Psyche
alle pijlers
Kinderwens
maandag 13 april 2015 om 23:55
Even van me afschrijven!
Omdat ik dit onderwerp bij psyche vind horen even hier een bericht.
Net bij Pauw zag ik een item over vrouwen die laat (50+) kinderen krijgen.
De aanwezige gynaecoloog zei iets dat me erg kwetste, ineens.
"Een gezonde meid krijgt haar kind op tijd"
Natuurlijk, een waarheid als een koe en die goede man kan niets eraan doen dat het me door de ziel snijdt, maar ik ben dus eind 30 was een gezonde meid en nu een gezonde vrouw en heb nog een kinderwens. Is it all over? Want een traject beginnen lijkt nu al te laat. Die man komt ook niet zomaar om de hoek fietsen........dus...........(en t is ook gewoon zo'n blasé uitspraak)
Heb het gevoel nu dat het nooit zal gebeuren en dat doet nu ineens heel veel auw
Omdat ik dit onderwerp bij psyche vind horen even hier een bericht.
Net bij Pauw zag ik een item over vrouwen die laat (50+) kinderen krijgen.
De aanwezige gynaecoloog zei iets dat me erg kwetste, ineens.
"Een gezonde meid krijgt haar kind op tijd"
Natuurlijk, een waarheid als een koe en die goede man kan niets eraan doen dat het me door de ziel snijdt, maar ik ben dus eind 30 was een gezonde meid en nu een gezonde vrouw en heb nog een kinderwens. Is it all over? Want een traject beginnen lijkt nu al te laat. Die man komt ook niet zomaar om de hoek fietsen........dus...........(en t is ook gewoon zo'n blasé uitspraak)
Heb het gevoel nu dat het nooit zal gebeuren en dat doet nu ineens heel veel auw
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 4 mei 2015 om 23:42
van mij mag daar best een verhoogde kinderbijslag of andere vorm van broedtoeslag tegenover staan. Nu word dat immers door de werkgevers betaald. De stroom geld blijft hetzelfde, je richt hem alleen anders in. Ik denk dat je voor de samenleving al veel doet als je het concept "pas aan kinderen beginnen als het vaste contract er is" los kunt gaan laten. Daar moet dan wel iets tegenover staan.
maandag 4 mei 2015 om 23:58
Overigens zie ik in mijn omgeving best veel vrouwen worstelen met wat jij hebt, Misia. En als ik eerlijk ben denk ik ook dat je als single vrouw achter in de 30 ook echt moet gaan accepteren dat het "huisje-boompje-beestje-ideaal" gewoon niet voor jou bestemd is. Tenminste, mijn vriendinnen die echt leuk ergens landen hebben dat allemaal echt helemaal los weten te laten. Die vriendin die niet in haar eentje aan een kind durft te beginnen omdat ze diep van binnen bang is dan helemáál nooit meer aan de man te komen blijft ongelukkig. Ik vind het soms wel moeilijk om die worsteling te zien. Het lijkt dan wel of mensen kiezen voor hun eigen ongeluk. Het is een soort mindset.
Dat je een man die je 4 weken kent als een serieuze vader voor je kinderen beschouwt (of hem in elk geval zo beoordeeld) vind ik eigenlijk best een beetje eng. En ik denk dat die mannen dat ook vinden.
Dat je een man die je 4 weken kent als een serieuze vader voor je kinderen beschouwt (of hem in elk geval zo beoordeeld) vind ik eigenlijk best een beetje eng. En ik denk dat die mannen dat ook vinden.
dinsdag 5 mei 2015 om 08:41
"Dat je een man die je 4 weken kent als een serieuze vader voor je kinderen beschouwt (of hem in elk geval zo beoordeeld) vind ik eigenlijk best een beetje eng."
Lees mijn eerste post hierover nog eens goed. Want je leest wat je wilt lezen.
IK BESCHOUWDE HEM TOTAAL NIET ALS SERIEUZE VADER VOOR MIJN KINDEREN.
Waar lees jij dat Zeeuwsmeisje?
Hoor het graag! T is een beetje minder eng dan je denkt . En waar jij schrijft dat je het soms moeilijk vindt die worsteling van mensen te zien, het lijkt of ze voor hun eigen ongeluk kiezen, heb ik dat bij mensen die een soort eigenmachtig conlusies trekken uit dingen die ik zo niet eens remotely ervaar. Waarin ik mijn situatie en persoon niet eens een klein beetje weerspiegeld zie.
Jammer, daarom zal ik hier niet verder over posten.
Te vermoeiend aannames dan weer recht te zetten. Kan mijn energie beter besteden nu.
Dus zodra er meer nieuws is onder de zon zal ik dit vast wel hier posten, wellicht om met vrouwen in hetzelfde schuitje te kunnen brainstormen. (bedankt aan alle dames hiervoor, jullie persoonlijke verhalen geven me telkens heel veel inzicht en herkenning- merci!! Ik kom nog terug op jullie posts! )
Lees mijn eerste post hierover nog eens goed. Want je leest wat je wilt lezen.
