Psyche
alle pijlers
Is dit alles?
dinsdag 2 mei 2017 om 12:48
Een fantastische vriend, een leuke baan, lieve vriendinnen, een eigen huis, genoeg vakanties en andere leuke dingen om naar uit te kijken: ik heb het allemaal. Toch mis ik iets in mijn leven. Mijn vriend en ik zitten nu 1,5 jaar in de medische molen in de hoop dat ik zwanger word en ineens slaat de benauwdheid toe. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echt heb geleefd en vraag me af of dit wel is wat ik echt wil. Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
dinsdag 2 mei 2017 om 14:07
Okay, ik reageer even in het algemeen, aangezien er zoveel gezegd word door iedereen. Super lief dat jullie allemaal de moeite nemen om zo serieus te lezen en te reageren. Dat waardeer ik heel erg!
Wat ik nou echt precies wil van het leven, kan ik nu geen antwoord op geven. Daar denk ik vaak over na en zal ik nog langer over na moeten denken de komende tijd. Wat ik wel weet is dat ik het kotsbeu ben dat mensen in mijn omgeving zeggen: als mijn dochter zou worden zoals jij nu bent, zou ik daarvoor tekenen. Mensen zien mij als een brave, hardwerkende, zelfverzekerde vrouw die weet wat ze wil, terwijl niemand nou écht weet wat ik wil (zelfs ikzelf niet eens). Het enige wat ik wel weet, of in elk geval denk te weten, is dat ik het leven te mooi en kort vind om er niet optimaal van te genieten. Maar wat dat optimaal genieten betekent, geen idee. Daar ga ik over nadenken.
Wat ik nou echt precies wil van het leven, kan ik nu geen antwoord op geven. Daar denk ik vaak over na en zal ik nog langer over na moeten denken de komende tijd. Wat ik wel weet is dat ik het kotsbeu ben dat mensen in mijn omgeving zeggen: als mijn dochter zou worden zoals jij nu bent, zou ik daarvoor tekenen. Mensen zien mij als een brave, hardwerkende, zelfverzekerde vrouw die weet wat ze wil, terwijl niemand nou écht weet wat ik wil (zelfs ikzelf niet eens). Het enige wat ik wel weet, of in elk geval denk te weten, is dat ik het leven te mooi en kort vind om er niet optimaal van te genieten. Maar wat dat optimaal genieten betekent, geen idee. Daar ga ik over nadenken.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:09
Kun je idd niet naar die vriendin maar dan een week of 2 om even in een andere omgeving te zijn.
Wellicht dat het je ook kan helpen meer naar binnen te keren en er achter te komen waar dit gevoel vandaan komt. Zoals mindfullness en meditatie, cursussen.
Veel mensen vinden het fijn om te leren dankbaar te zijn voor wat ze hebben. Even stil te staan bij het moment en de situatie.
Is een bucketlist een idee voor je? Wat wil je echt graag nog doen in je leven en maak hier planningen voor. Dan heb je tevens dingen om naar uit te kijken en naartoe te leven.
Wellicht dat het je ook kan helpen meer naar binnen te keren en er achter te komen waar dit gevoel vandaan komt. Zoals mindfullness en meditatie, cursussen.
Veel mensen vinden het fijn om te leren dankbaar te zijn voor wat ze hebben. Even stil te staan bij het moment en de situatie.
Is een bucketlist een idee voor je? Wat wil je echt graag nog doen in je leven en maak hier planningen voor. Dan heb je tevens dingen om naar uit te kijken en naartoe te leven.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:10
quote:Renaissance schreef op 02 mei 2017 @ 13:46:
Grappig, je probeert al antwoord te geven of iets een bepaald effect zal hebben, zonder het te doen.
Kan het zijn dat je teveel nadenkt? En jezelf zo steeds vaster zet?Haha daar zeg je me wat. Ik denk inderdaad constant na over van alles en nog wat, waardoor ik mezelf 'vastzet' met denken.
Grappig, je probeert al antwoord te geven of iets een bepaald effect zal hebben, zonder het te doen.
Kan het zijn dat je teveel nadenkt? En jezelf zo steeds vaster zet?Haha daar zeg je me wat. Ik denk inderdaad constant na over van alles en nog wat, waardoor ik mezelf 'vastzet' met denken.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:12
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 14:07:
Okay, ik reageer even in het algemeen, aangezien er zoveel gezegd word door iedereen. Super lief dat jullie allemaal de moeite nemen om zo serieus te lezen en te reageren. Dat waardeer ik heel erg!
Wat ik nou echt precies wil van het leven, kan ik nu geen antwoord op geven. Daar denk ik vaak over na en zal ik nog langer over na moeten denken de komende tijd. Wat ik wel weet is dat ik het kotsbeu ben dat mensen in mijn omgeving zeggen: als mijn dochter zou worden zoals jij nu bent, zou ik daarvoor tekenen. Mensen zien mij als een brave, hardwerkende, zelfverzekerde vrouw die weet wat ze wil, terwijl niemand nou écht weet wat ik wil (zelfs ikzelf niet eens). Het enige wat ik wel weet, of in elk geval denk te weten, is dat ik het leven te mooi en kort vind om er niet optimaal van te genieten. Maar wat dat optimaal genieten betekent, geen idee. Daar ga ik over nadenken.Je doet me aan mezelf denken. Altijd bezig in mijn hoofd om alle antwoorden te vinden. Maar vaak waren de beste keuzes die ik heb gemaakt, de keuzes die ik maakte vanuit mijn gevoel. Door gewoon eens iets te doen, te ondernemen, te beginnen, zonder eerst alles van voor tot achter en van links tot rechts te hebben doordacht. Dat is ook een stukje vrijheid, voor mij. Doen wat ik wil, zonder helemaal zeker te zijn van de uitkomst. Met het vertrouwen dat het goed komt.
