Psyche
alle pijlers
Waar sta jij?
dinsdag 1 november 2016 om 07:00
Op deze vroege ochtend zit ik te mijmeren over waar men staat in het leven . Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat er, nu boven de 35, minder dingen nieuw zijn er ze zich niet meer zo druk maakt als vroeger. Ik vraag me af hoe anderen dat zien. Pure nieuwsgierigheid, ook omdat ik zelf op een keerpunt sta .
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
dinsdag 1 november 2016 om 08:22
45 en sta voor mn gevoel al een tijdje stil. Vorig jaar ongeluk gehad waarvan ik nog steeds herstellende ben, 1 ouder overleden, baan kwijt, andere ouder ernstig ziek.
Ergens hoop ik dat mijn tijd weer ooit komt maar tegelijkertijd..DIT is t. Hier moet ik t mee doen..erg gelukkig ben ik momenteel niet.
Ergens hoop ik dat mijn tijd weer ooit komt maar tegelijkertijd..DIT is t. Hier moet ik t mee doen..erg gelukkig ben ik momenteel niet.
dinsdag 1 november 2016 om 08:27
Redbulletje, mijn ouders hebben ook die leeftijd. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt als ze er niet meer zullen zijn, maar ik ben wel vooral heel dankbaar voor alles wat ze nog meemaken. Ze zijn altijd enorm betrokken geweest bij ons gezin en leunen steeds meer op ons, ik ben blij dat we dat terug kunnen doen. Maar laatst hebben we bv een flinke ingreep in ons huis gemaakt en ze hebben dat staan bewonderen, dan ben ik wel heel bewust dankbaar dat we het nog kunnen delen samen.
Verder ben ik door therapie wel sterker in mijn schoenen komen te staan en heb ik hele goeie inzichten gekregen, maar het is niet mijn natuurlijke aard om stevig in die schoenen te staan, ik blijf kwetsbaar en denk dat dat niet persé met leeftijd te maken heeft, ik ben eind 40. Maar ik ben vooral trots op mezelf dat ik door ben blijven pakken en uit het dalletje ben gekropen waar ik vorig jaar in zat.
Verder ben ik door therapie wel sterker in mijn schoenen komen te staan en heb ik hele goeie inzichten gekregen, maar het is niet mijn natuurlijke aard om stevig in die schoenen te staan, ik blijf kwetsbaar en denk dat dat niet persé met leeftijd te maken heeft, ik ben eind 40. Maar ik ben vooral trots op mezelf dat ik door ben blijven pakken en uit het dalletje ben gekropen waar ik vorig jaar in zat.
dinsdag 1 november 2016 om 08:31
Ik ben 26 (nog een kleine maand) en zit lekker in de stroming. Na jaren van ziek zijn gaat het nu eindelijk richting stabiel zijn en pak ik mijn leven weer op.
Ik studeer weer, ik ben net gaan samenwonen.
En wat de toekomst brengt, zie ik dan wel. Eerst hbo papiertje halen en genieten van mijn partner.
Ik studeer weer, ik ben net gaan samenwonen.
En wat de toekomst brengt, zie ik dan wel. Eerst hbo papiertje halen en genieten van mijn partner.
dinsdag 1 november 2016 om 08:36
Ik ben begin 30 en net een heftig jaar achter de rug. Een fikse burnout en eruit gewerkt op mijn werk. Nu een nieuwe baan en super fijn om te merken dat ik word gewaardeerd. Nu nog afleren om alles steeds goed te willen doen. Ik ben daarin mijn eigen grootste vijand. Prive gaat alles lekker, fijne relatie en vriendinnen. Op dit moment geen grote veranderingen op de planning zoals een huis of kind. Ben blij dat mijn leven nu redelijk stabiel is en wil dat graag zo houden.
dinsdag 1 november 2016 om 08:38
Ik ben 28 en heb het gevoel dat ik in een enorme kuil sta terwijl iedereen doorgaat. Na 2 jaar, een vruchtbaarheidstraject en recent de tweede miskraam weet ik het niet meer. Nu is het weer wachten op allerlei onderzoeken of er een oorzaak is en dan is het nog maar de vraag of we het aankunnen de mmm weer op te starten.
dinsdag 1 november 2016 om 08:44
48 jaar hier. Een beetje stilstand nu maar dat is voor nu wel even goed zo. Mijn eigen ouders leven al jaren niet meer dus op dat front geen zorgen, wel gemis. Tussen 2008 en 2011 zijn mans moeder, stiefmoeder en vader overleden, turbulente tijd.
