Psyche
alle pijlers
Stress / teveel met geld bezig
zaterdag 27 juli 2013 om 16:36
* Ik ben me ervan bewust dat door mijn "bekendheid" hier op het forum en mijn denkwijze, er op dit topic veel kritische en harde reacties te verwachten zijn. Dat is geen enkel probleem, maar ik hoop ook op eventuele tips.......
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
zaterdag 27 juli 2013 om 22:33
Hoi allemaal! Wat een prettige reacties, mijn dank daarvoor!
Ik zal mijn best doen op alles te reageren.
Het is inderdaad wat Marcellav al zei: na het einde van de tunnel, zit er nog een achter.
Vriend en ik hebben echt wel een redelijk inkomen, als in: voedselbank e.d. zijn niet aan de orde. We werken allebei, al is de baan van vriend onzeker. ( de mijne nu ook , ons bedrijf gaat reorganiseren) Zelf heb ik al jaren een vaste baan, werk normaal 32 uur. Iemand zei, ga meer werken. Punt is dat ik vorig jaar een ongeluk heb gehad en daar lichamelijk en geestelijk schade aan heb ondervonden. Ik ben er een tijdje uit geweest om te herstellen en zit momenteel in de opbouwfase. Ik word op mijn salaris gekort, omdat ik al meer dan 9 maanden niet volledig aan het werk ben. Ik bouw zo snel mogelijk op, maar ik ondervind beperkingen tgv het ongeluk. Té snel opbouwen heeft als gevolg dat ik terugval. (het hele medische gezeur bespaar ik jullie maar)
Daarnaast is mijn nek en onderrug versleten (al vrij jong artrose)
en ik heb een aangeboren hartafwijking en nog wat zaken die vermoeidheid veroorzaken. Ik zou bergen willen verzetten, maar dat gaat niet meer en 4 dagen is momenteel de max, wil ik nog leuk en redelijk pijnvrij door het leven kunnen.
Ik roei dus echt met de riemen, op dat vlak, die ik heb.
Anyway, klaar met dat medische geneuzel, terug naar het verhaal.
Ja ik probeer van kleine dingen te genieten, maar het lukt me steeds minder goed. Ik ben nooit verwend geweest, ik hoef geen dure merkkleding of peperdure vakanties. Maar ik mis de vrijheid om te kunnen zeggen: vanavond gaan we eens lekker uit eten. Of: hey, mijn laarzen zijn kapot, ik ga nu nieuwe kopen.
Ik mis het over een markt lopen en wat leuks kunnen kopen, zonder dat de calculator in mijn hoofd aanslaat. Dat ontspannen zijn. Genieten van de dingen die het leven aangenaam maken.
Luxe problemen, ik weet het. Vandaar ook dat ik me realiseer dat ik zeik.
Ik bezorg mezelf veel stress, dat is gewoon zo. Ik vind mezelf een vervelende krent, ik voel me schuldig als ik "nee" moet verkopen aan vriend en vriends zoon, als ze iets op het oog hebben. ik sta voortdurend in de stress-stand, ookal is dat niet nodig.
Angst dat alles wat we tot nu toe hebben kunnen opbouwen, weer helemaal afgebroken wordt.
Ik weiger om in de schulden te komen, leningen af te sluiten. Maar roodstand kan ik vaak niet voorkomen, al doe ik nog zo mijn best.
En dat maakt me benauwd. ik ben het zat om verkleefd te zitten aan mijn excelsheet met inkomsten en uitgaven. Ik reken, ik bespaar, ik schrap.
Ik schaam me. Mijn collega's gaan allemaal heerlijk op vakantie naar het buitenland. Ze gaan er gewoon van uit dat ik ook ga. Ik klets er maar een smoes aan, dat we dit jaar (weer) thuisblijven.
Ik schaam me, dat ik (te) vaak in dezelfde kleding rondloop, omdat kleding kopen in mijn ogen geen prioriteit is.
Schaamte, angst, altijd een donkere wolk boven mijn hoofd. Angst voor wat mis KAN gaan. Geen plannetjes kunnen maken, onzekerheid.
Dat is waar ik mee zit.
