Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
zaterdag 9 oktober 2010 om 09:01
Hallo,
Voor velen is dit blijkbaar een heel bekend fenomeen. Zo ook voor mij. Ik vind het eigenlijk best wel erg dat er zoveel mensen zijn met deze gevoelens. Ik vraag me dan ook af hoe dit komt en of dit altijd al zo is geweest. Of komt het doordat alles veel sneller moet en gehaaster. Iedereen heeft het altijd maar druk en nooit meer tijd voor elkaar lijkt het wel. Ik vind dat wel jammer.
Ik vind het ook heel moeilijk om na een aantal verbroken relaties zowel langdurige als korte, mensen weer te vertrouwen. Ik wordt dan ook heel snel achterdochtig enzo. Zijn er meer mensen die dat ook hebben?
Voor velen is dit blijkbaar een heel bekend fenomeen. Zo ook voor mij. Ik vind het eigenlijk best wel erg dat er zoveel mensen zijn met deze gevoelens. Ik vraag me dan ook af hoe dit komt en of dit altijd al zo is geweest. Of komt het doordat alles veel sneller moet en gehaaster. Iedereen heeft het altijd maar druk en nooit meer tijd voor elkaar lijkt het wel. Ik vind dat wel jammer.
Ik vind het ook heel moeilijk om na een aantal verbroken relaties zowel langdurige als korte, mensen weer te vertrouwen. Ik wordt dan ook heel snel achterdochtig enzo. Zijn er meer mensen die dat ook hebben?
zaterdag 9 oktober 2010 om 18:11
Ik ken het gevoel ben al bijna 4 jaar single.
Zit klemvast. Voornamelijk ook omdat ik totaal niet blij ben met mezelf dus dan ook niet van plan ben mezelf aan een man aan te bieden. Wat ik nu wil is rijlessen zodat ik in ieder geval uit kan. Ook ik vertrouw mannen moeilijk. Bovendien heb ik nooit sjans. Met een leuke vent naast je zij is het gewoon leuker alhoewel ik ook van de voordelen van het singlezijn geniet.
Zit klemvast. Voornamelijk ook omdat ik totaal niet blij ben met mezelf dus dan ook niet van plan ben mezelf aan een man aan te bieden. Wat ik nu wil is rijlessen zodat ik in ieder geval uit kan. Ook ik vertrouw mannen moeilijk. Bovendien heb ik nooit sjans. Met een leuke vent naast je zij is het gewoon leuker alhoewel ik ook van de voordelen van het singlezijn geniet.
zaterdag 9 oktober 2010 om 18:23
Ik kon nooit alleen zijn.
Toen het uit ging met mn eerste vriendje (die bij mij woonde) werd het bij mij de zoete inval en altijd was er iemand bij me.
Op een gegeven moment kon ik niet meer tegen de drukte en leek wel of ik al mn rust in ging halen.
Vele vriendschappen verwaterde want ik stapte ook uit het uitgaanswereldje.
Ik nam huisdieren en ging het heerlijk vinden alleen thuis te zijn met een filmpje op de bank.
Op mn 28ste onmoete ik mn nieuwe vriendje en samenwonen wil ik niet.
We gaan nu een jaar met elkaar en ben echt wel gek op hem maar ben ook altijd blij als hij na een nachtje weer naar huis gaat en ik lekker weer alleen ben.
Tja het lijkt wel of mn leven bestaat uit fases en ik telkens andere behoeftes heb/krijg.
Succes!
Toen het uit ging met mn eerste vriendje (die bij mij woonde) werd het bij mij de zoete inval en altijd was er iemand bij me.
Op een gegeven moment kon ik niet meer tegen de drukte en leek wel of ik al mn rust in ging halen.
Vele vriendschappen verwaterde want ik stapte ook uit het uitgaanswereldje.
Ik nam huisdieren en ging het heerlijk vinden alleen thuis te zijn met een filmpje op de bank.
Op mn 28ste onmoete ik mn nieuwe vriendje en samenwonen wil ik niet.
We gaan nu een jaar met elkaar en ben echt wel gek op hem maar ben ook altijd blij als hij na een nachtje weer naar huis gaat en ik lekker weer alleen ben.
Tja het lijkt wel of mn leven bestaat uit fases en ik telkens andere behoeftes heb/krijg.
Succes!
zaterdag 9 oktober 2010 om 23:52
Wat jammer dat er zoveel meiden/vrouwen zijn die zich zo eenzaam voelen!
Ik had dat gevoel voornamelijk in de periode net nádat het uit was met een vriendje, vooral vanwege het liefdesverdriet.
Ben inmiddels weer zo'n 2 jaar vrijgezel (ik zou het eerlijk gezegd niet eens precies weten) en het heeft ongeveer een half jaar geduurd tot ik er tevreden mee was. Na een jaar vond ik het eerlijk gezegd wel prima. Ik word altijd wat emotioneel labiel in een relatie (vindt ie me echt wel leuk? wat als ie me dumpt? wat als we straks getrouwd zijn en kinderen hebben en ik ben volledig op m uitgekeken? Etc etc)
Ik vind het tegenwoordig heerlijk om alleen wakker te worden in dat grote bed van me, als ik wil, draai ik me nog eens om en slaap nog een uur verder. Of ik sta op en ga iets lekkers maken (pannenkoeken voor ontbijt, of verse jus, of wentelteefjes, of of). Ik heb een vrij drukke baan, dus misschien dat het daar mee te maken heeft, maar als ik 's avonds thuiskom, ben ik dolblij al ik lekker op de bank kan gaan hangen met een dvd-tje. Dan kook ik extra lekker voor mezelf (en als het mislukt, krijg je van niemand commentaar) en nestel me met een dikke deken voor de tv.
Ik kan helemaal zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht: ik hoef mijn interieursmaak niet te veranderen, ik hoef geen ellenlange verjaardagen bij te wonen van een schoonfamilie die me niet ligt, ik hoef geen diepgaande gesprekken te voeren als ik eigenlijk doodop ben en wil slapen, ik krijg geen commentaar als ik om 12 uur 's nachts nog achter internet zit, etc, etc...
Het klinkt allemaal vrij oppervlakkig zo, maar ik vind het zo lekker om helemaal zelf te bepalen hoe ik mijn leven indeel. (Mijn vorige vriend had bijvoorbeeld al een heel carriereplan uitgestippeld voor zichzelf en vond dan ook dat hij niet parttime kon gaan werken voor eventuele kinderen en dat dat mijn 'taak' was. Verder een prima jongen hoor, maar waarom zou ík niet ook egoistisch mogen zijn en voor mijn eigen carriere gaan?)
Ik heb gelukkig een goede band met mijn familie, die ik kan bellen voor de diepgaande gesprekken, die de meeste mensen toch wel nodig hebben, denk ik.