IK BESCHOUWDE HEM TOTAAL NIET ALS SERIEUZE VADER VOOR MIJN KINDEREN.
Waar lees jij dat Zeeuwsmeisje?
Hoor het graag! T is een beetje minder eng dan je denkt . En waar jij schrijft dat je het soms moeilijk vindt die worsteling van mensen te zien, het lijkt of ze voor hun eigen ongeluk kiezen, heb ik dat bij mensen die een soort eigenmachtig conlusies trekken uit dingen die ik zo niet eens remotely ervaar. Waarin ik mijn situatie en persoon niet eens een klein beetje weerspiegeld zie.
Jammer, daarom zal ik hier niet verder over posten.
Te vermoeiend aannames dan weer recht te zetten. Kan mijn energie beter besteden nu.
Dus zodra er meer nieuws is onder de zon zal ik dit vast wel hier posten, wellicht om met vrouwen in hetzelfde schuitje te kunnen brainstormen. (bedankt aan alle dames hiervoor, jullie persoonlijke verhalen geven me telkens heel veel inzicht en herkenning- merci!! Ik kom nog terug op jullie posts! )
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 5 mei 2015 om 08:53
quote:zeeuwsmeisje1981 schreef op 04 mei 2015 @ 22:40:
[...]
Carrieretechnisch is het eigenlijk het handigst om je kind(eren) een beetje aan het einde van je studie te krijgen. Je stroomt daarna veel sneller door. Het is heel vreemd dat wij van vrouwen rond hun 40e, wanneer ze in de piek van hun carrière zitten, verwachten dat ze baan en kleine kinderen gaan zitten combineren. Echt helemaal niemand word er gelukkig van. Die moeders die teveel ballen in de lucht moeten houden niet, de mensen die met hen werken en de ballen op mogen vangen als het kind zorg nodig heeft niet, en de kinderen zelf volgens mij ook niet.
We lijken nogal doorgeslagen in het "alles moet op orde" zijn. Vroeger hoorden kinderen er gewoon een beetje bij. En als die kwamen terwijl je op een tweekamer-flatje woonde dan was dat gewoon zo. Tegenwoordig is "op orde" vrijwel alleen bereikbaar met een anderhalf-of tweeverdieners model. Je zou als jong gezin gewoon rond moeten kunnen komen van het inkomen van de vader. En laat die jonge moeders dan instromen én in één keer doorstromen als de kinderen uit de luiers zijn.Volgens mij valt dat 'alles op orde moeten hebben' wel mee. Het is meer dat relaties sneller afgebroken worden en je op latere leeftijd weer van voor af aan moet beginnen.
[...]
Carrieretechnisch is het eigenlijk het handigst om je kind(eren) een beetje aan het einde van je studie te krijgen. Je stroomt daarna veel sneller door. Het is heel vreemd dat wij van vrouwen rond hun 40e, wanneer ze in de piek van hun carrière zitten, verwachten dat ze baan en kleine kinderen gaan zitten combineren. Echt helemaal niemand word er gelukkig van. Die moeders die teveel ballen in de lucht moeten houden niet, de mensen die met hen werken en de ballen op mogen vangen als het kind zorg nodig heeft niet, en de kinderen zelf volgens mij ook niet.
We lijken nogal doorgeslagen in het "alles moet op orde" zijn. Vroeger hoorden kinderen er gewoon een beetje bij. En als die kwamen terwijl je op een tweekamer-flatje woonde dan was dat gewoon zo. Tegenwoordig is "op orde" vrijwel alleen bereikbaar met een anderhalf-of tweeverdieners model. Je zou als jong gezin gewoon rond moeten kunnen komen van het inkomen van de vader. En laat die jonge moeders dan instromen én in één keer doorstromen als de kinderen uit de luiers zijn.Volgens mij valt dat 'alles op orde moeten hebben' wel mee. Het is meer dat relaties sneller afgebroken worden en je op latere leeftijd weer van voor af aan moet beginnen.
dinsdag 5 mei 2015 om 08:55
Misia, even een hart onder de riem....ik begrijp je helemaal en zit in hetzelfde schuitje!
Ook eind 30, altijd gedacht mijn tijd komt nog wel en ineens...lijken de kansen bijna verkeken te zijn.
Had vorig jaar ook zo' n flapdrol waar van ik dacht dit is hem helemaal....leuke dates gehad, niet geclaimd, voorzichtig mee geweest, geïdealiseerd voor mezelf wel denk ik achteraf...maar helaas niks geworden. Deze deed het af met een appje....grrrrr. Hij vond me heel leuk maar zat nog met een ander in z'n hoofd. Had da effe eerder gezegd of had me met rust gelaten denk ik dan maar ja....
En al mijn zelfvertrouwen was weer tot het 0-punt gedaald.
Alle goed bedoelde oppeppers van vrienden en familie, je weet dat ze waar zijn alleen je voelt het niet!