Okay, ik reageer even in het algemeen, aangezien er zoveel gezegd word door iedereen. Super lief dat jullie allemaal de moeite nemen om zo serieus te lezen en te reageren. Dat waardeer ik heel erg!
Wat ik nou echt precies wil van het leven, kan ik nu geen antwoord op geven. Daar denk ik vaak over na en zal ik nog langer over na moeten denken de komende tijd. Wat ik wel weet is dat ik het kotsbeu ben dat mensen in mijn omgeving zeggen: als mijn dochter zou worden zoals jij nu bent, zou ik daarvoor tekenen. Mensen zien mij als een brave, hardwerkende, zelfverzekerde vrouw die weet wat ze wil, terwijl niemand nou écht weet wat ik wil (zelfs ikzelf niet eens). Het enige wat ik wel weet, of in elk geval denk te weten, is dat ik het leven te mooi en kort vind om er niet optimaal van te genieten. Maar wat dat optimaal genieten betekent, geen idee. Daar ga ik over nadenken.Je doet me aan mezelf denken. Altijd bezig in mijn hoofd om alle antwoorden te vinden. Maar vaak waren de beste keuzes die ik heb gemaakt, de keuzes die ik maakte vanuit mijn gevoel. Door gewoon eens iets te doen, te ondernemen, te beginnen, zonder eerst alles van voor tot achter en van links tot rechts te hebben doordacht. Dat is ook een stukje vrijheid, voor mij. Doen wat ik wil, zonder helemaal zeker te zijn van de uitkomst. Met het vertrouwen dat het goed komt.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:12
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:28:
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Als het tegen gaat vallen is dat ook een ervaring.
Dan weet je dat, en geeft je ook feedback voor je keuzes.
Hoezo is het allemaal vanzelfsprekend dat je nu kinderen moet gaan krijgen?
Meid je bent 26!!
Als ik mijn leven over kon doen zou ik dan nog echt geen kind hebben, en misschien wel helemaal nooit aan kinderen beginnen.
En ja soms is het gras wel groener aan de andere kant van het hek.
Je hoeft nog helemaal niet perse tevreden te zijn met wat je nu hebt, je hebt nog alle ruimte, vrijheid en keuzes om lekker ontevreden te zijn en van alles uit te gaan proberen waar je misschien meer tevreden over bent.
En misschien ben je dat dan toch niet, soit.
Dan heb je het wel uitgeprobeerd.
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Als het tegen gaat vallen is dat ook een ervaring.
Dan weet je dat, en geeft je ook feedback voor je keuzes.
Hoezo is het allemaal vanzelfsprekend dat je nu kinderen moet gaan krijgen?
Meid je bent 26!!
Als ik mijn leven over kon doen zou ik dan nog echt geen kind hebben, en misschien wel helemaal nooit aan kinderen beginnen.
En ja soms is het gras wel groener aan de andere kant van het hek.
Je hoeft nog helemaal niet perse tevreden te zijn met wat je nu hebt, je hebt nog alle ruimte, vrijheid en keuzes om lekker ontevreden te zijn en van alles uit te gaan proberen waar je misschien meer tevreden over bent.
En misschien ben je dat dan toch niet, soit.
Dan heb je het wel uitgeprobeerd.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:17
quote:Renaissance schreef op 02 mei 2017 @ 14:12:
[...]
Je doet me aan mezelf denken. Altijd bezig in mijn hoofd om alle antwoorden te vinden. Maar vaak waren de beste keuzes die ik heb gemaakt, de keuzes die ik maakte vanuit mijn gevoel. Door gewoon eens iets te doen, te ondernemen, te beginnen, zonder eerst alles van voor tot achter en van links tot rechts te hebben doordacht. Dat is ook een stukje vrijheid, voor mij. Doen wat ik wil, zonder helemaal zeker te zijn van de uitkomst. Met het vertrouwen dat het goed komt.Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt een keuze gemaakt vanuit mijn gevoel, maar alleen met mijn verstand. Dat maakt dat ik het nu zo moeilijk vind dat dit gevoel steeds meer op begint te spelen. En je hebt inderdaad gelijk dat je gevoel volgen een stukje vrijheid geeft, in ieder geval in je hoofd. Maar waar ik dan meteen over nadenkt: wat moet ik dan doen met mijn vriend, ons huis? Betekent dat dat het over is? Kan ik van hem verwachten dat hij een aantal maanden in onzekerheid zit? Hoe betaal ik onze hypotheek door + huur als ik een paar maanden in Londen ga wonen? Kan ik daar überhaupt werk krijgen voor een aantal maanden?
[...]