Net toen het weer een beetje rustig leek, raakte man werkloos, heeft lang geduurd. Vervolgens kampte ik vorig jaar met kanker en nu met de naweeën daarvan. Heeft mij uiteindelijk ook mijn baan gekost helaas.
Ik weet niet goed hoe ik naar de toekomst moet kijken, vind het moeilijk merk ik omdat steeds als we in rustig vaarwater leken te komen, er toch weer iets drastisch gebeurde/gebeurt.
Maar misschien hoort dat gewoon bij me/ons, ik weet het niet. Drama zoekt ons op ipv andersom
Net toen het weer een beetje rustig leek, raakte man werkloos, heeft lang geduurd. Vervolgens kampte ik vorig jaar met kanker en nu met de naweeën daarvan. Heeft mij uiteindelijk ook mijn baan gekost helaas.
Ik weet niet goed hoe ik naar de toekomst moet kijken, vind het moeilijk merk ik omdat steeds als we in rustig vaarwater leken te komen, er toch weer iets drastisch gebeurde/gebeurt.
Maar misschien hoort dat gewoon bij me/ons, ik weet het niet. Drama zoekt ons op ipv andersom
dinsdag 1 november 2016 om 08:50
quote:mssfiddler schreef op 01 november 2016 @ 08:38:
Ik ben 28 en heb het gevoel dat ik in een enorme kuil sta terwijl iedereen doorgaat. Na 2 jaar, een vruchtbaarheidstraject en recent de tweede miskraam weet ik het niet meer. Nu is het weer wachten op allerlei onderzoeken of er een oorzaak is en dan is het nog maar de vraag of we het aankunnen de mmm weer op te starten.Wat heftig. Veel sterkte!
Ik ben 28 en heb het gevoel dat ik in een enorme kuil sta terwijl iedereen doorgaat. Na 2 jaar, een vruchtbaarheidstraject en recent de tweede miskraam weet ik het niet meer. Nu is het weer wachten op allerlei onderzoeken of er een oorzaak is en dan is het nog maar de vraag of we het aankunnen de mmm weer op te starten.Wat heftig. Veel sterkte!
dinsdag 1 november 2016 om 08:52
Mssfidler sterkte. Dat wachten maakt het ook zo verdomde lastig je, weet er helaas alles van.
Eind twintig is alles stabiel, leuke baan, mooi huis met daarin man en kind. Twee sets (groot)ouders die voor ons klaarstaan. Helaas laat de tweede erg op zich wachten en staat ons leven in dat opzicht stil. Het is een verdriet wat om ons heen moeilijk begrepen wordt. Er zijn nog mogelijkheden voor ons, maar continu het maandenlang wachten op een volgend gesprek, operatie of poging maakt me met momenten somber. Onze eerste kwam uiteindelijk nog vrij gemakkelijk via een ivf. Maar nu snap ik dat er mensen zijn die er niet voor kiezen om een traject in te gaan. Slopend...
Eind twintig is alles stabiel, leuke baan, mooi huis met daarin man en kind. Twee sets (groot)ouders die voor ons klaarstaan. Helaas laat de tweede erg op zich wachten en staat ons leven in dat opzicht stil. Het is een verdriet wat om ons heen moeilijk begrepen wordt. Er zijn nog mogelijkheden voor ons, maar continu het maandenlang wachten op een volgend gesprek, operatie of poging maakt me met momenten somber. Onze eerste kwam uiteindelijk nog vrij gemakkelijk via een ivf. Maar nu snap ik dat er mensen zijn die er niet voor kiezen om een traject in te gaan. Slopend...
