Psyche
alle pijlers
mijn moeder gaat dood
zondag 20 januari 2013 om 12:24
Binnen 3 weken is het zover, we hadden allemaal gedacht nog zeker maanden te hebben. Maar de kanker heeft zich zodanig uitgezaaid dat ze geen lucht meer krijgt. nu is het moment van afscheid aan gebroken, maar ik kan het niet ik trek het echt niet. Mijn moeder is de enige die ik ken vanaf mijn geboorte. Als zij streft voelt het alsof ik wees word.. met mijn 23 jaartjes ben ik daar nog veelste jong voor, er zijn nog zoveel dingen waar ze bij moet zijn, ze moet me nog zien trouwen. haar eerste kleinkindje vasthouden. Die hand boven mijn hoofd waardoor ik weet dat alles goed is valt straks weg en dan sta ik er alleen voor. Hoeveel vrienden en familie ik ook om me heen heb zonder haar voel ik me alleen. Ik kom gewoon niet uit met mijn gevoelens. Ik heb er nu met haar nog uitgebreid over gepraat, Hoe zij en mijn stiefvader alles hebben geregeld, Ik hoop hier eigenlijk mensen te vinden die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt.
zondag 20 januari 2013 om 21:18
quote:Poof schreef op 20 januari 2013 @ 19:23:
Hoi TO.
Ik ken helaas de situatie. Mijn moeder is vannacht overleden. Mijn vader is al eerder overleden. Ook ik ben onder de 30. Zit nu nog in een roes.
Ik ken je angst dat ze er straks niet meer is bij je trouwen, kinderen, belangrijke gebeurtenissen.
Ik heb mijn moeder toen ze uit het ziekenhuis kwam zelf verzorgd, ze was heel zwak maar we hebben nog gekletst, wijn gedronken en genoten van elkaar. Mijn broer en ik zijn trots op haar, zij op ons en ze was er zelf rustig onder. Het was goed zo. Dat maakt het voor mij makkelijker om om te gaan met belangrijke gebeurtenissen in de toekomst.
Veel kracht, liefde en licht voor jullie.Poof! Ik leef ontzettend met je mee.Zit hier met tranen in mijn ogen te lezen,heel veel sterkte toegewenst voor de komende tijd!
Hoi TO.
Ik ken helaas de situatie. Mijn moeder is vannacht overleden. Mijn vader is al eerder overleden. Ook ik ben onder de 30. Zit nu nog in een roes.
Ik ken je angst dat ze er straks niet meer is bij je trouwen, kinderen, belangrijke gebeurtenissen.
Ik heb mijn moeder toen ze uit het ziekenhuis kwam zelf verzorgd, ze was heel zwak maar we hebben nog gekletst, wijn gedronken en genoten van elkaar. Mijn broer en ik zijn trots op haar, zij op ons en ze was er zelf rustig onder. Het was goed zo. Dat maakt het voor mij makkelijker om om te gaan met belangrijke gebeurtenissen in de toekomst.
Veel kracht, liefde en licht voor jullie.Poof! Ik leef ontzettend met je mee.Zit hier met tranen in mijn ogen te lezen,heel veel sterkte toegewenst voor de komende tijd!
zondag 20 januari 2013 om 21:32
Wat verschrikkelijk. Helaas kom ik binnenkort ook voor deze situatie te staan. Mijn moeder heeft uitgezaaide kanker en ze gaven haar vorig jaar gemiddeld nog een jaar.
Ze gaat steeds verder achteruit.
Ik heb haar een boek gegeven, ' mam vertel eens ' heet het geloof ik. Daar kan ze heel uitgebreid vragen beantwoorden, verhalen en foto's in doen.
Ik denk dat dat een heel mooi dierbaar herinnering is voor als ze er niet meer zal zijn.