Gelukkig heb ik nog meer single vriendinnen van mijn leeftijd met hetzelfde dillema, en zie ik ook zeker alle voordelen die je hebt als ongebonden vrouw zonder kinderen maar het knaagt wel....
Ook eind 30, altijd gedacht mijn tijd komt nog wel en ineens...lijken de kansen bijna verkeken te zijn.
Had vorig jaar ook zo' n flapdrol waar van ik dacht dit is hem helemaal....leuke dates gehad, niet geclaimd, voorzichtig mee geweest, geïdealiseerd voor mezelf wel denk ik achteraf...maar helaas niks geworden. Deze deed het af met een appje....grrrrr. Hij vond me heel leuk maar zat nog met een ander in z'n hoofd. Had da effe eerder gezegd of had me met rust gelaten denk ik dan maar ja....
En al mijn zelfvertrouwen was weer tot het 0-punt gedaald.
Alle goed bedoelde oppeppers van vrienden en familie, je weet dat ze waar zijn alleen je voelt het niet!
Gelukkig heb ik nog meer single vriendinnen van mijn leeftijd met hetzelfde dillema, en zie ik ook zeker alle voordelen die je hebt als ongebonden vrouw zonder kinderen maar het knaagt wel....
donderdag 7 mei 2015 om 14:56
quote:bloemetje77 schreef op 07 mei 2015 @ 14:29:
A Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker door nu te gaan daten terwijl je nu eigenlijk een keuze zou moeten maken over BAM of niet. Je hebt echt in grote mate zelf in de hand of je nog moeder gaat worden of niet (medische problematiek daar gelaten).
Als je nu niks doet en jezelf vooral heel zielig blijft vinden dan weet je bijna zeker dat jde stilletjes aan je voorbij gaat. En dan kan je straks op je 43e als dat definitief tot je is doorgedrongen jezelf dáár weer heel zielig om gaan vinden op een forum.precies!
A Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker door nu te gaan daten terwijl je nu eigenlijk een keuze zou moeten maken over BAM of niet. Je hebt echt in grote mate zelf in de hand of je nog moeder gaat worden of niet (medische problematiek daar gelaten).
Als je nu niks doet en jezelf vooral heel zielig blijft vinden dan weet je bijna zeker dat jde stilletjes aan je voorbij gaat. En dan kan je straks op je 43e als dat definitief tot je is doorgedrongen jezelf dáár weer heel zielig om gaan vinden op een forum.precies!
maandag 11 mei 2015 om 09:02
Klopt helemaal wat je zegt bloemetje, maar BAM moeder is ook een hele grote stap die je niet zomaar even maakt, werksituatie, opvang regelen, kliniekkosten, het allleen moeten gaan doen, zijn zomaar dingen waar ik zo even op kom. Maar misschien is mijn kinderwens daar niet groot genoeg voor. Ik heb het zo ook leuk en financieel lekker onafhankelijk en lekker vrij in mijn doen en laten. Bij mij is het meer de acceptatie dat het loopt zoals het loopt. Ik heb overigens wel heel veel respect voor de meiden die het wel gaan doen! Maar zelf denk ik bij twijfel niet doen
Maar goed het gaat niet om mij, ik wens TO heel veel geluk met wat er nog gaat komen!
Maar goed het gaat niet om mij, ik wens TO heel veel geluk met wat er nog gaat komen!
maandag 11 mei 2015 om 23:37
Ik kwam dit artikel over OK vrouwen (weer een nieuwe term geleerd) toevallig tegen.
Misschien interessant om te lezen.
COLUMN Halina Reijn schreef in haar column voor de Vlaamse krant De Morgen over het probleem van ongewild kinder- en partnerloos zijn. Het feit dat ik het heel graag wil, maar dat het niet lukt, is blijkbaar niet geloofwaardig
http://www.volkskrant.nl/ ... t-geloofwaardig~a4015027/
Misschien interessant om te lezen.
COLUMN Halina Reijn schreef in haar column voor de Vlaamse krant De Morgen over het probleem van ongewild kinder- en partnerloos zijn. Het feit dat ik het heel graag wil, maar dat het niet lukt, is blijkbaar niet geloofwaardig
http://www.volkskrant.nl/ ... t-geloofwaardig~a4015027/
anoniem_145701 wijzigde dit bericht op 11-05-2015 23:39
Reden: aanvulling
Reden: aanvulling
% gewijzigd
maandag 11 mei 2015 om 23:44
wat zijn jullie lief!
Bedankt dat jullie hier nog lezen en posten. Voor mij was het even te confronterend, hoewel ik heel graag op jullie posts wilde ingaan.
In mijn situatie lijken kinderen verder weg dan ooit. Heb zo blijkt nog een lange weg te gaan om de shit waar ik mee zit uit de weg te ruimen.
En om de kritische lezeressen maar gelijk die wind uit de zeilen te nemen: dat ga ik een kindje niet aandoen nee, mama die nog shit aan het verwerken is.