Je doet me aan mezelf denken. Altijd bezig in mijn hoofd om alle antwoorden te vinden. Maar vaak waren de beste keuzes die ik heb gemaakt, de keuzes die ik maakte vanuit mijn gevoel. Door gewoon eens iets te doen, te ondernemen, te beginnen, zonder eerst alles van voor tot achter en van links tot rechts te hebben doordacht. Dat is ook een stukje vrijheid, voor mij. Doen wat ik wil, zonder helemaal zeker te zijn van de uitkomst. Met het vertrouwen dat het goed komt.Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt een keuze gemaakt vanuit mijn gevoel, maar alleen met mijn verstand. Dat maakt dat ik het nu zo moeilijk vind dat dit gevoel steeds meer op begint te spelen. En je hebt inderdaad gelijk dat je gevoel volgen een stukje vrijheid geeft, in ieder geval in je hoofd. Maar waar ik dan meteen over nadenkt: wat moet ik dan doen met mijn vriend, ons huis? Betekent dat dat het over is? Kan ik van hem verwachten dat hij een aantal maanden in onzekerheid zit? Hoe betaal ik onze hypotheek door + huur als ik een paar maanden in Londen ga wonen? Kan ik daar überhaupt werk krijgen voor een aantal maanden?
dinsdag 2 mei 2017 om 14:22
quote:consuelabananahammok schreef op 02 mei 2017 @ 14:12:
[...]
Als het tegen gaat vallen is dat ook een ervaring.
Dan weet je dat, en geeft je ook feedback voor je keuzes.
Hoezo is het allemaal vanzelfsprekend dat je nu kinderen moet gaan krijgen?
Meid je bent 26!!
Als ik mijn leven over kon doen zou ik dan nog echt geen kind hebben, en misschien wel helemaal nooit aan kinderen beginnen.
En ja soms is het gras wel groener aan de andere kant van het hek.
Je hoeft nog helemaal niet perse tevreden te zijn met wat je nu hebt, je hebt nog alle ruimte, vrijheid en keuzes om lekker ontevreden te zijn en van alles uit te gaan proberen waar je misschien meer tevreden over bent.
En misschien ben je dat dan toch niet, soit.
Dan heb je het wel uitgeprobeerd.Dit idee heb ik eerlijk gezegd ook steeds vaker, ook al weet ik dat dit misschien hartstikke naïef is. De keren dat ik in Londen ben, voel ik me zo vrij en gelukkig (ook al mis ik een bus of zegt de uber voor de 4e keer een rit af midden in de nacht, ook al regent het de hele dag en ben ik tot aan mijn sokken doorweekt, ook al zit ik slechts een boek te lezen op de kamer van mijn vriendin), dat ik me afvraag of dit gevoel voor langere tijd kan blijven als ik er daadwerkelijk van zal proeven.
[...]
Als het tegen gaat vallen is dat ook een ervaring.
Dan weet je dat, en geeft je ook feedback voor je keuzes.
Hoezo is het allemaal vanzelfsprekend dat je nu kinderen moet gaan krijgen?
Meid je bent 26!!
Als ik mijn leven over kon doen zou ik dan nog echt geen kind hebben, en misschien wel helemaal nooit aan kinderen beginnen.
En ja soms is het gras wel groener aan de andere kant van het hek.
Je hoeft nog helemaal niet perse tevreden te zijn met wat je nu hebt, je hebt nog alle ruimte, vrijheid en keuzes om lekker ontevreden te zijn en van alles uit te gaan proberen waar je misschien meer tevreden over bent.
En misschien ben je dat dan toch niet, soit.
Dan heb je het wel uitgeprobeerd.Dit idee heb ik eerlijk gezegd ook steeds vaker, ook al weet ik dat dit misschien hartstikke naïef is. De keren dat ik in Londen ben, voel ik me zo vrij en gelukkig (ook al mis ik een bus of zegt de uber voor de 4e keer een rit af midden in de nacht, ook al regent het de hele dag en ben ik tot aan mijn sokken doorweekt, ook al zit ik slechts een boek te lezen op de kamer van mijn vriendin), dat ik me afvraag of dit gevoel voor langere tijd kan blijven als ik er daadwerkelijk van zal proeven.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:26
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 14:17:
[...]
Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt een keuze gemaakt vanuit mijn gevoel, maar alleen met mijn verstand. Dat maakt dat ik het nu zo moeilijk vind dat dit gevoel steeds meer op begint te spelen. En je hebt inderdaad gelijk dat je gevoel volgen een stukje vrijheid geeft, in ieder geval in je hoofd. Maar waar ik dan meteen over nadenkt: wat moet ik dan doen met mijn vriend, ons huis? Betekent dat dat het over is? Kan ik van hem verwachten dat hij een aantal maanden in onzekerheid zit? Hoe betaal ik onze hypotheek door + huur als ik een paar maanden in Londen ga wonen? Kan ik daar überhaupt werk krijgen voor een aantal maanden?
Als jouw keuze is dat je naar London wil dan is dat je startpunt lijkt me. Dus beslis gewoon of dat is wat je wil, ja of nee. En dan ga je daarna nadenken over hoe je dat praktisch gaat invullen. Nu wil je alle praktische invulling gedaan hebben als een soort voorwaarde om tot een keuze te komen.
Dat voelt heel veilig, maar iemand hier zei het al, je weet niet wat je leven gaat brengen.
Maar ik herken het, ben nu 48, altijd aan het denken geweest, en heeeeeeel veel keuzes gemaakt met mijn verstand, zoveel mogelijk onzekerheid, risico etc. proberen te vermijden door overal heel goed over na te denken. En dat is echt niet allemaal slecht. Maar het betekent wel dat ik nu bezig ben met "wat wil ik echt". En nu dus een hele hoop zekerheid los aan het laten ben. Dat voelt heel goed, maar ik wilde wel dat ik daar 20 jaar eerder mee was begonnen.