Misschien is dat wat voor jou? Ik weet niet hoe ze er nu aan toe is maar misschien kan ze het invullen of doe het samen met haar dab kom je nog tot diepgaande gesprekken die je hopelijk wat helpen in het proces. Sterkte
Ze gaat steeds verder achteruit.
Ik heb haar een boek gegeven, ' mam vertel eens ' heet het geloof ik. Daar kan ze heel uitgebreid vragen beantwoorden, verhalen en foto's in doen.
Ik denk dat dat een heel mooi dierbaar herinnering is voor als ze er niet meer zal zijn.
Misschien is dat wat voor jou? Ik weet niet hoe ze er nu aan toe is maar misschien kan ze het invullen of doe het samen met haar dab kom je nog tot diepgaande gesprekken die je hopelijk wat helpen in het proces. Sterkte
zondag 20 januari 2013 om 22:01
Ik kan amper alle reacties hier lezen zonder een grote brok in mijn keel, voor iedereen hier een dikke knuffel .
Lieve TO, het is deze maand drie jaar geleden dat ik mijn moeder op 22-jarige leeftijd ben verloren aan kanker(zij was 42).
Ik zeg het je eerlijk, ik ben er nog steeds kapot van en kan mij levendig voorstellen waar jij nu door heen gaat.
Maar jij kunt dit!
Je gaat dit doen voor je moeder maar des te meer voor jezelf, schraap al je kracht bij elkaar en koester elk moment die je nog met haar kunt delen!
Neem haar stem op, print haar warmte en haar blik en liefde in je hart.
Bespreek met haar dat je verdrietig bent, dat je haar altijd zal liefhebben en vertel vanuit je hart wat zij voor jouw betekent.
Neem ook de tijd om de begrafenis/crematie en haar wensen te bespreken, ik weet dat het hard, moeilijk en confronterend is maar dit gaat je ook een stuk rust geven na haar overlijden, het regelen van een afscheid zonder wensen kan zeer stressvol zijn(mijn ervaring).
Ik weet verder niet wat ik nog kan zeggen behalve heel veel sterkte en liefde.
Jij kunt dit!
Lieve TO, het is deze maand drie jaar geleden dat ik mijn moeder op 22-jarige leeftijd ben verloren aan kanker(zij was 42).
Ik zeg het je eerlijk, ik ben er nog steeds kapot van en kan mij levendig voorstellen waar jij nu door heen gaat.
Maar jij kunt dit!
Je gaat dit doen voor je moeder maar des te meer voor jezelf, schraap al je kracht bij elkaar en koester elk moment die je nog met haar kunt delen!
Neem haar stem op, print haar warmte en haar blik en liefde in je hart.
Bespreek met haar dat je verdrietig bent, dat je haar altijd zal liefhebben en vertel vanuit je hart wat zij voor jouw betekent.
Neem ook de tijd om de begrafenis/crematie en haar wensen te bespreken, ik weet dat het hard, moeilijk en confronterend is maar dit gaat je ook een stuk rust geven na haar overlijden, het regelen van een afscheid zonder wensen kan zeer stressvol zijn(mijn ervaring).
Ik weet verder niet wat ik nog kan zeggen behalve heel veel sterkte en liefde.
Jij kunt dit!
maandag 21 januari 2013 om 09:33
lieve poofr wat heftig om te horen, en ik wens je ongelovelijk veel sterkte in deze ongelovelijk moeilijk en hopelijk ook een mooie tijd.
ik probeer me gewoon voor te houden hier als familie sterker uit te komen.
ik heb het boek mam vertel eens gelijk besteld,en ik denk dat dit enorm veel gaat helpen, ook ga ik een dagboek bij houden van alle dingen die ik met mijn moeder besproken heb, ik leef echt in eens soort roes en dit zijn de dingen die ik niet wil vergeten.
gelukkig heb ik mijn vriend (ik heb hem een maand voor het verschrikkelijke nieuws leren kennen) waartegen ik mag lachen schreeuwen en huilen en zonder hem had ik dit nooit kunnen doen.
