Vervelende mensen

Er is iets waar ik zo af en toe aan denk. Vaak speelt het op als ik aan het verleden denk, met name mijn schooltijd. Zowel op de basisschool als op de middelbare school had ik te maken met kinderen in mijn klas die andere kinderen domineerden op de slechte manier. Dus heel brutaal zijn, een pesterige sfeer creeeren waarin je eigenlijk niet jezelf mocht zijn. Deze mensen waren echter wel heel populair, misschien ook omdat iedereen op deze leeftijd vrij hard is, dan wel bang is om zelf slachtoffer te worden van zo iemand.



Ik had als vrij kwetsbaar, zachtaardig, wat liever kind hier vaak last van. Ik voelde me vaak bedreigd en ervaarde onmacht omdat ik de gewiekstheid niet had om er echt goed mee om te gaan. Ik liep constant een stukje achter op deze kinderen. Ik was bijv. preuts, naief, wat dan ook. Ik werd vaak belachelijk gemaakt.



Mijn goede opvoeding waarin ik geleerd had om sociaal te zijn brak zich hier dus op. Hier heb ik altijd een soort woede over gehouden. Waarom hadden mijn ouders mij geleerd om goed te doen als wat er vervolgens in de wereld gebeurde vereistte dat ik juist meer agressievere vaardigheden nodig had? Waarom leren we onze kinderen om lief naar elkaar te zijn als dat vervolgens betekent dat het op het schoolplein misgaat en dat kind zich vervolgens niet weet te verdedigen?



En waar komt dat vandaan bij deze kinderen, wat zit er in hun aard, dat ze zo voortdurend dit gedrag vertonen. Een soort naar, parasiterend gedrag naar anderen toe.



Ook nu ik ouder ben merk ik dat ik soms dit soort 'vervelende mensen' tegenkom. Inmiddels kan ik me veeel beter wapenen en weet ik zelfs de situatie zo te manouvreren samen met wat andere mensen dat zij voor aap staan door hun onvolwassen gedrag.



Toch googlde ik laatst wat mensen terug van vroeger en wat ik dan merk is dat die vervelende mensen van vroeger nu gewoon een degelijke studie hebben afgerond, zelfs hele interessante dingen doen enzo.



Ik ben nu eindelijk ook aan het afstuderen, nadat ik een jaar na mijn diploma van de middelbare school tijdelijk voor 2 jaar ben ingestort omdat de ervaringen van de jaren daarvoor en wat het voor mijn zelfbeeld deed me te veel werd. Ik had het idee dat ik wat moest bewijzen maar tegelijkertijd kon ik dat niet want ik voelde me een mislukkeling. Nu uiteindelijk heb ik toch de kracht gevonden om het verleden achter me te laten en me grotendeels op mijn eigen (inmiddels leuke) leven te focussen.



Wat me echter dwars zit is dat deze vervelende mensen nooit last hebben gehad van hoe ze naar anderen deden. Ze hebben nu een leuke studie afgerond een baan, en nooit heeft er maar iets ze in de weg gezeten dat zij naar naar andere mensen zijn. Want ik weet dat ze nu ook vaak nog zo zijn (spreek vaak wat mensen nog). Het zijn gewoon egoistische, asociale mensen. Blijkbaar is het in deze samenleving zo dat vervelend, naar gedrag niet afgestraft wordt en dat vooral de 'goede' mensen de last/schade van dit soort mensen ondervinden.



Als ik terugkijk op mijn middelbare schooltijd zijn alle vervelende mensen nu in het leven al geslaagd en al mijn vrienden die soms een beetje gepest werden zijn door faalangst, depressieve kenmerken en roekeloos gedrag een andere weg opgegaan, dan wel ze komen er wel, ze hebben het alleen moeilijker gehad. Een enkeling is juist enorm goed geworden in zijn werkveld.



Blijkbaar loont dus 'slecht gedrag' bij kinderen in deze samenleving. Waarom moeten we onze kinderen dan leren om lief tegen elkaar te zijn als we weten dat ze later dit soort kinderen tegenkomen?



En waarom komen dit soort vervelende mensen zichzelf nooit tegen? Ik had altijd gehoopt dat ze uiteindelijk volwassen zouden worden en dus zouden inzien hoe ze waren naar andere mensen toe.



Slecht gedrag 'loont' dus in zekere zin.

quote:lilyrose2012 schreef op 28 oktober 2012 @ 10:26:

Dat programma van gepest... Die gepest zijn blijven eeuwig hangen in de slachtoffer rol.. Willen excuus etc.. Dan denk ik stop energie in jezelf en maak er wat van get f*cking over it. Het is 100 jaar geleden..

Je maakt jezelf nu gewoon weer belachelijk!Van dat programma vind ik ook niet goed. Wel heeft pesten gewoon effect op hoe je naar jezelf kijkt, je blijft jezelf altijd zien in het licht dat anderen je hebben gegeven. Niet te vergeten is dat zelfbeeld en identiteit, zeker in de jeugd, door anderen wordt gevormd.



Je jeugd is bepalend voor de volwassene die je later wordt, dus alles wat je meemaakt heeft enorm veel impact op de vorming van je volwassen individu.



Dat wil niet zeggen dat je de wereld elke dag weer opnieuw moet zien en mensen een kans moet geven. Gelukkig weet ik inmiddels dat er enorm veel mensen zijn die ik dagelijks tegenkom die wel hele leuke vriendelijke mensen zijn. In het volwassen leven lijkt er soms ook minder ruimte te zijn voor domme onvolwassen mensen, tenminste in je vrije tijd.



Op het werk doen zich natuurlijk nog de welbekende rimboe rimboe dingen voor. Alsof we apen zijn die elkaar naar beneden proberen te drukken.



Zelf probeer ik altijd positiviteit uit te stralen en uit principe zeg ik bijv. altijd vriendelijk gedag tegen de cassiere en wens ik haar/hem een fijne dag, in de hoop dat meer mensen zullen ervaren wat het is om gewoon aardig te zijn. Zo moeilijk is het niet.



Inmiddels beoordeel ik zogenaamde 'tutjes' ook niet meer op dat ze oppervlakkig, dom of mannengek zouden zijn want ik weet inmiddels dat dit ook hele aardige mensen kunnen zijn. Hell, soms ben ik zelf zo'n tutje.



Maar je verleden neem je altijd met je mee, het zijn de bouwstenen waarop je gebouwd bent.



Laten we in ieder geval de toekomst beter maken en zoals veel mensen in dit topic adequaat reageren op pestgedrag van kinderen en volwassenen. Op deze manier maken we actief de wereld een betere plek om in te vertoeven:)



Wel ga ik zeker mijn eigen kinderen later leren om van zich af te bijten, en te leren dat je sommige mensen gewoon naast je neer moet leggen. Ik wil ze dus een iets realistischer beeld bij brengen, al van vroegs af aan.