.
dinsdag 1 november 2016 om 08:53
Mijn man is na een kort ziekbed in januari overleden dus het gaat hier niet goed. We hadden nog zo veel plannen. Mijn man wilde nog mooie reizen maken en een dag minder gaan werken na een mooie erfenis gekregen te hebben. We waren zo gelukkig. Mijn man had een goede baan die hij graag deed we hebben een lieve zoon , mooi huis en ik hoef al 23 jaar niet meer te werken wat ik heel erg fijn vond. Nu studeert onze zoon voor 5 maanden in Valencia dus ik ben nu echt helemaal alleen. We zouden ook het huis op gaan knappen dus dat ben ik nu wel aan het doen. Nieuwe badkamer en de tuin is helemaal vernieuwd maar het doet pijn dat hij daar niet meer van kan genieten. Ik ben 51. Mijn ouders en schoonouders leven ook niet meer.
dinsdag 1 november 2016 om 08:59
quote:Blondie456 schreef op 01 november 2016 @ 08:53:
Mijn man is na een kort ziekbed in januari overleden dus het gaat hier niet goed. We hadden nog zo veel plannen. Mijn man wilde nog mooie reizen maken en een dag minder gaan werken na een mooie erfenis gekregen te hebben. We waren zo gelukkig. Mijn man had een goede baan die hij graag deed we hebben een lieve zoon , mooi huis en ik hoef al 23 jaar niet meer te werken wat ik heel erg fijn vond. Nu studeert onze zoon voor 5 maanden in Valencia dus ik ben nu echt helemaal alleen. We zouden ook het huis op gaan knappen dus dat ben ik nu wel aan het doen. Nieuwe badkamer en de tuin is helemaal vernieuwd maar het doet pijn dat hij daar niet meer van kan genieten. Ik ben 51. Mijn ouders en schoonouders leven ook niet meer.Hoe een leven waarin je volkomen tevreden bent, er in no time totaal anders uit kan zien. Wat ging dat allemaal snel, heb het toen een beetje gevolgd. Maar petje af dat je ondanks alles je best doet niet in je verdriet te verdrinken
Mijn man is na een kort ziekbed in januari overleden dus het gaat hier niet goed. We hadden nog zo veel plannen. Mijn man wilde nog mooie reizen maken en een dag minder gaan werken na een mooie erfenis gekregen te hebben. We waren zo gelukkig. Mijn man had een goede baan die hij graag deed we hebben een lieve zoon , mooi huis en ik hoef al 23 jaar niet meer te werken wat ik heel erg fijn vond. Nu studeert onze zoon voor 5 maanden in Valencia dus ik ben nu echt helemaal alleen. We zouden ook het huis op gaan knappen dus dat ben ik nu wel aan het doen. Nieuwe badkamer en de tuin is helemaal vernieuwd maar het doet pijn dat hij daar niet meer van kan genieten. Ik ben 51. Mijn ouders en schoonouders leven ook niet meer.Hoe een leven waarin je volkomen tevreden bent, er in no time totaal anders uit kan zien. Wat ging dat allemaal snel, heb het toen een beetje gevolgd. Maar petje af dat je ondanks alles je best doet niet in je verdriet te verdrinken
dinsdag 1 november 2016 om 09:02
dinsdag 1 november 2016 om 09:06
Ik ben 29 en sinds een maandje of twee vrijgezel. Dat is wel een punt waar ik nu aan werk voor mezelf, hij heeft me gevoelsmatig aan het lijntje gehouden. Dat is voor mij weer een leerproces. Probeer hier mijn lessen uit te halen en te leren van deze periode te groeien!
Kwa werk voel ik me eindelijk na jaren is op mijn plaats. Het past bij me en het voelt goed.
Collega's iets minder.
Maar dat heb ik ook geleerd gedurende de jaren je kan niet alles hebben en er is overal wat.
Hoop op een mooie toekomst en weet dat ik daar in ieder geval voor ga!