waar ik het ook zo ongelofelijk moeilijk mee heb is mijn stiefvader, voor mij is hij mijn echte vader in alle mogelijkheden. maar hij heeft dit met zijn ex vrouw ook al meegemaakt alleen was zij voor hem niet de ware, en nadat zij beter is geworden van de ziekte heeft hij de stap gemaakt om weg te gaan. Toen heeft hij mijn moeder leren kennen, zijn echte zielsverwant en maatje en nu krijgt hij weer met deze rotziekte te maken, maar is er geen kans om meer om er beter van te worden. En toch hij blijft er zo belachelijk sterk onder, alles is alvast tot in de puntjes geregeld. We hebben besloten om haar uit te strooien in de tuin( ze hadden net samen hun droomhuis laten bouwen) en ik krijg een kettinkje met een beetje as erin.
iets waar ik heel blij mee ben om toch nog iets tastbaars van haar te hebben. ook heb ik besloten om te vragen of ik 1 parfum flesje van haar mag hebben, zodat wanneer ik het echt moeilijk heb ik haar toch nog kan ruiken.
iedereen hier wens ik zo ongelofeijk veel sterkte en kracht en ik ben zo blij met alle mooie lieve reacties hier, want ik ga er nu echt sterker als hiervoor!
knuffels(ik weet niet hoe ik dat leuke icoontje moet doen)
ik probeer me gewoon voor te houden hier als familie sterker uit te komen.
ik heb het boek mam vertel eens gelijk besteld,en ik denk dat dit enorm veel gaat helpen, ook ga ik een dagboek bij houden van alle dingen die ik met mijn moeder besproken heb, ik leef echt in eens soort roes en dit zijn de dingen die ik niet wil vergeten.
gelukkig heb ik mijn vriend (ik heb hem een maand voor het verschrikkelijke nieuws leren kennen) waartegen ik mag lachen schreeuwen en huilen en zonder hem had ik dit nooit kunnen doen.
waar ik het ook zo ongelofelijk moeilijk mee heb is mijn stiefvader, voor mij is hij mijn echte vader in alle mogelijkheden. maar hij heeft dit met zijn ex vrouw ook al meegemaakt alleen was zij voor hem niet de ware, en nadat zij beter is geworden van de ziekte heeft hij de stap gemaakt om weg te gaan. Toen heeft hij mijn moeder leren kennen, zijn echte zielsverwant en maatje en nu krijgt hij weer met deze rotziekte te maken, maar is er geen kans om meer om er beter van te worden. En toch hij blijft er zo belachelijk sterk onder, alles is alvast tot in de puntjes geregeld. We hebben besloten om haar uit te strooien in de tuin( ze hadden net samen hun droomhuis laten bouwen) en ik krijg een kettinkje met een beetje as erin.
iets waar ik heel blij mee ben om toch nog iets tastbaars van haar te hebben. ook heb ik besloten om te vragen of ik 1 parfum flesje van haar mag hebben, zodat wanneer ik het echt moeilijk heb ik haar toch nog kan ruiken.
iedereen hier wens ik zo ongelofeijk veel sterkte en kracht en ik ben zo blij met alle mooie lieve reacties hier, want ik ga er nu echt sterker als hiervoor!
knuffels(ik weet niet hoe ik dat leuke icoontje moet doen)
donderdag 24 januari 2013 om 23:44
Sterkte meid.
En met al die verhalen hier kan ik wel knuffels blijven uitdelen.
Gelukkig zelf geen ervaring, maar wel twee leeftijdgenoten die dichtbij me staan die op hun destijds 16e en 17e een ouder kwijt zijn geraakt aan kanker. Mama en papa. Hartverscheurend.
Ik wens je nogmaals heel veel sterkte toe roodhoofdje, mooi dat je dat boek nog gekocht hebt, hoop dat het je heel veel steun kan en gaat geven. En dat je, hoe moeilijk het ook is, in deze laatste dagen met een lach en een traan nog herinneringen mag opslaan die je nooit meer zult vergeten.
