Psyche
alle pijlers
mijn moeder gaat dood
zondag 20 januari 2013 om 12:24
Binnen 3 weken is het zover, we hadden allemaal gedacht nog zeker maanden te hebben. Maar de kanker heeft zich zodanig uitgezaaid dat ze geen lucht meer krijgt. nu is het moment van afscheid aan gebroken, maar ik kan het niet ik trek het echt niet. Mijn moeder is de enige die ik ken vanaf mijn geboorte. Als zij streft voelt het alsof ik wees word.. met mijn 23 jaartjes ben ik daar nog veelste jong voor, er zijn nog zoveel dingen waar ze bij moet zijn, ze moet me nog zien trouwen. haar eerste kleinkindje vasthouden. Die hand boven mijn hoofd waardoor ik weet dat alles goed is valt straks weg en dan sta ik er alleen voor. Hoeveel vrienden en familie ik ook om me heen heb zonder haar voel ik me alleen. Ik kom gewoon niet uit met mijn gevoelens. Ik heb er nu met haar nog uitgebreid over gepraat, Hoe zij en mijn stiefvader alles hebben geregeld, Ik hoop hier eigenlijk mensen te vinden die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt.
zondag 20 januari 2013 om 12:31
Sterkte.
Hoe oud je ook bent,je moeder wil je nooit verliezen.
Mijne stierf toen ze 60 was,en ik 37.
Dat is nu 10 jaar geleden maar mis haar nog elke dag.
Niemand kan je moeder vervangen.
Probeer te genieten van je laatste dagen met haar,hoe moeilijk dat ook is.
Ik heb 4 maanden mijn moeder verzorgd,de mooiste 4 maanden die ik met haar gehad heb.
Veel dingen uitgesproken die we altijd voor ons hielden,heel bijzonder.
Toen ze ging,was ze er ook helemaal klaar voor,en was het gewoon een opluchting haar niet meer te hoeven zien lijdenn.
Maar het gemis is er nog steeds.
Hoe oud je ook bent,je moeder wil je nooit verliezen.
Mijne stierf toen ze 60 was,en ik 37.
Dat is nu 10 jaar geleden maar mis haar nog elke dag.
Niemand kan je moeder vervangen.
Probeer te genieten van je laatste dagen met haar,hoe moeilijk dat ook is.
Ik heb 4 maanden mijn moeder verzorgd,de mooiste 4 maanden die ik met haar gehad heb.
Veel dingen uitgesproken die we altijd voor ons hielden,heel bijzonder.
Toen ze ging,was ze er ook helemaal klaar voor,en was het gewoon een opluchting haar niet meer te hoeven zien lijdenn.
Maar het gemis is er nog steeds.
zondag 20 januari 2013 om 12:35
zondag 20 januari 2013 om 12:36
Ik heb hetzelfde niet al te lang geleden mee gemaakt. De gedachte: mijn mama gaat dood en dat mag niet overheerste.
Het belangrijkste deel van je leven valt weg en dat is heel moeilijk te accepteren. Ik heb de dagen zitten waken en ervoor gezorgd dat ze het zo goed mogelijk had. Heb haar ook verteld dat het goed was en we hebben nog een aantal heel belangrijke dingen besproken.
De maanden erna waren een roes en dat is het eigenlijk nog steeds. Maar wat voor mij heel belangrijk was, was een nummer van Herman Finkers getiteld daarboven in de hemel. En ik geloof ook dat ze hier dan wel niet meer fysiek is, ze altijd een deel van mij zal zijn. Ze is en blijft mijn moeder.
En ook wilde dat ze mijn eerste vriend zou kennen, bij mijn bruiloft zou zijn, mijn eerste kind en noem maar op. Maar dat is een gemis dat nooit meer overgaat.
Probeer, hoe moeilijk ook, voor jullie samen een goed afscheid te maken en je hoeft niet sterk te blijven! Heel veel sterkte de komende tijd.