Een tijdje terug had ik voor het eerst in een jaar tijd een date, met wie ik samen ging koken. Ik was helemaal vergeten hoe gezellig dat was. Maar aan de andere kant besefte ik ook wel dat het niet altijd gezellig is met een vriend over de vloer. Want als ik nu terugkijk naar mijn ex-vriendjes, pasten die over het algemeen niet zo goed bij me. Ik was nooit lang vrijgezel en voor een nieuwe liefde zette ik me altijd 100% in. Iedereen heeft wel foutjes toch? Dus dacht ik dat ik een schat van een jongen aan de haak geslagen had, toen hij zei dat ie voor vorige vriendinnetjes altijd gedichten schreef, cadeautjes kocht, weekendjes weg regelde en ontbijt op bed maakte. Dat ik na een jaar alleen nog maar dat ontbijt had gehad, wat ik in de woonkamer moest opeten, want hij wou geen kruimels in het bed, deed geen bel bij me rinkelen.
En die man die twee kinderen bij zijn ex had en me bezwoer dat ze altijd op de eerste plaats kwamen (wat ik heel goed van hem vond, want ik was snel afgeknapt op ééntje die continu zijn ex afzeikt en zelf niks voor zijn kinderen doet), die ruzie maakte met zijn ex en voor 'straf' een maand lang zijn kinderen niet meer opzocht, ondanks mijn aandringen, zag ik pas als een eikel een half jaar nádat het uit was gegaan...
Nu ben ik veel zelfstandiger geworden: ik weet en bewijs iedere dag weer dat ik het prima kan redden in mijn eentje. Als er al een nieuwe man op mijn pad komt, dan moet ie in de basis wel een goed persoon zijn, want voor minder doe ik het niet. Dan ben ik liever alleen!
(Beetje lang hak-op-tak verhaal, maar het is laat en ik ben erg moe)
Ik moet zeggen dat ik ook niet zo goed weet hoe jullie dat 'eenzame' gevoel weg kunnen krijgen. Je zou jezelf eens kunnen dwingen om, als je zaterdag weer eens alleen wakker wordt, hardop te benoemend dat je bed zo lekker zacht is, en dat je vandaag lekker niks moet en alles mag, want dat heb je wel verdiend, omdat je het zo goed doet in je eentje, en je nog eens verrukt omdraaien in je bed. Dat deed ik in de periode nadat het uit was gegaan met mn laatste vriend. Gewoon heel veel lieve dingen voor jezelf doen en trots erop zijn dat je het maar mooi allemaal redt in je eentje. (Lekkere wasverzachter door je beddengoed, mooie kussentjes kopen voor op je bed en je bed zo mooi opmaken, dat je 's avonds niet kan wachten tot je erin kan gaan liggen. Die mooie, maar o-zo-onpraktische nagellak kopen en voor het weekend opdoen. Een exotisch recept maken en de tafel mooi dekken, speciaal voor jezelf. Mooie lingerie kopen en jezelf in de spiegel bekijken, want je ziet er nog steeds om op te vreten uit! Etc etc)
Ik had dat gevoel voornamelijk in de periode net nádat het uit was met een vriendje, vooral vanwege het liefdesverdriet.
Ben inmiddels weer zo'n 2 jaar vrijgezel (ik zou het eerlijk gezegd niet eens precies weten) en het heeft ongeveer een half jaar geduurd tot ik er tevreden mee was. Na een jaar vond ik het eerlijk gezegd wel prima. Ik word altijd wat emotioneel labiel in een relatie (vindt ie me echt wel leuk? wat als ie me dumpt? wat als we straks getrouwd zijn en kinderen hebben en ik ben volledig op m uitgekeken? Etc etc)
Ik vind het tegenwoordig heerlijk om alleen wakker te worden in dat grote bed van me, als ik wil, draai ik me nog eens om en slaap nog een uur verder. Of ik sta op en ga iets lekkers maken (pannenkoeken voor ontbijt, of verse jus, of wentelteefjes, of of). Ik heb een vrij drukke baan, dus misschien dat het daar mee te maken heeft, maar als ik 's avonds thuiskom, ben ik dolblij al ik lekker op de bank kan gaan hangen met een dvd-tje. Dan kook ik extra lekker voor mezelf (en als het mislukt, krijg je van niemand commentaar) en nestel me met een dikke deken voor de tv.
Ik kan helemaal zelf bepalen hoe ik mijn leven inricht: ik hoef mijn interieursmaak niet te veranderen, ik hoef geen ellenlange verjaardagen bij te wonen van een schoonfamilie die me niet ligt, ik hoef geen diepgaande gesprekken te voeren als ik eigenlijk doodop ben en wil slapen, ik krijg geen commentaar als ik om 12 uur 's nachts nog achter internet zit, etc, etc...
Het klinkt allemaal vrij oppervlakkig zo, maar ik vind het zo lekker om helemaal zelf te bepalen hoe ik mijn leven indeel. (Mijn vorige vriend had bijvoorbeeld al een heel carriereplan uitgestippeld voor zichzelf en vond dan ook dat hij niet parttime kon gaan werken voor eventuele kinderen en dat dat mijn 'taak' was. Verder een prima jongen hoor, maar waarom zou ík niet ook egoistisch mogen zijn en voor mijn eigen carriere gaan?)
Ik heb gelukkig een goede band met mijn familie, die ik kan bellen voor de diepgaande gesprekken, die de meeste mensen toch wel nodig hebben, denk ik.
Een tijdje terug had ik voor het eerst in een jaar tijd een date, met wie ik samen ging koken. Ik was helemaal vergeten hoe gezellig dat was. Maar aan de andere kant besefte ik ook wel dat het niet altijd gezellig is met een vriend over de vloer. Want als ik nu terugkijk naar mijn ex-vriendjes, pasten die over het algemeen niet zo goed bij me. Ik was nooit lang vrijgezel en voor een nieuwe liefde zette ik me altijd 100% in. Iedereen heeft wel foutjes toch? Dus dacht ik dat ik een schat van een jongen aan de haak geslagen had, toen hij zei dat ie voor vorige vriendinnetjes altijd gedichten schreef, cadeautjes kocht, weekendjes weg regelde en ontbijt op bed maakte. Dat ik na een jaar alleen nog maar dat ontbijt had gehad, wat ik in de woonkamer moest opeten, want hij wou geen kruimels in het bed, deed geen bel bij me rinkelen.
En die man die twee kinderen bij zijn ex had en me bezwoer dat ze altijd op de eerste plaats kwamen (wat ik heel goed van hem vond, want ik was snel afgeknapt op ééntje die continu zijn ex afzeikt en zelf niks voor zijn kinderen doet), die ruzie maakte met zijn ex en voor 'straf' een maand lang zijn kinderen niet meer opzocht, ondanks mijn aandringen, zag ik pas als een eikel een half jaar nádat het uit was gegaan...
Nu ben ik veel zelfstandiger geworden: ik weet en bewijs iedere dag weer dat ik het prima kan redden in mijn eentje. Als er al een nieuwe man op mijn pad komt, dan moet ie in de basis wel een goed persoon zijn, want voor minder doe ik het niet. Dan ben ik liever alleen!
