Therapie?

Dat ligt helemaal aan je hulpvraag. Je zou kunnen beginnen bij de huisarts die kan je evt doorverwijzen naar een voor jou geschikt persoon.

Bel de huisarts maar, die kan je beter helpen.



O, en vertel dan ook even waarom je zo graag in therapie wil. Dan krijg je een antwoord waar je wat aan hebt.

quote:Gear schreef op 10 april 2015 @ 19:16:

Bedankt miss bubbles. Wanneer kun je worden doorgestuurd door de huisarts? Als je een 'ernstig' geval bent of ook 'gewoon' omdat je zelf denkt dat het je kan helpen?

ik denk dat dat mede afhankelijk is van je zorgverzekering.

Maar een specialist bezoeken kan eigenlijk alleen na doorverwijzing door de huisarts.

Je zit eraan te denken in therapie te gaan? Wat klinkt dat vrijblijvend



Maar je moet bij de HA zijn als je enige kans op vergoeding voor de therapie wil krijgen. De huisarts zal waarschijnlijk proberen om je te helpen via de praktijkondersteuner GGZ, anders kan hij/zij je doorverwijzen naar een psycholoog/therapeut (is niet echt verschil, als je voor psychische problemen in therapie gaat is de therapeut meestal een psycholoog, maar kan je ook therapeut noemen.) De huisarts moet wel duidelijk kunnen omschrijven wat jouw problematiek is in de vorm van een (vermoeden van) diagnose. Dit is een formaliteit, maar hij/zij moet er wel iets van kunnnen maken. Je moet dan wel controleren dat de instelling of therapeut een contract heeft met je zorgverzekeraar. Je kunt ook zelf een therapeut uitkiezen en daar met je verwijzing naartoe gaan, je moet dan zelf extra goed opletten of het wel of niet vergoed wordt. Voor vergoeding door de zorgverzekeraar krijg je wel (verplicht) een diagnose opgeplakt.



Als je geen vergoeding wil/nodig hebt kun je zelf op zoek gaan naar een therapeut. Dan neem je gewoon zelf contact op en maakt een afspraak voor een kennismakingsgesprek. Trouwens, in de meeste gevallen meld je je zelf aan, maar als je zelf betaalt heb je geen verwijzing van de huisarts nodig.



Welke therapie geschikt is zal geheel van je problematiek afhangen. Sommige therapeuten zijn gespecialiseerd, sommigen zullen in overleg met jou een 'route' bepalen na kennis met je gemaakt te hebben (intake).



Als het niet klikt met de therapeut kun je dit het beste bespreekbaar met hem/haar maken. Waarom klikt het niet? Soms kan therapie vervelend of ongemakkelijk voelen juist omdat de therapeut dingen losmaakt die moeilijk voor je zijn. Door erover te praten kan je daar meer zicht op krijgen en dan leer je misschien juist meer over jezelf. Maar soms heb je gewoon geen klik of heb je het gevoel dat het niet werkt, na dit met de therapeut besproken te hebben (als je het niet bespreekt kan hij/zij de therapie ook niet aanpassen om te proberen beter bij je aan te sluiten) kun je afsluiten en een nieuwe therapeut zoeken of misschien kan je therapeut je verwijzen naar iemand die beter bij je zal passen.



Mijn ervaring is dat het erg zoeken kan zijn naar een goede therapeut. Ook therapeuten zijn maar mensen en doen maar wat zij goed vinden. Soms sluit dit aan bij de client en soms helemaal niet. Soms heeft een therapeut onvoldoende kennis en expertise voor bepaalde problematiek of benaderen ze de problematiek vanuit een invalshoek waar je niks mee kan. Naar mijn idee heb je het meest aan een psychotherapeut, die lijken wat mij betreft zaken beter te kunnen scheiden en dingen doorzien, tot de kern komen. Misschien ook logisch, want ze hebben ook meer opleiding dan een GZ-psycholoog. Als je lichte problematiek hebt kun je vaak goed geholpen worden met een psycholoog die gewoon een aantal keer wat zaken met je op een rijtje zet. Je helpt wat meer inzicht te krijgen in bepaalde dingen of anders met dingen om te gaan.



Nouja, succes in therapieland

quote:Gear schreef op 10 april 2015 @ 19:29:

Ok, bedankt.

Ik vind het hartstikke eng om voor zoiets de huisarts te bellen, ik ben echt een watje wat dat betreft, rationeel weet ik wel dat het nergens op slaat. Ik zie het mezelf gewoon niet doen, opbellen voor een afspraak, en dan vraagt de assistente 'waar gaat het over?' en dan zeggen 'ik wil wellicht in therapie'..Ik schat zo in dat ze vast wel eens vreemdere vragen hebben gehoord......

Nee, dan zeg je 'dat bespreek ik graag met de huisarts'



Probleem opgelost.



Maar waarom wil je nou eigenlijk in therapie?

