Single & eenzaam

Dit topic al een tijdje terug gelezen en me erg herkend in al jullie verhalen. Hopelijk zijn er meer onder jullie die weer wat lekkerder in hun vel zitten.

Ik heb sinds kort mijn ware ontmoet, na jaren van mezelf tegenkomen, foute relaties, veel therapie en spul searching, maar vooral eenzaamheid, veel eenzaamheid. Maar nu! Is anders anders. We zijn helemaal happy in love en maken zelfs al concrete samenwoon plannen - whaaah ! Spannend, maar niet eng want het voelt vertrouwd en heb er heel veel zin in (behalve het vermoeiende sjouwen en evt klussen, Maargoed, gelukkig beide lieve familie die ons zal helpen.

Mijn vriend is erg veel op reis vanwege zijn werk, maar ondanks dat ik dus nog altijd veel alleen ben, voel ik me totaal niet meer eenzaam, en zie vooral de voordelen van onze 'part time' relatie; mijn vrijheid en we skypen en mailen veel. Daarnaast alle ruimte om mijn eigen hobbies & vrienden aandacht te kunnen geven. Best of both worlds en best sex ever

Ik had mijn twijfels of er iemand bij mijn moeilijke persoontje zou passen; maar hij bleek dus echt te bestaan. We denken over fundamentele en veel niet-fundamentele dingen hetzelfde en waarderen elkaars passies, hoewel die verschillen zijn ook daarin overeenkomsten te vinden. Hij is echt de man voor mij en onze families zijn het ook erover een dat we idd perfect passen.. Hoop dat het jullie goede hoop geeft mijn post of in elk geval vond ik het fijn om mijn blijdschap (ondanks nu een ongesteldheids-dipje ben ik Heul Blij) met jullie te kunnen delen hier.

Groetjes van SnJ

SexNJazz, leuk om te lezen en voor jou natuurlijk ook, geeft de burger weer moed. Geniet ervan!

Lieve meiden,



ook ik kom hier even binnenvallen. Ik zit grofweg in dezelfde positie als de meeste van jullie; eind twintig, nooit langdurige relatie gehad maar eerlijk gezegd wel altijd gehoopt dat ik op m'n 30e huisje-boompje-beestje etc zou hebben (leek me altijd de logische weg, zonder er verder over na te denken of ik dat echt wou).

heb afgelopen jaren aardig wat gescharreld en paar keer een 'leuke' jongen op date gevraagd. vluchtpogingen en vastklampen aan strohalmpjes was 't eigenlijk!

en nu denk ik verdorie, ik ben er ook hartstikke klaar mee! altijd maar weer die hoop dat die man die zo lief kijkt of zo oprecht geïnteresseerd in me lijkt het misschien kan zijn en dat ik toch nog voor m'n dertigste een 'normaal' leventje zal leiden (met koophuisje, betrouwbare dude en zwanger). maar weet je, ik heb 't soort van geprobeerd en het heeft niet gewerkt. het ligt niet meer aan mij heb ik 't idee, iig niet aan mij als persoon want ik ben niet minder leuk/interessant/? dan een willekeurig bezette vrouw. ik ben ik met mooie en minder mooie kanten en vertik het om nog langer mezelf verwijten te maken dat ik geen 'man kan vasthouden' (want zo lelijk kun je tegen jezelf gaan praten!).

sta nu voor 100% achter mn beslissing om een dikke vinger te maken naar die negativiteit in mn hoofd en het gehang naar mannen-die-t-toch-niet-zijn. en weet je, desnoods doe ik 't alleen; een kindje enzo. onderschat 't niet, maar tis heus te doen.

ik weiger gewoon om me nog langer te beïnvloeden door dingen waar ik geen volledige controle over heb!

vanzelfsprekend blijf ik wel leuke activiteitjes ondernemen en me onder de mensen begeven, je weet t nooit he..



heel veel liefs,

vesperlynd

wat een mooie reactie Vesperlynd! Echt goed en sterk van je dat je je er overheen hebt kunnen zetten. En dat je weet dat het niet aan jou ligt. Dat is helaas niet makkelijk, daar moet je soms echt aan werken of 'naartoe groeien'. Zo voelt het voor mij althans, want ik herken de hier beschreven gevoelens óók heel erg. Zelf ook heel ervaren in het single zijn - op een relatie van 3 jaar na weet ik niet beter - en na jaren huilen en me eenzaam voelen, begint de laatste tijd het besef door te dringen dat mijn leven eigenlijk wel prima is alleen. Lékker alleen wonen, mijn eigen dingen doen, en vooral: niemand tegenkomen betekent ook niet belazerd en bedrogen worden. Heerlijk! Want de gevoelens die dat met zich meebrengt mis ik dus NIET...