Ps super om jullie verhalen te lezen zeg!!
Kwa werk voel ik me eindelijk na jaren is op mijn plaats. Het past bij me en het voelt goed.
Collega's iets minder.
Maar dat heb ik ook geleerd gedurende de jaren je kan niet alles hebben en er is overal wat.
Hoop op een mooie toekomst en weet dat ik daar in ieder geval voor ga!
Ps super om jullie verhalen te lezen zeg!!
Het beste ervan maken, hoe moeilijk dat soms ook is..
dinsdag 1 november 2016 om 09:09
Mooie verhalen om te lezen, over het onberekenbare van het leven, de dalen, daar weer uitkrabbelen.
Gek genoeg is het vaak zo, als ik om me heen kijk, dat ik denk dat iedereen een makkelijk leven heeft, waar alles z'n gangetje gaat. Maar dat is niet zo, iedereen heeft z'n worstelingen en verdriet en geluk en alles. Dat vind ik wel mooi aan het forum, dat dat zo duidelijk wordt.
Gek genoeg is het vaak zo, als ik om me heen kijk, dat ik denk dat iedereen een makkelijk leven heeft, waar alles z'n gangetje gaat. Maar dat is niet zo, iedereen heeft z'n worstelingen en verdriet en geluk en alles. Dat vind ik wel mooi aan het forum, dat dat zo duidelijk wordt.
dinsdag 1 november 2016 om 09:11
Wat een leuk topic. 25, nog een laatste 1,5 jaar druk aan het studeren. Geniet enorm van mijn eigen plek en van de mogelijkheid om te studeren en mijzelf te ontwikkelen, hoewel ik er ook enorm naar kan uitkijken om eens voor meer dan €20 weekboodschappen te doen bijvoorbeeld. Wel vind ik deze 'fase' als single soms wel pittig merk ik. De combi van zelf toch ook wel graag willen settelen + vriendinnen die al wel gesetteld zijn en logischerwijs steeds minder tijd hebben, voelt soms wel een beetje eenzaam.
dinsdag 1 november 2016 om 09:16
Ik ben 27, jaartje geleden afgestudeerd. Helaas minder beweging in het leven dan dat ik graag zou willen. Erg veel onzekerheid nu en in de nabije toekomst wat betreft wonen, liefde, werk en dus ook inkomen. Vind dit een erg lastige periode moet ik eerlijk zeggen, maak me veel zorgen, maar dat wordt ook wel weer afgewisseld met gelukkige momenten omdat ik aan de andere kant ook nog weinig lasten / verplichtingen heb.
Heb helaas nog steeds niet mijn eigen plek waar ik al jaren van droom. Ben al jaren aan het 'kamerhoppen' met af en toe zelfs een periode ertussendoor waarin ik weer bij mijn ouders moet wonen noodgedwongen. Eigenlijk nog nooit in mijn leven een plek voor mijzelf / privacy gehad, wat mij eigenlijk pas irriteert sinds ik fulltime werk. Via een uitzendbureau, dus hypotheken en baanzekerheid zijn voor mij niet bepaald weggelegd.
Zit op dit moment een beetje in een fase van ''Alles zal vast wel op zijn pootjes terecht gaan komen, alleen ik heb (nog) geen flauw idee hoe''...
Heb helaas nog steeds niet mijn eigen plek waar ik al jaren van droom. Ben al jaren aan het 'kamerhoppen' met af en toe zelfs een periode ertussendoor waarin ik weer bij mijn ouders moet wonen noodgedwongen. Eigenlijk nog nooit in mijn leven een plek voor mijzelf / privacy gehad, wat mij eigenlijk pas irriteert sinds ik fulltime werk. Via een uitzendbureau, dus hypotheken en baanzekerheid zijn voor mij niet bepaald weggelegd.
Zit op dit moment een beetje in een fase van ''Alles zal vast wel op zijn pootjes terecht gaan komen, alleen ik heb (nog) geen flauw idee hoe''...
dinsdag 1 november 2016 om 09:32
quote:mandylion schreef op 01 november 2016 @ 08:52:
Mssfidler sterkte. Dat wachten maakt het ook zo verdomde lastig je, weet er helaas alles van.