En met al die verhalen hier kan ik wel knuffels blijven uitdelen.
Gelukkig zelf geen ervaring, maar wel twee leeftijdgenoten die dichtbij me staan die op hun destijds 16e en 17e een ouder kwijt zijn geraakt aan kanker. Mama en papa. Hartverscheurend.
Ik wens je nogmaals heel veel sterkte toe roodhoofdje, mooi dat je dat boek nog gekocht hebt, hoop dat het je heel veel steun kan en gaat geven. En dat je, hoe moeilijk het ook is, in deze laatste dagen met een lach en een traan nog herinneringen mag opslaan die je nooit meer zult vergeten.
vrijdag 25 januari 2013 om 11:18
quote:Poof schreef op 20 januari 2013 @ 22:08:
Dank je wel, Geraldine.
Een warme knuffel voor iedereen.
Roodhoofdje, ik hoop dat je een beetje slaapt.
En niet schromen om vragen te stellen. Aan je moeder, of hier. Er ziijn hier veel meiden die je kunnen helpen of je tips kunnen geven.
Graag gedaan Poofje!Ik zat die dag toevallig aan mijn schoonvader
te denken.Toen kwam ik dit topic tegen met het bericht van
roodhoofdje en dan het jouwe.Ik schoot ff vol,zo herkenbaar!Ik wil
je nogmaals veel sterkte wensen voor de komende tijd.Het eerste
jaar is altijd het moeilijkste.
Dank je wel, Geraldine.
Een warme knuffel voor iedereen.
Roodhoofdje, ik hoop dat je een beetje slaapt.
En niet schromen om vragen te stellen. Aan je moeder, of hier. Er ziijn hier veel meiden die je kunnen helpen of je tips kunnen geven.
Graag gedaan Poofje!Ik zat die dag toevallig aan mijn schoonvader
te denken.Toen kwam ik dit topic tegen met het bericht van
roodhoofdje en dan het jouwe.Ik schoot ff vol,zo herkenbaar!Ik wil
je nogmaals veel sterkte wensen voor de komende tijd.Het eerste
jaar is altijd het moeilijkste.
vrijdag 25 januari 2013 om 11:24
quote:roodhoofdje schreef op 24 januari 2013 @ 23:24:
vandaag te horen gekregen dat het zondag zover is..
roodhoofdje,wat snel,zondag al!Ik wil jullie allemaal veel sterkte
wensen.Een mooie gedachte om haar in de tuin uit te strooien,een
ketting met as van haar te krijgen en evtl.een fles parfum.Het is erg troostend als je iemand ff kunt ruiken.Dan krijg je het gevoel toch ff bij haar te kunnen zijn.Ik praat soms tegen de foto van mijn
schoonvader en als ik mijn vriend aankijk dan herken ik zoveel van
mijn schoonvader in hem.Dat neemt niet weg dat ik hem mis en
daar soms ook verdrietig over kan zijn.Dus nogmaals sterkte!Ik zal
aan jullie denken,vooral aanstaande zondag.
vandaag te horen gekregen dat het zondag zover is..
roodhoofdje,wat snel,zondag al!Ik wil jullie allemaal veel sterkte
wensen.Een mooie gedachte om haar in de tuin uit te strooien,een
ketting met as van haar te krijgen en evtl.een fles parfum.Het is erg troostend als je iemand ff kunt ruiken.Dan krijg je het gevoel toch ff bij haar te kunnen zijn.Ik praat soms tegen de foto van mijn
schoonvader en als ik mijn vriend aankijk dan herken ik zoveel van
mijn schoonvader in hem.Dat neemt niet weg dat ik hem mis en
daar soms ook verdrietig over kan zijn.Dus nogmaals sterkte!Ik zal
aan jullie denken,vooral aanstaande zondag.
vrijdag 25 januari 2013 om 11:25
Wat vreselijk roodhoofdje!