De door eeuwige singles meest gehate vraag - "en hoe staat het met de liefde?" beantwoord ik dus vanaf nu met: "uitstekend. Ik geniet van het alleen zijn".

ach ja, die eeuwige vraag he.. ik kan er wel om lachen. mensen vragen altijd naar de volgende fase valt me op (bij singles 'al aan de man?', bij relatie 'al samenwonen?', bij samenwonen 'al trouwen?', bij trouwen 'al kinderen?', bij kinderen 'gaat t nog steeds goed tussen jullie?'), is ook een sociaal praatje.

ik sta wel open voor n leuke relatie, maar als t er niet is vertik ik t gewoon om mn humeur er door te laten beïnvloeden.. ik wil iets waar ik niet zoveel aan kan veranderen (liefde is zo grillig!), gewoon niet de macht geven me ellendig te laten voelen (en ja, dat heeft helaas wel wat voeten in de aarde gehad om dat nu echt zo te voelen; vooral helemaal klaar met de mannen die tot nog toe in mn leven waren)

girls just wanna have fun:-D!! x

You go versperlynd. Je nick roept bij mij de associatie espen lind op - wat een heerlijke man is dat!!

OT: het gevoel dat het of echt goed moet zijn, of anders liever alleen, is heel herkenbaar. Vastklampen aan (valse, en gemeen snijdende) strohalmen ook. Als je dat eenmaal al doorhebt en kunt laten, dan ben je volgens mij echt goed bezig. Het scheelt je zoveel stress en eenzaamheid.

Toen ik dat eenmaal doorhad kon ik ook niet meer 'settle for less' en ben bewust alleen gebleven (had wel scharrels en ONS'en) totdat ik er een tegenkwam waarbij alles direct goed voelde en de omstandigheden ook echt meewerkten, en nu voegt het tenminste echt iets toe. Voor minder dan dit (de 'ware') had ik mijn single status niet op willen geven hoor!!

Oeh mooie tekst Versperlynd. Herken me ook heel erg er in. Ben bijna 23, en nu de meeste van mijn vriendinnen een vriend hebben voel ik me ook wel eens eenzaam. Ik woon nog thuis en heb het daar goed naar me zin, maar thuis is ook maar thuis. Al weet ik ook wel dat dit voor een groot deel komt doordat het nu vakantie is en al mijn vriendinnen gewoon moeten werken, en in hun vakantie natuurlijk met hun vriend weggaan. Als na de vakantie mijn hobby`s weer beginnen (die ik in overvloed heb, dan lijkt het wel of ik thuis op kamers woon, alleen om te eten) gaat het hopelijk weer een stuk beter.

Mniekske, dat heb ik nu ook altijd: als het 'normale' leven & ritme na de vakantie periode begint dan gaat alles weer een stuk makkelijker. Ik ben ook blij als de colleges en mijn hobby's weer beginnen, ben dan vaak beter in mijn hum en weet beter wat ik met mezelf aan moet (om na een week of wat weer te verlangen naar vakantie, je zou er wat van krijgen hè)

Maar die vriendinnen van je daarvan zullen er veel over een aantal jaar weer uit elkaar zijn en jij kunt mooi nog even je gang gaan, op jezelf gaan wonen en dat ervaren, jezelf tegenkomen zodat je uitiendelijk jezelf beter kent en een partner die echt bij e past des te eerder zult herkennen.