[...]
Eerlijk gezegd heb ik nog nooit echt een keuze gemaakt vanuit mijn gevoel, maar alleen met mijn verstand. Dat maakt dat ik het nu zo moeilijk vind dat dit gevoel steeds meer op begint te spelen. En je hebt inderdaad gelijk dat je gevoel volgen een stukje vrijheid geeft, in ieder geval in je hoofd. Maar waar ik dan meteen over nadenkt: wat moet ik dan doen met mijn vriend, ons huis? Betekent dat dat het over is? Kan ik van hem verwachten dat hij een aantal maanden in onzekerheid zit? Hoe betaal ik onze hypotheek door + huur als ik een paar maanden in Londen ga wonen? Kan ik daar überhaupt werk krijgen voor een aantal maanden?
Als jouw keuze is dat je naar London wil dan is dat je startpunt lijkt me. Dus beslis gewoon of dat is wat je wil, ja of nee. En dan ga je daarna nadenken over hoe je dat praktisch gaat invullen. Nu wil je alle praktische invulling gedaan hebben als een soort voorwaarde om tot een keuze te komen.
Dat voelt heel veilig, maar iemand hier zei het al, je weet niet wat je leven gaat brengen.
Maar ik herken het, ben nu 48, altijd aan het denken geweest, en heeeeeeel veel keuzes gemaakt met mijn verstand, zoveel mogelijk onzekerheid, risico etc. proberen te vermijden door overal heel goed over na te denken. En dat is echt niet allemaal slecht. Maar het betekent wel dat ik nu bezig ben met "wat wil ik echt". En nu dus een hele hoop zekerheid los aan het laten ben. Dat voelt heel goed, maar ik wilde wel dat ik daar 20 jaar eerder mee was begonnen.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:29
Moet het perse werken in Londen zijn?
Misschien kan je ook kleinere stappen nemen
Dan hoef je ook niet gelijk van alles rigoreus op te geven( relatie, baan, huis)
Je schrijft dat je je vriend echt niet kwijt wil. Dat lijkt mij een duidelijke keuze vanuit gevoel, dus dat zou ik niet zomaar opgeven.
Maar, er kan daar nog van alles naast bestaan toch?
Betrek je vriend er bij.
Dit gaat ook hem aan.
Je hebt idd niet zomaar een baan in Londen, dus als je dit wil najagen zou ik zeker eerst uitzoeken welke realistische mogelijkheden er zijn, alvorens je je baan hier opgeeft.
Kan je een oaar weken vrij krijgen op je werk?
Begin dan eerst met een paar weekjes naar je vriendin gaan als dat kan.
Ik weet dat werk krijgen, en woonruimte vinden zeer moeilijk is in Londen.
Gelukkig bestaat de wereld niet alleen uit Londen
Misschien kan je ook kleinere stappen nemen
Dan hoef je ook niet gelijk van alles rigoreus op te geven( relatie, baan, huis)
Je schrijft dat je je vriend echt niet kwijt wil. Dat lijkt mij een duidelijke keuze vanuit gevoel, dus dat zou ik niet zomaar opgeven.
Maar, er kan daar nog van alles naast bestaan toch?
Betrek je vriend er bij.
Dit gaat ook hem aan.
Je hebt idd niet zomaar een baan in Londen, dus als je dit wil najagen zou ik zeker eerst uitzoeken welke realistische mogelijkheden er zijn, alvorens je je baan hier opgeeft.
Kan je een oaar weken vrij krijgen op je werk?
Begin dan eerst met een paar weekjes naar je vriendin gaan als dat kan.
Ik weet dat werk krijgen, en woonruimte vinden zeer moeilijk is in Londen.
Gelukkig bestaat de wereld niet alleen uit Londen
dinsdag 2 mei 2017 om 14:31
Of dit alles is zal je nooit weten. En ook als je wel besluit naar Londen te vertrekken voor een aantal maanden weet je niet of dat het is. Wie weet loop je daar de baan van je leven, de man van je leven tegen het lijf en kom je nooit meer terug. Wie weet is het de grootste deceptie ever en heb je binnen korte tijd spijt als haar op je hoofd.
Ik weet 1 ding en dat is dat het leven te kort is om niet te genieten. Als je nu niet happy bent moet je stappen nemen om te zorgen dat je wel happy bent. Of dat nou naar Londen gaan is of niet, die keuze kan alleen jij maken. Of er meer uit het leven te halen is, tja.. het is wat jij er van maakt. Als jij genoegen neemt met je leven zoals het nu is, met daarin de excessen van een vakantie, stedentrip of weet ik wat voor uitspatting dan is dat het, maar dat wil niet zeggen dat dat niet goed genoeg is. Ik was net zo oud als jij nu bent toen ik mijn eerste kind kreeg, ik was toen al 3 jaar getrouwd. Door schade en schande geleerd dat je vaker voor jezelf of voor je gezin moet kiezen dan ipv wat er van je verwacht wordt. En dat pas ik dus ook op alles toe. Ik bedenk me bij zaken waarover ik twijfel heb of waarbij ik me niet prettig voel;
- is het noodzaak ( van levensbelang, verplicht of zeer van invloed als ik het niet doe)
- Doe ik er iemand kwaad mee als ik het niet doe
- Word ik er zelf gelukkig van?
- Voor wie doe ik dit.