(Beetje lang hak-op-tak verhaal, maar het is laat en ik ben erg moe)
Ik moet zeggen dat ik ook niet zo goed weet hoe jullie dat 'eenzame' gevoel weg kunnen krijgen. Je zou jezelf eens kunnen dwingen om, als je zaterdag weer eens alleen wakker wordt, hardop te benoemend dat je bed zo lekker zacht is, en dat je vandaag lekker niks moet en alles mag, want dat heb je wel verdiend, omdat je het zo goed doet in je eentje, en je nog eens verrukt omdraaien in je bed. Dat deed ik in de periode nadat het uit was gegaan met mn laatste vriend. Gewoon heel veel lieve dingen voor jezelf doen en trots erop zijn dat je het maar mooi allemaal redt in je eentje. (Lekkere wasverzachter door je beddengoed, mooie kussentjes kopen voor op je bed en je bed zo mooi opmaken, dat je 's avonds niet kan wachten tot je erin kan gaan liggen. Die mooie, maar o-zo-onpraktische nagellak kopen en voor het weekend opdoen. Een exotisch recept maken en de tafel mooi dekken, speciaal voor jezelf. Mooie lingerie kopen en jezelf in de spiegel bekijken, want je ziet er nog steeds om op te vreten uit! Etc etc)
Occam's razor
zondag 10 oktober 2010 om 20:05
Oh zo herkenbaar!!
Ik ben alweer (ja tijd vliegt!!) 35 jaar. Kan het zelf ook nog nauwelijks geloven. En ik ben eigenlijk altijd al single geweest. Heb wel vriendjes gehad, maar altijd van korte duur en nooit samen gewoond. Niet datik dat erg vind, maar zo is het gewoon gelopen. Sta middenin het leven. Daar ligt het niet aan.
IK ben er wel klaar mee om alleen te zijn. Wil verder in mijn leven. Heb vorig jaar de stap gemaakt om van baan te veranderen en dan bedoel ik gaan werken in totaal andere branche. Nu huis te koop...en dan die kerel hoop ik!
Eenzaam nee..alleen weleens...
Ik ben alweer (ja tijd vliegt!!) 35 jaar. Kan het zelf ook nog nauwelijks geloven. En ik ben eigenlijk altijd al single geweest. Heb wel vriendjes gehad, maar altijd van korte duur en nooit samen gewoond. Niet datik dat erg vind, maar zo is het gewoon gelopen. Sta middenin het leven. Daar ligt het niet aan.
IK ben er wel klaar mee om alleen te zijn. Wil verder in mijn leven. Heb vorig jaar de stap gemaakt om van baan te veranderen en dan bedoel ik gaan werken in totaal andere branche. Nu huis te koop...en dan die kerel hoop ik!
Eenzaam nee..alleen weleens...
zondag 10 oktober 2010 om 20:30
Ik ben 36, ook altijd single geweest op wat hele "korte flodders" na. Ik ben hier nooit blij mee geweest, ben best vaak heel verliefd geweest, maar bijna nooit wederzijds (altijd onbereikbare of bezette types). Ik weet ook niet wat het is, wordt er vaak heel moedeloos van. Wil graag iemand tegenkomen met wie het echt klikt. Ik sta wel op datingsites maar word er ook niet echt blij van wat je daar tegenkomt. Misschien ben ik wel veel te kritisch of zo. Maar op mijn leeftijd is iedereen wel zo'n beetje gesetteld en aan de kinderen. Niet veel andere singles meer over.
Ik vind 't vooral jammer dat je de dagelijkse dingetjes niet zo makkelijk kunt delen enzo, ik mis gezelligheid. Het is moeilijk om altijd positief te blijven hoewel ik dat wel probeer. En probeer vaak nieuwe activiteiten enzo te bedenken. Soms kan ik goed alleen zijn en me vermaken maar soms grijpt het me naar de keel.
Ik vind 't vooral jammer dat je de dagelijkse dingetjes niet zo makkelijk kunt delen enzo, ik mis gezelligheid. Het is moeilijk om altijd positief te blijven hoewel ik dat wel probeer. En probeer vaak nieuwe activiteiten enzo te bedenken. Soms kan ik goed alleen zijn en me vermaken maar soms grijpt het me naar de keel.
zondag 10 oktober 2010 om 22:51
Huppeldepup: jouw verhaal is mijn verhaal. Heerlijk die herkenbaarheid. Kijk, ik vind mezelf niet zielig of minder waard, maar wil ook dat maatje. Waaromik dat nog niet heb en jij...?!?.... misschien te kieskeurig? VNVond zat ik op de bank en had dip. Weer een zondag door gekomen alleen. Pfff. En herken jij of jullie het ook dat ondanks je sociaal netwerk je ook niet altijd zin hebt om af te spreken, maar alleen zijn wil je ook niet.
zondag 10 oktober 2010 om 23:18
Zeer herkenbaar...
Ik ben 38 en ook al jaaaaren single, met zo nu en dan een fling tussendoor.
En iedereen om me heen ontmoet een leuke man, krijgt kinderen etc. Hoe kan dat nou?????
Ik ben wel te lang blijven hangen in een foute relatie, dat heeft me jaren gekost, maar das ook alweer zo'n 3 jaar terug geeindigd. Sindsdien alleen maar losse flodders cq "sexrelaties", en daar wordt je op den duur ook niet gelukkig van (althans ik niet).
Mensen om me heen zeggen: ik snap niet dat jij nou nooit een leuke vent tegenkomt!!! Nee, dat snap ik zelf ook niet.
Wat ik hier ergens las raakte me wel: single zijn is eigenlijk gewoon concessies doen, je gaat met je vriendinnen dingen doen, naar feestjes etc...wat moet je anders? In je eentje thuis blijven zitten? Dan gebeurt er helemaal niets.
Maar ja...we maken er maar het beste van he....!
Ik ben 38 en ook al jaaaaren single, met zo nu en dan een fling tussendoor.
En iedereen om me heen ontmoet een leuke man, krijgt kinderen etc. Hoe kan dat nou?????
Ik ben wel te lang blijven hangen in een foute relatie, dat heeft me jaren gekost, maar das ook alweer zo'n 3 jaar terug geeindigd. Sindsdien alleen maar losse flodders cq "sexrelaties", en daar wordt je op den duur ook niet gelukkig van (althans ik niet).
Mensen om me heen zeggen: ik snap niet dat jij nou nooit een leuke vent tegenkomt!!! Nee, dat snap ik zelf ook niet.
Wat ik hier ergens las raakte me wel: single zijn is eigenlijk gewoon concessies doen, je gaat met je vriendinnen dingen doen, naar feestjes etc...wat moet je anders? In je eentje thuis blijven zitten? Dan gebeurt er helemaal niets.
Maar ja...we maken er maar het beste van he....!
dinsdag 12 oktober 2010 om 22:01
Ik merk wel dat het me heel goed doet om dingen buiten de deur te doen i.p.v. te veel thuiszitten. Ik heb nogal de neiging om op de bank te gaan hangen en dan veel te veel gaan zitten nadenken.
Ik heb nu wel iets "lopen" met iemand, maar weet nog niet of hij echt geïnteresseerd is of alleen uit op een avontuurtje..
