Psyche
alle pijlers
Is dit alles?
dinsdag 2 mei 2017 om 12:48
Een fantastische vriend, een leuke baan, lieve vriendinnen, een eigen huis, genoeg vakanties en andere leuke dingen om naar uit te kijken: ik heb het allemaal. Toch mis ik iets in mijn leven. Mijn vriend en ik zitten nu 1,5 jaar in de medische molen in de hoop dat ik zwanger word en ineens slaat de benauwdheid toe. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echt heb geleefd en vraag me af of dit wel is wat ik echt wil. Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
dinsdag 2 mei 2017 om 12:57
Je romantiseert en hoe! Benader het nuchter. En je leeft niet voor anderen maar voor jezelf.
Plus je bent van de ene in de andere relatie gerold en waarschijnlijk nog jong. Wees in godesnaam blij en tevreden met wat je hebt. In Londen zal je gevoel niet anders worden want je neemt jezelf mee. Gras is elders niet groener.
Plus je bent van de ene in de andere relatie gerold en waarschijnlijk nog jong. Wees in godesnaam blij en tevreden met wat je hebt. In Londen zal je gevoel niet anders worden want je neemt jezelf mee. Gras is elders niet groener.
dinsdag 2 mei 2017 om 12:58
Als je het gevoel hebt dat je iets mist moet je daar wat mee. Of drie maanden in Londen gaan zitten de oplossing is weet ik niet. Wat ga je daarna dan doen? Je oude leven weer oppakken, met een grote kans dat je al snel weer in de sleur zit? Ik ken Londen goed, het is een fantastische stad, maar of drie maanden daar wonen je gaat brengen wat je zoekt waag ik te betwijfelen.
Is er niet een langduriger en minder drastische manier om je sleur-gevoel aan te pakken? Zou je meer willen reizen, een nieuwe hobby willen, andere nieuwe ervaringen op willen doen? Het voordeel van deze aanpak is dat je het beter in je leven kunt inpassen, zonder dat je gelijk alles overhoop gooit, terwijl de effecten langduriger blijven.
En een zekere mate van sleur hou je altijd. Ik ben een paar jaar geleden geemigreerd en krijg vaak te horen dat anderen dat ook wel zouden willen, "zo spannend lijkt me dat". En dat is het ook, het is een geweldige beslissing geweest en ik geniet er enorm van, maar ik doe ook gewone alledaagse dingen. Ik werk, ga naar de supermarkt, baal als de bus te laat is. Idealiseer het dus niet te veel.
Is er niet een langduriger en minder drastische manier om je sleur-gevoel aan te pakken? Zou je meer willen reizen, een nieuwe hobby willen, andere nieuwe ervaringen op willen doen? Het voordeel van deze aanpak is dat je het beter in je leven kunt inpassen, zonder dat je gelijk alles overhoop gooit, terwijl de effecten langduriger blijven.
En een zekere mate van sleur hou je altijd. Ik ben een paar jaar geleden geemigreerd en krijg vaak te horen dat anderen dat ook wel zouden willen, "zo spannend lijkt me dat". En dat is het ook, het is een geweldige beslissing geweest en ik geniet er enorm van, maar ik doe ook gewone alledaagse dingen. Ik werk, ga naar de supermarkt, baal als de bus te laat is. Idealiseer het dus niet te veel.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:00
Als je ooit op je sterfbed ligt, waar zou je dan meer spijt van hebben? Dat je niet gegaan bent of dat je wel gegaan bent...
Beide hebben trouwens gevolgen die je nu nog niet kunt overzien, misschien gaat je relatie ook wel uit als je niet naar Londen gaat. En jouw vriend klinkt als een uit duizenden, dat hij jou dit gunt.
Beide hebben trouwens gevolgen die je nu nog niet kunt overzien, misschien gaat je relatie ook wel uit als je niet naar Londen gaat. En jouw vriend klinkt als een uit duizenden, dat hij jou dit gunt.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:02
Je bent ergens rond de 30. Dit schijnt normaal te zijn
Je schrijft dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Wat zou dat 'leven' zijn volgens jou? Wanneer zou je wel het gevoel hebben dat je geleefd hebt?
De onzekerheid rondom kinderwens lijkt me ook bedrukkend. Het is iets wat je niet in de hand heb, waar je geen controle over hebt, maar wat wel een grote invloed heeft op je leven.
