Psyche
alle pijlers
mijn moeder gaat dood
zondag 20 januari 2013 om 12:24
Binnen 3 weken is het zover, we hadden allemaal gedacht nog zeker maanden te hebben. Maar de kanker heeft zich zodanig uitgezaaid dat ze geen lucht meer krijgt. nu is het moment van afscheid aan gebroken, maar ik kan het niet ik trek het echt niet. Mijn moeder is de enige die ik ken vanaf mijn geboorte. Als zij streft voelt het alsof ik wees word.. met mijn 23 jaartjes ben ik daar nog veelste jong voor, er zijn nog zoveel dingen waar ze bij moet zijn, ze moet me nog zien trouwen. haar eerste kleinkindje vasthouden. Die hand boven mijn hoofd waardoor ik weet dat alles goed is valt straks weg en dan sta ik er alleen voor. Hoeveel vrienden en familie ik ook om me heen heb zonder haar voel ik me alleen. Ik kom gewoon niet uit met mijn gevoelens. Ik heb er nu met haar nog uitgebreid over gepraat, Hoe zij en mijn stiefvader alles hebben geregeld, Ik hoop hier eigenlijk mensen te vinden die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt.
zondag 20 januari 2013 om 12:57
Heel veel sterkte de komende tijd Roodhoofdje.
En ook iedereen die met dezelfde gevoelens zit, of het kort of wat langer geleden is.
Mijn moeder is nu ook een jaar geleden overleden, en het is ook alsof het gisteren was, niet iedere dag, maar op momenten die er toch heel vaak zijn.
Je accepteert het omdat het zo is, maar wennen is een ander verhaal.
Nogmaals heel veel sterkte Roodhoofdje, en wees nog zo veel je kan heel dichtbij je moeder,
Perel.
En ook iedereen die met dezelfde gevoelens zit, of het kort of wat langer geleden is.
Mijn moeder is nu ook een jaar geleden overleden, en het is ook alsof het gisteren was, niet iedere dag, maar op momenten die er toch heel vaak zijn.
Je accepteert het omdat het zo is, maar wennen is een ander verhaal.
Nogmaals heel veel sterkte Roodhoofdje, en wees nog zo veel je kan heel dichtbij je moeder,
Perel.
zondag 20 januari 2013 om 12:58
zondag 20 januari 2013 om 13:28
zondag 20 januari 2013 om 13:40
Breng zoveel mogelijk tijd met haar door. Zeg tegen haar wat je heel graag tegen haar wil zeggen, knuffel haar, hou haar hand vast. Maak eventueel nog wat foto's.
Mijn schoonvader is overleden. Het is een onwijs verdrietige tijd, maar ik ben zo blij dat we nog afscheid hebben kunnen nemen. Je hele lijf en hoofd vecht ertegen. Je wil helemaal geen afscheid nemen!! Zo onnatuurlijk op onze leeftijd.
Meis, heel veel sterkte, zorg ook goed voor jezelf!!
Mijn schoonvader is overleden. Het is een onwijs verdrietige tijd, maar ik ben zo blij dat we nog afscheid hebben kunnen nemen. Je hele lijf en hoofd vecht ertegen. Je wil helemaal geen afscheid nemen!! Zo onnatuurlijk op onze leeftijd.
Meis, heel veel sterkte, zorg ook goed voor jezelf!!
zondag 20 januari 2013 om 13:41
heel veel sterkte ,een moeder kun je eigenlijk niet missen ik was 21 toen mijn moeder stierf en mijn vader ging 2 mnd later van verdriet ,dit is gewoon verschrikkelijk voor je
blijf erover praten of schrijf het van je af en blijf niet alleen zitten met je verdriet,,fijn dat je nog afscheid kunt nemen en nog met haar praten
blijf erover praten of schrijf het van je af en blijf niet alleen zitten met je verdriet,,fijn dat je nog afscheid kunt nemen en nog met haar praten
zondag 20 januari 2013 om 13:43
zondag 20 januari 2013 om 13:46
Roodhoofdje, heel veel sterkte de komende tijd. Ik was 10 jaar ouder dan jij nu toen mijn mam overleed. Het gemis blijft, maar wordt zachter met de jaren. Het denken aan is altijd aanwezig. En praten doe ik nog steeds soms tegen haar.
Blijf praten met je moeder en vraag nog alles wat je te vragen hebt.