Heb je wel ooit een (langere) relatie gehad of ben je altijd al single ? Ik van mijn 16e tot 21e meerdere relaties van 6-12 maanden, en toen 2,5 jr een knipperlicht gedoe. Was het helemaal beu en wilde alleen blijven, heb genoten van veel tussendoor mannen, maar nu 3 jr later heb ik mijn eigen leven vormgegeven, mijn passies uitgeleefd (nog steeds nu overigens) en mijn eigen handleiding leren lezen. Daardoor herkende ik van mijlenver degene die hem ook doorheeft, en dat is mijn vriend. Hij vult me nu aan (en ik hem)maar ik weet dat ik het ook alleen kan. Dat geeft wel rust en kan nu extra genieten als we samen zijn (zie hem niet super vaak vanwege zijn werk, helaas. Maar anders zou ik teveel op een roze wolk zitten, dus ergens wel goed ook) met zo'n man heb je zo'n eigen routine/ zelfstandigheid wel nodig ook dus.

Heb niet echt langdurige relaties gehad. Wel een aantal keer gedate met dezelfde, of een halfjaar ofzo alleen met dezelfde jongen zoenen. Maar nooit dat het een relatie werd. Heb daarin ook genoeg jongens gezoend die ik dus absoluut niet wil als relatie, en weet denk ik wel redelijk wat ik wil. Wel merk ik dat ik het heel eng vind als iets dichtbij komt, en daarvan raak ik ook weer aan het twijfelen. Komt dat omdat ik niet weet wat ik ermee aan moet en moet ik het maar gewoon proberen, of is het een teken dat het gewoon niet de goede jongen voor mij is.

Nadeel is ook weer dat de jongen waar ik het laatst mee heb gedate, dat ik die elke week zie op één van mijn hobby`s, dus dat is ook niet altijd even handig. Vooral omdat 'de rest' meent dat wij echt een goed stel zouden zijn en daar veel toespelingen op maakt enzo.

Vind het wel heel inspirerend om te lezen van jou hoe jij je leven op de rit hebt, jezelf kent en weet wat je wilt. Daar krijg ik toch weer moed van dat het goed gaat komen.

Via google kwam ik op dit oude topic terecht. Heb het helemaal gelezen en vind de posts ontzettend herkenbaar en mooi verwoord. Misschien kunnen we er weer nieuw leven in blazen?



Zelf ben ik nu dik een jaar single na een relatie van 5 jaar. Ik vind het nog steeds bijna elke dag rot om in een leeg huis thuis te komen, in mijn eentje met mijn bord op schoot, geen warm lichaam om tegen aan te kruipen, geen knuffels meer. Natuurlijk doe ik veel leuke dingen met vrienden of alleen, maar het voelt vaak als 'bezig proberen te blijven' en 'de tijd leuk uitzitten' tot ik weer iemand heb die er altijd voor me is. Mijn eenzaamheid staat op de voorgrond.



Anyway.. denk dat dit topic de moeite waard is voor gelijkgestemden!

Hoi ladyX, ik vind het ook niks aan om single te wezen,en voel me ook af en toe erg eenzaam. Ik heb een lange relatie gehad,maar mijn vriend is helaas overleden 5 jaar geleden. Toen eerst bewust een tijdje alleen geweest ,om alles te verwerken,en nou ben ik echt klaar om weer een relatie te hebben. Inderdaad, ik mis ook de knuffels,en gewoon dat je weer voor iemand belangrijk bent. Hoe oud ben jij? Ik ben 34. Ik denk dat we niet de enige zijn,die af en toe eenzaam voelen.

Ik trek het ook niet meer. Probeer zo hard om andere dingen te doen en niet teveel aan online daten te hangen. Puur zelfbescherning want ben totaal niet populair op sites. Heb dan een match gehad op tinder waar ik ook daadwerkelijk mee heb gechat en af heb gesproken (van de drie). Maar ook die vind me niet aantrekkelijk genoeg om alleen al een keer seks mee te hebben. Haar gedrag was heel wisselend en dus heb ik valse hoop gehouden. Nu dus een beetje liefdesverdriet. Moet weeeer overnieuw beginnen, heb even geen activiteiten om naar uit te kijken behalve een maand lang afzien voor een of ander dieet voor mn gezondheid. En acht dagen achter elkaar werken. Hele weekend al janken janken janken ik kan maar niet stoppen met janken. Heb allemaal ruzie getrapt ook nog uit pure frustratie. Kan het nergens kwijt. Had mezelf voorgenomen op mn 21e dat als ik nog geen seks had gehad op mn 30e dat ik er dan een einde aan zou maken. Dat einde komt rap dichterbij.