En hoe lief en goed ook bedoeld: eens ben je uitgewandeld, heb je alle goeie films wel gedownload en gezien, en verlang je gewoon lekker op een terrasje zitten zonder op een cent hoeven te kijken. Ik heb vreselijk rode vlekken in mijn gezicht, die ik graag zou willen laten behandelen (wordt niet vergoed) Luxe-gezeik. Ik ben me ervan bewust
Sodeju, wat een onsamenhangend verhaal. Ik hoop dat jullie het een beetje kunnen volgen en dat het enigszins een reactie is op jullie verhaal.
Bottomline is: nee we hebben het niet slecht. Maar ik ben angstig en mis het ontspannen kunnen leven. Ik mis de dingen die het leven nét iets aangenamer maken. Ik durf niet naar de toekomst te kijken, dan zie ik een groot zwart gat waar we wel of niet in flikkeren. Ik mis mijn oude ontspannen ik, die graag kleinigheidjes kocht voor mijn geliefden. Ik mis contacten. Contacten die ik nu uit de weg ga vanwege schaamte.
PS: Mientjelater, wat een enorm lief aanbod van de tijdschriften. Ik hoop niet dat ik je voor het hoofd stoot, maar ik heb inmiddels al heel veel leesvoer verzameld, daar moet ik eerst maar eens doorheen......
En voor eenieder in hetzelfde schuitje: heel veel sterkte!
Ik zal mijn best doen op alles te reageren.
Het is inderdaad wat Marcellav al zei: na het einde van de tunnel, zit er nog een achter.
Vriend en ik hebben echt wel een redelijk inkomen, als in: voedselbank e.d. zijn niet aan de orde. We werken allebei, al is de baan van vriend onzeker. ( de mijne nu ook , ons bedrijf gaat reorganiseren) Zelf heb ik al jaren een vaste baan, werk normaal 32 uur. Iemand zei, ga meer werken. Punt is dat ik vorig jaar een ongeluk heb gehad en daar lichamelijk en geestelijk schade aan heb ondervonden. Ik ben er een tijdje uit geweest om te herstellen en zit momenteel in de opbouwfase. Ik word op mijn salaris gekort, omdat ik al meer dan 9 maanden niet volledig aan het werk ben. Ik bouw zo snel mogelijk op, maar ik ondervind beperkingen tgv het ongeluk. Té snel opbouwen heeft als gevolg dat ik terugval. (het hele medische gezeur bespaar ik jullie maar)
Daarnaast is mijn nek en onderrug versleten (al vrij jong artrose)
en ik heb een aangeboren hartafwijking en nog wat zaken die vermoeidheid veroorzaken. Ik zou bergen willen verzetten, maar dat gaat niet meer en 4 dagen is momenteel de max, wil ik nog leuk en redelijk pijnvrij door het leven kunnen.
Ik roei dus echt met de riemen, op dat vlak, die ik heb.
Anyway, klaar met dat medische geneuzel, terug naar het verhaal.
Ja ik probeer van kleine dingen te genieten, maar het lukt me steeds minder goed. Ik ben nooit verwend geweest, ik hoef geen dure merkkleding of peperdure vakanties. Maar ik mis de vrijheid om te kunnen zeggen: vanavond gaan we eens lekker uit eten. Of: hey, mijn laarzen zijn kapot, ik ga nu nieuwe kopen.
Ik mis het over een markt lopen en wat leuks kunnen kopen, zonder dat de calculator in mijn hoofd aanslaat. Dat ontspannen zijn. Genieten van de dingen die het leven aangenaam maken.
Luxe problemen, ik weet het. Vandaar ook dat ik me realiseer dat ik zeik.
Ik bezorg mezelf veel stress, dat is gewoon zo. Ik vind mezelf een vervelende krent, ik voel me schuldig als ik "nee" moet verkopen aan vriend en vriends zoon, als ze iets op het oog hebben. ik sta voortdurend in de stress-stand, ookal is dat niet nodig.
Angst dat alles wat we tot nu toe hebben kunnen opbouwen, weer helemaal afgebroken wordt.
Ik weiger om in de schulden te komen, leningen af te sluiten. Maar roodstand kan ik vaak niet voorkomen, al doe ik nog zo mijn best.
En dat maakt me benauwd. ik ben het zat om verkleefd te zitten aan mijn excelsheet met inkomsten en uitgaven. Ik reken, ik bespaar, ik schrap.
Ik schaam me. Mijn collega's gaan allemaal heerlijk op vakantie naar het buitenland. Ze gaan er gewoon van uit dat ik ook ga. Ik klets er maar een smoes aan, dat we dit jaar (weer) thuisblijven.