Dus wie weet komen ze in een volgend leven, maar juist dat visioen doet ZOVEEL ZEER. Daarom even niet veel hier op dit topic. Maar merci, ook voor de column @ macaron, ik ga hem zeker lezen.
Eigenlijk kunnen wij vrouwen elkaar zo goed begrijpen en steunen. Niet alleen hierin, wat betreft de kinderwens. Ik vind dat zo bijzonder dat dat in zovelen van ons op eenzelfde manier werkt. Het troost, dat dat zo diepgaand overeenkomstig is. Voel me heel erg gedragen
- door alle vrouwen eigenlijk!
Ik blijf dat zo mooi vinden, want ik snap jullie allemaal ook zo goed, in al die zoektochten, wensen, gelukkige eindes en soms ook blijvende pijn om die niet vervulde wens
Bedankt dat jullie hier nog lezen en posten. Voor mij was het even te confronterend, hoewel ik heel graag op jullie posts wilde ingaan.
In mijn situatie lijken kinderen verder weg dan ooit. Heb zo blijkt nog een lange weg te gaan om de shit waar ik mee zit uit de weg te ruimen.
En om de kritische lezeressen maar gelijk die wind uit de zeilen te nemen: dat ga ik een kindje niet aandoen nee, mama die nog shit aan het verwerken is.
Dus wie weet komen ze in een volgend leven, maar juist dat visioen doet ZOVEEL ZEER. Daarom even niet veel hier op dit topic. Maar merci, ook voor de column @ macaron, ik ga hem zeker lezen.
Eigenlijk kunnen wij vrouwen elkaar zo goed begrijpen en steunen. Niet alleen hierin, wat betreft de kinderwens. Ik vind dat zo bijzonder dat dat in zovelen van ons op eenzelfde manier werkt. Het troost, dat dat zo diepgaand overeenkomstig is. Voel me heel erg gedragen
- door alle vrouwen eigenlijk!Ik blijf dat zo mooi vinden, want ik snap jullie allemaal ook zo goed, in al die zoektochten, wensen, gelukkige eindes en soms ook blijvende pijn om die niet vervulde wens
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 11 mei 2015 om 23:47
Oja, ik kom via mijn werk soms met kinderen in aanraking die mishandeld worden. Moeder en kind in een opvanghuis. Kind was ook mishandeld.
Die bange blik van die moeder, echt een gebroken blik, zal ik niet gauw vergeten. En dan denk ik, zorg goed voor je kleintje. Gek en grappig, maar op zo'n moment voel ik me gewoon heel erg en heel even moeder.
Van dat meiske, en van dat kleintje. Doet me goed.
En dat sterkt mijn idee dat je moederschap ook op andere manieren kunt ervaren.
- NB svp deze post niet quoten, ga m verwijderen ivm herkenbaarheid, merci! -
Die bange blik van die moeder, echt een gebroken blik, zal ik niet gauw vergeten. En dan denk ik, zorg goed voor je kleintje. Gek en grappig, maar op zo'n moment voel ik me gewoon heel erg en heel even moeder.
Van dat meiske, en van dat kleintje. Doet me goed.
En dat sterkt mijn idee dat je moederschap ook op andere manieren kunt ervaren.
- NB svp deze post niet quoten, ga m verwijderen ivm herkenbaarheid, merci! -
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 11 mei 2015 om 23:58
quote:misia schreef op 11 mei 2015 @ 23:44:
wat zijn jullie lief!
Bedankt dat jullie hier nog lezen en posten. Voor mij was het even te confronterend, hoewel ik heel graag op jullie posts wilde ingaan.
In mijn situatie lijken kinderen verder weg dan ooit. Heb zo blijkt nog een lange weg te gaan om de shit waar ik mee zit uit de weg te ruimen.
En om de kritische lezeressen maar gelijk die wind uit de zeilen te nemen: dat ga ik een kindje niet aandoen nee, mama die nog shit aan het verwerken is.
Dus wie weet komen ze in een volgend leven, maar juist dat visioen doet ZOVEEL ZEER. Daarom even niet veel hier op dit topic. Maar merci, ook voor de column @ macaron, ik ga hem zeker lezen.
Eigenlijk kunnen wij vrouwen elkaar zo goed begrijpen en steunen. Niet alleen hierin, wat betreft de kinderwens. Ik vind dat zo bijzonder dat dat in zovelen van ons op eenzelfde manier werkt. Het troost, dat dat zo diepgaand overeenkomstig is. Voel me heel erg gedragen- door alle vrouwen eigenlijk!
Ik blijf dat zo mooi vinden, want ik snap jullie allemaal ook zo goed, in al die zoektochten, wensen, gelukkige eindes en soms ook blijvende pijn om die niet vervulde wens
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
wat zijn jullie lief!
Bedankt dat jullie hier nog lezen en posten. Voor mij was het even te confronterend, hoewel ik heel graag op jullie posts wilde ingaan.