Er lopen 2 andere topics, waaronder "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf".



Na al heel wat jaartjes single te zijn kan ik wel zeggen dat je soms niet ontkomt aan een eenzaam gevoel, maar dat het grotendeels bepaald wordt door hoe je in je vel zit, hoezeer je je met jezelf verbonden voelt.



De insteek maakt het verschil. Zolang je denkt dat "eenzaam"/alleen voelen komt door het ontbreken van andere (belangrijke) personen of een relatie in je leven, dan zal je daar ook alsmaar de "oplossing" zoeken: weg zijn uit je huis, agenda volplannen, alsmaar in gezelschap van anderen willen zijn, paniek als het niet zo is.. en dat is niet de oplossing, want je zegt daarmee eigenlijk continu dat je anderen nodig hebt, omdat je anders met jezelf geconfronteerd wordt.



En dat is de betekenis die je dan zelf geeft aan alleen zijn/ wonen, dat dat dus eenzaamheid oplevert, een leegte die je voelt als je met jezelf bent. Hoe harder je denkt/roept dat je een relatie/ anderen mist in je leven, hoe meer waarheid dat wordt, zeg maar.



De beleving, de betekenis die je eraan geeft, is oa je eigen overtuiging die je herhaalt. Ik heb (na jarenlange ervaring ) gemerkt dat het daar niet in zit, dat hoe je je van binnen voelt niet van anderen afhangt. Tuurlijk wil je je verbonden voelen met anderen en hebben die een eigen leven (met hun werk, relatie(s), evt gezin en andere bezigheden), maar het probleem is dat je je afhankelijk voelt van anderen (en dus buiten je eigen macht en invloed legt). Door jezelf bijv vol te plannen geef je jezelf het signaal dat het erg en angstig is om alleen thuis te blijven, je vertelt jezelf daarmee dat je dat niet kan, dat dat negatief is, ongewenst, niet fijn, enz.



Je hoeft niet te streven naar gelukkig zijn met jezelf, dat je happy blije single moet zijn oid!!



Maar je kan wel degelijk iets doen aan de beleving van dat single bestaan en het alleen zijn. Juist door (naast anderen op te zoeken) OOK jezelf op te zoeken, bewust me-time in te plannen, jezelf te leren kennen. Je routine doorbreken, niet meer wanhopig vermijden dat je een dag in het weekend alleen zit, maar juist bewust die confrontatie met jezelf opzoeken.



Niet om jezelf zielig te vinden oid, maar om te kijken hoe je een fijnere relatie met jezelf kan vinden, een middenweg dat je niet anderen wanhopig nodig hebt, maar wel open voor staat, EN ook open staat voor het gezelschap van jezelf, (wat je nu in feite afwijst als niet bepaald prettig of wenselijk).



Hoe je ertegenaankijkt maakt dus het verschil! Je ontneemt nu jezelf de kans om het fijne van met jezelf zijn (iets anders dan eenzaam zijn) te ontdekken. Welke boeken zou je kunnen lezen, jezelf ontwikkelen, creatieve kanten ontdekken (hobby?), het gezellig maken in eigen huis, nieuwe dingen leren en ondernemen (dan uitgaan of daten)..



Je kan veel relaxter worden als je je eigen gezelschap aangenaam gaat vinden en dan zijn je contacten ook minder "wanhopig nodig" (wat niet aantrekkelijk is voor anderen, of dat jij genoegen neemt met oppervlakkig contact en mensen die niet echt bij je passen, om maar contact te hebben)..



De clou is dus om meer mensen en dingen in je leven te hebben waar je voldoening en betekenis uit kan halen en niet blijft denken dat een ander dat moet zien te brengen in jouw leven. Je kan ook zonder relatie alvast (iig de tijd dat je single bent) zelf invulling geven aan je leven, waardoor een evt nieuwe partner en liefde weliswaar welkom zou zijn, maar niet langer noodzakelijk om jouw eenzaamheid voor je op te lossen..