Ik lees ook dat je veel denkt. Er is een idee, eerste alle pro's en cons afwegen, het is best een dilemma en uit eindelijk doe je dus niets.
Het is niet zo zinvol dat ik iets vind van jouw situatie. Ik ken jouw situatie namelijk niet, ik ken jouw niet en als ik iets vind is weer het gevaar dat jij op basis van wat iemand anders vindt een bepaalde pad op gaat. Volgens mij heb je dat al vaak genoeg gedaan in je leven en mag je leren om te voelen wat jij nou vindt en wat goed past bij jou. Dat betekent ook wel eens fouten maken, je kut voelen, maar dan voel en ervaar je ook beter wat wél bij je past.
Ik zou wel zeggen, je bent écht nog hartstikke jong. Tijd genoeg voor kinderen, echt waar. Misschien is onbetaald verlof op je werk mogelijk. Maar loslaten kan je ook wel naar iets anders brengen. Ambieer je dat vaste contract? ...En dan? Wellicht levert het je de vastigheid en zekerheid op die je wil, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet wat je wil? Dat weet ik niet, jij zal het beter weten.
'Meer halen uit het leven' vind ik een beetje een lastige altijd. Je faalt namelijk dan al snel. Moeten we allemaal echt van die levens leiden waarin we álles eruit halen wat erin zit? En dat betekent? Grootse dingen doen? Je leven is goed wanneer je het grootste deel van de tijd gelukkig kan zijn (dat zal niet 100% van de tijd zijn) waar jij gelukkig van wordt...ja, dat moet je zelf uitzoeken. Je hart volgen vind ik wel een goede, neem je hersens mee en dan kom je een heel eind!
Je schrijft dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Wat zou dat 'leven' zijn volgens jou? Wanneer zou je wel het gevoel hebben dat je geleefd hebt?
De onzekerheid rondom kinderwens lijkt me ook bedrukkend. Het is iets wat je niet in de hand heb, waar je geen controle over hebt, maar wat wel een grote invloed heeft op je leven.
Ik lees ook dat je veel denkt. Er is een idee, eerste alle pro's en cons afwegen, het is best een dilemma en uit eindelijk doe je dus niets.
Het is niet zo zinvol dat ik iets vind van jouw situatie. Ik ken jouw situatie namelijk niet, ik ken jouw niet en als ik iets vind is weer het gevaar dat jij op basis van wat iemand anders vindt een bepaalde pad op gaat. Volgens mij heb je dat al vaak genoeg gedaan in je leven en mag je leren om te voelen wat jij nou vindt en wat goed past bij jou. Dat betekent ook wel eens fouten maken, je kut voelen, maar dan voel en ervaar je ook beter wat wél bij je past.
Ik zou wel zeggen, je bent écht nog hartstikke jong. Tijd genoeg voor kinderen, echt waar. Misschien is onbetaald verlof op je werk mogelijk. Maar loslaten kan je ook wel naar iets anders brengen. Ambieer je dat vaste contract? ...En dan? Wellicht levert het je de vastigheid en zekerheid op die je wil, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet wat je wil? Dat weet ik niet, jij zal het beter weten.
'Meer halen uit het leven' vind ik een beetje een lastige altijd. Je faalt namelijk dan al snel. Moeten we allemaal echt van die levens leiden waarin we álles eruit halen wat erin zit? En dat betekent? Grootse dingen doen? Je leven is goed wanneer je het grootste deel van de tijd gelukkig kan zijn (dat zal niet 100% van de tijd zijn) waar jij gelukkig van wordt...ja, dat moet je zelf uitzoeken. Je hart volgen vind ik wel een goede, neem je hersens mee en dan kom je een heel eind!
dinsdag 2 mei 2017 om 13:05
quote:yasmijn schreef op 02 mei 2017 @ 12:57:
Je romantiseert en hoe! Benader het nuchter. En je leeft niet voor anderen maar voor jezelf.
Plus je bent van de ene in de andere relatie gerold en waarschijnlijk nog jong. Wees in godesnaam blij en tevreden met wat je hebt. In Londen zal je gevoel niet anders worden want je neemt jezelf mee. Gras is elders niet groener.Bedankt voor je reactie . Ik ben ook absoluut blij en tevreden met wat ik heb! Het is alleen.. ik weet het niet. Is dit wel wat ik wil?