Ik heb nu wel iets "lopen" met iemand, maar weet nog niet of hij echt geïnteresseerd is of alleen uit op een avontuurtje..
woensdag 13 oktober 2010 om 02:21
Ik weet niet of je zit te wachten op het relativerend verhaal dat ik ga posten, maar ik doe het toch in de hoop dat het je een beetje helpt: ik las afgelopen week in de Spits of zoiets een psycholoog die stelde dat een langdurige relatie met blijvend dol op elkaar zijn en volledige 'klik' maar voor zo'n 10% van de mensen is weggelegd en dat de andere 90% zichzelf frustreert door te denken dat ze dat allemaal moeten vinden EN WEL NU.
Ik denk dat daar wel wat in zit. Veel mensen in relaties zijn ongelukkig omdat het niet is zoals ze zichzelf hadden gedroomd. Ze denken dat alle anderen wel een droomrelatie hebben en zij alleen een afstandelijke man/te veel werkende man/overspelige man/weinig lustgevoelens/man die hen niet begrijpt enz. En veel mensen die single zijn zijn ongelukkig omdat ze denken dat elke relatie een droomrelatie is en zij hebben dat niet.
Die psycholoog dacht dat we een stuk gelukkiger zouden worden van meer realisme en ik geloof dat wel. Ik vertel mezelf dus niet meer dat ik binnenkort een droomman MOET vinden omdat iedereen om me heen zijn droompartner heeft. Het tweede is namelijk onzin en het eerste onrealistisch. Ik vertel mezelf ook niet dat ik diep ongelukkig word als ik morgen de staatsloterij niet win, want da's een garantie voor frustratie .
Ik heb dat wel gedaan hoor, vooral rond m'n dertigste toen echt iedereen begon te settlen en geen tijd meer voor me had, toen alle initiatief om eens wat te gaan doen altijd van mij uit moest komen, ik voelde me niet belangrijk, mannen zagen me niet staan en m'n vrienden ook al niet, wat een ellende! En dat is natuurlijk ook gewoon echt niet leuk. Ik begrijp dus precies wat je bedoelt in je bericht! Maar ik ben nu 35, nog steeds single en ben erg blij dat ik niet vijf jaar lang ben blijven treuren, dat zou zo zonde zijn geweest van de tijd, het leven is daar te kort voor.
Maak er wat van, in de periodes dat je single bent en in de periodes dat je niet single bent. En heb je moeite met het eerste, help jezelf dan een beetje. Door nieuwe mensen op te zoeken die wel uit zichzelf bellen. Door een cursus te gaan doen of je aan te sluiten bij een vereniging/vrijwilligerswerk. Door mee te gaan op een groepsreis. Door in je eentje te gaan reizen. Dat laatste werkte voor mij als een eye-opener, omdat ik ineens allerlei mensen ontmoette die me lieten zien dat huisje-boompje-beestje niet de enige weg is naar geluk en waarschijnlijk voor mij ook niet de meest geschikte (al zou ik 'n LAT-relatie met een leuke man nog steeds niet afslaan )
Ik denk dat daar wel wat in zit. Veel mensen in relaties zijn ongelukkig omdat het niet is zoals ze zichzelf hadden gedroomd. Ze denken dat alle anderen wel een droomrelatie hebben en zij alleen een afstandelijke man/te veel werkende man/overspelige man/weinig lustgevoelens/man die hen niet begrijpt enz. En veel mensen die single zijn zijn ongelukkig omdat ze denken dat elke relatie een droomrelatie is en zij hebben dat niet.
Die psycholoog dacht dat we een stuk gelukkiger zouden worden van meer realisme en ik geloof dat wel. Ik vertel mezelf dus niet meer dat ik binnenkort een droomman MOET vinden omdat iedereen om me heen zijn droompartner heeft. Het tweede is namelijk onzin en het eerste onrealistisch. Ik vertel mezelf ook niet dat ik diep ongelukkig word als ik morgen de staatsloterij niet win, want da's een garantie voor frustratie .
Ik heb dat wel gedaan hoor, vooral rond m'n dertigste toen echt iedereen begon te settlen en geen tijd meer voor me had, toen alle initiatief om eens wat te gaan doen altijd van mij uit moest komen, ik voelde me niet belangrijk, mannen zagen me niet staan en m'n vrienden ook al niet, wat een ellende! En dat is natuurlijk ook gewoon echt niet leuk. Ik begrijp dus precies wat je bedoelt in je bericht! Maar ik ben nu 35, nog steeds single en ben erg blij dat ik niet vijf jaar lang ben blijven treuren, dat zou zo zonde zijn geweest van de tijd, het leven is daar te kort voor.
Maak er wat van, in de periodes dat je single bent en in de periodes dat je niet single bent. En heb je moeite met het eerste, help jezelf dan een beetje. Door nieuwe mensen op te zoeken die wel uit zichzelf bellen. Door een cursus te gaan doen of je aan te sluiten bij een vereniging/vrijwilligerswerk. Door mee te gaan op een groepsreis. Door in je eentje te gaan reizen. Dat laatste werkte voor mij als een eye-opener, omdat ik ineens allerlei mensen ontmoette die me lieten zien dat huisje-boompje-beestje niet de enige weg is naar geluk en waarschijnlijk voor mij ook niet de meest geschikte (al zou ik 'n LAT-relatie met een leuke man nog steeds niet afslaan )
donderdag 14 oktober 2010 om 00:03
Hoi Lady,
ik herken je verhaal wel. Ik ben nu ook al een tijdje single en een paar vriendinnen van mij, die eerst ook single waren, zijn sindskort verliefd en hebben een leuke vriend. Ik gun het ze van harte hoor, maar soms steekt het me als ze over hun 'vriendjes' praten. Ik wil dit gevoel niet hebben en wil vertrouwen in de toekomst krijgen, dat mijn tijd ook wel eens komt. Maar ja soms is het moeilijk om zo te denken.
ik herken je verhaal wel. Ik ben nu ook al een tijdje single en een paar vriendinnen van mij, die eerst ook single waren, zijn sindskort verliefd en hebben een leuke vriend. Ik gun het ze van harte hoor, maar soms steekt het me als ze over hun 'vriendjes' praten. Ik wil dit gevoel niet hebben en wil vertrouwen in de toekomst krijgen, dat mijn tijd ook wel eens komt. Maar ja soms is het moeilijk om zo te denken.
zaterdag 30 oktober 2010 om 10:19
Up!
TO, allereerst: wat heb je dat mooi beschreven! Herkenbaar, helaas..
Veel afspreken, leuke dingen doen met vrienden en kennissen en ook vooral veel werken (daar vlucht ik dan weer in). Allemaal ontzettend leuk maar het gevoel wat je dan soms kan overvallen als je na een gezellige avond weeeeer alleen naar huis loopt.....pfff, wat kan dat soms hard aankomen zeg! bah! Ontzettend rot! En tsja, wat je ertegen zou kunnen doen? Geen idee eigenlijk! Op zoek gaan naar een man schijnt ook alleen maar averechts te werken (bekende qoute van een goed vriendinnetje: 'je grote liefde kom je tegen op het moment dat je er helemaal niet op zit te wachten en je eigenlijk helemaal geen man in je leven wil:S) Er op wachten doe ik ook niet, maar tsja kan ook niet ontkennen dat een man in mijn leven toch wel weer erg leuk zou zijn......
