Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
maandag 23 mei 2011 om 19:57
dinsdag 24 mei 2011 om 01:13
dinsdag 24 mei 2011 om 09:00
Rasa,
Heb je het weleens overwogen om het alleen te doen of wil je het samen met een partner of anders niet. Ik herken me wel in jouw verhaal, loop ook richting 40 en wil hoop niet opgeven maar soms denk ik misschien moet ik wel accepteren dat een kind niet gaat gebeuren, maar die tweestrijd maakt me soms moedeloos en verdrietig. Mensen maken weleens opmerkingen dat als ik het echt graag had gewild dat ik dan al een kind had gehad maar zo werkt het toch vaak niet, ja ik iemand er in kunnen luizen maar zo wil ik geen kind op de wereld zetten. Ik ben serieus aan het overwegen om het alleen te doen maar dan komt toch het dilemma weer om de hoek kijken of ik dat tov het kind wel kan maken
Heb je het weleens overwogen om het alleen te doen of wil je het samen met een partner of anders niet. Ik herken me wel in jouw verhaal, loop ook richting 40 en wil hoop niet opgeven maar soms denk ik misschien moet ik wel accepteren dat een kind niet gaat gebeuren, maar die tweestrijd maakt me soms moedeloos en verdrietig. Mensen maken weleens opmerkingen dat als ik het echt graag had gewild dat ik dan al een kind had gehad maar zo werkt het toch vaak niet, ja ik iemand er in kunnen luizen maar zo wil ik geen kind op de wereld zetten. Ik ben serieus aan het overwegen om het alleen te doen maar dan komt toch het dilemma weer om de hoek kijken of ik dat tov het kind wel kan maken
dinsdag 24 mei 2011 om 10:56
@Rasa en Cappi
Het lijkt mij dat jullie in zo'n lastige en vervelende situatie zitten: single en een kinderwens. Is adopteren misschien niet wat voor jullie of pleegzorg? Uiteraard kan je BAM worden, maar er zijn evt ook andere opties. Ik hoor overigens ook verhalen van ouderschap met homosexuele mannelijke paren. Ook dat kan misschien jullie kinderwens tegemoet komen.
Cappi, waarom denk je dat je het niet tegenover het kind kan maken? Het kind krijgt toch een lieve moeder?
Ik zit nog aan de goede kant van de 20, dus ik hoef mij geen zorgen te maken over de stress. Tijd zat toch?? Alleen voelt het voor mij niet zo.....
Het lijkt mij dat jullie in zo'n lastige en vervelende situatie zitten: single en een kinderwens. Is adopteren misschien niet wat voor jullie of pleegzorg? Uiteraard kan je BAM worden, maar er zijn evt ook andere opties. Ik hoor overigens ook verhalen van ouderschap met homosexuele mannelijke paren. Ook dat kan misschien jullie kinderwens tegemoet komen.
Cappi, waarom denk je dat je het niet tegenover het kind kan maken? Het kind krijgt toch een lieve moeder?
Ik zit nog aan de goede kant van de 20, dus ik hoef mij geen zorgen te maken over de stress. Tijd zat toch?? Alleen voelt het voor mij niet zo.....
dinsdag 24 mei 2011 om 10:59
Lovestar, ik vind het ook een lastige situatie, voel me onder druk gezet en dan kijk ik om me heen en dan denk ik waar is het misgelopen, klinkt een beetje treurig maar zo bedoel ik het niet maar laatste dagen komt dat gevoel weer beetje naar boven zetten. ik heb in mijn omgeving al geinformeerd, een goede vriend wou mij helpen, was helemaal blij maar is daarna toch op zijn beslissing teruggekomen, zijn goed recht uiteraard maar was een grote teleurstelling.
Omdat ik het beter en leuker voor het kind had gevonden als hij een vader had gehad, ook al misschien meer op de achtergrond dan alleen een moeder, een kind kan altijd opgroeien in een een ouder gezin (bij overlijden, scheiding etc) maar hier kies ik bewust voor.