Je kan het dus op 2 manieren benaderen: ofwel die tijd dat je nu eenmaal single bent zoveel mogelijk zelf van alles ontdekken over jezelf (ipv ontlopen) en jezelf ontwikkelen, van alles uitproberen en initieren waar je je een stuk prettiger en van betekenis voelt.. of blijven balen dat je het zo moeilijk vindt om alleen te zijn en bang zijn voor elke dag die niet door bezigheden met/en anderen ingevuld zal zijn..



Met name deel 1 van dat bovengenoemde topic zijn vrouwen van allerlei leeftijden een positieve weg in geslagen, mn te onderzoeken wie ze zijn en wat ze nou echt zelf graag willen in het leven, los van een evt partner. Oa de relatie met zichzelf en met anderen onder de loep nemen, kijken hoe je je leven zelf positief kan beinvloeden..



Het is vaak een omslag in je denken.. als je jezelf fijn gezelschap vindt en bezigheden hebt die je voldoening geven (goed gevoel), wil je nog steeds ook met anderen afspreken en wens je jezelf ook nog een fijne relatie/ liefde, maar niet meer "wanhopig nodig" omdat je je anders eenzaam en depressief voelt en dergelijke.



Zelf heb ik er heel veel aan gehad om af en toe een coach te bezoeken, om oud zeer een plek te geven en weer bij mijn "innerlijke ware zelf" te komen, ipv die te ontlopen en alles (afleiding, vermaak) in de buitenwereld te zoeken (waar je maar weinig invloed op hebt)..



En het gekke is: zodra je jezelf aangenamer gezelschap vindt (en minder vastklampt aan de betekenis van anderen in jouw leven) ben je kennelijk ook aangenamer gezelschap voor anderen (mensen willen niet zo nodig zijn dat je teleurgesteld bent als iets niet doorgaat of ze te weinig tijd aan jou besteden oid).. en dat geldt ook voor evt partner: als jij weet dat je ook prima alleen kan zijn, is er minder druk op een evt nieuwe geliefde, een gezondere basis voor een relatie dan dat je zelf van jezelf denkt dat je niet zonder iemand kan..



In zoverre is het ook fijn om lotgenotencontact te hebben met wie je van alles kan bespreken, zolang het niet het versterken is van die eenzame gevoelens, omdat je dat herkent in elkaar en dat bevestigt. Andere singles opzoeken juist om diepgang en elkaar te stimuleren is juist heel fijn, als dat niet blijft bij bevestigen hoe erg het idd is en hoe shit het is!



Naar mijn idee (en ervaring) is dus hoe je aankijkt tegen/ je voelt over dezelfde situatie (single en alleen zijn) afhankelijk van hoe je zelf in je vel zit en betekenis weet te geven aan je eigen leven. Ofwel je onderneemt eea om nog meer over jezelf te ontdekken, jezelf beter te leren kennen en steeds beter te weten wat jouw levensdoelen en idealen nog meer zijn (dan een relatie hebben), wat je zelf kan doen om het leven zo aangenaam mogelijk te maken, lol in hebt, goed in bent, voor jezelf en anderen kan betekenen.. ofwel je blijft denken dat je er zelf niks van zal bakken en anderen nodig hebt om je leven richting en inhoud te geven..

Heel mooi Suzy.

Ja heb dat allemaal gedaan. Maar raak zo snel uitgekeken op dingen, weet totaal niet waar ik bog voldoening uit kan halen. Het werkt even, en dan is die voldoening weer verdwenen. Ik kan prima alleen zijn, maar na een tijd lukt het even niet meer. Ik mis lichamelijk contact en dat gaat verder dan af en toe eens een kneedchinees opzoeken voor dertig euro. Ga ik nu wel doen want door de stress zit alles vast

Thanks, Nicci



@Biobitch: dan zijn dat toch niet de dingen geweest die voor lange termijn voldoening geschikt zijn.

Je ontdekt toch dat korte termijn-oplossingen idd maar kort werken (zoals iets kopen, veel (oppervlakkige) contacten, massages, dagje sauna, uitgaan, dagje vriendinnen..