Blijf praten met je moeder en vraag nog alles wat je te vragen hebt.
zondag 20 januari 2013 om 13:48
Wat ontzettend naar voor je en ik wens je heel veel sterkte. Mijn moeder overleed aan kanker toen ik 15 was en zij was ook de belangrijkste persoon in mijn leven. Wat mij toen erg verbaasde en goed deed, was dat mensen mij hielpen van wie ik het totaal niet verwacht had. Probeer niet je gevoelens op te kroppen en praat zoveel mogelijk over haar met vrienden/familie. En bovenal, koester de tijd die je met haar hebt.
Nogmaals heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Nogmaals heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Some flies are too awesome for the wall
zondag 20 januari 2013 om 13:54
Ik heb het ook meegemaakt met mijn vader. Toen hij benauwd werd ging het ineens onvoorstelbaar snel. Je moeder zal na moeten denken over palliatieve sedatie of euthanasie. Een loodzware keuze maar alsjeblieft laat haar straks kiezen voor 1 van die 2, laat het niet op zijn beloop uit angst, want zo'n einde is vaak echt onmenselijk. Maar ik neem aan dat jullie het daar ook met artsen over hebben.
Vrijdag was het voor mijn vader precies 5 jaar geleden maar het lijkt gisteren. Met een verschil. Het verdriet wordt niet minder maar het wordt hanteerbaar. In het begin is er apathie, je voelt een tijdje helemaal niets. Dan komt het verdriet een tijd keihard binnen en is bijna niet te stoppen. Maar naarmate de tijd verder voorbijgaat kun je makkelijker zeggen 'nu even niet'. Maar wanneer je het wel toelaat, als jij daarvoor kiest, is het er weer in alle hevigheid. Maar wees niet bang dat je niet verder kunt leven, want het lijkt nu misschien alsof er nooit meer mooie dingen komen, maar heus dat kun je straks wel weer. Ik wil niet zeggen dat alles goedkomt want dat is niet zo. Maar je zult een manier vinden om er op jouw manier mee om te gaan. De menselijke geest is sterk en veerkrachtig. Dat lijkt nu misschien niet zo maar heus dat komt.
En voor nu, benut de laatste kostbare tijd samen. En maak een herinnering voor later, iets om straks tot steun te hebben. Ik heb wel een paar tips voor je:
Als het nog gaat: koop het boek Mam, vertel eens. http://www.bol.com/nl/p/mam-vertel-s/1001004010938638/. Een vragenboek om samen in te vullen. Soms best verrassend. Maar misschien is je moeder al te ziek nu.
Zoek een sieraad uit dat je van haar krijgt. Ze kan het niet meer zelf voor je uitzoeken maar ze kan het je wel geven. Ik heb zelf 3 van zulke sieraden en ze zijn me allemaal heel dierbaar:
Ik heb veel steun aan een kettinkje met mijn vaders vingerafdruk. Helaas kwam ik er vlak na zijn dood pas achter dat dat bestond en heb ik die vingerafdruk in het mortuarium genomen. Daarna een juwelier een ontwerp laten maken. Maar dat had ik zoveel liever met hem samen gedaan toen hij nog leefde.
Ik heb ook een ketting die hij mij heeft gegeven toen hij nog leefde. Ook zelf uitgezocht zonder hem maar heel mooi.
En nu ook een munt met een wijze raad die hij mij vaak gaf (die houd ik even voor mezelf ivm herkenbaarheid maar het gaat erom dat het een persoonlijke uitspraak van hem is).
Die sieraden betekenen heel veel voor mij, letterlijk iets tastbaars om af en toe vast te pakken als ik hem erg mis. Ik heb ook wel andere sieraden maar die draag ik veel minder.
Heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd. Je ouders verliezen is loodzwaar.
Vrijdag was het voor mijn vader precies 5 jaar geleden maar het lijkt gisteren. Met een verschil. Het verdriet wordt niet minder maar het wordt hanteerbaar. In het begin is er apathie, je voelt een tijdje helemaal niets. Dan komt het verdriet een tijd keihard binnen en is bijna niet te stoppen. Maar naarmate de tijd verder voorbijgaat kun je makkelijker zeggen 'nu even niet'. Maar wanneer je het wel toelaat, als jij daarvoor kiest, is het er weer in alle hevigheid. Maar wees niet bang dat je niet verder kunt leven, want het lijkt nu misschien alsof er nooit meer mooie dingen komen, maar heus dat kun je straks wel weer. Ik wil niet zeggen dat alles goedkomt want dat is niet zo. Maar je zult een manier vinden om er op jouw manier mee om te gaan. De menselijke geest is sterk en veerkrachtig. Dat lijkt nu misschien niet zo maar heus dat komt.