Dat is ook hartstikke spannend, Gear. De meeste mensen vinden dat spannend! En het is ook spannend om voor de eerste keer naar een therapeut te gaan (dat weet de therapeut ook). Maar de huisarts heeft met heeeeeel veel mensen te maken die een verwijzing willen/nodig hebben voor een therapeut, die kijkt echt nergens van op. En als je niet tegen de assistente wil zeggen waar het over gaat kan je dit ook aangeven, of je zegt dat je wil overleggen of je in therapie gaat of niet. Je mag zelf bepalen wat je daarover kwijt wil.



Als je wil en durft kan je hier ook wat dingen neerzetten om te 'oefenen', maar dat hoeft natuurlijk niet, alleen als dat je helpt.



Het is spannend, maar als je langere tijd tegen dingen aanloopt is het ook een kans! Je weet hoe het gaat als je die stap niet aandurft, wat heb je te verliezen? En wat heb je te winnen?

quote:Gear schreef op 10 april 2015 @ 19:47:

[...]





Ja, daar heb je helemaal gelijk in, weet ik ook, maar om er zelf naar te vragen.. is voor mij toch een drempel, helaasJe kunt ook zeggen : mijn probleem is erg persoonlijk, dat bespreek ik liever met de huisarts.

Bespreek het eens met de huisarts, Gear, dan loopt de rest vanzelf. Misschien begin je met iets laagdrempeligs en is dat voldoende, misschien blijkt daaruit dat je wat meer nodig hebt en bewandel je die weg vanzelf. In het ergste geval schrijft de huisarts op de verwijsbrief dat hij/zij vermoedt dat je een depressie hebt, daarmee heb je toegang tot de therapie en daar kijkt vervolgens niemand meer naar, behalve de zorgverzekeraar. Maar goed, zo ver ben je nog niet en misschien komt het niet eens zo ver! Eerst naar de huisarts

quote:Gear schreef op 10 april 2015 @ 20:04:

Bedankt allemaal Het lijkt al wat minder engGo girl!!

Ik vind jouw problematiek niet echt iets voor een psycholoog maar meer voor een coach eigenlijk. Die zijn er juist om mensen te helpen met vragen op dit soort levensgebieden. Bovendien is de drempel een stuk minder hoog. Waarom zoek je het niet eerst wat meer in die richting. Naar de psycholoog kan altijd nog.

En wat blijekip zegt over dat je dan maar een stempel geplakt moet krijgen om doorgestuurd te worden zodat het vergoed wordt vind ik dus heel erg! Als je geen depressie hebt dan heb je die niet! Juist doordat dit nu wel overal gebeurt loopt de psychiatrie over van de patiënten waarvan een groot deel daar dus helemaal niet thuis hoort en de mensen die daar wel afhankelijk van zijn niet meer goed geholpen kunnen worden. Heel zorgelijk! En dan gaan we ook nog met zn allen roepen dat de zorgverzekering steeds duurder wordt. Ja, vind je het gek!



Het is goed dat je hulp zoekt bij je de dingen waar je tegenaan loopt en ik hoop dat je iets vind dat bij jou past.

Ik chargeer wel even modder, maar in de essentie is dat wel wat er gebeurt. Zo ook vaak met relatietherapie. Maar dat wil niet zeggen dat mensen niet thuishoren in de psychiatrie, het betekent alleen dat ze op papier een bepaalde diagnose krijgen die in sommige gevallen de lading niet dekt. Het is juist de zorgverzekeraar die een diagnose eist en dit doen ze juist om lange en/of zinloze therapietrajecten te beperken. Dit betekent dat sommige mensen een 'niet helemaal juiste' stempel opgedrukt krijgen, maar daarmee wel de therapie kunnen krijgen die ze nodig hebben en het voorkomt dat mensen die helemaal geen diagnose nodig hebben eeuwig bij de psych blijven komen voor 'een praatje'. We zijn nu eenmaal niet allemaal in de DSM te proppen en er zijn genoeg mensen die toch wel hulp van een therapeut nodig hebben. Dan krijgen ze maar de stempel die het meest erop lijkt. Het is niet leuk, ik vind het voor clienten ook geen positieve ontwikkeling, het is bureaurcratische rompslomp, maar het maakt de drempel om 'zomaar' in therapie te gaan voor van alles en nog wat juist wat hoger, het dwingt ook de therapeuten om bewuster om te gaan met de therapie. Hiervoor stonden we juist minder stil bij de kosten en kon je eeuwig bij de psych blijven lopen, nu wordt daar wat stricter mee omgegaan.



Vanaf hier kunnen we niet zeggen of de problematiek van TO beter bij een psych of bij een coach past. De huisarts is daarom de beste eerste stap, samen met de huisarts kan TO bepalen of een coach voldoende is, of misschien de praktijkondersteuner, of een psycholoog. Zoals iemand (die er ook voor het eerst aan begint en dat allemaal erg spannend vindt) hun problematiek beschrijft zegt niet zoveel over de ernst of zwaarte ervan. Genoeg mensen met zware psychische stoornissen die zullen roepen dat er helemaal niks met ze aan de hand is. Dat iemand het luchtig brengt wil niet zeggen dat het niet dieper gaat. Wat ook weer niet wil zeggen dat een coach niet prima is, maar het is gewoon meer iets voor TO om zelf te beslissen evt in overleg met haar huisarts.

