestal niet bovenaan. Waarom zou ik een groot deel van mijn vrije tijd, mijn "me-time", besteden aan iets wat ik niet zo belangrijk vind?
Het is belangrijk om af en toe, nee, regelmatig stil te staan bij je waarden. Wat vind je belangrijk in het leven? Wat zijn je doelen? Is dat waar je dagelijks mee bezig bent of ben je bezig met dingen die je eigenlijk minder belangrijk vindt? Wat zijn je waarden? Liefde, vriendschap, gezin, gezondheid, groei, sociale contacten, financieel welzijn, werk, je dieren, creatieve expressie, een fijne leefomgeving? Welke drie zijn het belangrijkst voor je?
Bij wandelen zet ik dan vaak een A, terwijl bed verschonen een C krijgt. Dat kan namelijk wel wachten. Het helpt om zo prioriteiten te stellen, zelfs op een vrije dag. Het helpt zin te geven aan de dag. Wat vind ik belangrijk op mijn vrije dag? Buiten zijn, van de natuur genieten, bewegen, ontspannen, sociale contacten onderhouden, uitrusten, mijn huis op orde maken. Dat laatste staat meestal niet bovenaan. Waarom zou ik een groot deel van mijn vrije tijd, mijn "me-time", besteden aan iets wat ik niet zo belangrijk vind?
Het is belangrijk om af en toe, nee, regelmatig stil te staan bij je waarden. Wat vind je belangrijk in het leven? Wat zijn je doelen? Is dat waar je dagelijks mee bezig bent of ben je bezig met dingen die je eigenlijk minder belangrijk vindt? Wat zijn je waarden? Liefde, vriendschap, gezin, gezondheid, groei, sociale contacten, financieel welzijn, werk, je dieren, creatieve expressie, een fijne leefomgeving? Welke drie zijn het belangrijkst voor je?
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 22:36
Hele goeie post Dubio!
Ik voeg daar nog iets aan toe:
Bekijk eens van al je 'moetens' waarom ze moeten van jezelf.
En maak je er dan niet vanaf met 'ja, dan moet nou eenmaal' of 'schoon huis is belangrijk' of andere algemeenheden, maar probeer er eens achter te kijken. Naar jouw verborgen motivatie of overtuigingen.
(Het zou mooi zijn als je de moeite neemt om dit echt uit te spitten om zo bij de kern te komen. Bijv. Ik voel me dan schuldig. Waarom voel ik me schuldig? Ik denk dat ik dan niet voldoe. Waarom voldoe ik dan niet?....Waar komt deze gedachte vandaan (bijv vroeger/ouders)? ...Klopt deze gedachte? ...Heb ik bewijzen voor deze gedachte? enzovoort....)
Wat is de werkelijke reden dat iets (was strijken, onderhoud huis...enz) zó belangrijk is dat het MOET?
Waarom kan/mag het niet wachten? (de C op Dubio's lijstje, zeg maar)
Wat gebeurt er met jou als je het niet doet?
Hoe zou je het anders kunnen doen?
Ik voeg daar nog iets aan toe:
Bekijk eens van al je 'moetens' waarom ze moeten van jezelf.
En maak je er dan niet vanaf met 'ja, dan moet nou eenmaal' of 'schoon huis is belangrijk' of andere algemeenheden, maar probeer er eens achter te kijken. Naar jouw verborgen motivatie of overtuigingen.
(Het zou mooi zijn als je de moeite neemt om dit echt uit te spitten om zo bij de kern te komen. Bijv. Ik voel me dan schuldig. Waarom voel ik me schuldig? Ik denk dat ik dan niet voldoe. Waarom voldoe ik dan niet?....Waar komt deze gedachte vandaan (bijv vroeger/ouders)? ...Klopt deze gedachte? ...Heb ik bewijzen voor deze gedachte? enzovoort....)
Wat is de werkelijke reden dat iets (was strijken, onderhoud huis...enz) zó belangrijk is dat het MOET?
Waarom kan/mag het niet wachten? (de C op Dubio's lijstje, zeg maar)
Wat gebeurt er met jou als je het niet doet?
Hoe zou je het anders kunnen doen?
anoniem_129090 wijzigde dit bericht op 13-12-2012 22:46
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
donderdag 13 december 2012 om 22:37
Ik vraag me iets af. Even voor de duidelijkheid: het is geen aanval op 'wij willen liever zelf de kinderen opvangen dan een oppas' (want als dat makkelijk te regelen is ben ik het daar heel erg mee eens)
Toen jullie nog samen waren, hadden jullie toen niet af en toe een oppas? Er zullen toen toch ook momenten geweest zijn dat jullie allebei (of samen) iets te doen hadden?