'happy' single => ja met vlagen idd! maar god, wat een rotterm is dat zeg!!
TO, allereerst: wat heb je dat mooi beschreven! Herkenbaar, helaas..
Veel afspreken, leuke dingen doen met vrienden en kennissen en ook vooral veel werken (daar vlucht ik dan weer in). Allemaal ontzettend leuk maar het gevoel wat je dan soms kan overvallen als je na een gezellige avond weeeeer alleen naar huis loopt.....pfff, wat kan dat soms hard aankomen zeg! bah! Ontzettend rot! En tsja, wat je ertegen zou kunnen doen? Geen idee eigenlijk! Op zoek gaan naar een man schijnt ook alleen maar averechts te werken (bekende qoute van een goed vriendinnetje: 'je grote liefde kom je tegen op het moment dat je er helemaal niet op zit te wachten en je eigenlijk helemaal geen man in je leven wil:S) Er op wachten doe ik ook niet, maar tsja kan ook niet ontkennen dat een man in mijn leven toch wel weer erg leuk zou zijn......
'happy' single => ja met vlagen idd! maar god, wat een rotterm is dat zeg!!
zaterdag 30 oktober 2010 om 10:33
Het ingepland worden als vriendlief niet kan, ken ik wel. Of vriendlief is er zelfs bij...
Ik heb tot mijn 23e, nu twee jaar geleden, steeds relaties gehad. Dat was ook een soort vlucht, stond er steeds iemand achter me en hoefde ik me niet onzeker te voelen over vriendschappen die misschien net iets te weinig waren om mijn leven te vullen.
Dat brak me echt op: ik werd echt een vervelend zeurwijf in relaties, eiste alle aandacht op terwijl ik diegene eigenlijk niet eens echt leuk vond. For the time being, maar verliefd? Nee.
Pas de laatste was ik echt verliefd, en toen dat mis ging ben ik eens goed ga nadenken over wat ik nu eigenlijk wil. Ik ben nu twee jaar vrijgezel, op iets van een paar maanden na, ben door een diep dal gegaan maar voel me nu een stuk beter.
Ik ga zo'n één keer in de week stappen, maar gewoon omdat ik het leuk vind. Ik ben kritisch geworden naar mannen toe en het gebeurt maar zelden dat ik met iemand zoen of meer.
Ik heb genoeg vriendinnen, maar spreek niet iedere avond iets af. Er is toch niks mis met lekker een avondje op de bank hangen? Heerlijk! Vanochtend werd ik ook alleen wakker, dan lees ik lekker een boek en pak ik een ontbijtje.
Jee, ik was jullie reacties aan het lezen en daardoor realiseerde ik me dat het nu zo veel beter gaat dan een paar jaar geleden. Ik heb nog steeds wel last van onzekerheid in bepaalde situaties, maar over het algemeen ben ik wel tevreden over mezelf
Wat is het bij jullie dat je er niet van kan genieten om alleen te zijn? Is het niet gewoon een kwestie van gewoon doen? Volgens mij wen je er wel aan.
Ik ken ook iemand die alleen maar alleen thuis zit, dat is ook niet goed volgens mij, maar als je het kunt middelen?
Ik heb tot mijn 23e, nu twee jaar geleden, steeds relaties gehad. Dat was ook een soort vlucht, stond er steeds iemand achter me en hoefde ik me niet onzeker te voelen over vriendschappen die misschien net iets te weinig waren om mijn leven te vullen.
Dat brak me echt op: ik werd echt een vervelend zeurwijf in relaties, eiste alle aandacht op terwijl ik diegene eigenlijk niet eens echt leuk vond. For the time being, maar verliefd? Nee.
Pas de laatste was ik echt verliefd, en toen dat mis ging ben ik eens goed ga nadenken over wat ik nu eigenlijk wil. Ik ben nu twee jaar vrijgezel, op iets van een paar maanden na, ben door een diep dal gegaan maar voel me nu een stuk beter.
Ik ga zo'n één keer in de week stappen, maar gewoon omdat ik het leuk vind. Ik ben kritisch geworden naar mannen toe en het gebeurt maar zelden dat ik met iemand zoen of meer.
Ik heb genoeg vriendinnen, maar spreek niet iedere avond iets af. Er is toch niks mis met lekker een avondje op de bank hangen? Heerlijk! Vanochtend werd ik ook alleen wakker, dan lees ik lekker een boek en pak ik een ontbijtje.
Jee, ik was jullie reacties aan het lezen en daardoor realiseerde ik me dat het nu zo veel beter gaat dan een paar jaar geleden. Ik heb nog steeds wel last van onzekerheid in bepaalde situaties, maar over het algemeen ben ik wel tevreden over mezelf
Wat is het bij jullie dat je er niet van kan genieten om alleen te zijn? Is het niet gewoon een kwestie van gewoon doen? Volgens mij wen je er wel aan.
Ik ken ook iemand die alleen maar alleen thuis zit, dat is ook niet goed volgens mij, maar als je het kunt middelen?
zaterdag 30 oktober 2010 om 10:34
we zijn allemaal alleen geboren en gaan alleen dood, waarom dan toch die drang naar 'n vaste relatie? single zijn is de basis, waarom lukt het zoveel mensen niet zich gelukkig te voelen met zichzelf en hebben ze daar anderen voor nodig?
hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik juist krijg aan 'n relatie, denk dat mijn vroegere behoefte aan 'n relatie ook meer het product was van maatschappelijke indoctrinatie dan dat 't voor mij als 'n eerste levensbehoefte voelde
gelukkig word ik ook niet gekweld door rammelende eierstokken, dus ook daar heb ik geen partner voor nodig
hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik juist krijg aan 'n relatie, denk dat mijn vroegere behoefte aan 'n relatie ook meer het product was van maatschappelijke indoctrinatie dan dat 't voor mij als 'n eerste levensbehoefte voelde
gelukkig word ik ook niet gekweld door rammelende eierstokken, dus ook daar heb ik geen partner voor nodig
zaterdag 30 oktober 2010 om 10:35
zaterdag 30 oktober 2010 om 11:29
Ik heb wel lange relaties gehad en ben nu sinds een jaar weer single, en word er steeds happier mee. En jaar geleden was ik dat nog helemaal niet, maar dat kwam meer door m'n ongelukkig zijn in het algemeen dan het single zijn. Nu geniet ik volop, heb allemaal nieuwe mensen leren kennen, 'scharrel' lekker wat rond, en ga straks alleen reizen.
zaterdag 30 oktober 2010 om 11:34
Ik heb alleen de OP gelezen en vlgs mij heb je nog niet geaccepteerd dat je alleen bent. Je vergelijkt je met vriendinnen die zich settelen enz. Op die manier voel je je niet echt beter lijkt me. En afleiding zoeken helpt maar tijdelijk.