Eind twintig is alles stabiel, leuke baan, mooi huis met daarin man en kind. Twee sets (groot)ouders die voor ons klaarstaan. Helaas laat de tweede erg op zich wachten en staat ons leven in dat opzicht stil. Het is een verdriet wat om ons heen moeilijk begrepen wordt. Er zijn nog mogelijkheden voor ons, maar continu het maandenlang wachten op een volgend gesprek, operatie of poging maakt me met momenten somber. Onze eerste kwam uiteindelijk nog vrij gemakkelijk via een ivf. Maar nu snap ik dat er mensen zijn die er niet voor kiezen om een traject in te gaan. Slopend...
Wachten is maar een deel... als we zouden willen zou ik wel weer zwanger kunnen raken denk ik, maar of ik dan ooit een gezond kind op de wereld ga zetten... Ik gebruik de wachtperiodes ook bewust om even weer tot mezelf te komen, alles eten en drinken waar ik zin aan heb en niet letten op hoeveelheden en tijd van de maand en zo. Even niet bezig zijn met ziekenhuisbezoeken en gewoon gewoon weer mssfiddler zijn ipv mssvruchtbaarheidsprobleem.
Als iemand me kon vertellen hoe veel shit ik nog over me heen ga krijgen en dat ik over 5 jaar een gezond kind in mijn armen kan houden dan zou ik het er voor over hebben, maar voor nu weten we niet wat we gaan doen.
Het is inderdaad een verlies van iets wat er niet geweest is en het is heel moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders, al lijkt me het moeilijker als je er al eentje hebt, een gezin bent gestart en deze niet kunt afmaken. Ik hoop voor je dat het nog mag lukken en dat je tot die tijd een beetje van het leven kunt genieten.
Ik snap ook heel goed dat mensen het traject niet ingaan of er weer mee stoppen, ik geloof ook niet dat het ooit weer goed komt namelijk. Hopelijk krijgt het een plekje, maar de oude ik is weg geloof ik...
Mssfidler sterkte. Dat wachten maakt het ook zo verdomde lastig je, weet er helaas alles van.
Eind twintig is alles stabiel, leuke baan, mooi huis met daarin man en kind. Twee sets (groot)ouders die voor ons klaarstaan. Helaas laat de tweede erg op zich wachten en staat ons leven in dat opzicht stil. Het is een verdriet wat om ons heen moeilijk begrepen wordt. Er zijn nog mogelijkheden voor ons, maar continu het maandenlang wachten op een volgend gesprek, operatie of poging maakt me met momenten somber. Onze eerste kwam uiteindelijk nog vrij gemakkelijk via een ivf. Maar nu snap ik dat er mensen zijn die er niet voor kiezen om een traject in te gaan. Slopend...
Wachten is maar een deel... als we zouden willen zou ik wel weer zwanger kunnen raken denk ik, maar of ik dan ooit een gezond kind op de wereld ga zetten... Ik gebruik de wachtperiodes ook bewust om even weer tot mezelf te komen, alles eten en drinken waar ik zin aan heb en niet letten op hoeveelheden en tijd van de maand en zo. Even niet bezig zijn met ziekenhuisbezoeken en gewoon gewoon weer mssfiddler zijn ipv mssvruchtbaarheidsprobleem.
Als iemand me kon vertellen hoe veel shit ik nog over me heen ga krijgen en dat ik over 5 jaar een gezond kind in mijn armen kan houden dan zou ik het er voor over hebben, maar voor nu weten we niet wat we gaan doen.
Het is inderdaad een verlies van iets wat er niet geweest is en het is heel moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders, al lijkt me het moeilijker als je er al eentje hebt, een gezin bent gestart en deze niet kunt afmaken. Ik hoop voor je dat het nog mag lukken en dat je tot die tijd een beetje van het leven kunt genieten.