Het belangrijkste deel van je leven valt weg en dat is heel moeilijk te accepteren. Ik heb de dagen zitten waken en ervoor gezorgd dat ze het zo goed mogelijk had. Heb haar ook verteld dat het goed was en we hebben nog een aantal heel belangrijke dingen besproken.
De maanden erna waren een roes en dat is het eigenlijk nog steeds. Maar wat voor mij heel belangrijk was, was een nummer van Herman Finkers getiteld daarboven in de hemel. En ik geloof ook dat ze hier dan wel niet meer fysiek is, ze altijd een deel van mij zal zijn. Ze is en blijft mijn moeder.
En ook wilde dat ze mijn eerste vriend zou kennen, bij mijn bruiloft zou zijn, mijn eerste kind en noem maar op. Maar dat is een gemis dat nooit meer overgaat.
Probeer, hoe moeilijk ook, voor jullie samen een goed afscheid te maken en je hoeft niet sterk te blijven! Heel veel sterkte de komende tijd.
zondag 20 januari 2013 om 12:36
Mijn schoonvader is afgelopen jaar overleden (53) en ik zie de pijn die het mijn man doet. Ook hij voelt zich alleen en angstig. Maar de tijd ervoor (toen hij ziek was) was heel bijzonder en heel dichtbij. Hij zegt ook steeds dat hij hem steeds dichter bij zich voelde komen, meer dan in het leven daarvoor. En nu hij overleden is, steunt hem dat. Maar daarnaast is het verschrikkelijk verdrietig en zwaar. Ik wil je veel sterkte wensen de komende tijd.
Houd haar dichtbij en praat als dat kan zoveel mogelijk, en doe dingen samen die je nog kunt (muziek luisteren, voorlezen, huilen, bidden, lachen, schrijven, maak filmpjes, foto's).
Houd haar dichtbij en praat als dat kan zoveel mogelijk, en doe dingen samen die je nog kunt (muziek luisteren, voorlezen, huilen, bidden, lachen, schrijven, maak filmpjes, foto's).
zondag 20 januari 2013 om 12:37
dank jullie voor de knuffels en reacties,
daar ben ik dus ook bang voor dat het na 10 jaar nog evenveel pijn doet. Ze zei ook tegen mij dat hoewel ze er fysiek niet meer zal zijn ze hoe dan ook bij me zal blijven en wanneer ik het nodig heb ook gewoon tegen haar moet praten alsof ze er nog is.
Ze is echt zo bijzonder en krachtig, nu ook, zij is diegene die het doormaakt en zoveel pijn heeft, maar iedere keer wanneer ik haar zie is haar eerste vraag of het wel goed met mij gaat.
Maar ik ga zeker proberen te genieten van de laatste dagen en haar vertellen hoe bijzonder ze voor mij is en hoe krachtig en sterk, en dat ik zo bevoorrecht ben om haar kind te zijn.
daar ben ik dus ook bang voor dat het na 10 jaar nog evenveel pijn doet. Ze zei ook tegen mij dat hoewel ze er fysiek niet meer zal zijn ze hoe dan ook bij me zal blijven en wanneer ik het nodig heb ook gewoon tegen haar moet praten alsof ze er nog is.
Ze is echt zo bijzonder en krachtig, nu ook, zij is diegene die het doormaakt en zoveel pijn heeft, maar iedere keer wanneer ik haar zie is haar eerste vraag of het wel goed met mij gaat.
Maar ik ga zeker proberen te genieten van de laatste dagen en haar vertellen hoe bijzonder ze voor mij is en hoe krachtig en sterk, en dat ik zo bevoorrecht ben om haar kind te zijn.
zondag 20 januari 2013 om 12:37
Oh wat vind ik dit erg voor je!
Ik ben mijn lieve moeder 2 weken geleden verloren en kan het nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is.
Ik ben vooral de laatste dagen heel veel bij haar geweest. Dag en nacht aan haar bed gezeten, gepraat, geknuffeld en haar hand vast gehouden tot de laatste adem.
Ik had graag gezien dat ze mijn trouwen, kinderen ook mee zou maken, maar dat gaat niet gebeuren.