Een relatie kan je eenzaamheid nooit geheel oplossen.
Veel mensen vergeten dat eenzaamheid bij het leven hoort. Het is een grote uitdaging om er mee te leren omgaan. Zie het onder ogen ipv weg te vluchten in allerlei afspraken in het weekend. Dat bedoel ik dus met acceptatie.
Mijn advies is: zoek hulp. Een paar gesprekken met een psycholoog kunnen je helpen om uit te zoeken waar jij écht gelukkig van wordt.
Een relatie kan je eenzaamheid nooit geheel oplossen.
Veel mensen vergeten dat eenzaamheid bij het leven hoort. Het is een grote uitdaging om er mee te leren omgaan. Zie het onder ogen ipv weg te vluchten in allerlei afspraken in het weekend. Dat bedoel ik dus met acceptatie.
Mijn advies is: zoek hulp. Een paar gesprekken met een psycholoog kunnen je helpen om uit te zoeken waar jij écht gelukkig van wordt.
zondag 31 oktober 2010 om 22:29
Wow ik ben niet alleen hiermee. Ik herken me in zoveel dingen die ik hier voorbij zie komen. Het gevoel dat ik met mezelf moet lopen leuren om maar niet alleen te zijn in de weekenden. Als het mooi weer is balen dat je vaak niemand hebt om lekker mee op terrasjes te zitten of zo. Op reis willen en niemand kan mee want ze gaan al met vriendje. Vriendinnen die echt heel lief zijn, maar sinds ze een relatie hebben minder tijd voor je hebben (wat op zich logisch is).
En dan maar niet te beginnen over mijn eierstokken. Dat vind ik nog het ergste. Als ik een man was zou ik me veel minder gehaast voelen omdat die gewoon langer vruchtbaar zijn. Ik weet dat het alleen ook kan, maar ik wil graag een vader voor mijn kind.
Huis kopen gaat ook niet in je eentje als je niet vet boven modaal verdient.
Ik ben nu 33 en ben er voor mijn gevoel na 5 jaar single te zijn, wel klaar voor, een relatie. Heb die vijf jaar veel over mezelf geleerd en ben er sterker door geworden, maar ben het nu gewoon zat. En idd waar vind je die leuke man? Heb het idee dat de leuke bezet zijn of al kinderen hebben. Internet daten heb ik ook gedaan (nog steeds af en toe), maar ik zie het nog niet gebeuren. En dan al die mensen die niet begrijpen waarom je single bent, want je ziet er zo goed uit. Alsof je dan sneller verliefd wordt of zo? Dan zul je wel te kieskeurig zijn, ook zo'n dooddoener. Dat ben ik echt niet, ik wil alleen wel verliefd zijn op iemand. En dat wordt ik niet snel. Ik weet ook dat een relatie niet zaligmakend is, maar ik mis die geborgenheid de laatste tijd steeds meer.
Blehhhhhhhhhhh!!!!! (zo dat lucht op)
En dan maar niet te beginnen over mijn eierstokken. Dat vind ik nog het ergste. Als ik een man was zou ik me veel minder gehaast voelen omdat die gewoon langer vruchtbaar zijn. Ik weet dat het alleen ook kan, maar ik wil graag een vader voor mijn kind.
Huis kopen gaat ook niet in je eentje als je niet vet boven modaal verdient.
Ik ben nu 33 en ben er voor mijn gevoel na 5 jaar single te zijn, wel klaar voor, een relatie. Heb die vijf jaar veel over mezelf geleerd en ben er sterker door geworden, maar ben het nu gewoon zat. En idd waar vind je die leuke man? Heb het idee dat de leuke bezet zijn of al kinderen hebben. Internet daten heb ik ook gedaan (nog steeds af en toe), maar ik zie het nog niet gebeuren. En dan al die mensen die niet begrijpen waarom je single bent, want je ziet er zo goed uit. Alsof je dan sneller verliefd wordt of zo? Dan zul je wel te kieskeurig zijn, ook zo'n dooddoener. Dat ben ik echt niet, ik wil alleen wel verliefd zijn op iemand. En dat wordt ik niet snel. Ik weet ook dat een relatie niet zaligmakend is, maar ik mis die geborgenheid de laatste tijd steeds meer.
Blehhhhhhhhhhh!!!!! (zo dat lucht op)
zondag 7 november 2010 om 19:43
Wat een herkenbare reacties! Ik vind het voor iedereen vervelend dat diegene ermee worstelt...aan de andere kant fijn om te weten dat ik niet de enige ben.
Wat Jewell beschreef, die quote van een vriendin van haar...daar denk ik ook weleens aan. Je hoort vaak van: als je er niet naar zoekt, komt het juist op je pad. Daar geloofde ik ook wel in en kwam in zo'n periode terecht een tijd terug dat ik mij echt even een 'happy single' voelde en het zo wel best vond. Totdat die periode voorbij gaat en je denkt: he, ik had zo'n periode, maar er is niemand langsgekomen. En dan kom je wel weer in een vervelende periode terecht van 'single&eenzaam'. Geloof wel dat je niet te hard moet zoeken, maar denk dat als ik momenteel helemaal niets zou ondernemen, ik niet een vent tegen het lijf ga lopen.
Watchamacallit, ja, of vriendlief zit erbij. Was laatst nog bij een vriendin, gingen we tv kijken, haar vriend was er ook. Gaan ze knus tegen elkaar aanliggen. Dat snap ik niet dat het dan ook niet in je hoofd opkomt dat dat voor mij niet zo leuk is...niet als ik thuis een vriend zou hebben zitten en al helemaal niet als je single bent. Ben ook vrij snel weggegaan toen.
Elninjoo, denk niet dat alleen-zijn de basis is voor een mens. Denk dat de mens niet gemaakt is om alleen te zijn. Kan me zo voorstellen dat heel vroeger toen er nog weinig was je overlevingskansen als mens alleen toch wel een heel stuk kleiner was dan in een groep. Ben het idd wel met je eens dat de druk op een 'vaste relatie' hebben er wel behoorlijk is en als je daar geen behoefte aan hebt, het wel als een keuze voelt waar je je voor moet gaan excuseren. Ook als je wel een vaste relatie zou willen (zoals ik), blijft het moeilijk, omdat mensen ernaar gaan vragen en volgens mij soms zelfs bij mij gaan denken: 'is ze dan misschien lesbisch'.
Latinalientje, yep, de eierstokken. Zit ook weleens te denken dat mannen het toch wel makkelijk hebben, omdat die bij hen niet rammelen. Maar...aan de andere kant worden mannen ook ouder en zijn er dan steeds minder kinderloze vrouwen die rondlopen (en misschien heb ik het fout, maar denk dat de meeste mannen daar nog wel de voorkeur aan geven als zij zelf kinderloos zijn). Zo probeer ik dan te denken, maar je hebt wel helemaal gelijk. Alleen een kind krijgen is voor mij uitgesloten. Zou ook niet weten hoe ik dat qua tijd en financieel moet doen en buiten dat, voelt het voor mij persoonlijk niet goed om van een vreemde een kind te krijgen.