Je romantiseert en hoe! Benader het nuchter. En je leeft niet voor anderen maar voor jezelf.
Plus je bent van de ene in de andere relatie gerold en waarschijnlijk nog jong. Wees in godesnaam blij en tevreden met wat je hebt. In Londen zal je gevoel niet anders worden want je neemt jezelf mee. Gras is elders niet groener.Bedankt voor je reactie . Ik ben ook absoluut blij en tevreden met wat ik heb! Het is alleen.. ik weet het niet. Is dit wel wat ik wil?
dinsdag 2 mei 2017 om 13:11
quote:cerulli schreef op 02 mei 2017 @ 12:58:
Als je het gevoel hebt dat je iets mist moet je daar wat mee. Of drie maanden in Londen gaan zitten de oplossing is weet ik niet. Wat ga je daarna dan doen? Je oude leven weer oppakken, met een grote kans dat je al snel weer in de sleur zit? Ik ken Londen goed, het is een fantastische stad, maar of drie maanden daar wonen je gaat brengen wat je zoekt waag ik te betwijfelen.
Is er niet een langduriger en minder drastische manier om je sleur-gevoel aan te pakken? Zou je meer willen reizen, een nieuwe hobby willen, andere nieuwe ervaringen op willen doen? Het voordeel van deze aanpak is dat je het beter in je leven kunt inpassen, zonder dat je gelijk alles overhoop gooit, terwijl de effecten langduriger blijven.
En een zekere mate van sleur hou je altijd. Ik ben een paar jaar geleden geemigreerd en krijg vaak te horen dat anderen dat ook wel zouden willen, "zo spannend lijkt me dat". En dat is het ook, het is een geweldige beslissing geweest en ik geniet er enorm van, maar ik doe ook gewone alledaagse dingen. Ik werk, ga naar de supermarkt, baal als de bus te laat is. Idealiseer het dus niet te veel.In eerste instantie hadden we het inderdaad ook over kleinere veranderingen, zodat ik niet alles overhoop hoef te gooien. Maar ik weet niet of ik dat genoeg vind. Ik heb al op verschillende plaatsen gewoond (dorp, stad, ander land), ik reis vrij regelmatig, heb twee totaal uiteenlopende diploma's waar ik ook beide iets mee heb gedaan of doe, heb verschillende hobby's, maar ik blijf het gevoel hebben dat ik iets mis.
Als je het gevoel hebt dat je iets mist moet je daar wat mee. Of drie maanden in Londen gaan zitten de oplossing is weet ik niet. Wat ga je daarna dan doen? Je oude leven weer oppakken, met een grote kans dat je al snel weer in de sleur zit? Ik ken Londen goed, het is een fantastische stad, maar of drie maanden daar wonen je gaat brengen wat je zoekt waag ik te betwijfelen.
Is er niet een langduriger en minder drastische manier om je sleur-gevoel aan te pakken? Zou je meer willen reizen, een nieuwe hobby willen, andere nieuwe ervaringen op willen doen? Het voordeel van deze aanpak is dat je het beter in je leven kunt inpassen, zonder dat je gelijk alles overhoop gooit, terwijl de effecten langduriger blijven.
En een zekere mate van sleur hou je altijd. Ik ben een paar jaar geleden geemigreerd en krijg vaak te horen dat anderen dat ook wel zouden willen, "zo spannend lijkt me dat". En dat is het ook, het is een geweldige beslissing geweest en ik geniet er enorm van, maar ik doe ook gewone alledaagse dingen. Ik werk, ga naar de supermarkt, baal als de bus te laat is. Idealiseer het dus niet te veel.In eerste instantie hadden we het inderdaad ook over kleinere veranderingen, zodat ik niet alles overhoop hoef te gooien. Maar ik weet niet of ik dat genoeg vind. Ik heb al op verschillende plaatsen gewoond (dorp, stad, ander land), ik reis vrij regelmatig, heb twee totaal uiteenlopende diploma's waar ik ook beide iets mee heb gedaan of doe, heb verschillende hobby's, maar ik blijf het gevoel hebben dat ik iets mis.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:14
Ben je nu 26? En altijd een relatie gehad sinds je 17e? En al even aan het werk? En dan moet je nog tot je 70ste zo door, alleen dan met nog een of meer kind(eren) erbij.