Ik hoop voor je dat je de kracht blijft vinden om haar te steunen in dit proces en hoop dat je straks ook de kracht vindt om te rouwen. Ik kan je daar niet echt een tip over geven, want ik voel me nog steeds leeg en kan nog steeds niet echt huilen, terwijl ik haar enorm mis.
Ik wens je zo ontzettend veel sterkte toe!
zondag 20 januari 2013 om 12:38
Ik kan mijn moeder ook nog niet missen en ik ben iets ouder dan jij... Vreselijk!
Weet dat, hoewel het nu nog helemaal niet in het proces is, dat je moeder er altijd voor je is, ook al zie je haar fysiek niet. Ze zal altijd bij je zijn.
Ik wens jou en je naasten onwijs veel sterkte om dit te doorstaan. Maak veel foto's en video opnames, vertel alles wat je nog kwijt wilt, maar deze tijd zo intens mogelijk. Nog een keer
zondag 20 januari 2013 om 12:40
ik heb het zelfde meegemaakt mijn vader is vorig jaar overleden ook aan de gevolgen van kanker.bij hem was het ook uitgezaaid.
ik had toen het zelfde als jij nu hebt ik kon ook niet uit komen met mijn gevoelens en had het ook erg moeilijk om alles op een rijtje te zetten en me voor te bereiden op het afscheid.het is heel erg lastig en verdrietig maar probeer het zo fijn mogelijk te maken met je moeder praat veel met haar en doe met haar de kleine dingen daar hou je de mooiste gedachte aan over
ik wens je heel veel sterkte toe.
ik had toen het zelfde als jij nu hebt ik kon ook niet uit komen met mijn gevoelens en had het ook erg moeilijk om alles op een rijtje te zetten en me voor te bereiden op het afscheid.het is heel erg lastig en verdrietig maar probeer het zo fijn mogelijk te maken met je moeder praat veel met haar en doe met haar de kleine dingen daar hou je de mooiste gedachte aan over
ik wens je heel veel sterkte toe.
zondag 20 januari 2013 om 12:43
het is voor mij nu ook voor het eerst dat ik dit opschrijf en ben heel dankbaar voor alle reacties, ik vind het heftig om te horen dat zoveel andere mensen ditzelfde moeten meemaken. en voor iedereen ook echt een welgemeende knuffel.
ik trek hier wel ongelovelijk veel steun uit en samen zijn we zo iets minder eenzaam.
ik trek hier wel ongelovelijk veel steun uit en samen zijn we zo iets minder eenzaam.
zondag 20 januari 2013 om 12:46
quote:roodhoofdje schreef op 20 januari 2013 @ 12:43:
het is voor mij nu ook voor het eerst dat ik dit opschrijf en ben heel dankbaar voor alle reacties, ik vind het heftig om te horen dat zoveel andere mensen ditzelfde moeten meemaken. en voor iedereen ook echt een welgemeende knuffel.
ik trek hier wel ongelovelijk veel steun uit en samen zijn we zo iets minder eenzaam.
De dood is helaas ook onderdeel van het leven. En gelukkig overleven de meeste mensen hun ouders, dat is hoe de natuur het wil.
Maar dat maakt het niet minder zwaar
het is voor mij nu ook voor het eerst dat ik dit opschrijf en ben heel dankbaar voor alle reacties, ik vind het heftig om te horen dat zoveel andere mensen ditzelfde moeten meemaken. en voor iedereen ook echt een welgemeende knuffel.
ik trek hier wel ongelovelijk veel steun uit en samen zijn we zo iets minder eenzaam.
De dood is helaas ook onderdeel van het leven. En gelukkig overleven de meeste mensen hun ouders, dat is hoe de natuur het wil.