Belangrijker zijn denk ik echt levensdoelen, nieuwe dingen leren, jezelf verdiepen (in jezelf, in anderen), bepaalde missies in je leven vinden, die meer betekenis geven. Of voor anderen iets (speciaals) betekenen.



Ik ga bijv vrijwilligerswerk doen, verder kan bijv een sport zoeken die je leuk vindt om op zich al mee bezig te zijn (dus niet om andere motieven als afvallen bijv), bedenken aan wie en waaraan je je tijd en aandacht geeft..



Het zijn allemaal dingen en mensen die misschien dan niet in de plaats van een liefdesrelatie te stellen zijn (en dat "gemis" ook niet opheffen), maar die je zonder en met relatie zou "moeten" doen om te voelen dat je een leven met inhoud leidt, dat je een verschil maakt op deze wereld, en niet alleen voor die ene Ware Liefde speciaal bent.. maar jezelf bijzonder en speciaal door vindt, zelf voelt dat je een verschil maakt en waardevol bent..



En ja, dat gevoel is makkelijker als je een geliefde hebt, waardoor je minder uitgedaagd zal zijn om zelf dat gevoel over jezelf te moeten zien te creeren.. maar ook binnen een relatie maak je je nogal afhankelijk als diegene je dat gevoel moet geven en je denkt dat je die waarde niet kan voelen/vinden zonder die partner..



Dat is namelijk waar eigenliefde en eigenwaarde over gaan, dat kan je niet van buitenaf voelen doordat anderen je bevestigen en laten merken dat je van waarde bent voor hun..



Ieder mens wil geliefd zijn en waardevol voor een ander/anderen, maar verschil is dus meer: kan je dat wel of niet ook zonder relatie/liefdespartner voelen, dat je jezelf de moeite waard vindt?



Het maakt je gewoon een stuk sterker (en waardevoller voor jezelf) als je zelf ook richting en inhoud aan je leven weet te geven, relatie(s) niet per se nodig hebt (omdat je je zonder dat ongelukkig voelt). Voor zover nodig, jezelf eea kan geven..



Natuurlijk blijven er dingen die je jezelf niet kan geven, en mis je oa dat lichamelijke (en lichaamscontact), wat je nooit helemaal compenseren kan met massages of een warm bad (of een ONS).. hoe groot die rol is, of je de focus hebt op dat gemis, bepaalt wel hoe je daarmee omgaat.. het is zeker een belangrijke factor in het leven, ben ik met je eens, maar ja, zolang dat er niet is, moet je er toch iets van zien te maken, is het niet zo dat het leven moeizaam en kil/ leeg hoeft te zijn..

@Bio: cursus, echt nieuwe uitdagingen aan jezelf stellen, leren, jezelf ontwikkelen, andere kanten v jezelf dan je nu kent/ weet, verbreden, blijvender dingen waar je "passie" in kan leggen/ voelen?

Ja heb er boeken over. Ik doe al vrijwilligerswerk.. En heb allerlei sporten gedaan. Een ONS heb ik nooit. Ik heb letterlijk geen contact met wie dan ook lichamelijk. De kneed was wel ff relaxt.. Voel me lichamelijk wel beter.



Wat er gebeurd is als je dingen gaat doen sinpelweg omdat je wil dat t voldoening geeft werkt niet. Dan is het een controlestrategie. Ik wil graag van mijn gezondheidsklachten af en daar steek ik nu veel energie in. Ik vind het niet leuk om quinoa graan te vreten, maar het vooruitzicht op minder infecties en genezende wonden is een heerlijk vooruitzicht. Ben alleen maar druk met mn leven redden ipv het te leven :p

Ja zou ten koste van mezelf en mn gezondheid wel nog een PhD kunnen gaan doen maar na een tijdje is het geld ook op en ben je nou eenmaal uitgeleerd. Wat voor nut heeft het om van alles te kunnen en te leren. Twee hbo's en een bul mag toch wel eens genoeg zijn, denk ik dan. Heb geen ruimte in huis voor hobbies maar pianospelen lijkt me wel leuk om te kunnen. Maar het leren lijkt me dan vervelend. Wil hef wel gelijk kunnen! X-)