Man o man, ik krijg het plaatsvervangend benauwd, zo jong en dan zo gesettled.
Ik snap heel goed dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Dus.......tja, ik zou dan toch kiezen voor er een tijdje tussenuit gaan.
Maar of dat het beste is voor jou weet ik natuurlijk niet.
Man o man, ik krijg het plaatsvervangend benauwd, zo jong en dan zo gesettled.
Ik snap heel goed dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Dus.......tja, ik zou dan toch kiezen voor er een tijdje tussenuit gaan.
Maar of dat het beste is voor jou weet ik natuurlijk niet.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:14
dinsdag 2 mei 2017 om 13:15
quote:mssfiddler schreef op 02 mei 2017 @ 13:00:
Als je ooit op je sterfbed ligt, waar zou je dan meer spijt van hebben? Dat je niet gegaan bent of dat je wel gegaan bent...
Beide hebben trouwens gevolgen die je nu nog niet kunt overzien, misschien gaat je relatie ook wel uit als je niet naar Londen gaat. En jouw vriend klinkt als een uit duizenden, dat hij jou dit gunt.Dat vraag ik mezelf ook steeds af! Ik besef inderdaad dat mijn vriend een is uit duizenden. Hem wil ik ook absoluut niet kwijt en omdat hij weet dat ik er zo over denk, gunt hij het me juist om dingen te ontdekken die ik mis. Maar ja, moet ik dat wel doen?
Als je ooit op je sterfbed ligt, waar zou je dan meer spijt van hebben? Dat je niet gegaan bent of dat je wel gegaan bent...
Beide hebben trouwens gevolgen die je nu nog niet kunt overzien, misschien gaat je relatie ook wel uit als je niet naar Londen gaat. En jouw vriend klinkt als een uit duizenden, dat hij jou dit gunt.Dat vraag ik mezelf ook steeds af! Ik besef inderdaad dat mijn vriend een is uit duizenden. Hem wil ik ook absoluut niet kwijt en omdat hij weet dat ik er zo over denk, gunt hij het me juist om dingen te ontdekken die ik mis. Maar ja, moet ik dat wel doen?
dinsdag 2 mei 2017 om 13:17
Wat er uit het leven te halen valt is heel persoonlijk.
Voor de 1 is een gezin stichten de kers op de taart, voor de ander reizen, een carrière , nou ja het kan van alles zijn.
Het klinkt alsof je al jong je hebt gesetteld voor het huisje, boompje, beestje verhaal.
Ik kan mij goed voorstellen dat je je afvraagt of je gaat missen wat je nog had willen doen.
Misschien kan je het hoofdstuk kinderen uitstellen en samen met je partner nog een tijdje je horizon verbreden?
Voor de 1 is een gezin stichten de kers op de taart, voor de ander reizen, een carrière , nou ja het kan van alles zijn.
Het klinkt alsof je al jong je hebt gesetteld voor het huisje, boompje, beestje verhaal.
Ik kan mij goed voorstellen dat je je afvraagt of je gaat missen wat je nog had willen doen.
Misschien kan je het hoofdstuk kinderen uitstellen en samen met je partner nog een tijdje je horizon verbreden?
dinsdag 2 mei 2017 om 13:18
quote:Kraplapje schreef op 02 mei 2017 @ 13:14:
Ik zou graag met je willen ruilen: je hebt alles wat ik nu ook graag zou willen.
Dus zeur niet.Donder op zeg... Domste reactie ooit dit. Jij bent zieliger, dus zij mag niet voelen wat ze voelt? De slachtofferrol staat niemand, en men moet niet 'niet zeuren' omdat jij het zogezegd moeilijker hebt. Nare eigenschap is dat.
Ik zou graag met je willen ruilen: je hebt alles wat ik nu ook graag zou willen.
Dus zeur niet.Donder op zeg... Domste reactie ooit dit. Jij bent zieliger, dus zij mag niet voelen wat ze voelt? De slachtofferrol staat niemand, en men moet niet 'niet zeuren' omdat jij het zogezegd moeilijker hebt. Nare eigenschap is dat.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:19
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:05:
[...]