Maar dat maakt het niet minder zwaar
zondag 20 januari 2013 om 12:53
zondag 20 januari 2013 om 12:53
Lieve roodhoofdje heel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke tijd. Ik zou alles nog met je moeder bespreken, lachen en huilen om mooie momenten uit het verleden, praten over hoe jullie je nu voelen en bespreek je toekomstplannen en dromen met haar, zodat ze er toch een beetje bij is en dat als je dan later de auto hebt die je zo graag wou kunt denken: kijk wat ik heb mam! Echt ontzettend veel sterkte, de tranen springen in mijn ogen bij het lezen van je OP.. En vergeet niet dat ze straks ook nog bij je is, dan wel niet fysiek, maar ze is bij je, ze leeft voort in jou
zondag 20 januari 2013 om 12:56
Probeer véel tijd met haar door te brengen en te bedenken wat je haar nog graag zou willen vertellen, dit is belangrijk. Ik zou er zelf ook veel van mijn tijd nu nog doorbrengen. Je kunt en trekt het wel hoor, je krijgt later spijt als je er te weinig was voor en bij haar de laatste dagen.
Héeel erg veel sterkte, en zoek steun bij andere familieleden.
Héeel erg veel sterkte, en zoek steun bij andere familieleden.
Weet wat je zegt, maar zeg niet alles wat je weet
zondag 20 januari 2013 om 12:57
quote:souso schreef op 20 januari 2013 @ 12:53:
Lieve roodhoofdje heel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke tijd. Ik zou alles nog met je moeder bespreken, lachen en huilen om mooie momenten uit het verleden, praten over hoe jullie je nu voelen en bespreek je toekomstplannen en dromen met haar, zodat ze er toch een beetje bij is en dat als je dan later de auto hebt die je zo graag wou kunt denken: kijk wat ik heb mam! Echt ontzettend veel sterkte, de tranen springen in mijn ogen bij het lezen van je OP.. En vergeet niet dat ze straks ook nog bij je is, dan wel niet fysiek, maar ze is bij je, ze leeft voort in jou
Idd ook als ze er niet meer zijn zijn ze er toch nog wel. Idd in jezelf, hun voorbeeld, hun persoonlijkheid. Ze zijn er misschien niet om letterlijk advies te geven, maar ze zijn er ook weer wel want je kunt jezelf afvragen wat je moeder/vader/man daarvan gevonden had.
En ze zijn je inspiratie. Mijn opa's (nja, de 2e man van mijn oma maar hij heeft mij altijd geaccepteerd als zijn eigen en hij was meer vader voor mij dan mijn biologische vader) laatste woorden waren dat ik mn studie af moest maken. En dat doe ik dan ook. En als ik het zwaar heb ermee dan denk ik aan zijn woorden en weet ik dat ik er bijna ben om zijn wens te vervullen.
Ook als ze niet meer in dit leven zijn kunnen ze dus wel degelijk steun, troost en inspiratie bieden.
Lieve roodhoofdje heel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke tijd. Ik zou alles nog met je moeder bespreken, lachen en huilen om mooie momenten uit het verleden, praten over hoe jullie je nu voelen en bespreek je toekomstplannen en dromen met haar, zodat ze er toch een beetje bij is en dat als je dan later de auto hebt die je zo graag wou kunt denken: kijk wat ik heb mam! Echt ontzettend veel sterkte, de tranen springen in mijn ogen bij het lezen van je OP.. En vergeet niet dat ze straks ook nog bij je is, dan wel niet fysiek, maar ze is bij je, ze leeft voort in jou
Idd ook als ze er niet meer zijn zijn ze er toch nog wel. Idd in jezelf, hun voorbeeld, hun persoonlijkheid. Ze zijn er misschien niet om letterlijk advies te geven, maar ze zijn er ook weer wel want je kunt jezelf afvragen wat je moeder/vader/man daarvan gevonden had.
En ze zijn je inspiratie. Mijn opa's (nja, de 2e man van mijn oma maar hij heeft mij altijd geaccepteerd als zijn eigen en hij was meer vader voor mij dan mijn biologische vader) laatste woorden waren dat ik mn studie af moest maken. En dat doe ik dan ook. En als ik het zwaar heb ermee dan denk ik aan zijn woorden en weet ik dat ik er bijna ben om zijn wens te vervullen.
Ook als ze niet meer in dit leven zijn kunnen ze dus wel degelijk steun, troost en inspiratie bieden.