En geloof me, sinds ik ben gaan leven voor mijzelf en mijn gezin is het een stuk rustiger in mijn hoofd, ben ik een leukere mama en zijn wij een stuk gelukkiger. So what als andere mensen er een mening over hebben?
dus.... kies voor jezelf, een ander doet het niet voor je
Ik weet 1 ding en dat is dat het leven te kort is om niet te genieten. Als je nu niet happy bent moet je stappen nemen om te zorgen dat je wel happy bent. Of dat nou naar Londen gaan is of niet, die keuze kan alleen jij maken. Of er meer uit het leven te halen is, tja.. het is wat jij er van maakt. Als jij genoegen neemt met je leven zoals het nu is, met daarin de excessen van een vakantie, stedentrip of weet ik wat voor uitspatting dan is dat het, maar dat wil niet zeggen dat dat niet goed genoeg is. Ik was net zo oud als jij nu bent toen ik mijn eerste kind kreeg, ik was toen al 3 jaar getrouwd. Door schade en schande geleerd dat je vaker voor jezelf of voor je gezin moet kiezen dan ipv wat er van je verwacht wordt. En dat pas ik dus ook op alles toe. Ik bedenk me bij zaken waarover ik twijfel heb of waarbij ik me niet prettig voel;
- is het noodzaak ( van levensbelang, verplicht of zeer van invloed als ik het niet doe)
- Doe ik er iemand kwaad mee als ik het niet doe
- Word ik er zelf gelukkig van?
- Voor wie doe ik dit.
En geloof me, sinds ik ben gaan leven voor mijzelf en mijn gezin is het een stuk rustiger in mijn hoofd, ben ik een leukere mama en zijn wij een stuk gelukkiger. So what als andere mensen er een mening over hebben?
dus.... kies voor jezelf, een ander doet het niet voor je
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 2 mei 2017 om 14:55
Je hebt het direct over of ontslag nemen, of een vast contract. Maar heb je al eens geinformeerd hoe ze op je werk denken over een half jaar onbetaald verlof?
Wie weet valt dat wel te regelen, dan kan je een soort pauze nemen, maar niet zo definitief.
Kan ook dat ze dat op jouw werk helemaal niet zien zitten, maar je kan het tenminste eens gaan vragen.
Wie weet valt dat wel te regelen, dan kan je een soort pauze nemen, maar niet zo definitief.
Kan ook dat ze dat op jouw werk helemaal niet zien zitten, maar je kan het tenminste eens gaan vragen.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:56
Wat een mooie en rake dingen zijn er hier gezegd!
Omdat je nog jong bent zou je best je kinderwens even in de koelkast kunnen zetten. Zodat je niet rekening hoeft te houden met de mogelijke kans dat je zwanger bent en even kunt leven op jouw voorwaarden.
Wat ik vooral lees is dat jouw complete toekomst nu voor je uitgestippeld ligt. Een toekomst waarvan je nu nog geen weet hebt of het jou genoeg voldoening zal brengen. Daarom zou ik even een paar stapjes terug nemen. En dingen ondernemen die je graag wilt doen. Je hoeft niet je complete leven overhoop te gooien. Je kunt ook op vakantie naar Londen, misschien daarbij een weekendje samen met je vriend.
Ik herken jouw verhaal wel hoor. Ik heb heel lang het pas bewandeld zoals verwacht werd. En tot op een bepaalde hoogte kun je ook niet compleet uit een sleur breken. Maar kleine acties die je echt voor jezelf doet, zoals eigen baas worden, sporten, of hobby's kunnen je misschien al genoeg ademruimte geven.
Omdat je nog jong bent zou je best je kinderwens even in de koelkast kunnen zetten. Zodat je niet rekening hoeft te houden met de mogelijke kans dat je zwanger bent en even kunt leven op jouw voorwaarden.
Wat ik vooral lees is dat jouw complete toekomst nu voor je uitgestippeld ligt. Een toekomst waarvan je nu nog geen weet hebt of het jou genoeg voldoening zal brengen. Daarom zou ik even een paar stapjes terug nemen. En dingen ondernemen die je graag wilt doen. Je hoeft niet je complete leven overhoop te gooien. Je kunt ook op vakantie naar Londen, misschien daarbij een weekendje samen met je vriend.
Ik herken jouw verhaal wel hoor. Ik heb heel lang het pas bewandeld zoals verwacht werd. En tot op een bepaalde hoogte kun je ook niet compleet uit een sleur breken. Maar kleine acties die je echt voor jezelf doet, zoals eigen baas worden, sporten, of hobby's kunnen je misschien al genoeg ademruimte geven.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:57
Ik zou het doen. Ik vind je vriend echt een ontzettende lieverd, dat hij dit voorstelt. Want ja, er is een risico natuurlijk dat je inderdaad niet meer terugkomt. Ik zou die kinderwens even een paar jaar in de ijskast zetten en lekker inderdaad een poosje naar het buitenland gaan. Geef jezelf een paar maanden, of een half jaar, en kijk dan verder.
Wat houdt je tegen?
En ja, je neemt jezelf mee en ook in Londen moet je het huishouden doen en werken om je geld te verdienen, nou én? Soms is het gras wél groener (voor jou). En mocht dat niet zo zijn, dan ben je toch zo weer terug?
Wat houdt je tegen?