Ik snap ook heel goed dat mensen het traject niet ingaan of er weer mee stoppen, ik geloof ook niet dat het ooit weer goed komt namelijk. Hopelijk krijgt het een plekje, maar de oude ik is weg geloof ik...
dinsdag 1 november 2016 om 09:41
Ik ben begin dertig en zit eindelijk weer een beetje in rustiger maar zeer onzeker vaarwater. Nadat ik uit de dertigersdip kwam en wist wat ik wilde in de toekomst werd ik ernstig ziek. Daar heb ik nu de naweeën van. Mijn toekomst is onzeker en eigenlijk durf ik niet meer daarvoor te plannen of erover te dromen. Moet de komende tijd veel levensveranderende keuzes maken en daarbij ook de keuze of ik daarmee doorga of niet. Valt me best zwaar. Als ik niet ziek zou zijn zou ik lekker rustig doorkabbelen en al zijn begonnen aan mijn kinderwens en wellicht een nieuwe opleiding/promotie onderzoek.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
dinsdag 1 november 2016 om 09:42
Ik ben 44 en heb 4 roerige jaren achter de rug.
Jeugd was slecht, heel onveilig. Ouders gescheiden toen ik 10 was, vader nooit meer gezien. Hij had er geen behoefte aan. Met 17 uit huis, door stiefvader gestimuleerd om maar snel te vertrekken. Hij wilde geen kinderen en we waren tot last. Moeder vond het allemaal prima.
Studie afgemaakt terwijl ik daarnaast moest werken voor mijn kamerhuur en eten. Op mijn 27e getrouwd en een flink aantal jaren veel rust gehad. Leuk werk altijd wat ik met plezier doe.
Huwelijk liep spaak door dominantie man en ik mijn vermogen om dit in balans te houden verloor. Ik was moe.
Scheiding, daarna even alleen geweest, nieuwe vriend gekregen. Burnout gekregen.
Tijdens scheiding en burnout viel het me op dat mijn moeder eigenlijk iemand is die eigenlijk alleen met zichzelf bezig is en met de man die ze op dat moment dan heeft. In deze periode die voor mij erg lasting was, nooit een appje, belletje of bezoekje, of maar de vraag hoe het met me gaat. Ik heb haar een keer gezegd dat ik het lasting had, maar volgens haar viel dat wel mee. Ik was juist sterk maar mijn zusje is gevoelig. Ik was sterk en kwam er wel doorheen. Dat heeft me zo geraakt. En met alles uit het verleden er bij, heb ik contact met moeder verbroken. Nou ja, verbroken, ik ben gewoon gestopt met appen en bellen en heb nu 1,5 jaar niets meer van haar gehoord.
Inmiddels rustig vaarwater, ben opnieuw getrouwd, ben heel erg gelukkig met deze fijne man. Ik heb een nieuwe hobby waar ik fanatiek mee bezig ben. Ik heb het weer fijn op mijn werk. We hebben dit voorjaar een boot gekocht en we hebben veel plezier met het varen.
Volgende maand begint mijn man met zijn nieuwe baan, in de dagdienst. Nu werkt hij in ploegen en heeft hij 1x in de 5 weken een weekend vrij en dat gaat veranderen naar elk weekend!!!
Ik heb er zin in.
Ik voel me sterker, ik kom meer op voor mezelf. En ik denk na over wat ik wil en niemand loopt meer over me heen. Ik mis wel heel erg een familieband, maar dat heb ik gewoon niet meegekregen.
Jeugd was slecht, heel onveilig. Ouders gescheiden toen ik 10 was, vader nooit meer gezien. Hij had er geen behoefte aan. Met 17 uit huis, door stiefvader gestimuleerd om maar snel te vertrekken. Hij wilde geen kinderen en we waren tot last. Moeder vond het allemaal prima.
Studie afgemaakt terwijl ik daarnaast moest werken voor mijn kamerhuur en eten. Op mijn 27e getrouwd en een flink aantal jaren veel rust gehad. Leuk werk altijd wat ik met plezier doe.