Ik schaam me, dat ik (te) vaak in dezelfde kleding rondloop, omdat kleding kopen in mijn ogen geen prioriteit is.
Schaamte, angst, altijd een donkere wolk boven mijn hoofd. Angst voor wat mis KAN gaan. Geen plannetjes kunnen maken, onzekerheid.
Dat is waar ik mee zit.
En hoe lief en goed ook bedoeld: eens ben je uitgewandeld, heb je alle goeie films wel gedownload en gezien, en verlang je gewoon lekker op een terrasje zitten zonder op een cent hoeven te kijken. Ik heb vreselijk rode vlekken in mijn gezicht, die ik graag zou willen laten behandelen (wordt niet vergoed) Luxe-gezeik. Ik ben me ervan bewust
Sodeju, wat een onsamenhangend verhaal. Ik hoop dat jullie het een beetje kunnen volgen en dat het enigszins een reactie is op jullie verhaal.
Bottomline is: nee we hebben het niet slecht. Maar ik ben angstig en mis het ontspannen kunnen leven. Ik mis de dingen die het leven nét iets aangenamer maken. Ik durf niet naar de toekomst te kijken, dan zie ik een groot zwart gat waar we wel of niet in flikkeren. Ik mis mijn oude ontspannen ik, die graag kleinigheidjes kocht voor mijn geliefden. Ik mis contacten. Contacten die ik nu uit de weg ga vanwege schaamte.
PS: Mientjelater, wat een enorm lief aanbod van de tijdschriften. Ik hoop niet dat ik je voor het hoofd stoot, maar ik heb inmiddels al heel veel leesvoer verzameld, daar moet ik eerst maar eens doorheen......
En voor eenieder in hetzelfde schuitje: heel veel sterkte!
zondag 28 juli 2013 om 00:04
zondag 28 juli 2013 om 01:19
Ik heb ook een periode meegemaakt waarin ik niet veel te besteden had, na het betalen van de rekeningen. Terwijl ik toch fulltime aan het werk was. Dit vond ik niet leuk, maar werd er zeker niet depressief van. Ik was van huis uit gewend niet veel te besteden te hebben. Ik groeide op in een achterstandswijk, waar het gros van de bewoners op bijstandsniveau leefden. Dus alles wat ik zelfstandig verdiende, al was het maar minimum loon, was ik trots op. Dit was in het begin van mijn carrière en ik zag het altijd als het begin van iets. Ik heb geleerd nooit onnodig schulden te maken, want schulden maken is een keuze. Armoede is ook een keuze. Je kan arm geboren worden, en dan begin je al met een enorme achterstand. En dat is niet makkelijk om dat te overstijgen, zeker in Afrika of Azie. Maar in een land als Nederland, waarin iedereen kansen krijg, creëer je voor een groot gedeelte je eigen succes. Zolang je het maar kan visualiseren, je er hard genoeg voor werkt en het kan volhoudt.
Ik word een beetje moe, van mensen die onnodig leningen afsluiten om onnozele spullen te kopen. Rekeningen niet tijdig betalen omdat ze het geld onnozele dingen uitgeven. Niet tijdig een afbetalingsregelingen treffen. Post niet openmaken en kop in het zand. Schulden stapelen op en dan via gerechtelijke uitspraak ineens opeisbaar en dan wordt de situatie ineens onprettig. Daarna gaan ze klagen dat ze te weinig luxe hebben in hun leven. Dat je tot aan je nek in de schulden zit, is voornamelijk aan jezelf te danken. Schulden en armoede is een keuze. En zolang mensen niet het geduld hebben om te sparen voor dingen in plaats van lenen, een buffer te creëren voor moeilijke tijden, rekeningen op tijd te betalen, zal je altijd financiële problemen hebben. Ook al gaat je inkomen omhoog. Financiële problemen los je niet op met geld. Betaal je schuldeisers en zorgt dat je elke maand geld opzij zet, als is het maar 5 euro per maand. En als het financieel heel krap wordt, dan neem je gewoon tijdelijk een bijbaantje. Wordt een zware tijd, maar je gaat er niet dood aan. Financiële problemen los je nooit op door nog meer te lenen, maar vergt een verandering in de mindset.