Toen jullie nog samen waren, hadden jullie toen niet af en toe een oppas? Er zullen toen toch ook momenten geweest zijn dat jullie allebei (of samen) iets te doen hadden?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 13 december 2012 om 23:17
Het is dus helemaal niet makkelijk te regelen. Als alleenstaande moeder kun je dan bijna nooit weg, vooral als je kinderen maar één nachtje plus een avondje per 2 weken naar hun vader gaan.
Jouw methode is wat meer diepgravend, BB. Mijn manier is nogal pragmatisch, gebaseerd op een cursus time management Die was best confronterend trouwens: je moest eerst je waarden opschrijven en die vervolgens omzetten in doelen (bv. gezondheid --> werken aan een gezondere levensstijl). Die ging je dan uitsplitsen (bv. vaker sporten, gezond eten, minder snoepen). Vervolgens zette je die om in doelen waar je dagelijks aan kon werken. Bv. op maandag, woensdag en vrijdag sporten, elke dag opschrijven wat ik eet, een boek lezen over gezond eten, een afspraak met een diëtiste maken, gezonde boodschappen doen).
Op deze manier breng je je waarden en de "hogere" doelen in je leven, je dromen zo je wilt, in je dagelijkse praktijk. En merk je ook dat de dingen waar je elke dag je kostbare tijd aan besteedt, vaak bar weinig te maken hebben met wat je écht belangrijk vindt in het leven.
Het is helemaal niet erg om een weekend lang in je pyjama te lopen. Maar geniet er dan ook van. Herinner jezelf eraan dat je rust en ontspanning nodig hebt. Ont-moeten als je wilt
Geef jezelf die ruimte dan omdat je die af en toe NODIG hebt. Je werkt en zorgt je een slag in de rondte en af en toe hoef je dan even niks. De dingen die moeten blijven dan even liggen en die doe je dan de volgende dag, of helemaal niet. Een hoop dingen hoeven uiteindelijk niet eens meer trouwens
Jouw methode is wat meer diepgravend, BB. Mijn manier is nogal pragmatisch, gebaseerd op een cursus time management Die was best confronterend trouwens: je moest eerst je waarden opschrijven en die vervolgens omzetten in doelen (bv. gezondheid --> werken aan een gezondere levensstijl). Die ging je dan uitsplitsen (bv. vaker sporten, gezond eten, minder snoepen). Vervolgens zette je die om in doelen waar je dagelijks aan kon werken. Bv. op maandag, woensdag en vrijdag sporten, elke dag opschrijven wat ik eet, een boek lezen over gezond eten, een afspraak met een diëtiste maken, gezonde boodschappen doen).
Op deze manier breng je je waarden en de "hogere" doelen in je leven, je dromen zo je wilt, in je dagelijkse praktijk. En merk je ook dat de dingen waar je elke dag je kostbare tijd aan besteedt, vaak bar weinig te maken hebben met wat je écht belangrijk vindt in het leven.
Het is helemaal niet erg om een weekend lang in je pyjama te lopen. Maar geniet er dan ook van. Herinner jezelf eraan dat je rust en ontspanning nodig hebt. Ont-moeten als je wilt
Geef jezelf die ruimte dan omdat je die af en toe NODIG hebt. Je werkt en zorgt je een slag in de rondte en af en toe hoef je dan even niks. De dingen die moeten blijven dan even liggen en die doe je dan de volgende dag, of helemaal niet. Een hoop dingen hoeven uiteindelijk niet eens meer trouwens
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 23:22
Lieve, zo met mij meedenkende dames, heb jullie posts weer gelezen en ga er weer even over nadenken. Maar ik ga nu eerst slapen, morgen weer heel vroeg op en laatste werkdagje van de week. Later morgen kom ik zeker op jullie berichtjes terug. Bedankt voor jullie trouwe input!! Kan geen knuffel-smilie mijn mobiel doen, maar bij deze een virtuele knuffel...
donderdag 13 december 2012 om 23:28
Ik ben heel erg voor een pragmatische aanpak dubio en die van jou is eenvoudig en prima toepasbaar. Ik hoop dan ook dat ie voor Hova kan werken.
Zat me alleen te bedenken dat ze mogelijk vastloopt in het Heilige Moeten en in zo'n geval is het nuttig om die Moetens eens nader te gaan bekijken (en liefst op te ruimen) zodat je weer verder kan op de pragmatische weg.
Hoe meer tools in de kist, hoe beter toch?