Huwelijk liep spaak door dominantie man en ik mijn vermogen om dit in balans te houden verloor. Ik was moe.
Scheiding, daarna even alleen geweest, nieuwe vriend gekregen. Burnout gekregen.
Tijdens scheiding en burnout viel het me op dat mijn moeder eigenlijk iemand is die eigenlijk alleen met zichzelf bezig is en met de man die ze op dat moment dan heeft. In deze periode die voor mij erg lasting was, nooit een appje, belletje of bezoekje, of maar de vraag hoe het met me gaat. Ik heb haar een keer gezegd dat ik het lasting had, maar volgens haar viel dat wel mee. Ik was juist sterk maar mijn zusje is gevoelig. Ik was sterk en kwam er wel doorheen. Dat heeft me zo geraakt. En met alles uit het verleden er bij, heb ik contact met moeder verbroken. Nou ja, verbroken, ik ben gewoon gestopt met appen en bellen en heb nu 1,5 jaar niets meer van haar gehoord.
Inmiddels rustig vaarwater, ben opnieuw getrouwd, ben heel erg gelukkig met deze fijne man. Ik heb een nieuwe hobby waar ik fanatiek mee bezig ben. Ik heb het weer fijn op mijn werk. We hebben dit voorjaar een boot gekocht en we hebben veel plezier met het varen.
Volgende maand begint mijn man met zijn nieuwe baan, in de dagdienst. Nu werkt hij in ploegen en heeft hij 1x in de 5 weken een weekend vrij en dat gaat veranderen naar elk weekend!!!
Ik heb er zin in.
Ik voel me sterker, ik kom meer op voor mezelf. En ik denk na over wat ik wil en niemand loopt meer over me heen. Ik mis wel heel erg een familieband, maar dat heb ik gewoon niet meegekregen.
dinsdag 1 november 2016 om 09:46
quote:MissMillicent schreef op 01 november 2016 @ 09:09:
Mooie verhalen om te lezen, over het onberekenbare van het leven, de dalen, daar weer uitkrabbelen.
Gek genoeg is het vaak zo, als ik om me heen kijk, dat ik denk dat iedereen een makkelijk leven heeft, waar alles z'n gangetje gaat. Maar dat is niet zo, iedereen heeft z'n worstelingen en verdriet en geluk en alles. Dat vind ik wel mooi aan het forum, dat dat zo duidelijk wordt.Dat dacht ik 20 jaar geleden ook altijd dat het leven anderen veel makkelijker afging dan mij maar nu weet ik dat het bij niemand alleen maar rozengeur,maneschijn en vioolmuziek is..
Mooie verhalen om te lezen, over het onberekenbare van het leven, de dalen, daar weer uitkrabbelen.
Gek genoeg is het vaak zo, als ik om me heen kijk, dat ik denk dat iedereen een makkelijk leven heeft, waar alles z'n gangetje gaat. Maar dat is niet zo, iedereen heeft z'n worstelingen en verdriet en geluk en alles. Dat vind ik wel mooi aan het forum, dat dat zo duidelijk wordt.Dat dacht ik 20 jaar geleden ook altijd dat het leven anderen veel makkelijker afging dan mij maar nu weet ik dat het bij niemand alleen maar rozengeur,maneschijn en vioolmuziek is..
dinsdag 1 november 2016 om 09:48
Ik ben nu 20. De grote veranderingen die er voor mij aankomen zijn mijn huwelijk, de verhuizing naar een andere provincie en de overgang van studeren naar studeren en werken voor 36 uur. Door mijn relatie met een ouder iemand ben ik veranderd. Ik ben een stuk serieuzer geworden en ben veel meer bezig met mijn toekomst uit te stippelen. Ik vind dit zelf heel erg fijn en ben ontzettend blij dat dit op mijn pad is gekomen. Ik voel me eindelijk een beetje goed op mijn plaats en met mooie doelen
Mooie verhalen, iedereen.