En ja, je neemt jezelf mee en ook in Londen moet je het huishouden doen en werken om je geld te verdienen, nou én? Soms is het gras wél groener (voor jou). En mocht dat niet zo zijn, dan ben je toch zo weer terug?
dinsdag 2 mei 2017 om 15:02
Misschien zit ik er naast maar ik proef vooral dat je vooral niets wil MOETEN. en dat herken ik wel . Kutte is alleen: zo werkt het nu eenmaal niet .
Ik probeer wat dat betreft wel zo vrij mogelijk te leven, zonder anderen daarin te kwetsen uiteraard maar er zullen altijd bepaalde dingen moeten, geld verdienen bijvoorbeeld. Mijn man is wel beetje hetzelfde als ik, wij hebben dus bewust geen kinderen en hopen rond ons 50e te kunnen stoppen met werken omdan eindelijk toe te kunnen geven aan het grote niets meer moeten, voorzover dat bestaat dan....
Ik probeer wat dat betreft wel zo vrij mogelijk te leven, zonder anderen daarin te kwetsen uiteraard maar er zullen altijd bepaalde dingen moeten, geld verdienen bijvoorbeeld. Mijn man is wel beetje hetzelfde als ik, wij hebben dus bewust geen kinderen en hopen rond ons 50e te kunnen stoppen met werken omdan eindelijk toe te kunnen geven aan het grote niets meer moeten, voorzover dat bestaat dan....
dinsdag 2 mei 2017 om 15:04
quote:ClumsyNinja schreef op 02 mei 2017 @ 14:55:
Je hebt het direct over of ontslag nemen, of een vast contract. Maar heb je al eens geinformeerd hoe ze op je werk denken over een half jaar onbetaald verlof?
Wie weet valt dat wel te regelen, dan kan je een soort pauze nemen, maar niet zo definitief.
Kan ook dat ze dat op jouw werk helemaal niet zien zitten, maar je kan het tenminste eens gaan vragen.Klopt, ik moet dat eerst even uit gaan zoeken. Ik las dat iemand anders het net ook al had gezegd, maar daar had ik eerder inderdaad nog niet aan gedacht. Bedankt voor de tip!
Je hebt het direct over of ontslag nemen, of een vast contract. Maar heb je al eens geinformeerd hoe ze op je werk denken over een half jaar onbetaald verlof?
Wie weet valt dat wel te regelen, dan kan je een soort pauze nemen, maar niet zo definitief.
Kan ook dat ze dat op jouw werk helemaal niet zien zitten, maar je kan het tenminste eens gaan vragen.Klopt, ik moet dat eerst even uit gaan zoeken. Ik las dat iemand anders het net ook al had gezegd, maar daar had ik eerder inderdaad nog niet aan gedacht. Bedankt voor de tip!
dinsdag 2 mei 2017 om 15:08
quote:Inktlijn schreef op 02 mei 2017 @ 14:56:
Wat een mooie en rake dingen zijn er hier gezegd!
Omdat je nog jong bent zou je best je kinderwens even in de koelkast kunnen zetten. Zodat je niet rekening hoeft te houden met de mogelijke kans dat je zwanger bent en even kunt leven op jouw voorwaarden.
Wat ik vooral lees is dat jouw complete toekomst nu voor je uitgestippeld ligt. Een toekomst waarvan je nu nog geen weet hebt of het jou genoeg voldoening zal brengen. Daarom zou ik even een paar stapjes terug nemen. En dingen ondernemen die je graag wilt doen. Je hoeft niet je complete leven overhoop te gooien. Je kunt ook op vakantie naar Londen, misschien daarbij een weekendje samen met je vriend.
Ik herken jouw verhaal wel hoor. Ik heb heel lang het pas bewandeld zoals verwacht werd. En tot op een bepaalde hoogte kun je ook niet compleet uit een sleur breken. Maar kleine acties die je echt voor jezelf doet, zoals eigen baas worden, sporten, of hobby's kunnen je misschien al genoeg ademruimte geven.Dit is precies wat me benauwt! Iedereen vindt het zo knap wat ik heb 'gepresteerd', terwijl ik in mijn ogen helemaal niks heb gepresteerd, maar gewoon doe wat mijn omgeving van mijn verwacht.
Wat een mooie en rake dingen zijn er hier gezegd!
Omdat je nog jong bent zou je best je kinderwens even in de koelkast kunnen zetten. Zodat je niet rekening hoeft te houden met de mogelijke kans dat je zwanger bent en even kunt leven op jouw voorwaarden.
Wat ik vooral lees is dat jouw complete toekomst nu voor je uitgestippeld ligt. Een toekomst waarvan je nu nog geen weet hebt of het jou genoeg voldoening zal brengen. Daarom zou ik even een paar stapjes terug nemen. En dingen ondernemen die je graag wilt doen. Je hoeft niet je complete leven overhoop te gooien. Je kunt ook op vakantie naar Londen, misschien daarbij een weekendje samen met je vriend.
Ik herken jouw verhaal wel hoor. Ik heb heel lang het pas bewandeld zoals verwacht werd. En tot op een bepaalde hoogte kun je ook niet compleet uit een sleur breken. Maar kleine acties die je echt voor jezelf doet, zoals eigen baas worden, sporten, of hobby's kunnen je misschien al genoeg ademruimte geven.Dit is precies wat me benauwt! Iedereen vindt het zo knap wat ik heb 'gepresteerd', terwijl ik in mijn ogen helemaal niks heb gepresteerd, maar gewoon doe wat mijn omgeving van mijn verwacht.
dinsdag 2 mei 2017 om 15:10
quote:ainne schreef op 02 mei 2017 @ 14:57:
Ik zou het doen. Ik vind je vriend echt een ontzettende lieverd, dat hij dit voorstelt. Want ja, er is een risico natuurlijk dat je inderdaad niet meer terugkomt. Ik zou die kinderwens even een paar jaar in de ijskast zetten en lekker inderdaad een poosje naar het buitenland gaan. Geef jezelf een paar maanden, of een half jaar, en kijk dan verder.