Tja, wat je zegt idd...het is die geborgenheid voelen. Vriendinnen, ouders en scharrels kunnen niet dat gevoel geven, of in een goed geval, maar deels.
Zelf ben ik op een punt beland dat ik hulp heb gevraagd. Over een paar weken heb ik mijn intakegesprek. Het voelt goed om deze stap te zetten, want zo gaat het ook niet goed. Ben ook erg blij dat deze zondag bijna voorbij is, morgen gelukkig weer werken. Voor vandaag kon ik geen 'opvulling' vinden...en dan loop ik dus nog steeds tegen een muur aan.
Wat Jewell beschreef, die quote van een vriendin van haar...daar denk ik ook weleens aan. Je hoort vaak van: als je er niet naar zoekt, komt het juist op je pad. Daar geloofde ik ook wel in en kwam in zo'n periode terecht een tijd terug dat ik mij echt even een 'happy single' voelde en het zo wel best vond. Totdat die periode voorbij gaat en je denkt: he, ik had zo'n periode, maar er is niemand langsgekomen. En dan kom je wel weer in een vervelende periode terecht van 'single&eenzaam'. Geloof wel dat je niet te hard moet zoeken, maar denk dat als ik momenteel helemaal niets zou ondernemen, ik niet een vent tegen het lijf ga lopen.
Watchamacallit, ja, of vriendlief zit erbij. Was laatst nog bij een vriendin, gingen we tv kijken, haar vriend was er ook. Gaan ze knus tegen elkaar aanliggen. Dat snap ik niet dat het dan ook niet in je hoofd opkomt dat dat voor mij niet zo leuk is...niet als ik thuis een vriend zou hebben zitten en al helemaal niet als je single bent. Ben ook vrij snel weggegaan toen.
Elninjoo, denk niet dat alleen-zijn de basis is voor een mens. Denk dat de mens niet gemaakt is om alleen te zijn. Kan me zo voorstellen dat heel vroeger toen er nog weinig was je overlevingskansen als mens alleen toch wel een heel stuk kleiner was dan in een groep. Ben het idd wel met je eens dat de druk op een 'vaste relatie' hebben er wel behoorlijk is en als je daar geen behoefte aan hebt, het wel als een keuze voelt waar je je voor moet gaan excuseren. Ook als je wel een vaste relatie zou willen (zoals ik), blijft het moeilijk, omdat mensen ernaar gaan vragen en volgens mij soms zelfs bij mij gaan denken: 'is ze dan misschien lesbisch'.
Latinalientje, yep, de eierstokken. Zit ook weleens te denken dat mannen het toch wel makkelijk hebben, omdat die bij hen niet rammelen. Maar...aan de andere kant worden mannen ook ouder en zijn er dan steeds minder kinderloze vrouwen die rondlopen (en misschien heb ik het fout, maar denk dat de meeste mannen daar nog wel de voorkeur aan geven als zij zelf kinderloos zijn). Zo probeer ik dan te denken, maar je hebt wel helemaal gelijk. Alleen een kind krijgen is voor mij uitgesloten. Zou ook niet weten hoe ik dat qua tijd en financieel moet doen en buiten dat, voelt het voor mij persoonlijk niet goed om van een vreemde een kind te krijgen.
Tja, wat je zegt idd...het is die geborgenheid voelen. Vriendinnen, ouders en scharrels kunnen niet dat gevoel geven, of in een goed geval, maar deels.
Zelf ben ik op een punt beland dat ik hulp heb gevraagd. Over een paar weken heb ik mijn intakegesprek. Het voelt goed om deze stap te zetten, want zo gaat het ook niet goed. Ben ook erg blij dat deze zondag bijna voorbij is, morgen gelukkig weer werken. Voor vandaag kon ik geen 'opvulling' vinden...en dan loop ik dus nog steeds tegen een muur aan.
zondag 7 november 2010 om 23:33
ik ken dit verhaal zo..
ik doe tegenover de buitenwereld alsof ik het allemaal wel prima vind als single.. maar ondertussen voel ik me er diep verdrietig over dat ik nog single ben..
als mijn vriendinnen hebben een vriend ik wordt er gek van... het lijkt wel of het bij iedereen heel soepel gaat en ze zo een vriend krijgen hoe ze zich ook gedragen of hoe ze er ook uit zien.(niet dat ze er raar uitzien ofzo maar lees: vriendin van 150kg die de ene naar de andere vriend heeft)
ik ben niet ontevreden over mijn leven het gaat prima en voel me gelukkig met al mijn vrienden en mijn werk.
daarnaast vind ik het echt frustrerend dat ik altijd als enige alleen naar een verjaardag feestje ofzo moet.
of als ik mij verveel en ik bel een vriendin op dat dan allemaal al ietss gaan doen met hun vriend.. en ik zit dan weer thuis! alleen in mijn flatje!
nu ik dit zo type klinkt het als jaloerzie maar ik gun het ze allemaal wel dat is nog het rare.. maar zou het zelf ook zo graag willen!
ik doe tegenover de buitenwereld alsof ik het allemaal wel prima vind als single.. maar ondertussen voel ik me er diep verdrietig over dat ik nog single ben..
als mijn vriendinnen hebben een vriend ik wordt er gek van... het lijkt wel of het bij iedereen heel soepel gaat en ze zo een vriend krijgen hoe ze zich ook gedragen of hoe ze er ook uit zien.(niet dat ze er raar uitzien ofzo maar lees: vriendin van 150kg die de ene naar de andere vriend heeft)
ik ben niet ontevreden over mijn leven het gaat prima en voel me gelukkig met al mijn vrienden en mijn werk.
daarnaast vind ik het echt frustrerend dat ik altijd als enige alleen naar een verjaardag feestje ofzo moet.
of als ik mij verveel en ik bel een vriendin op dat dan allemaal al ietss gaan doen met hun vriend.. en ik zit dan weer thuis! alleen in mijn flatje!
nu ik dit zo type klinkt het als jaloerzie maar ik gun het ze allemaal wel dat is nog het rare.. maar zou het zelf ook zo graag willen!
maandag 8 november 2010 om 13:22
Heb alleen je openingspost gelezen, en ja best herkenbaar. Ik ben 5 jaar vrijgezel geweest. Daarvoor relaties gehad. Ehm. Ja, ook ik heb moeite met vriendschappen. Maar kan gelukkig wel goed alleen zijn (dat is mijn redding geweest zeg maar). Vriendinnen; leuk en alles, maar kan me heel ongemakkelijk voelen bij ze. Ben ook niet altijd even spraakzaam. Daarom hielp het mij om vaak wat te gaan doen met ze. Zoals naar de film, of juist met twee vriendinnen tegelijk afspreken en dan uit eten.
Maar voor jou; je mag je gevoelens best serieus nemen. Het willen van een relatie, kinderen, geborgenheid. Het is toch niet niks. Het is heel normaal dat je daar naar verlangt. En ik hield ook niet van zondagen, zo saai en stil soms. Tja, dan helpt een dvd box je door de dag. Of naar de sportschool gaan.Soms moest ik werkekn op zondag, dat scheelde. Als je echt van dieren houdt, dan zou je ook een poes kunnen nemen natuurlijk. Ook gezellig, en het huis is gelijk veel huiselijker.