Gebrek aan luxe in niet je grootste probleem. Het is waarschijnlijk je behoefte aan luxe wat jullie in de financiële problemen heeft gebracht. Er zijn miljarden mensen zonder luxe en die maken er lang niet zo;n punt van als jij. Wees blij voor de maaltijd, dak boven je hoofd, de liefde van je partner etc. Er zijn mensen die het nog veel slechter hebben in de wereld. En als je luxe wilt, dan moet je zorgen dat je inkomen stijgt (andere baan, hogere studie volgen etc) en ook dat heb je zelf in de hand.
Ik word een beetje moe, van mensen die onnodig leningen afsluiten om onnozele spullen te kopen. Rekeningen niet tijdig betalen omdat ze het geld onnozele dingen uitgeven. Niet tijdig een afbetalingsregelingen treffen. Post niet openmaken en kop in het zand. Schulden stapelen op en dan via gerechtelijke uitspraak ineens opeisbaar en dan wordt de situatie ineens onprettig. Daarna gaan ze klagen dat ze te weinig luxe hebben in hun leven. Dat je tot aan je nek in de schulden zit, is voornamelijk aan jezelf te danken. Schulden en armoede is een keuze. En zolang mensen niet het geduld hebben om te sparen voor dingen in plaats van lenen, een buffer te creëren voor moeilijke tijden, rekeningen op tijd te betalen, zal je altijd financiële problemen hebben. Ook al gaat je inkomen omhoog. Financiële problemen los je niet op met geld. Betaal je schuldeisers en zorgt dat je elke maand geld opzij zet, als is het maar 5 euro per maand. En als het financieel heel krap wordt, dan neem je gewoon tijdelijk een bijbaantje. Wordt een zware tijd, maar je gaat er niet dood aan. Financiële problemen los je nooit op door nog meer te lenen, maar vergt een verandering in de mindset.
Gebrek aan luxe in niet je grootste probleem. Het is waarschijnlijk je behoefte aan luxe wat jullie in de financiële problemen heeft gebracht. Er zijn miljarden mensen zonder luxe en die maken er lang niet zo;n punt van als jij. Wees blij voor de maaltijd, dak boven je hoofd, de liefde van je partner etc. Er zijn mensen die het nog veel slechter hebben in de wereld. En als je luxe wilt, dan moet je zorgen dat je inkomen stijgt (andere baan, hogere studie volgen etc) en ook dat heb je zelf in de hand.
zondag 28 juli 2013 om 02:31
Avalon, met alle respect, maar je hebt het verhaal niet helemaal goed gelezen. We ZIJN al uit de schulden. En nee, die schuld was niet ontstaan door een buitensporige levensstijl.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
Natuurlijk, doe gewoon effe een studie (waarvan) en de banen liggen ook voor het oprapen momenteel. Jij denkt toch niet dat ik op mijn 45e een vast contract ga inruilen voor één van die dubieuze contracten waar bedrijven momenteel een handje van hebben?
Daarnaast: heb je niet gelezen dat ik momenteel beperkt ben en mijn uiterste best doe om zsm weer volledig te draaien? Onee, een ongeluk krijgen en daardoor lichamelijk in puin liggen is natuurlijk ook een keuze. Mijn verslechterde geheugen en concentratie ten gevolgen van het ongeluk ook.
Je mag het dan ver geschopt hebben, veel verstand van zaken heb je niet. Alleen maar blabla om jezelf zo geweldig mogelijk te profileren.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie. Ga die maar vertellen in Afrika of Azië als je het allemaal zo goed weet.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
Natuurlijk, doe gewoon effe een studie (waarvan) en de banen liggen ook voor het oprapen momenteel. Jij denkt toch niet dat ik op mijn 45e een vast contract ga inruilen voor één van die dubieuze contracten waar bedrijven momenteel een handje van hebben?
Daarnaast: heb je niet gelezen dat ik momenteel beperkt ben en mijn uiterste best doe om zsm weer volledig te draaien? Onee, een ongeluk krijgen en daardoor lichamelijk in puin liggen is natuurlijk ook een keuze. Mijn verslechterde geheugen en concentratie ten gevolgen van het ongeluk ook.