En voor nu, benut de laatste kostbare tijd samen. En maak een herinnering voor later, iets om straks tot steun te hebben. Ik heb wel een paar tips voor je:
Als het nog gaat: koop het boek Mam, vertel eens. http://www.bol.com/nl/p/mam-vertel-s/1001004010938638/. Een vragenboek om samen in te vullen. Soms best verrassend. Maar misschien is je moeder al te ziek nu.
Zoek een sieraad uit dat je van haar krijgt. Ze kan het niet meer zelf voor je uitzoeken maar ze kan het je wel geven. Ik heb zelf 3 van zulke sieraden en ze zijn me allemaal heel dierbaar:
Ik heb veel steun aan een kettinkje met mijn vaders vingerafdruk. Helaas kwam ik er vlak na zijn dood pas achter dat dat bestond en heb ik die vingerafdruk in het mortuarium genomen. Daarna een juwelier een ontwerp laten maken. Maar dat had ik zoveel liever met hem samen gedaan toen hij nog leefde.
Ik heb ook een ketting die hij mij heeft gegeven toen hij nog leefde. Ook zelf uitgezocht zonder hem maar heel mooi.
En nu ook een munt met een wijze raad die hij mij vaak gaf (die houd ik even voor mezelf ivm herkenbaarheid maar het gaat erom dat het een persoonlijke uitspraak van hem is).
Die sieraden betekenen heel veel voor mij, letterlijk iets tastbaars om af en toe vast te pakken als ik hem erg mis. Ik heb ook wel andere sieraden maar die draag ik veel minder.
Heel veel sterkte en kracht voor de komende tijd. Je ouders verliezen is loodzwaar.
zondag 20 januari 2013 om 13:57
quote:reisa1978 schreef op 20 januari 2013 @ 12:53:
Mijn moeder overleed toen ik 26 was, dat is nu (op 4 dagen na) 8 jaar geleden. En het doet nog steeds pijn en ik mis haar steeds meer.
Rouwen is heel eenzaam. Hoeveel mensen je ook willen steunen, je moet er alleen doorheen.
Ik wens je veel sterkte en kracht deze komende tijd.
Mijn moeder overleed ook op deze datim, 8 jaar geleden. Ik was 24.
Veel sterkte, TO. Ik hoop dat je hier op het forum steun vindt.
Mijn moeder overleed toen ik 26 was, dat is nu (op 4 dagen na) 8 jaar geleden. En het doet nog steeds pijn en ik mis haar steeds meer.
Rouwen is heel eenzaam. Hoeveel mensen je ook willen steunen, je moet er alleen doorheen.
Ik wens je veel sterkte en kracht deze komende tijd.
Mijn moeder overleed ook op deze datim, 8 jaar geleden. Ik was 24.
Veel sterkte, TO. Ik hoop dat je hier op het forum steun vindt.
zondag 20 januari 2013 om 14:05
Oh roodhoofdje, ik voel je intens verdriet. Ik heb mijn moeder gevonden in bed 2 jaar geleden toen ik 32 wkn zwanger was.
Ik heb mij toen ook heel erg alleen gevoeld, terwijl ik een kindje in de box had liggen. Een lieve man en grote broer en schoonouders om mij heen. Maar niets dan ook niets was te vergelijken dan de band die je met je moeder hebt.
Ik heb uiteindelijk hulp gezocht via de huisarts. Zij heeft mij doorgestuurd naar een coach voor rouwverwerking. Ik heb daar handvatten mee gekregen om dingen aan te pakken en om te gaan met verdriet, en het feit dat je moeder er niet meer is.
Ik heb het nog heel vaak te kwaad hoor, maar de pijn wordt minder en de mooie herinneringen blijven. Het gemis blijft maar daar leer je naarmate de maanden verstrijken mee om te gaan. De mooie momenten die jij nog gaat beleven zoals trouwen, kindje krijgen etc, dat blijft een hard gelach omdat je het simpelweg niet kan delen met je zielsverwant. Diegene die jou advies zou geven of even een knuffel geeft. Die gaat komen en komt hard aan.
Ik ben nu zwanger van de 2de en alles komt nu nog harder binnen als bij de eerste, ik voel mij soms echt eenzaam. Maar dan krijg ik ook weer een knuffel van mijn bijna 2 jarige dochter, en dan besef je ik heb een eigen gezin.