Zat me alleen te bedenken dat ze mogelijk vastloopt in het Heilige Moeten en in zo'n geval is het nuttig om die Moetens eens nader te gaan bekijken (en liefst op te ruimen) zodat je weer verder kan op de pragmatische weg.
Hoe meer tools in de kist, hoe beter toch?
donderdag 13 december 2012 om 23:31
Ja hoor, BB, het één sluit het ander niet uit. Zo bedoelde ik het trouwens ook niet. Ik heb zelf veel gehad aan mijn therapeut om van mijn schuldgevoel af te komen en los te komen van mijn ex, want dat had ook nogal wat voeten in aarde. Ik heb haar tactiek geprobeerd op Hova los te laten, maar zonder succes Aangezien therapie ook niet aansloeg, dacht ik dat een beetje meer pragmatische aanpak misschien wel beter zou werken. Voor nu. Maar de vragen over het heilige moeten blijven natuurlijk relevant.
Ga in therapie!
zondag 16 december 2012 om 08:53
zondag 16 december 2012 om 09:00
Een knuffel voor jou Hova, want het is ook gewoon pijnlijk als je dan wakker wordt en alles blijkt anders te zijn dan in je droom.
Ik heb niet zulke goeie tips als Dubio en BB, want nooit therapie gevolgd of er bewust mee bezig geweest. Ik liet het allemaal over me heenkomen, of nee, ik ben erdoorheen gegaan. Dagen gingen voorbij, en werden maanden. Moet wel zeggen dat ik mijn ex niet meer zag of sprak, dat scheelt enorm. Ik zie hem vandaag trouwens wel, en baal daarvan.
Ik kan mij dus heel goed voorstellen dat doordat jij je ex blijft zien, je blijft hangen in iets wat ooit was. Je mag ernaar kijken, ernaar luisteren, maar je kunt het niet pakken. En dat is volgens mij de reden waarom je het nog niet goed kunt loslaten. Uit het oog, uit het hart lijkt me het beste, om echt afstand van je oude situatie te nemen. Maar volgens mij zie je hem nu al minder?
Anyway, hou je taai. En onthoud dat de tijd echt wonderen zal doen, neem dat maar van me aan.
Ik heb niet zulke goeie tips als Dubio en BB, want nooit therapie gevolgd of er bewust mee bezig geweest. Ik liet het allemaal over me heenkomen, of nee, ik ben erdoorheen gegaan. Dagen gingen voorbij, en werden maanden. Moet wel zeggen dat ik mijn ex niet meer zag of sprak, dat scheelt enorm. Ik zie hem vandaag trouwens wel, en baal daarvan.
Ik kan mij dus heel goed voorstellen dat doordat jij je ex blijft zien, je blijft hangen in iets wat ooit was. Je mag ernaar kijken, ernaar luisteren, maar je kunt het niet pakken. En dat is volgens mij de reden waarom je het nog niet goed kunt loslaten. Uit het oog, uit het hart lijkt me het beste, om echt afstand van je oude situatie te nemen. Maar volgens mij zie je hem nu al minder?
Anyway, hou je taai. En onthoud dat de tijd echt wonderen zal doen, neem dat maar van me aan.
zondag 16 december 2012 om 09:00
O, wat pijnlijk is dat toch... Het laat je ook zien dat dit is waar je mee bezig bent. Je ex is nog erg belangrijk voor je en aanwezig in je gedachten (dat zien we ook in je postings).
Gezin staat met stip bovenaan. Wie zijn dat?
Liefde, wat bedoel je daarmee? Ik bedoel daarmee een relatie, seks, romantiek, intimiteit. Hoe hoog staat dat (nu) voor jou op je prioriteitenlijst? Hou je nog van je ex?
Gezin staat met stip bovenaan. Wie zijn dat?
Liefde, wat bedoel je daarmee? Ik bedoel daarmee een relatie, seks, romantiek, intimiteit. Hoe hoog staat dat (nu) voor jou op je prioriteitenlijst? Hou je nog van je ex?
Ga in therapie!
zondag 16 december 2012 om 09:10
Snap je gevoel Hova, heel erg goed. Je voelt je aan de zijlijn geschopt, niet meer van belang. Dit gevoel heeft m.i. grotendeels te maken met de manier waarop het allemaal is gegaan. Je ex die een ander had en niet kon kiezen, jij zat maar in de wachtkamer. Dat doet veel met je. Als ik je vraag welk gevoel overheerst; gemis van ex, of het gevoel dat je niet meer belangrijk bent? Misschien kun je iets met dat antwoord. Ingeruild worden door degene met wie je zolang iets deelde, is gekmakend. Vernederd tot op het bot. Ik denk dat zo'n ervaring je het hardste raakt van alles.