Je mag het dan ver geschopt hebben, veel verstand van zaken heb je niet. Alleen maar blabla om jezelf zo geweldig mogelijk te profileren.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie. Ga die maar vertellen in Afrika of Azië als je het allemaal zo goed weet.
zondag 28 juli 2013 om 02:40
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 02:31:
Avalon, met alle respect, maar je hebt het verhaal niet helemaal goed gelezen. We ZIJN al uit de schulden. En nee, die schuld was niet ontstaan door een buitensporige levensstijl.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie.Mopsie! Niet zo op de kast joh! Met jullie komt het gewoon goed allemaal. Nu moeten jij en je partner nog even het vertrouwen en rust vinden. Ga lekker even in de regen lopen, heb ik ook net gedaan. Lekker!
Avalon, met alle respect, maar je hebt het verhaal niet helemaal goed gelezen. We ZIJN al uit de schulden. En nee, die schuld was niet ontstaan door een buitensporige levensstijl.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie.Mopsie! Niet zo op de kast joh! Met jullie komt het gewoon goed allemaal. Nu moeten jij en je partner nog even het vertrouwen en rust vinden. Ga lekker even in de regen lopen, heb ik ook net gedaan. Lekker!
zondag 28 juli 2013 om 02:44
quote:flakes schreef op 28 juli 2013 @ 02:40:
[...]
Mopsie! Niet zo op de kast joh! Met jullie komt het gewoon goed allemaal. Nu moeten jij en je partner nog even het vertrouwen en rust vinden. Ga lekker even in de regen lopen, heb ik ook net gedaan. Lekker!
Ik krijg het zuur van die tuthola's..........
Ik ben alweer van de kast af, maar ik moest het even kwijt.
Die hitte in huis maakt me ook
Ik heb in de regen gezeten, hoe vind je die?
Ik kan de slaap niet vatten, da's ook wat. Ik ben overhit.
[...]
Mopsie! Niet zo op de kast joh! Met jullie komt het gewoon goed allemaal. Nu moeten jij en je partner nog even het vertrouwen en rust vinden. Ga lekker even in de regen lopen, heb ik ook net gedaan. Lekker!
Ik krijg het zuur van die tuthola's..........
Ik ben alweer van de kast af, maar ik moest het even kwijt.
Die hitte in huis maakt me ook
Ik heb in de regen gezeten, hoe vind je die?
Ik kan de slaap niet vatten, da's ook wat. Ik ben overhit.
zondag 28 juli 2013 om 02:52
quote:flakes schreef op 28 juli 2013 @ 02:48:
Regent het bij jou nog? Lekker he, even die regen op je huid.
Pak anders even een lekker drankje met ijsblokje erin. Koude douche helpt ook.
Komt goed!
Het onweert nog een beetje, lekker. Ik heb een innige relatie met de ventilator momenteel. douchen maar even niet, ik wil niet man wakker maken. Die moet over 2 uurtjes alweer op om te gaan werken.
Ik ga zo proberen lekker te slapen. Ik wens jullie een goede nacht.
Regent het bij jou nog? Lekker he, even die regen op je huid.
Pak anders even een lekker drankje met ijsblokje erin. Koude douche helpt ook.
Komt goed!
Het onweert nog een beetje, lekker. Ik heb een innige relatie met de ventilator momenteel. douchen maar even niet, ik wil niet man wakker maken. Die moet over 2 uurtjes alweer op om te gaan werken.
Ik ga zo proberen lekker te slapen. Ik wens jullie een goede nacht.
zondag 28 juli 2013 om 08:00
Als wandelen tot de mogelijkheden behoort, zou ik dat eens overwegen. Met een groepje dan, zo ontmoet je nieuwe mensen (wat je soms echt het gevoel kan geven er even uit te zijn) en kom je op nieuwe plekken.
Thermoskannetje mee en een zakje boterhammen. Hoeft echt niet veel te kosten.
Ik krijg het idee dat je een beetje vast zit in het idee dat alle ontspanning geld kost en dat je daardoor beter niks daarvan kunt doen. Terwijl het zo goed voor je is en niet duur hoeft te zijn.
Thermoskannetje mee en een zakje boterhammen. Hoeft echt niet veel te kosten.