Wat houdt je tegen?
En ja, je neemt jezelf mee en ook in Londen moet je het huishouden doen en werken om je geld te verdienen, nou én? Soms is het gras wél groener (voor jou). En mocht dat niet zo zijn, dan ben je toch zo weer terug?Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
Ik zou het doen. Ik vind je vriend echt een ontzettende lieverd, dat hij dit voorstelt. Want ja, er is een risico natuurlijk dat je inderdaad niet meer terugkomt. Ik zou die kinderwens even een paar jaar in de ijskast zetten en lekker inderdaad een poosje naar het buitenland gaan. Geef jezelf een paar maanden, of een half jaar, en kijk dan verder.
Wat houdt je tegen?
En ja, je neemt jezelf mee en ook in Londen moet je het huishouden doen en werken om je geld te verdienen, nou én? Soms is het gras wél groener (voor jou). En mocht dat niet zo zijn, dan ben je toch zo weer terug?Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
dinsdag 2 mei 2017 om 15:20
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 15:10:
[...]
Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
Vrijheid reikt natuurlijk tot zover je portemonnee het toelaat.
Daar moet je realistisch in zijn.
Het leven is daar idd duur.
Om een voorbeeld te geven, alleen al aan huur voor een heel klein appartementje betaal je daar gemiddeld duizend euro per maand.
Boodschappen etc, ook dat is duur.
Je zal een flink inkomen moeten hebben vergeleken met hier wil je je levensonderhoud daar kunnen betalen.
[...]
Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
Vrijheid reikt natuurlijk tot zover je portemonnee het toelaat.
Daar moet je realistisch in zijn.
Het leven is daar idd duur.
Om een voorbeeld te geven, alleen al aan huur voor een heel klein appartementje betaal je daar gemiddeld duizend euro per maand.
Boodschappen etc, ook dat is duur.
Je zal een flink inkomen moeten hebben vergeleken met hier wil je je levensonderhoud daar kunnen betalen.
dinsdag 2 mei 2017 om 15:38
Je ervaart hier ontzettend veel sociale druk om te doen "zoals het hoort" en wat er van je verwacht wordt. Het hoogst haalbare is voor veel mensen inderdaad een koophuis en een gezin. En dan zit je vast.
Maar er is nog zoveel meer en er zijn heel veel andere manieren waarop je je leven kunt leiden. Dat anderen (familie/vrienden/collega's) niet staan te springen om jou te "verliezen" is begrijpelijk. Veel mensen houden angstvallig vast aan wat ze hebben en aan hoe ze denken dat het hoort. Daarnaast zijn er ook mensen die best een grote verandering zouden willen hebben in hun leven maar die het niet durven.
Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Wat dat egoïstische betreft: je hebt maar één leven, het is zo voorbij en het is jouw leven. Niet het leven van een ander, zij hebben dus helemaal niets te zeggen over jouw leven. Er is niets egoïstisch aan het invullen van je leven zoals jij dat wilt. Je wilt toch niet je leven inrichten zodat anderen daarover tevreden zijn?
Dat dit nou eenmaal het leven is: dat is dus niet zo.
Ik zou het wel weten, ik zou een half jaar naar London gaan.
Maar er is nog zoveel meer en er zijn heel veel andere manieren waarop je je leven kunt leiden. Dat anderen (familie/vrienden/collega's) niet staan te springen om jou te "verliezen" is begrijpelijk. Veel mensen houden angstvallig vast aan wat ze hebben en aan hoe ze denken dat het hoort. Daarnaast zijn er ook mensen die best een grote verandering zouden willen hebben in hun leven maar die het niet durven.
Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Wat dat egoïstische betreft: je hebt maar één leven, het is zo voorbij en het is jouw leven. Niet het leven van een ander, zij hebben dus helemaal niets te zeggen over jouw leven. Er is niets egoïstisch aan het invullen van je leven zoals jij dat wilt. Je wilt toch niet je leven inrichten zodat anderen daarover tevreden zijn?
Dat dit nou eenmaal het leven is: dat is dus niet zo.
Ik zou het wel weten, ik zou een half jaar naar London gaan.
dinsdag 2 mei 2017 om 15:39
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 15:10:
[...]
Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
Heb je al dingen uitgezocht? Heb je al met je vriend gepraat? Wil hij niet mee, wil hij niet samen met jou de wereld verkennen?
En ja, het is een egoistische keuze, maar niet minder egoistisch dan kinderen krijgen. En dan vinden ze er maar wat van... verklaren ze je maar voor gek.
[...]
Het voornaamste wat mij tegenhoudt, is dat ik bang ben dat ik financieel niet rondkom omdat de hypotheek gewoon doorgaat en het leven daar best duur is. En ik ben bang dat mijn familie/collega's/vrienden het een egoïstische keuze vinden en mij voor gek verklaren.