Probeer nu zoveel tijd als mogelijk met je moeder door te brengen. Stel haar zoveel mogelijk vragen, schrijf ze desnoods op zodat je ze niet vergeet. Maar een videofilm van haar met jullie samen etc. Je zal na haar overlijden er niet gelijk naar kunnen kijken maar later is het een mooi waardevol bezit die je aan haar toekomstige kleinkinderen kan laten zien.
Heel veel sterkte!
Ik heb mij toen ook heel erg alleen gevoeld, terwijl ik een kindje in de box had liggen. Een lieve man en grote broer en schoonouders om mij heen. Maar niets dan ook niets was te vergelijken dan de band die je met je moeder hebt.
Ik heb uiteindelijk hulp gezocht via de huisarts. Zij heeft mij doorgestuurd naar een coach voor rouwverwerking. Ik heb daar handvatten mee gekregen om dingen aan te pakken en om te gaan met verdriet, en het feit dat je moeder er niet meer is.
Ik heb het nog heel vaak te kwaad hoor, maar de pijn wordt minder en de mooie herinneringen blijven. Het gemis blijft maar daar leer je naarmate de maanden verstrijken mee om te gaan. De mooie momenten die jij nog gaat beleven zoals trouwen, kindje krijgen etc, dat blijft een hard gelach omdat je het simpelweg niet kan delen met je zielsverwant. Diegene die jou advies zou geven of even een knuffel geeft. Die gaat komen en komt hard aan.
Ik ben nu zwanger van de 2de en alles komt nu nog harder binnen als bij de eerste, ik voel mij soms echt eenzaam. Maar dan krijg ik ook weer een knuffel van mijn bijna 2 jarige dochter, en dan besef je ik heb een eigen gezin.
Probeer nu zoveel tijd als mogelijk met je moeder door te brengen. Stel haar zoveel mogelijk vragen, schrijf ze desnoods op zodat je ze niet vergeet. Maar een videofilm van haar met jullie samen etc. Je zal na haar overlijden er niet gelijk naar kunnen kijken maar later is het een mooi waardevol bezit die je aan haar toekomstige kleinkinderen kan laten zien.
Heel veel sterkte!
zondag 20 januari 2013 om 14:21
Ik ben mijn ouders 3 jaar geleden binnen 6 weken allebei verloren,en dat doet zeer, en nog steeds, soms heel heftig, soms met vlagen.
Praat veel met je moeder, zeg alles wat je nog kwijt wil!!!
Zorg ook goed voor jezelf, je zult alle kracht nodig hebben, voor nu en voor een lange tijd erna!
Ik zag al dat de link was geplaats naar een heel mooi topic, ik ben mijn mama of papa kwijt, voel je vrij om te schrijven of gewoon te lezen, ik heb er persoonlijk veel steun aan gehad, maar doe vooral wat goed voelt voor jou!
Rouwen is zoiets persoonlijks.
Praat veel met je moeder, zeg alles wat je nog kwijt wil!!!
Zorg ook goed voor jezelf, je zult alle kracht nodig hebben, voor nu en voor een lange tijd erna!
Ik zag al dat de link was geplaats naar een heel mooi topic, ik ben mijn mama of papa kwijt, voel je vrij om te schrijven of gewoon te lezen, ik heb er persoonlijk veel steun aan gehad, maar doe vooral wat goed voelt voor jou!
Rouwen is zoiets persoonlijks.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zondag 20 januari 2013 om 14:56
Lieve meid, heel veel sterkte. Je moeder missen doet altijd pijn, maar als je je moeder zo jong verliest, zijn er nog zoveel gebeurtenissen die je met elkaar had willen delen. Ik ben mijn moeder 6 jaar geleden kwijt geraakt toen zij 52 en ik 26 was. Inmiddels ben ik moeder geworden zonder mijn moeder. Dat is wat mij het meest pijn doet, dat de belangrijkste mensen in mijn leven elkaar nooit zullen leren kennen...
zondag 20 januari 2013 om 19:23
Hoi TO.
Ik ken helaas de situatie. Mijn moeder is vannacht overleden. Mijn vader is al eerder overleden. Ook ik ben onder de 30. Zit nu nog in een roes.
Ik ken je angst dat ze er straks niet meer is bij je trouwen, kinderen, belangrijke gebeurtenissen.
