Psyche
alle pijlers
Is dit alles?
dinsdag 2 mei 2017 om 12:48
Een fantastische vriend, een leuke baan, lieve vriendinnen, een eigen huis, genoeg vakanties en andere leuke dingen om naar uit te kijken: ik heb het allemaal. Toch mis ik iets in mijn leven. Mijn vriend en ik zitten nu 1,5 jaar in de medische molen in de hoop dat ik zwanger word en ineens slaat de benauwdheid toe. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echt heb geleefd en vraag me af of dit wel is wat ik echt wil. Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
dinsdag 2 mei 2017 om 16:10
Och lieverd, ik krijg het plaatsvervangend benauwd als ik je zo lees. Je bent 26, nog zo ontzettend jong! Echt te jong om genoegen te moeten nemen met de huisje-boompje-beestje sleur.
Aangezien je zo van relatie naar relatie gerold bent vanaf zeer jonge leeftijd: Ga eens jezélf worden. In je eentje ontwikkel je zo anders dan in een relatie. Ga zélf ontwikkelen, ga zélf groeien. Als je denkt dat in Londen te gaan kunnen, vooral gaan. Je vriend is een lieverd dat hij hierin achter je staat, maar ook als hij niet zo lang wil wachten zou ik zeker wél gaan. In je eentje overleef je het wel.
Aangezien je zo van relatie naar relatie gerold bent vanaf zeer jonge leeftijd: Ga eens jezélf worden. In je eentje ontwikkel je zo anders dan in een relatie. Ga zélf ontwikkelen, ga zélf groeien. Als je denkt dat in Londen te gaan kunnen, vooral gaan. Je vriend is een lieverd dat hij hierin achter je staat, maar ook als hij niet zo lang wil wachten zou ik zeker wél gaan. In je eentje overleef je het wel.
"Wine in the morning, and some breakfast at night. Oh baby, I'm beginning to see the light!"
dinsdag 2 mei 2017 om 16:17
Je kunt ook dingen uitzoeken en dan later besluiten, uitzoeken helpt ook al om uit te vinden wat je nou eigenlijk wilt.
En is er niet iets meer permanents te bedenken voor de vriendinnen? Ze bedoelen het vast allemaal heel lief en willen er voor je zijn, maar ze kunnen er ook voor je zijn door je even ruimte te geven.
En is er niet iets meer permanents te bedenken voor de vriendinnen? Ze bedoelen het vast allemaal heel lief en willen er voor je zijn, maar ze kunnen er ook voor je zijn door je even ruimte te geven.
dinsdag 2 mei 2017 om 16:25
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 15:59:
Ik denk dat jullie gelijk hebben als jullie zeggen dat het vooral de sociale druk is wat maakt dat ik weg wil rennen. Maar wat ik ook doe of zeg, de druk wordt alleen maar groter. Voel ik me kut? Dan moet ik volgens hen meer slapen/meer leuke dingen doen/minder afspreken enz. Voel ik me goed? Dan slingeren ze meteen met data om 'gezellig' bij te kletsen of vragen ze of ik iets voor ze wil doen. Reageer ik even niet? Dan krijg ik een paar dagen later meteen vraagtekens, waarna ik dus wel MOET reageren.
Het lijkt me zoooo heerlijk om even een paar maanden weg te zijn van alle mensen die iets van me willen en even een onbekende te zijn tussen alle miljoenen mensen met een eigen verhaal in een drukke stad als Londen.
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.
Ik denk dat jullie gelijk hebben als jullie zeggen dat het vooral de sociale druk is wat maakt dat ik weg wil rennen. Maar wat ik ook doe of zeg, de druk wordt alleen maar groter. Voel ik me kut? Dan moet ik volgens hen meer slapen/meer leuke dingen doen/minder afspreken enz. Voel ik me goed? Dan slingeren ze meteen met data om 'gezellig' bij te kletsen of vragen ze of ik iets voor ze wil doen. Reageer ik even niet? Dan krijg ik een paar dagen later meteen vraagtekens, waarna ik dus wel MOET reageren.
Het lijkt me zoooo heerlijk om even een paar maanden weg te zijn van alle mensen die iets van me willen en even een onbekende te zijn tussen alle miljoenen mensen met een eigen verhaal in een drukke stad als Londen.
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.
dinsdag 2 mei 2017 om 16:35
quote:cerulli schreef op 02 mei 2017 @ 16:25:
[...]
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.Dat gevoel krijg ik ook
[...]
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.Dat gevoel krijg ik ook
dinsdag 2 mei 2017 om 16:40
is het voor jou niet een idee om bijv. twee maanden naar Azie te gaan om te reizen en jezelf beter te leren kennen ? (als in: wat wil JIJ, wat maakt JOU gelukkig) Je laat je zo door anderen leiden/beinvloeden /over de kleng jagen omdat je niet weet waar jij zelf voor staat.
si ook de leeftijd hahaha, ik had dat vroeger ook, zo na mijn 35e werd dat wel anders gelukkig
si ook de leeftijd hahaha, ik had dat vroeger ook, zo na mijn 35e werd dat wel anders gelukkig
woensdag 3 mei 2017 om 16:43
quote:cerulli schreef op 02 mei 2017 @ 16:25:
[...]