Het is nu eenmaal tegenwoordig zo, dat als je geen diagnose hebt, je behandeling niet vergoed wordt.

Maar als je geen diagnose hebt, kun je wel therapie krijgen hoor. Je moet het alleen zelf betalen. En daar kun je natuurlijk ook vanalles van vinden.



Maarre TO: als je niet eens de huisarts durft te bellen omdat je vastgelopen bent, dan is alleen dat al reden om eens extra begeleiding te krijgen. Het zegt iets over je ansgtniveau en over wat jij allemaal wel niet denkt dat de anderen allemaal denken. Een veel voorkomend probleem, waar je goed mee geholpen kunt worden.

En echt, de wachtlijsten van de therapeuten zijn niet voor niets zo lang: dat zijn allemaal mensen met problemen zoals de jouwe en die zijn allemaal naar de huisarts geweest. Dus de huisarts verwijst de hele dag allerlei mensen door.

quote:Gear schreef op 10 april 2015 @ 21:00:

[...]





Spijker op zijn kop helena

Nou dan, Go!

Je moet nu nog 3 enge dingen zonder begeleiding doen.

1. Huisarts bellen en probleem voorleggen

2. Bellen voor Inschrijving en afspraak praktijk

3. Eerste gesprek



Hierna helpt je psycholoog je om al deze dingen die voor jou zo eng lijken, een stuk minder eng te maken. Bedenk eens hoeveel situaties er nog zullen gaan komen die je nu nog heel erg eng lijken. En hoe fijn het zou zijn als je die met veel minder stress zou kunnen doen. En bedenk dan eens of je daar deze 3 enge dingen voor over hebt. Ik denk zomaar dat dit laatste dan gaat winnen

Blijekip, ik ben het met je eens dat het in de psychiatrie op het moment heel fout gaat, maar ik zie juist dat mensen door een label geplakt te krijgen wel lang kunnen blijven hangen. Het word immers wel vergoed en de psycholoog krijgt zn geld wel Dus die heeft alle tijd met een cliënt. Ik ben en blijf echt faliekant tegen het labelen voor een vergoeding. Als je een spier verrekt hebt stuurt de huisarts je toch ook niet naar het revalidatie centrum en dat je daar vervolgens de diagnose ms opgeplakt krijgt om daar maar tijden te kunnen verblijven en revalideren... Als je een spier hebt verrekt hoor je thuis bij de fysiotherapeut en ook daar is vaak een deel van de kosten voor jezelf.

Bovendien doet het plakken van een diagnose op iemand die iets niet heeft onrecht aan de mensen die er wel dagelijks mee rondlopen.

Neemt niet weg dat ik het met je eens ben dat we door de computer niet kunnen bepalen wat To nodig heeft en dat ik het ook belangrijk vind dat iemand die graag hulp wil dit ook krijgt.



Sterkte en succes To

Over onnodig lange behandelingen gesproken die alsmaar vergoed werden, ja dan moet je bij de fysio zijn. Sommige mensen gaan/gingen naar de fysio om enkel gemasseerd te worden waarbij dit niet nodig was voor hun herstel, maar dat was wel goedkoper dan zelf de sportmasseur betalen. Zat mensen die bij de fysio lopen die zichzelf prima kunnen helpen door hun leefstijl te veranderen en de oefeningen te doen die voorgeschreven worden, maar die liever bij de fysio blijven terugkomen. Maar goed, ander verhaal



Ik vind het niet zo'n simpele kwestie, modder. Voor clienten ben ik er sowieso op tegen, het moeten labelen komt m.i. niet ten goede aan de kwaliteit van de behandeling. Of het een noodzakelijke of juiste keuze is voor het financiele plaatje kan ik niet echt een evenwichtige mening over geven. Ik vind dat we tegenwoordig makkelijk naar een psycholoog grijpen (net als antidepressiva) en het moeten labelen kan dat voorkomen. Je krijgt ook niet een diagnose die nergens op lijkt, maar misschien wel eentje die de lading niet geheel dekt of je wordt opeens geconfronteerd met een diagnose terwijl je daar niet aan toe bent. Dus een verrekte spier die als MS gediagnosticeerd wordt vind ik geen eerlijke vergelijking. Als een verrekte spier fysio nodig heeft dan wordt het als zodanig gelabeld of iets wat wel in de buurt komt en als je zelf prima je verrekte spier kan oplossen dan hoor je niet thuis bij de fysio of je moet het zelf betalen - in dit hypothetische voorbeeld dan.



Ik stel trouwens niet dat het momenteel helemaal fout gaat in de psychiatrie, zoveel zicht heb ik niet op het geheel.