Ik krijg het idee dat je een beetje vast zit in het idee dat alle ontspanning geld kost en dat je daardoor beter niks daarvan kunt doen. Terwijl het zo goed voor je is en niet duur hoeft te zijn.
zondag 28 juli 2013 om 08:10
Ik snap het wel, zelfde soort situatie. Ja ik kan inmiddels een heleboel dingen verzinnen om te doen die niks kosten, maar toch. Je wilt ook wel eens een keertje spontaan uit eten, een lipstick kopen voor jezelf en niet voor de derde keer je schoenen vast lijmen maar gewoon een paar nieuwe kopen. Heb helaas ook geen advies voor je, wel wens ik je sterkte in deze nare situatie.
De post over armoede is een keuze moet je proberen van je af te laten glijden, moeilijk, want ik zit er ook zo weer door op de kast. Sommige mensen zou het sieren niet zo snel te oordelen en eens van hun high horse af te komen.
De post over armoede is een keuze moet je proberen van je af te laten glijden, moeilijk, want ik zit er ook zo weer door op de kast. Sommige mensen zou het sieren niet zo snel te oordelen en eens van hun high horse af te komen.
zondag 28 juli 2013 om 08:15
Ja het lullige is ook (vergeleken met mensen die twee maanden krap zitten) dat op een gegeven moment volgens mij alles stuk of versleten is.
Kapotte apparaten vervangen voor andere afdankertjes, geen kledingstuk meer in de kast dat nog helemaal goed is...
Dan kan het best een tijdje duren voor je weer wat comfort hebt en genoeg kleding om je niet het schompes te wassen.
Maar jullie zijn op de goede weg en misschien komt de nieuwe baan van je man sneller dan je denkt.
Kapotte apparaten vervangen voor andere afdankertjes, geen kledingstuk meer in de kast dat nog helemaal goed is...
Dan kan het best een tijdje duren voor je weer wat comfort hebt en genoeg kleding om je niet het schompes te wassen.
Maar jullie zijn op de goede weg en misschien komt de nieuwe baan van je man sneller dan je denkt.
zondag 28 juli 2013 om 08:34
quote:yasuko schreef op 28 juli 2013 @ 08:14:
Rare reactie op Avalon.
(Temeer daar je schreef in je OP "kritische en harde reacties: geen probleem".)Ik zou ook niet blij worden van iemand die hier even komt roepen dat armoede een keuze is, en dat je maar een bijbaantje moet nemen als je financiële problemen hebt. Dan heb je niet echt veel realiteitszin als je het mij vraagt. Kritisch en hard is wat anders dan arrogant en wereldvreemd.
Rare reactie op Avalon.
(Temeer daar je schreef in je OP "kritische en harde reacties: geen probleem".)Ik zou ook niet blij worden van iemand die hier even komt roepen dat armoede een keuze is, en dat je maar een bijbaantje moet nemen als je financiële problemen hebt. Dan heb je niet echt veel realiteitszin als je het mij vraagt. Kritisch en hard is wat anders dan arrogant en wereldvreemd.
zondag 28 juli 2013 om 09:16
quote:avalon41 schreef op 28 juli 2013 @ 01:19:
Ik heb ook een periode meegemaakt waarin ik niet veel te besteden had, na het betalen van de rekeningen. Terwijl ik toch fulltime aan het werk was. Dit vond ik niet leuk, maar werd er zeker niet depressief van. Ik was van huis uit gewend niet veel te besteden te hebben. Ik groeide op in een achterstandswijk, waar het gros van de bewoners op bijstandsniveau leefden. Dus alles wat ik zelfstandig verdiende, al was het maar minimum loon, was ik trots op. Dit was in het begin van mijn carrière en ik zag het altijd als het begin van iets. Ik heb geleerd nooit onnodig schulden te maken, want schulden maken is een keuze. Armoede is ook een keuze. Je kan arm geboren worden, en dan begin je al met een enorme achterstand. En dat is niet makkelijk om dat te overstijgen, zeker in Afrika of Azie. Maar in een land als Nederland, waarin iedereen kansen krijg, creëer je voor een groot gedeelte je eigen succes. Zolang je het maar kan visualiseren, je er hard genoeg voor werkt en het kan volhoudt.