Heb je al dingen uitgezocht? Heb je al met je vriend gepraat? Wil hij niet mee, wil hij niet samen met jou de wereld verkennen?
En ja, het is een egoistische keuze, maar niet minder egoistisch dan kinderen krijgen. En dan vinden ze er maar wat van... verklaren ze je maar voor gek.
dinsdag 2 mei 2017 om 15:47
Is die sociale druk waar je het af en toe over hebt niet het probleem? Het idee dat je van alles "moet" van je omgeving? En dat je niet zeker weet of je dat zelf eigenlijk allemaal wel wil?
In dat geval kan ik je verzekeren dat die druk niet verdwijnt als je (zoals ik) geen kinderen, geen partner, geen koophuis en geen vaste baan hebt. Integendeel, dan denken veel mensen dat er iets vreselijk mis met je is . Wat wel helpt is je meer gaan richten naar wat je zelf wil. Het is moeilijk dat te bedenken als je er nog nooit eerder over na hebt gedacht. Maar begin eens met af te stappen van het idee dat je bijvoorbeeld kinderen "moet" krijgen. Je moet helemaal niks. En als het nu nog niet juist voelt, of helemaal niet, doe het dan ook niet. Een kind krijgen is een grote verandering die je niet zomaar ongedaan maakt. Vanuit dat perspectief is een paar maanden Londen peanuts
In dat geval kan ik je verzekeren dat die druk niet verdwijnt als je (zoals ik) geen kinderen, geen partner, geen koophuis en geen vaste baan hebt. Integendeel, dan denken veel mensen dat er iets vreselijk mis met je is . Wat wel helpt is je meer gaan richten naar wat je zelf wil. Het is moeilijk dat te bedenken als je er nog nooit eerder over na hebt gedacht. Maar begin eens met af te stappen van het idee dat je bijvoorbeeld kinderen "moet" krijgen. Je moet helemaal niks. En als het nu nog niet juist voelt, of helemaal niet, doe het dan ook niet. Een kind krijgen is een grote verandering die je niet zomaar ongedaan maakt. Vanuit dat perspectief is een paar maanden Londen peanuts
dinsdag 2 mei 2017 om 15:59
Ik denk dat jullie gelijk hebben als jullie zeggen dat het vooral de sociale druk is wat maakt dat ik weg wil rennen. Maar wat ik ook doe of zeg, de druk wordt alleen maar groter. Voel ik me kut? Dan moet ik volgens hen meer slapen/meer leuke dingen doen/minder afspreken enz. Voel ik me goed? Dan slingeren ze meteen met data om 'gezellig' bij te kletsen of vragen ze of ik iets voor ze wil doen. Reageer ik even niet? Dan krijg ik een paar dagen later meteen vraagtekens, waarna ik dus wel MOET reageren.
Het lijkt me zoooo heerlijk om even een paar maanden weg te zijn van alle mensen die iets van me willen en even een onbekende te zijn tussen alle miljoenen mensen met een eigen verhaal in een drukke stad als Londen.
Het lijkt me zoooo heerlijk om even een paar maanden weg te zijn van alle mensen die iets van me willen en even een onbekende te zijn tussen alle miljoenen mensen met een eigen verhaal in een drukke stad als Londen.
dinsdag 2 mei 2017 om 16:02
quote:mssfiddler schreef op 02 mei 2017 @ 15:39:
[...]
Heb je al dingen uitgezocht? Heb je al met je vriend gepraat? Wil hij niet mee, wil hij niet samen met jou de wereld verkennen?
En ja, het is een egoistische keuze, maar niet minder egoistisch dan kinderen krijgen. En dan vinden ze er maar wat van... verklaren ze je maar voor gek.
Ik vroeg mijn vriend in eerste instantie of hij het een idee vindt om naar Londen te verhuizen om daar een aantal jaar te wonen. Hij ziet dit helaas niet zitten; hij is echt een huismus en kan iedere dag genieten van wat wij wél hebben. Maar daaropvolgend zei hij dat hij mijn geluk niet in de weg wil zitten en ik dat dus absoluut zelf moet gaan ervaren als ik dat graag wil. Zo zijn we er dus op gekomen. Vakanties met mij vindt hij prima, maar na twee weken baalt hij dat hij nog een week moet 'wachten' om weer thuis te zijn.
Verder heb ik nog niet echt iets uitgezocht, omdat ik eerst wil weten of ik het wel of niet ga/moet doen.
[...]
Heb je al dingen uitgezocht? Heb je al met je vriend gepraat? Wil hij niet mee, wil hij niet samen met jou de wereld verkennen?
En ja, het is een egoistische keuze, maar niet minder egoistisch dan kinderen krijgen. En dan vinden ze er maar wat van... verklaren ze je maar voor gek.
Ik vroeg mijn vriend in eerste instantie of hij het een idee vindt om naar Londen te verhuizen om daar een aantal jaar te wonen. Hij ziet dit helaas niet zitten; hij is echt een huismus en kan iedere dag genieten van wat wij wél hebben. Maar daaropvolgend zei hij dat hij mijn geluk niet in de weg wil zitten en ik dat dus absoluut zelf moet gaan ervaren als ik dat graag wil. Zo zijn we er dus op gekomen. Vakanties met mij vindt hij prima, maar na twee weken baalt hij dat hij nog een week moet 'wachten' om weer thuis te zijn.
Verder heb ik nog niet echt iets uitgezocht, omdat ik eerst wil weten of ik het wel of niet ga/moet doen.