Bedankt voor je reactie . Ik ben ook absoluut blij en tevreden met wat ik heb! Het is alleen.. ik weet het niet. Is dit wel wat ik wil?Heb je enig idee wat je dan wél zou willen? Zo nee; dan geef je dit toch niet op vanwege een beetje onrust in je lijf?
[...]
Bedankt voor je reactie . Ik ben ook absoluut blij en tevreden met wat ik heb! Het is alleen.. ik weet het niet. Is dit wel wat ik wil?Heb je enig idee wat je dan wél zou willen? Zo nee; dan geef je dit toch niet op vanwege een beetje onrust in je lijf?
dinsdag 2 mei 2017 om 13:23
quote:KeaAlpine schreef op 02 mei 2017 @ 13:02:
Je bent ergens rond de 30. Dit schijnt normaal te zijn
Je schrijft dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Wat zou dat 'leven' zijn volgens jou? Wanneer zou je wel het gevoel hebben dat je geleefd hebt?
De onzekerheid rondom kinderwens lijkt me ook bedrukkend. Het is iets wat je niet in de hand heb, waar je geen controle over hebt, maar wat wel een grote invloed heeft op je leven.
Ik lees ook dat je veel denkt. Er is een idee, eerste alle pro's en cons afwegen, het is best een dilemma en uit eindelijk doe je dus niets.
Het is niet zo zinvol dat ik iets vind van jouw situatie. Ik ken jouw situatie namelijk niet, ik ken jouw niet en als ik iets vind is weer het gevaar dat jij op basis van wat iemand anders vindt een bepaalde pad op gaat. Volgens mij heb je dat al vaak genoeg gedaan in je leven en mag je leren om te voelen wat jij nou vindt en wat goed past bij jou. Dat betekent ook wel eens fouten maken, je kut voelen, maar dan voel en ervaar je ook beter wat wél bij je past.
Ik zou wel zeggen, je bent écht nog hartstikke jong. Tijd genoeg voor kinderen, echt waar. Misschien is onbetaald verlof op je werk mogelijk. Maar loslaten kan je ook wel naar iets anders brengen. Ambieer je dat vaste contract? ...En dan? Wellicht levert het je de vastigheid en zekerheid op die je wil, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet wat je wil? Dat weet ik niet, jij zal het beter weten.
'Meer halen uit het leven' vind ik een beetje een lastige altijd. Je faalt namelijk dan al snel. Moeten we allemaal echt van die levens leiden waarin we álles eruit halen wat erin zit? En dat betekent? Grootse dingen doen? Je leven is goed wanneer je het grootste deel van de tijd gelukkig kan zijn (dat zal niet 100% van de tijd zijn) waar jij gelukkig van wordt...ja, dat moet je zelf uitzoeken. Je hart volgen vind ik wel een goede, neem je hersens mee en dan kom je een heel eind!
Lief! Ik ben nog jonger zelfs: 26. Het gevoel echt geleefd te hebben is voor mij denk ik vooral doen wat je wil doen op het moment dat je dat wil. Gewoon het idee hebben dat ik vrijheid heb. Een vast contract zou super zijn, vooral omdat ik het erg naar mijn zin heb op mijn huidige werkplek, maar in mijn vakgebied zijn er genoeg banen te krijgen, dus in principe heb ik het eigenlijk niet nodig.
Wat jij zegt klopt ook wel inderdaad: ik zal geheid falen als ik denk dat ik in Londen meer uit het leven kan halen. Maar misschien heb ik dat ook wel nodig om te beseffen dat het eigenlijk prima is zoals het nu is.
Je bent ergens rond de 30. Dit schijnt normaal te zijn
Je schrijft dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Wat zou dat 'leven' zijn volgens jou? Wanneer zou je wel het gevoel hebben dat je geleefd hebt?
De onzekerheid rondom kinderwens lijkt me ook bedrukkend. Het is iets wat je niet in de hand heb, waar je geen controle over hebt, maar wat wel een grote invloed heeft op je leven.
Ik lees ook dat je veel denkt. Er is een idee, eerste alle pro's en cons afwegen, het is best een dilemma en uit eindelijk doe je dus niets.