Ik word een beetje moe, van mensen die onnodig leningen afsluiten om onnozele spullen te kopen. Rekeningen niet tijdig betalen omdat ze het geld onnozele dingen uitgeven. Niet tijdig een afbetalingsregelingen treffen. Post niet openmaken en kop in het zand. Schulden stapelen op en dan via gerechtelijke uitspraak ineens opeisbaar en dan wordt de situatie ineens onprettig. Daarna gaan ze klagen dat ze te weinig luxe hebben in hun leven. Dat je tot aan je nek in de schulden zit, is voornamelijk aan jezelf te danken. Schulden en armoede is een keuze. En zolang mensen niet het geduld hebben om te sparen voor dingen in plaats van lenen, een buffer te creëren voor moeilijke tijden, rekeningen op tijd te betalen, zal je altijd financiële problemen hebben. Ook al gaat je inkomen omhoog. Financiële problemen los je niet op met geld. Betaal je schuldeisers en zorgt dat je elke maand geld opzij zet, als is het maar 5 euro per maand. En als het financieel heel krap wordt, dan neem je gewoon tijdelijk een bijbaantje. Wordt een zware tijd, maar je gaat er niet dood aan. Financiële problemen los je nooit op door nog meer te lenen, maar vergt een verandering in de mindset.
Gebrek aan luxe in niet je grootste probleem. Het is waarschijnlijk je behoefte aan luxe wat jullie in de financiële problemen heeft gebracht. Er zijn miljarden mensen zonder luxe en die maken er lang niet zo;n punt van als jij. Wees blij voor de maaltijd, dak boven je hoofd, de liefde van je partner etc. Er zijn mensen die het nog veel slechter hebben in de wereld. En als je luxe wilt, dan moet je zorgen dat je inkomen stijgt (andere baan, hogere studie volgen etc) en ook dat heb je zelf in de hand.
Oh boy, jij hebt werkelijk (nog) geen idee hoe mensen buiten hun schuld om in de problemen kunnen komen. En extra werken is niet voor iedereen weggelegd, zeker niet als er gezondheidsproblemen meespelen.
@Mopsie: Zou je er wat aan hebben om (met een coach?) te kijken hoe jij uit die stress stand komt? Want ik lees dat dat hetgene is wat je nu opbreekt. Ik weet niet wat werkt voor jou, dat is voor iedereen anders. Maar denk eens aan sporten, yoga, meditatie of mindfulness. Het zou je kunnen helpen om uit die voortdurende stressmodus te komen.
En is er helemaal geen geld voor dat terrasje of durf je het niet uit te geven? Dat is iets wat ik ook wel bij mezelf herken, angst om geld uit te geven. Angst om in de problemen te komen. Het is alleen wel zaak om te kunnen zien of je angst realistisch is, of wordt getriggered door de angst om in de problemen te komen.
Sterkte en wees heel erg trots op de manier waarop jullie het redden. Ik hoop dat je gezondheid stabiel blijft en dat jullie moeilijkheden binnenkort weer voorbij zijn.
Ik heb ook een periode meegemaakt waarin ik niet veel te besteden had, na het betalen van de rekeningen. Terwijl ik toch fulltime aan het werk was. Dit vond ik niet leuk, maar werd er zeker niet depressief van. Ik was van huis uit gewend niet veel te besteden te hebben. Ik groeide op in een achterstandswijk, waar het gros van de bewoners op bijstandsniveau leefden. Dus alles wat ik zelfstandig verdiende, al was het maar minimum loon, was ik trots op. Dit was in het begin van mijn carrière en ik zag het altijd als het begin van iets. Ik heb geleerd nooit onnodig schulden te maken, want schulden maken is een keuze. Armoede is ook een keuze. Je kan arm geboren worden, en dan begin je al met een enorme achterstand. En dat is niet makkelijk om dat te overstijgen, zeker in Afrika of Azie. Maar in een land als Nederland, waarin iedereen kansen krijg, creëer je voor een groot gedeelte je eigen succes. Zolang je het maar kan visualiseren, je er hard genoeg voor werkt en het kan volhoudt.