Ik heb mijn moeder toen ze uit het ziekenhuis kwam zelf verzorgd, ze was heel zwak maar we hebben nog gekletst, wijn gedronken en genoten van elkaar. Mijn broer en ik zijn trots op haar, zij op ons en ze was er zelf rustig onder. Het was goed zo. Dat maakt het voor mij makkelijker om om te gaan met belangrijke gebeurtenissen in de toekomst.
Veel kracht, liefde en licht voor jullie.
Ik ken helaas de situatie. Mijn moeder is vannacht overleden. Mijn vader is al eerder overleden. Ook ik ben onder de 30. Zit nu nog in een roes.
Ik ken je angst dat ze er straks niet meer is bij je trouwen, kinderen, belangrijke gebeurtenissen.
Ik heb mijn moeder toen ze uit het ziekenhuis kwam zelf verzorgd, ze was heel zwak maar we hebben nog gekletst, wijn gedronken en genoten van elkaar. Mijn broer en ik zijn trots op haar, zij op ons en ze was er zelf rustig onder. Het was goed zo. Dat maakt het voor mij makkelijker om om te gaan met belangrijke gebeurtenissen in de toekomst.
Veel kracht, liefde en licht voor jullie.
zondag 20 januari 2013 om 20:48
Ten eerste heel veel sterkte en een 
!
Ook ik heb in jouw schuitje gezeten, alleen verloor ik mijn vader (ook aan kanker en uitzaaiingen).
Toen het einde naderde en de laatste weken aanbraken vond ik het het lastigste dat ineens al mijn hoop (tegen beter weten in) vervlogen was, geen weg meer terug, en dat het besef kwam dat ik hem echt af moest geven.
Die laatste weken zijn we heel veel samengeweest, tot het moment dat hij zijn laatste adem uitblies. Dit was onbeschrijfelijk, aan de ene kant wilde ik perse alleen maar bij hem zijn, aan de andere kant trok ik dat niet, alles stond op zijn kop en ik kon dit alleen niet...
Ik hoop oprecht dat je iemand hebt waarbij je even boos mag zijn op de hele wereld, mag uithuilen en dat er iemand is die jouw hand vasthoud, dat zul je in deze tijd nodig hebben...
Mijn vader is inmiddels een paar maanden dood en de woede op de hele wereld begint te zakken, terwijl het gemis steeds groter wordt. Ik probeer me vast te houden aan zijn woorden,
voel toch steeds dat hij ergens nog een vinger in de pap heeft in mijn leven omdat er dingen gebeuren die hij voor me wilde regelen eigenlijk nog.
Dat geeft me het besef dat er meer is tussen hemel en aarde en dat mijn vader nog ergens is...
Wat ik wel heel moeilijk vind is dat mijn leven door het ziektebed en overlijden van mijn vader een jaar on hold heeft gestaan en dat ik het verdomd moeilijk vind om alles weer op te pakken en verder te gaan...
!Ook ik heb in jouw schuitje gezeten, alleen verloor ik mijn vader (ook aan kanker en uitzaaiingen).
Toen het einde naderde en de laatste weken aanbraken vond ik het het lastigste dat ineens al mijn hoop (tegen beter weten in) vervlogen was, geen weg meer terug, en dat het besef kwam dat ik hem echt af moest geven.
Die laatste weken zijn we heel veel samengeweest, tot het moment dat hij zijn laatste adem uitblies. Dit was onbeschrijfelijk, aan de ene kant wilde ik perse alleen maar bij hem zijn, aan de andere kant trok ik dat niet, alles stond op zijn kop en ik kon dit alleen niet...
Ik hoop oprecht dat je iemand hebt waarbij je even boos mag zijn op de hele wereld, mag uithuilen en dat er iemand is die jouw hand vasthoud, dat zul je in deze tijd nodig hebben...
Mijn vader is inmiddels een paar maanden dood en de woede op de hele wereld begint te zakken, terwijl het gemis steeds groter wordt. Ik probeer me vast te houden aan zijn woorden,
voel toch steeds dat hij ergens nog een vinger in de pap heeft in mijn leven omdat er dingen gebeuren die hij voor me wilde regelen eigenlijk nog.
Dat geeft me het besef dat er meer is tussen hemel en aarde en dat mijn vader nog ergens is...
Wat ik wel heel moeilijk vind is dat mijn leven door het ziektebed en overlijden van mijn vader een jaar on hold heeft gestaan en dat ik het verdomd moeilijk vind om alles weer op te pakken en verder te gaan...