In mijn situatie lijken kinderen verder weg dan ooit. Heb zo blijkt nog een lange weg te gaan om de shit waar ik mee zit uit de weg te ruimen.
En om de kritische lezeressen maar gelijk die wind uit de zeilen te nemen: dat ga ik een kindje niet aandoen nee, mama die nog shit aan het verwerken is.
Dus wie weet komen ze in een volgend leven, maar juist dat visioen doet ZOVEEL ZEER. Daarom even niet veel hier op dit topic. Maar merci, ook voor de column @ macaron, ik ga hem zeker lezen.
Eigenlijk kunnen wij vrouwen elkaar zo goed begrijpen en steunen. Niet alleen hierin, wat betreft de kinderwens. Ik vind dat zo bijzonder dat dat in zovelen van ons op eenzelfde manier werkt. Het troost, dat dat zo diepgaand overeenkomstig is. Voel me heel erg gedragen
- door alle vrouwen eigenlijk!Ik blijf dat zo mooi vinden, want ik snap jullie allemaal ook zo goed, in al die zoektochten, wensen, gelukkige eindes en soms ook blijvende pijn om die niet vervulde wens
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
dinsdag 12 mei 2015 om 00:02
Mooi gesproken Misia en fijn je even te lezen. Ik snap goed dat je op die manier wel zorgzame/beschermende gevoelens/instincten kan uiten/voelen en dat zijn ook mooie ervaringen (maar wel schrijnende situaties lijkt me).
Ik beeld me ook wel eens in dat ik voor alle kindjes een beetje of eventjes een soort moeder kan zijn (ik bedoel dan de liefde voelen en het beste met ze voor hebben, natuurlijk niet actief een moederrol aannemen). Sorry als het een beetje zoetsappig/vreemd klinkt maar ik schrijf t maar om je idee te bevestigen dat je die gevoelens ook kan ervaren en er troost of geluk uit kan halen.
Ik beeld me ook wel eens in dat ik voor alle kindjes een beetje of eventjes een soort moeder kan zijn (ik bedoel dan de liefde voelen en het beste met ze voor hebben, natuurlijk niet actief een moederrol aannemen). Sorry als het een beetje zoetsappig/vreemd klinkt maar ik schrijf t maar om je idee te bevestigen dat je die gevoelens ook kan ervaren en er troost of geluk uit kan halen.
dinsdag 12 mei 2015 om 08:12
quote:lux. schreef op 11 mei 2015 @ 23:58:
[...]
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
Daar gaat de column van Halina Reijn ook over. Ze zat gisteren overigens ook bij DWDD met haar verhaal. Zij wil kinderen met een partner. Maar heeft die partner niet gevonden. In haar eentje zo'n medisch traject ingaan ziet ze niet zitten. Is haar kinderwens dan niet sterk genoeg?
Ik weet het niet. Denk dat die enorme wens bij veel vrouwen ontbreekt. Het gebeurt gewoon en hoort erbij; je krijgt een partner, rondt een studie af, koopt eens een huis en op een gegeven moment gaat de pil de deur uit.
[...]
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
Daar gaat de column van Halina Reijn ook over. Ze zat gisteren overigens ook bij DWDD met haar verhaal. Zij wil kinderen met een partner. Maar heeft die partner niet gevonden. In haar eentje zo'n medisch traject ingaan ziet ze niet zitten. Is haar kinderwens dan niet sterk genoeg?
Ik weet het niet. Denk dat die enorme wens bij veel vrouwen ontbreekt. Het gebeurt gewoon en hoort erbij; je krijgt een partner, rondt een studie af, koopt eens een huis en op een gegeven moment gaat de pil de deur uit.
dinsdag 12 mei 2015 om 09:24
Het is juist heel goed dat mensen tegenwoordig nadenken over hoe het leven van een toekomstig kind eruit zal zien.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.
dinsdag 12 mei 2015 om 09:35
quote:lux. schreef op 11 mei 2015 @ 23:58:
[...]
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
Lees hier de verhalen maar eens van al die mensen die zijn opgegroeid met ouders met heftige 'shit'. Het komt vaak genoeg voor dat die kinderen daar levenslang last van houden, hij leven doorworstelen etc. Het lijkt me meer dan redelijk om van tevoren even na te denken of je dat een kind aan wilt/mag doen. Als die shit bestaat uit het feit dat je een vlek op je nieuwe broek hebt, of zelfs het feit dat je geen vast contract hebt, dan heb je in mijn ogen gelijk. Maar als het heftigere dingen zijn, is gewoon vertrouwen hebben niet per se een goed idee. Kijk naar de kinderen van geestelijk gehandicapten, lees hun verhalen. Die mensen hadden alle vertrouwen dat ze het wel aankonden, maar dat konden ze niet.
En 'gewoon' BAM moeder worden is ook wel erg makkelijk gedacht. Een kinderwens kan echt wel diep zitten, maar ook samen met de wens om het met een partner te doen. Of de twijfel of je voor een kind de keuze mag maken om bij voorbaat al geen vader te hebben. En dan moet je nog door allerlei keuringen etc.