Mijn papa kreeg kanker toen ik 24 was. Hij is overleden toen ik 26 was. Ik dacht dat ik nooit meer gelukkig zou kunnen zijn en ik dacht zelfs dat het leven voor mij geen zin meer zou hebben.
Een week na zijn dood had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen, en dat terwijl we al 2 jaar aan het proberen waren. Zo bizar, zoveel verdriet en vreugde bij elkaar. Nu 6,5 jaar later mis ik hem nog elke dag, het doet nog steeds ontzettend veel pijn en o wat zou ik hem graag eens om raad willen vragen! Hij had nooit zijn oordeel klaar, had altijd een zeer heldere kijk op de wereld en was gewoon mijn held. Ik ben altijd een papa's kindje geweest. Nog kan ik niet over hem praten zonder tranen. Kan niet naar foto's en films van hem kijken. Gelukkig kan ik wel met recht trots zijn op het feit dat hij mijn papa is geweest. Maar god, wat mis ik hem nog steeds elke dag. En elke dag een beetje meer.
Ik kan je dus niet helpen, enkel zeggen dat je de herinneringen moet koesteren en voor nu elkaar moet laten voelen dat jullie van elkaar houden en dat dat nooit zal veranderen.
Sterkte!
Mijn papa kreeg kanker toen ik 24 was. Hij is overleden toen ik 26 was. Ik dacht dat ik nooit meer gelukkig zou kunnen zijn en ik dacht zelfs dat het leven voor mij geen zin meer zou hebben.
Een week na zijn dood had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen, en dat terwijl we al 2 jaar aan het proberen waren. Zo bizar, zoveel verdriet en vreugde bij elkaar. Nu 6,5 jaar later mis ik hem nog elke dag, het doet nog steeds ontzettend veel pijn en o wat zou ik hem graag eens om raad willen vragen! Hij had nooit zijn oordeel klaar, had altijd een zeer heldere kijk op de wereld en was gewoon mijn held. Ik ben altijd een papa's kindje geweest. Nog kan ik niet over hem praten zonder tranen. Kan niet naar foto's en films van hem kijken. Gelukkig kan ik wel met recht trots zijn op het feit dat hij mijn papa is geweest. Maar god, wat mis ik hem nog steeds elke dag. En elke dag een beetje meer.
Ik kan je dus niet helpen, enkel zeggen dat je de herinneringen moet koesteren en voor nu elkaar moet laten voelen dat jullie van elkaar houden en dat dat nooit zal veranderen.
Sterkte!
vrijdag 25 januari 2013 om 22:26
Ik heb meegelezen. Mijn vader is plotsling overleden toen mijn broer 19 was en ik 22.
Zo'n ketting hebben wij ook. Mijn broer heeft hem altijd om en ik op belangrijke dagen.
Je krijgt hier mooie adviezen.
De mijne? Wees niet té sterk en blijf dicht bij je gevoel en bespreek deze met je stiefvader en vriend zodat je aan mogelijke wensen die in je opkomen niet zomaar voor bij wordt gegaan. Het kan maar 1 keer.
Verder hebben wij de uitvaart op cd laten opnemen. Zodat we geen woord hoefde te vergeten van wat er was verteld.
Succes dit weekend.
Zo'n ketting hebben wij ook. Mijn broer heeft hem altijd om en ik op belangrijke dagen.
Je krijgt hier mooie adviezen.
De mijne? Wees niet té sterk en blijf dicht bij je gevoel en bespreek deze met je stiefvader en vriend zodat je aan mogelijke wensen die in je opkomen niet zomaar voor bij wordt gegaan. Het kan maar 1 keer.
Verder hebben wij de uitvaart op cd laten opnemen. Zodat we geen woord hoefde te vergeten van wat er was verteld.
Succes dit weekend.