Omdat ik het beter en leuker voor het kind had gevonden als hij een vader had gehad, ook al misschien meer op de achtergrond dan alleen een moeder, een kind kan altijd opgroeien in een een ouder gezin (bij overlijden, scheiding etc) maar hier kies ik bewust voor.
dinsdag 24 mei 2011 om 11:39
Lieverd, jezelf niet onder druk laten zetten. Wat schiet je hiermee op??
Complete gezinnen zijn niet zaligmakend. En ik kan het weten vanuit een professionele invalshoek
Belangrijker is het dat het kind een warme en liefdevolle omgeving heeft. En dat hoeft niet per se met een vader erbij.
Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb hoor, maar kan het misschien niet zijn dat je moeite heb om het beeld los te laten wat je hebt? Je wilt graag een gezinnetje, met man kind en een hond/kat. Nu heb je als optie om BAM te zijn, wat niet je idee was over je toekomst. Maar ja, wanneer je ervoor kies om BAM te zijn betekent dat je het originele plaatje moet loslaten......
Zie het zo, nu heb je een keus. BAM of geen kind.
Complete gezinnen zijn niet zaligmakend. En ik kan het weten vanuit een professionele invalshoek
Belangrijker is het dat het kind een warme en liefdevolle omgeving heeft. En dat hoeft niet per se met een vader erbij.
Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb hoor, maar kan het misschien niet zijn dat je moeite heb om het beeld los te laten wat je hebt? Je wilt graag een gezinnetje, met man kind en een hond/kat. Nu heb je als optie om BAM te zijn, wat niet je idee was over je toekomst. Maar ja, wanneer je ervoor kies om BAM te zijn betekent dat je het originele plaatje moet loslaten......
Zie het zo, nu heb je een keus. BAM of geen kind.
dinsdag 24 mei 2011 om 13:19
Schiet er ook niets mee op, ben er laatste maanden ook niet zo mee bezig geweest aangezien ik druk was met verkoop woning en koop nieuwe woning, (groter) omdat ik toch mijn kinderwens uit wil laten komen en dan als BAM, maar laatste paar dagen komt het gevoel weer naar boven.
Je hebt wel gelijk dat ik er moeite mee heb om het beeld los te laten, man en kind. Ik wanhoop nog niet, wil ik ook niet. Wil eerst een nieuwe woning vinden en dan ga ik hier concreet mee verder.
Je hebt wel gelijk dat ik er moeite mee heb om het beeld los te laten, man en kind. Ik wanhoop nog niet, wil ik ook niet. Wil eerst een nieuwe woning vinden en dan ga ik hier concreet mee verder.
dinsdag 24 mei 2011 om 17:56
Hallo allemaal,
Ben vorig jaar al op dit topic begonnen met meelezen.
Maar,ja mijn relatie van 15 jaar was net over en zat nog helemaal in de puinhopen. Inmiddels ben ik redelijk blij in mijn eentje.
En,ja dat redelijk komt omdat je inderdaad overal achteraan moet bellen terwijl het zo vanzelfsprekend is als je een stelletje bent...
Grrrrrrrrrrrrrrrrrr!
Ben vorig jaar al op dit topic begonnen met meelezen.
Maar,ja mijn relatie van 15 jaar was net over en zat nog helemaal in de puinhopen. Inmiddels ben ik redelijk blij in mijn eentje.
En,ja dat redelijk komt omdat je inderdaad overal achteraan moet bellen terwijl het zo vanzelfsprekend is als je een stelletje bent...
Grrrrrrrrrrrrrrrrrr!
dinsdag 24 mei 2011 om 22:46
quote:Lovestar schreef op 23 mei 2011 @ 16:59:
Leuk! Dan maak ik binnenkort een datumplanner aan om te kijken wanneer we kunnen kennismaken en lol gaan maken
mag ik ook mee?
mijn mailadres is kittyelastic@gmail.com
Leuk! Dan maak ik binnenkort een datumplanner aan om te kijken wanneer we kunnen kennismaken en lol gaan maken
mag ik ook mee?
mijn mailadres is kittyelastic@gmail.com