Echt, ik ben blij voor je dat jij in een andere positie zit, en weet uit andere topics dat je ook echt wel wat aan nare dingen hebt meegemaakt. Maar ik vind je hier toch echt te kort door de bocht gaan.
[...]
Ik weet niet hoe heftig de 'shit' is die je moet opruimen... Maar als je pas een kind wil krijgen als er geen shit meer is hoef je er inderdaad niet aan te beginnen. Het leven kent goede en slechte tijden. En dat gaat net zo goed voor je kind gelden.
Ik snap niet waarom iedereen tegenwoordig zo bang lijkt te zijn voor die slechte tijden. Dat is inherent aan het leven en is het daardoor ook maar een seconde minder de moeite waard? Nee toch? Waarom zou dat voor een kind dan wel zo zijn? Wat is er mis met je kind opvoeden met de wetenschap dat er shit kan zijn en dat je die kan oplossen? Kan niemand zelf het leven nog aan?
Ik lees het hier zo vaak, ik hoor het om me heen zo vaak.
Waar is iedereen zo bang voor? Heeft niemand dan nog enig zelfvertrouwen?
En was dit altijd al zo en valt het mij nu pas op of is dit een trend?
Waar ben jij, Misia, zo bang voor? Als je NU zou moeten kiezen, wáárom zou je dan kiezen voor een leven zonder kind terwijl je dat overduidelijk verdriet doet? Wat is die 'shit'? Dat je geen keuzes durft te maken en maar liever de tijd je keuzes voor je weg laat tikken, veilig in je slachtofferrol weggekropen, terwijl je een soort halfslachtige, passieve keuze voor afwachten maakt, of is er echt wat substantieels aan de hand?
Dat is wat ik ervan denk als ik jou lees. So you suffered a break up. So what? Dan krabbel je gewoon weer op. Kop op. Laat je niet zo neerslaan. Ik snap overigens dat de break up niet de 'shit' is waar je het over hebt, maar het geldt voor alles. Verwerken is óók een keuze.
Als jij een kind wil en de gedachte dat dat niet voor jou zal zijn je enorm verdriet bezorgt, dan ben jíj degene die daar wat aan kan doen. Ik mis een beetje daadkracht bij je.
Ik bedoel het niet gemeen overigens, ik denk gewoon: ga staan voor wat je wil. Dat is niks om je voor te schamen. Wat je ook kiest, kies bewust voor een kind of niet. Met heel je hart. Niet zo'n passieve 'het zit er niet in'-keuze, halfslachtig afwachten. Hoe moet je ooit berusten in een keuze die je nooit hebt gemaakt?
Lees hier de verhalen maar eens van al die mensen die zijn opgegroeid met ouders met heftige 'shit'. Het komt vaak genoeg voor dat die kinderen daar levenslang last van houden, hij leven doorworstelen etc. Het lijkt me meer dan redelijk om van tevoren even na te denken of je dat een kind aan wilt/mag doen. Als die shit bestaat uit het feit dat je een vlek op je nieuwe broek hebt, of zelfs het feit dat je geen vast contract hebt, dan heb je in mijn ogen gelijk. Maar als het heftigere dingen zijn, is gewoon vertrouwen hebben niet per se een goed idee. Kijk naar de kinderen van geestelijk gehandicapten, lees hun verhalen. Die mensen hadden alle vertrouwen dat ze het wel aankonden, maar dat konden ze niet.
En 'gewoon' BAM moeder worden is ook wel erg makkelijk gedacht. Een kinderwens kan echt wel diep zitten, maar ook samen met de wens om het met een partner te doen. Of de twijfel of je voor een kind de keuze mag maken om bij voorbaat al geen vader te hebben. En dan moet je nog door allerlei keuringen etc.
Echt, ik ben blij voor je dat jij in een andere positie zit, en weet uit andere topics dat je ook echt wel wat aan nare dingen hebt meegemaakt. Maar ik vind je hier toch echt te kort door de bocht gaan.
dinsdag 12 mei 2015 om 09:49
quote:SaveTheDay schreef op 12 mei 2015 @ 09:24:
Het is juist heel goed dat mensen tegenwoordig nadenken over hoe het leven van een toekomstig kind eruit zal zien.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.
Inderdaad. En zonder partner ga je het helemaal bewust bekijken van tevoren. Het (een kind krijgen) is dan niet meer iets waar je gewoon inrolt.
Het kan trouwens wel zo lopen. Las hier gisteren nog zo'n verdrietig topic. Labiel meisje ongepland zwanger, scharrel had de benen genomen en nu zit ze al heel de zwangerschap met paniekaanvallen en stress. Arme baby
Het is juist heel goed dat mensen tegenwoordig nadenken over hoe het leven van een toekomstig kind eruit zal zien.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.