Een relatie kan je helaas niet afdwingen of op bestelling verkrijgen. En de grote liefde bevindt zich ook niet altijd om de hoek. Daarom; accepteer jezelf zoals je bent, probeer onafhankelijk te zijn, maar wel lief voor anderen. En misschien is het een idee om op zondag een cursus te gaan doen, of je aan te sluiten bij een wandel-of eetgroepje. Succes en sterkte, en geloven in jezelf!
Jij bent nu eenzaam, maar velen maken zo'n periode door. Bijv. als je op de 45e je partner verliest, of gaat scheiden, of ziek wordt. Het hoort ook een beetje bij het leven.
Maar voor jou; je mag je gevoelens best serieus nemen. Het willen van een relatie, kinderen, geborgenheid. Het is toch niet niks. Het is heel normaal dat je daar naar verlangt. En ik hield ook niet van zondagen, zo saai en stil soms. Tja, dan helpt een dvd box je door de dag. Of naar de sportschool gaan.Soms moest ik werkekn op zondag, dat scheelde. Als je echt van dieren houdt, dan zou je ook een poes kunnen nemen natuurlijk. Ook gezellig, en het huis is gelijk veel huiselijker.
Een relatie kan je helaas niet afdwingen of op bestelling verkrijgen. En de grote liefde bevindt zich ook niet altijd om de hoek. Daarom; accepteer jezelf zoals je bent, probeer onafhankelijk te zijn, maar wel lief voor anderen. En misschien is het een idee om op zondag een cursus te gaan doen, of je aan te sluiten bij een wandel-of eetgroepje. Succes en sterkte, en geloven in jezelf!
Jij bent nu eenzaam, maar velen maken zo'n periode door. Bijv. als je op de 45e je partner verliest, of gaat scheiden, of ziek wordt. Het hoort ook een beetje bij het leven.
woensdag 10 november 2010 om 10:47
Lieve Lady-90. Leuk dat je op de posts reageerd.
Denk dat het nooit kwaad kan om hulp te zoeken. Hwt kan je helpen je inzicht te geven in waarom je je voelt zoals je je voelt en je gevoelens beter te hanteren, dat weet ik uit ervaring. Niet dat ik voor mijn 'single en eenzaam' gevoel hulp heb gezocht, maar zelfs dat kan ik beter hanteren nu doordat er op een ander gebied voor me kwartjes zijn gevallen.
Ik wens je veel succes! En idd ook wel relativeren, er zijn gewoon periodes in je leven dat je eenzaam bent. Het hoort helaas bij het leven. Je kan er zelf voor kiezen hoe je daar mee omgaat. Het onderggaan als machteloos slachtoffer of vechten. Dat jij hulp zoekt is ook vechten, goede keus dus!
Denk dat het nooit kwaad kan om hulp te zoeken. Hwt kan je helpen je inzicht te geven in waarom je je voelt zoals je je voelt en je gevoelens beter te hanteren, dat weet ik uit ervaring. Niet dat ik voor mijn 'single en eenzaam' gevoel hulp heb gezocht, maar zelfs dat kan ik beter hanteren nu doordat er op een ander gebied voor me kwartjes zijn gevallen.
Ik wens je veel succes! En idd ook wel relativeren, er zijn gewoon periodes in je leven dat je eenzaam bent. Het hoort helaas bij het leven. Je kan er zelf voor kiezen hoe je daar mee omgaat. Het onderggaan als machteloos slachtoffer of vechten. Dat jij hulp zoekt is ook vechten, goede keus dus!
zaterdag 13 november 2010 om 16:34
Je OP is voor mij herkenbaar en zelfs heel confronterend.
Wat dat single-zijn betreft; Momenteel lees ik een boek:
E. Linge, D. Josefsson: De relatiesleutel
Hoewel de titel nogal oppervlakkig klinkt en de kaft ook weinig wetenschappelijks doet vermoeden is het een zeer interessant en diepgaand boek i.v.m. hechtingstheorieën.
Wat dat single-zijn betreft; Momenteel lees ik een boek:
E. Linge, D. Josefsson: De relatiesleutel
Hoewel de titel nogal oppervlakkig klinkt en de kaft ook weinig wetenschappelijks doet vermoeden is het een zeer interessant en diepgaand boek i.v.m. hechtingstheorieën.
zaterdag 13 november 2010 om 20:48
Hey Lady, je verhaal is heel herkenbaar voor mij, ik zou het zelf geschreven kunnen hebben. Ik ben 35, mijn 'grote' ex (relatie van 7 jaar) en ik zijn vier jaar geleden uiteen gegaan. Ik heb het uitgemaakt, wat ik nog altijd een goeie beslissing vind. Maar soms denk ik: als ik het allemaal geweten had... Want nooit of te nooit had ik verwacht nu nog single te zijn. Iedereen zei: jij bent mooi, slim, grappig, lief, als jij niemand vindt... En er zijn mannen geweest, maar niets dat is blijven duren. Met vaak veel hartenpijn en eenzaamheid. In fact, ik ben nu ook weer aan het herstellen van een heel pijnlijke relatie. En de eenzaamheid is ook nu weer verscheurend. Inderdaad als een gek je hele week en weekend volplempen, en de paniek als dat niet lukt, of als iemand een afspraak afbelt... Het voelt zo leeg, en als overleven... Ik heb best wel veel vriendinnen en kennissen, maar heb vaak (onterecht soms ook hoor) het gevoel dat het vooral hun moet uitkomen... Ik mis ook iemand om tegenaan te kruipen, om thuis mee te praten, lachen, koken, het gezellig te maken, je leven mee te delen eigenlijk. Vooral nu ik er weer even van heb mogen proeven, schrijnt het weer heel erg... Ik ben nu in therapie (om die nogal destructieve relatie te verwerken oa), en de therapeute begon er ook over: ben jij wel goed gezelschap voor jezelf, enzovoort... Wat dus niet zo is, want ik haat alleen zijn. Toch inderdaad, als je echt alleen bént, zoals sommigen hier al zeiden. Als ik een relatie heb kan ik er juist wél van genieten om in bad te gaan met een muziekje, alleen een filmpje te kijken, een tijdschrift op de bank te lezen... Raar is dat hé? Dan voel je je wel 'ondersteund', ipv drijvend in een oceaan van leegte. Ik besef wel dat ik eerst iets moet doen (via therapie dus) aan dat fundamentele gevoel van niet blij zijn met mijn eigen gezelschap, en pas dan weer toe zal zijn aan een relatie. Aan de andere kant vraag ik me ook af of al die mensen die nu al jaren in een relatie zijn en die eenzaamheid niet zo kennen, het zouden aankunnen als ze plots alleen zouden zijn, ik weet het niet... Waarom blijven er zoveel mensen in een slechte relatie? Toch ook omdat ze het alleen-zijn niet aankunnen? (of wegens het huis, de kinderen enzovoort)