Het is niet zo zinvol dat ik iets vind van jouw situatie. Ik ken jouw situatie namelijk niet, ik ken jouw niet en als ik iets vind is weer het gevaar dat jij op basis van wat iemand anders vindt een bepaalde pad op gaat. Volgens mij heb je dat al vaak genoeg gedaan in je leven en mag je leren om te voelen wat jij nou vindt en wat goed past bij jou. Dat betekent ook wel eens fouten maken, je kut voelen, maar dan voel en ervaar je ook beter wat wél bij je past.
Ik zou wel zeggen, je bent écht nog hartstikke jong. Tijd genoeg voor kinderen, echt waar. Misschien is onbetaald verlof op je werk mogelijk. Maar loslaten kan je ook wel naar iets anders brengen. Ambieer je dat vaste contract? ...En dan? Wellicht levert het je de vastigheid en zekerheid op die je wil, maar misschien is dat eigenlijk helemaal niet wat je wil? Dat weet ik niet, jij zal het beter weten.
'Meer halen uit het leven' vind ik een beetje een lastige altijd. Je faalt namelijk dan al snel. Moeten we allemaal echt van die levens leiden waarin we álles eruit halen wat erin zit? En dat betekent? Grootse dingen doen? Je leven is goed wanneer je het grootste deel van de tijd gelukkig kan zijn (dat zal niet 100% van de tijd zijn) waar jij gelukkig van wordt...ja, dat moet je zelf uitzoeken. Je hart volgen vind ik wel een goede, neem je hersens mee en dan kom je een heel eind!
Lief! Ik ben nog jonger zelfs: 26. Het gevoel echt geleefd te hebben is voor mij denk ik vooral doen wat je wil doen op het moment dat je dat wil. Gewoon het idee hebben dat ik vrijheid heb. Een vast contract zou super zijn, vooral omdat ik het erg naar mijn zin heb op mijn huidige werkplek, maar in mijn vakgebied zijn er genoeg banen te krijgen, dus in principe heb ik het eigenlijk niet nodig.
Wat jij zegt klopt ook wel inderdaad: ik zal geheid falen als ik denk dat ik in Londen meer uit het leven kan halen. Maar misschien heb ik dat ook wel nodig om te beseffen dat het eigenlijk prima is zoals het nu is.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:26
Ik was jong moeder, en dat heeft mijn leven ook op jonge leeftijd een bepaalde richting op geduwd.
Tuurlijk kan je nog van alles als je kinderen hebt, maar je eerste verantwoordelijkheid ligt dan toch echt vast in het ouderschap.
Het is bepalend voor al je verdere keuzes.
Ik heb er ook een hoop door gemist, en ja dat blijft zo nu en dan toch knagen.
Als je het gevoel hebt nog niet echt geleefd te hebben, is kiezen voor een kind wellicht nog niet nu het moment.
Tuurlijk kan je nog van alles als je kinderen hebt, maar je eerste verantwoordelijkheid ligt dan toch echt vast in het ouderschap.
Het is bepalend voor al je verdere keuzes.
Ik heb er ook een hoop door gemist, en ja dat blijft zo nu en dan toch knagen.
Als je het gevoel hebt nog niet echt geleefd te hebben, is kiezen voor een kind wellicht nog niet nu het moment.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:26
Ik denk dat als je dit gevoel hebt het waarschijnlijk zal terugkeren en je misschien over 20 jaar spijt krijgt dat je toen niet uit je 'bubbel' gestapt bent. Maar kun je niet beginnen met twee weken op vakantie naar Londen? Daarnaast alles nog behouden maar even aankijken en vooral voelen hoe dat is om die twee weken even in je eentje buiten je oude vertrouwde wereld door te brengen.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:28
quote:-Nienke- schreef op 02 mei 2017 @ 13:07:
Zorg in ieder geval dat je 'uit je leven hebt gehaald wat erin zit' voordat je kinderen krijgt. Mans ex bedacht zich na drie kinderen ook ineens dat ze 'toch wat gemist had'. Doe dat je aanstaande kind(eren) niet aan.Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Zorg in ieder geval dat je 'uit je leven hebt gehaald wat erin zit' voordat je kinderen krijgt. Mans ex bedacht zich na drie kinderen ook ineens dat ze 'toch wat gemist had'. Doe dat je aanstaande kind(eren) niet aan.Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