Inderdaad. En zonder partner ga je het helemaal bewust bekijken van tevoren. Het (een kind krijgen) is dan niet meer iets waar je gewoon inrolt.
Het kan trouwens wel zo lopen. Las hier gisteren nog zo'n verdrietig topic. Labiel meisje ongepland zwanger, scharrel had de benen genomen en nu zit ze al heel de zwangerschap met paniekaanvallen en stress. Arme baby
dinsdag 12 mei 2015 om 10:14
quote:vivamila schreef op 12 mei 2015 @ 08:12:
[...]
Daar gaat de column van Halina Reijn ook over. Ze zat gisteren overigens ook bij DWDD met haar verhaal. Zij wil kinderen met een partner. Maar heeft die partner niet gevonden. In haar eentje zo'n medisch traject ingaan ziet ze niet zitten. Is haar kinderwens dan niet sterk genoeg?
Ik weet het niet. Denk dat die enorme wens bij veel vrouwen ontbreekt. Het gebeurt gewoon en hoort erbij; je krijgt een partner, rondt een studie af, koopt eens een huis en op een gegeven moment gaat de pil de deur uit.
Oh nee, dat zeg ik helemaal niet. Ik zeg dat ze gewoon heel bewúst voor wel of niet moet kiezen, maar dat ze niet de tijd moet laten vervliegen tot die keuze voor haar is gemaakt.
Als je zegt: BAM moeder worden zie ik niet zitten, dus dan geen kinderen, is dat een bewuste keuze.
Maar ik krijg bij Misia het gevoel dat ze nog steeds hoopt dat het zich straks vanzelf op wonderbaarlijke wijze gaat oplossen en dat ze daar spijt van gaat krijgen.
Dat kan ik natuurlijk verkeerd zien.
Zal best dat Halina Reijn wat heeft gezegd op DWDD, ik vind dat een stom programma en ik mag haar niet dus zou 't niet weten.
Kiezen is nu eenmaal niet altijd hetzelfde als de controle krijgen over iets in je leven.
[...]
Daar gaat de column van Halina Reijn ook over. Ze zat gisteren overigens ook bij DWDD met haar verhaal. Zij wil kinderen met een partner. Maar heeft die partner niet gevonden. In haar eentje zo'n medisch traject ingaan ziet ze niet zitten. Is haar kinderwens dan niet sterk genoeg?
Ik weet het niet. Denk dat die enorme wens bij veel vrouwen ontbreekt. Het gebeurt gewoon en hoort erbij; je krijgt een partner, rondt een studie af, koopt eens een huis en op een gegeven moment gaat de pil de deur uit.
Oh nee, dat zeg ik helemaal niet. Ik zeg dat ze gewoon heel bewúst voor wel of niet moet kiezen, maar dat ze niet de tijd moet laten vervliegen tot die keuze voor haar is gemaakt.
Als je zegt: BAM moeder worden zie ik niet zitten, dus dan geen kinderen, is dat een bewuste keuze.
Maar ik krijg bij Misia het gevoel dat ze nog steeds hoopt dat het zich straks vanzelf op wonderbaarlijke wijze gaat oplossen en dat ze daar spijt van gaat krijgen.
Dat kan ik natuurlijk verkeerd zien.
Zal best dat Halina Reijn wat heeft gezegd op DWDD, ik vind dat een stom programma en ik mag haar niet dus zou 't niet weten.
Kiezen is nu eenmaal niet altijd hetzelfde als de controle krijgen over iets in je leven.
dinsdag 12 mei 2015 om 10:16
quote:SaveTheDay schreef op 12 mei 2015 @ 09:24:
Het is juist heel goed dat mensen tegenwoordig nadenken over hoe het leven van een toekomstig kind eruit zal zien.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.Tsja dat is ook maar een aanname, dat er iets heel heftigs bij haar speelt. Ik heb dat idee persoonlijk niet. Daar kan ik me in vergissen natuurlijk.
Het is juist heel goed dat mensen tegenwoordig nadenken over hoe het leven van een toekomstig kind eruit zal zien.
Het is meer zo vanzelfsprekend dát je kinderen krijgt. Je mag en kan (als je mazzel hebt) ze krijgen.
Ouders met zware schulden/psychische problemen of mensen die in hun jeugd ziin misbruikt, daar kom je niet zomaar van terug. Verwerken is niet altijd een keuze, soms heelt het nooit genoeg. Die mensen zijn juist heel liefdevol naar hun niet bestaand kind toe om ze een hard leven te besparen. Dat het pijn doet om dat te beslissen of te beseffen, ja natuurlijk!
Als het ging omdat Misia haar schoenveters nog niet kon strikken bij wijze van spreken dan had ze ook wel verder gekeken dan dat lijkt mij.Tsja dat is ook maar een aanname, dat er iets heel heftigs bij haar speelt. Ik heb dat idee persoonlijk niet. Daar kan ik me in vergissen natuurlijk.
dinsdag 12 mei 2015 om 10:19
quote:nausicaa schreef op 12 mei 2015 @ 09:35:
[...]