,

quote:biobitch1984 schreef op 18 november 2013 @ 15:07:

Ja zou ten koste van mezelf en mn gezondheid wel nog een PhD kunnen gaan doen maar na een tijdje is het geld ook op en ben je nou eenmaal uitgeleerd. Wat voor nut heeft het om van alles te kunnen en te leren. Twee hbo's en een bul mag toch wel eens genoeg zijn, denk ik dan. Heb geen ruimte in huis voor hobbies maar pianospelen lijkt me wel leuk om te kunnen. Maar het leren lijkt me dan vervelend. Wil hef wel gelijk kunnen! X-)Haha, ik bedoelde niet kennis, maar idd pianospelen, baristacursus, Indonesisch koken, badmintonnen of bridge of dansles en dat soort dingen.. heel andere gebieden dus om aan te boren.. het leren is idd een hele investering, maar denk dat zoiets meer loont dan een nieuwe tas scoren

@Fromfebruary: klinkt onwijs goed, dame!! Je mag terecht trots zijn op jezelf. Maar je hoeft het niet allemaal alleen te kunnen en te doen, he.. Je bent pas 25, je hebt aardig laten zien wat je waard bent en dat gezinnetje heb je nog minstens 10 jaar de tijd voor, dat komt allemaal nog wel!

Ik herken dit ook.



Nadat mijn ex het na 6 jaar heeft uitgemaakt, ben ik al snel aan een nieuwe relatie begonnen. Ik was niet eens echt op zoek. Eerder van niet. Maar het is gebeurd en zo heb ik alweer bijna anderhalf jaar lang een leuke vriend.



Nu heeft hij sinds kort een drukke baan en is druk met van alles en nog wat, dus ik heb ook veel dagen dat ik alleen ben. Ben vaak ook bang dat het ooit over zal zijn tussen ons. Want zo zijn er dingen en ik weet niet hoe dat in de toekomst zal gaan tussen hem en mij.



Ik ben dan bang om helemaal alleen achter te blijven. Heb een slechte band met mijn vader en mijn moeder is er niet meer. Heb een broer en een zus, maar geen andere familie meer.

quote:biobitch1984 schreef op 18 november 2013 @ 15:00:

Ja heb er boeken over. Ik doe al vrijwilligerswerk.. En heb allerlei sporten gedaan. Een ONS heb ik nooit. Ik heb letterlijk geen contact met wie dan ook lichamelijk. De kneed was wel ff relaxt.. Voel me lichamelijk wel beter.



Wat er gebeurd is als je dingen gaat doen sinpelweg omdat je wil dat t voldoening geeft werkt niet. Dan is het een controlestrategie. Ik wil graag van mijn gezondheidsklachten af en daar steek ik nu veel energie in. Ik vind het niet leuk om quinoa graan te vreten, maar het vooruitzicht op minder infecties en genezende wonden is een heerlijk vooruitzicht. Ben alleen maar druk met mn leven redden ipv het te leven :p



Dit stukje had ik niet gezien.. dat is dus eerder overleven dan leven, als ik het goed begrijp? Tja, met gezondheid ligt het idd wel ff anders, helaas.. die kneed is dan wel een goed idee voor jezelf! Je moet je eea gunnen aan fijns en gezonds, dat zeker!



Nee, ik bedoel niet iets moeten verzinnen aan zingeving en voldoening, dat zou "nep" zijn/ voelen idd.. als je met gezondheid bezig bent, is de rest "luxe" en nu niet zo aan de orde.. moeilijk, moeilijk.. enige wat je nu denk ik kan doen is accepteren voor nu, wat je moet accepteren.. blijven kijken naar wat je wel hebt en hopen dat het soon beter gaat.. Sterkte iig!

@Alexa: als ik het goed begrijp ben je nauwelijks alleen geweest na de vorige breuk en daardoor geen ervaring mee (met alleen zijn, dus wat angstig mocht het ooit gebeuren dat het uit raakt)?



Probeer niet van de worst case scenario uit te gaan.. het zou weleens erg mee kunnen vallen, mocht dat ooit gebeuren.. waar ben je precies bang voor/ het bangst voor als je alleen bent? (of nu als je een avondje alleen bent)?