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.
Dat is waar, dat leg ik vooral mezelf op en vriendinnen zijn dat gewend van me, dus heb ik het idee dat ik het niet zomaar kan veranderen. Ik weet dat mijn vriendinnen me niet op zullen zoeken, omdat zij allemaal 'vastzitten' in het leven in Nederland.
Ik heb vandaag weer veel nagedacht en ik ben eruit dat de voornaamste reden dat ik naar Londen wil, is omdat ik daar dingen kan doen die hier niet normaal zijn: mensen praten random tegen je op straat, je leert erg snel nieuwe mensen kennen en als je wakker wordt, weet je niet hoe je dag gaat verlopen. Hier moet ik alles plannen en er is niet veel (ofja, eigenlijk niks) te doen. Ook al zou ik minder gaan werken, dan zou mijn leefomgeving nog steeds hetzelfde zijn. En dat is waar ik denk ik even uit wil.
[...]
Dat moet dus helemaal niet. Dat leg je jezelf op. Wat je vindt mag je houden: al vindt de hele wereld dat je iets moet, het is nog altijd jouw leven, jouw keuze, jouw beslissing.
Zo bekeken klinkt dat Londen-plan bijna als vluchtgedrag: je wil gewoon even met rust worden gelaten. Maar Londen is niet het andere eind van de wereld: dikke kans dat mensen je willen komen opzoeken, of regelmatige updates willen over je coole leven daar. En zoals ik al eerder zei: wat ga je doen als je terug komt? Dan zijn al die mensen en hun meningen er ook nog.
Ik ben een groot fan van reizen en je dromen volgen maar volgens mij zit er bij jou veel meer achter dan een verlangen naar het onbekende. En ik denk dat je daar met een reis alleen niet uit gaat komen: het gaat ook om grenzen stellen, zelf de regie over je leven nemen, en de mening van anderen durven negeren.
Dat is waar, dat leg ik vooral mezelf op en vriendinnen zijn dat gewend van me, dus heb ik het idee dat ik het niet zomaar kan veranderen. Ik weet dat mijn vriendinnen me niet op zullen zoeken, omdat zij allemaal 'vastzitten' in het leven in Nederland.
Ik heb vandaag weer veel nagedacht en ik ben eruit dat de voornaamste reden dat ik naar Londen wil, is omdat ik daar dingen kan doen die hier niet normaal zijn: mensen praten random tegen je op straat, je leert erg snel nieuwe mensen kennen en als je wakker wordt, weet je niet hoe je dag gaat verlopen. Hier moet ik alles plannen en er is niet veel (ofja, eigenlijk niks) te doen. Ook al zou ik minder gaan werken, dan zou mijn leefomgeving nog steeds hetzelfde zijn. En dat is waar ik denk ik even uit wil.
woensdag 3 mei 2017 om 16:45
quote:guppekop schreef op 02 mei 2017 @ 16:40:
is het voor jou niet een idee om bijv. twee maanden naar Azie te gaan om te reizen en jezelf beter te leren kennen ? (als in: wat wil JIJ, wat maakt JOU gelukkig) Je laat je zo door anderen leiden/beinvloeden /over de kleng jagen omdat je niet weet waar jij zelf voor staat.
si ook de leeftijd hahaha, ik had dat vroeger ook, zo na mijn 35e werd dat wel anders gelukkigHmm.. ik weet niet of Azië zoveel beter is dan Londen. Ik wil namelijk ook echt gaan werken daar en de taal beter kunnen beheersen. Als ik zou gaan backpacken (wat ik deze zomer samen met mijn vriend ga doen), zie ik dat meer echt als lange vakantie.
is het voor jou niet een idee om bijv. twee maanden naar Azie te gaan om te reizen en jezelf beter te leren kennen ? (als in: wat wil JIJ, wat maakt JOU gelukkig) Je laat je zo door anderen leiden/beinvloeden /over de kleng jagen omdat je niet weet waar jij zelf voor staat.
si ook de leeftijd hahaha, ik had dat vroeger ook, zo na mijn 35e werd dat wel anders gelukkigHmm.. ik weet niet of Azië zoveel beter is dan Londen. Ik wil namelijk ook echt gaan werken daar en de taal beter kunnen beheersen. Als ik zou gaan backpacken (wat ik deze zomer samen met mijn vriend ga doen), zie ik dat meer echt als lange vakantie.
woensdag 3 mei 2017 om 18:38
quote:guppekop schreef op 03 mei 2017 @ 16:46:
oeps te snel hahaha, ik wist niet dat je de optie had om daar te werken, weet je dat wel zeker dat dat kan? Zeker met het hele brexit verhaalTsja, dat kan inderdaad wel een dingetje worden. Ik heb al gezocht op internet, maar ik kan er niks concreets over vinden helaas.
oeps te snel hahaha, ik wist niet dat je de optie had om daar te werken, weet je dat wel zeker dat dat kan? Zeker met het hele brexit verhaalTsja, dat kan inderdaad wel een dingetje worden. Ik heb al gezocht op internet, maar ik kan er niks concreets over vinden helaas.