Ik word een beetje moe, van mensen die onnodig leningen afsluiten om onnozele spullen te kopen. Rekeningen niet tijdig betalen omdat ze het geld onnozele dingen uitgeven. Niet tijdig een afbetalingsregelingen treffen. Post niet openmaken en kop in het zand. Schulden stapelen op en dan via gerechtelijke uitspraak ineens opeisbaar en dan wordt de situatie ineens onprettig. Daarna gaan ze klagen dat ze te weinig luxe hebben in hun leven. Dat je tot aan je nek in de schulden zit, is voornamelijk aan jezelf te danken. Schulden en armoede is een keuze. En zolang mensen niet het geduld hebben om te sparen voor dingen in plaats van lenen, een buffer te creëren voor moeilijke tijden, rekeningen op tijd te betalen, zal je altijd financiële problemen hebben. Ook al gaat je inkomen omhoog. Financiële problemen los je niet op met geld. Betaal je schuldeisers en zorgt dat je elke maand geld opzij zet, als is het maar 5 euro per maand. En als het financieel heel krap wordt, dan neem je gewoon tijdelijk een bijbaantje. Wordt een zware tijd, maar je gaat er niet dood aan. Financiële problemen los je nooit op door nog meer te lenen, maar vergt een verandering in de mindset.
Gebrek aan luxe in niet je grootste probleem. Het is waarschijnlijk je behoefte aan luxe wat jullie in de financiële problemen heeft gebracht. Er zijn miljarden mensen zonder luxe en die maken er lang niet zo;n punt van als jij. Wees blij voor de maaltijd, dak boven je hoofd, de liefde van je partner etc. Er zijn mensen die het nog veel slechter hebben in de wereld. En als je luxe wilt, dan moet je zorgen dat je inkomen stijgt (andere baan, hogere studie volgen etc) en ook dat heb je zelf in de hand.
Oh boy, jij hebt werkelijk (nog) geen idee hoe mensen buiten hun schuld om in de problemen kunnen komen. En extra werken is niet voor iedereen weggelegd, zeker niet als er gezondheidsproblemen meespelen.
@Mopsie: Zou je er wat aan hebben om (met een coach?) te kijken hoe jij uit die stress stand komt? Want ik lees dat dat hetgene is wat je nu opbreekt. Ik weet niet wat werkt voor jou, dat is voor iedereen anders. Maar denk eens aan sporten, yoga, meditatie of mindfulness. Het zou je kunnen helpen om uit die voortdurende stressmodus te komen.
En is er helemaal geen geld voor dat terrasje of durf je het niet uit te geven? Dat is iets wat ik ook wel bij mezelf herken, angst om geld uit te geven. Angst om in de problemen te komen. Het is alleen wel zaak om te kunnen zien of je angst realistisch is, of wordt getriggered door de angst om in de problemen te komen.
Sterkte en wees heel erg trots op de manier waarop jullie het redden. Ik hoop dat je gezondheid stabiel blijft en dat jullie moeilijkheden binnenkort weer voorbij zijn.
zondag 28 juli 2013 om 09:20
quote:Trotter schreef op 28 juli 2013 @ 08:34:
[...]
Ik zou ook niet blij worden van iemand die hier even komt roepen dat armoede een keuze is, en dat je maar een bijbaantje moet nemen als je financiële problemen hebt. Dan heb je niet echt veel realiteitszin als je het mij vraagt. Kritisch en hard is wat anders dan arrogant en wereldvreemd.Precies.
[...]
Ik zou ook niet blij worden van iemand die hier even komt roepen dat armoede een keuze is, en dat je maar een bijbaantje moet nemen als je financiële problemen hebt. Dan heb je niet echt veel realiteitszin als je het mij vraagt. Kritisch en hard is wat anders dan arrogant en wereldvreemd.Precies.
zondag 28 juli 2013 om 09:21
Mopsie Respect dat jullie zelf het ontstane financiële gat gedicht hebben. Dat feit op zich moet je toch een heel goed gevoel geven.
Heel veel luxe zit er voor heeeeeel veel mensen niet meer in. Je bent echt de enige niet die blij is dat aan het eind van de maand de rekeningen betaald zijn en dat dan het budget er door heen is.
Zoek samen een doel en ga daar voor sparen. Kleine beetjes in de maand wellicht. Maar iedere keer als jullie iets in het potje "doel" kunnen stoppen dat even als een klein feestje ervaren.
Stap uit de RatRace en ga je eigen doelen nastreven.
Heel veel luxe zit er voor heeeeeel veel mensen niet meer in. Je bent echt de enige niet die blij is dat aan het eind van de maand de rekeningen betaald zijn en dat dan het budget er door heen is.
Zoek samen een doel en ga daar voor sparen. Kleine beetjes in de maand wellicht. Maar iedere keer als jullie iets in het potje "doel" kunnen stoppen dat even als een klein feestje ervaren.
Stap uit de RatRace en ga je eigen doelen nastreven.