Lees hier de verhalen maar eens van al die mensen die zijn opgegroeid met ouders met heftige 'shit'. Het komt vaak genoeg voor dat die kinderen daar levenslang last van houden, hij leven doorworstelen etc. Het lijkt me meer dan redelijk om van tevoren even na te denken of je dat een kind aan wilt/mag doen. Als die shit bestaat uit het feit dat je een vlek op je nieuwe broek hebt, of zelfs het feit dat je geen vast contract hebt, dan heb je in mijn ogen gelijk. Maar als het heftigere dingen zijn, is gewoon vertrouwen hebben niet per se een goed idee. Kijk naar de kinderen van geestelijk gehandicapten, lees hun verhalen. Die mensen hadden alle vertrouwen dat ze het wel aankonden, maar dat konden ze niet.
En 'gewoon' BAM moeder worden is ook wel erg makkelijk gedacht. Een kinderwens kan echt wel diep zitten, maar ook samen met de wens om het met een partner te doen. Of de twijfel of je voor een kind de keuze mag maken om bij voorbaat al geen vader te hebben. En dan moet je nog door allerlei keuringen etc.
Echt, ik ben blij voor je dat jij in een andere positie zit, en weet uit andere topics dat je ook echt wel wat aan nare dingen hebt meegemaakt. Maar ik vind je hier toch echt te kort door de bocht gaan.
Ook jij neemt aan dat Misia iets onoverkomelijks heeft meegemaakt, persoonlijk heb ik dat idee niet uit haar posts, maar goed dat kan ik fout hebben.
En BAM moeder lijkt me helemaal geen makkelijk traject en ik denk dat ik daar zelf niet voor zou kiezen. Maar wat ik probeer te zeggen is dat ik het gevoel heb dat Misia niet echt zélf kiest, maar gewoon de tijd voorbij laat druppelen en dat de keuze uiteindelijk voor haar wordt gemaakt.
Ik vind haar iets te passief ja. Pro-actiever worden betekent in mijn ogen alleen niet (per se) je kinderwens doorzetten.
En wat betreft dat laatste: dat bedoel ik juist. Iedereen maakt nare dingen mee. En de meeste mensen kunnen vervolgens echt prima ouders worden. De meeste mensen hebben geen jeugd met seksueel misbruik of gehandicapte ouders, de meeste mensen hebben geen PTSS. Ik denk dat Misia tot dezelfde groep behoort als ik. Niet tot de groep die jij beschrijft.
[...]
Lees hier de verhalen maar eens van al die mensen die zijn opgegroeid met ouders met heftige 'shit'. Het komt vaak genoeg voor dat die kinderen daar levenslang last van houden, hij leven doorworstelen etc. Het lijkt me meer dan redelijk om van tevoren even na te denken of je dat een kind aan wilt/mag doen. Als die shit bestaat uit het feit dat je een vlek op je nieuwe broek hebt, of zelfs het feit dat je geen vast contract hebt, dan heb je in mijn ogen gelijk. Maar als het heftigere dingen zijn, is gewoon vertrouwen hebben niet per se een goed idee. Kijk naar de kinderen van geestelijk gehandicapten, lees hun verhalen. Die mensen hadden alle vertrouwen dat ze het wel aankonden, maar dat konden ze niet.
En 'gewoon' BAM moeder worden is ook wel erg makkelijk gedacht. Een kinderwens kan echt wel diep zitten, maar ook samen met de wens om het met een partner te doen. Of de twijfel of je voor een kind de keuze mag maken om bij voorbaat al geen vader te hebben. En dan moet je nog door allerlei keuringen etc.
Echt, ik ben blij voor je dat jij in een andere positie zit, en weet uit andere topics dat je ook echt wel wat aan nare dingen hebt meegemaakt. Maar ik vind je hier toch echt te kort door de bocht gaan.
Ook jij neemt aan dat Misia iets onoverkomelijks heeft meegemaakt, persoonlijk heb ik dat idee niet uit haar posts, maar goed dat kan ik fout hebben.
En BAM moeder lijkt me helemaal geen makkelijk traject en ik denk dat ik daar zelf niet voor zou kiezen. Maar wat ik probeer te zeggen is dat ik het gevoel heb dat Misia niet echt zélf kiest, maar gewoon de tijd voorbij laat druppelen en dat de keuze uiteindelijk voor haar wordt gemaakt.
Ik vind haar iets te passief ja. Pro-actiever worden betekent in mijn ogen alleen niet (per se) je kinderwens doorzetten.
En wat betreft dat laatste: dat bedoel ik juist. Iedereen maakt nare dingen mee. En de meeste mensen kunnen vervolgens echt prima ouders worden. De meeste mensen hebben geen jeugd met seksueel misbruik of gehandicapte ouders, de meeste mensen hebben geen PTSS. Ik denk dat Misia tot dezelfde groep behoort als ik. Niet tot de groep die jij beschrijft.