Mooie verhalen, iedereen.
dinsdag 1 november 2016 om 09:52
46 en zoekende... moeilijke kindertijd, daarna een wilde periode met veel plezier en uitgaan, daarna een gesettled leven met man en kind en sinds de scheiding op zoek naar een nieuwe richting. Een tijdje geprobeerd met nieuwe vriend, maar dat was het ook niet helemaal. Nu bewust single en daar in het heden erg tevreden mee - de toekomst (alleen ouder worden) beangstigt me wel af en toe. Mijn dochter wordt steeds zelfstandiger, dus zelf heb ik nu meer ruimte om aan mezelf toe te komen (hobbies weer opgepakt) en om vrijwilligerswerk te doen. Baan kabbelt gewoon - is niet dé droombaan waar ik ooit aan dacht en ik heb ook niet dé carriere gemaakt, maar het is allemaal ruim voldoende om goed van te leven en eist niet teveel van me.
Per saldo gewoon tevreden in het heden, maar wel onzeker over de toekomst. Met een puberende dochter, ouder wordende ouders en de eigen beginnende kwaaltjes, weet je ook gewoon dat er nog een lastige periode zit aan te komen.
Waar ik vroeger altijd een duidelijk beeld had van mijn toekomstdoelen, merk ik nu dat ik het allemaal niet zo goed weet, en grote beslissingen maar voor me uit blijf schuiven.
Desondanks is deze fase wel rustiger, want ik maak me niet meer zo druk over wat "ze" zeggen of denken en leef gewoon mijn eigen leven zoals ik het wil.
Per saldo gewoon tevreden in het heden, maar wel onzeker over de toekomst. Met een puberende dochter, ouder wordende ouders en de eigen beginnende kwaaltjes, weet je ook gewoon dat er nog een lastige periode zit aan te komen.
Waar ik vroeger altijd een duidelijk beeld had van mijn toekomstdoelen, merk ik nu dat ik het allemaal niet zo goed weet, en grote beslissingen maar voor me uit blijf schuiven.
Desondanks is deze fase wel rustiger, want ik maak me niet meer zo druk over wat "ze" zeggen of denken en leef gewoon mijn eigen leven zoals ik het wil.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
dinsdag 1 november 2016 om 10:02
ik ben 29, en ik start binnenkort een eigen bedrijf waarmee ik hopelijk snel mijn huidige baan kan opzeggen dus ja een spannende tijd komt er aan. Voor mijn gevoel zit ik te lang vast in een te comfortabele cirkel en ik wil er nu eindelijk is uitstappen, denk vooral dat door doemdenken zo is gekomen en ''niets afmaken'' het starten van een eigen bedrijf lijkt me nu echt de kans om uit de cirkel te kunnen en ja om toch nog iets moois van het leven te maken. ook speelt de vraag van wil ik kinderen veel op maar eigenlijk is het geen vraag meer de echte vraag is wanneer?
maar toch voel ik me wel sterker dan 9 jaar geleden toen ik begin 20 was, voel ik me beter in me vel alleen als ik er aan denk waar ik sta in het leven wordt ik nog wel is down aangezien ik het gevoel heb dat ik ''achter loop''
maar toch voel ik me wel sterker dan 9 jaar geleden toen ik begin 20 was, voel ik me beter in me vel alleen als ik er aan denk waar ik sta in het leven wordt ik nog wel is down aangezien ik het gevoel heb dat ik ''achter loop''
dinsdag 1 november 2016 om 10:02
Ik ben 23 en wat mij betreft mag het allemaal wel wat vlotter en roeriger. Na mijn studie al meer dan 3 jaar aan het werk en ben nu bezig om een eigen bedrijfje op te zetten.
Ik heb altijd dingen snéller en méér gewild, maar ik moet me soms ook een beetje aanpassen aan het tempo van de mensen om me heen. Wat mij betreft zouden trouwen en kinderen krijgen wel ongeveer nu op de planning mogen staan, maar daar denkt mijn vriend nog even anders over.
Volgens mij moet ik soms iets meer stilstaan bij de rust van 'sleur' en daar iets meer van genieten, dus dat probeer ik nu
Ik heb altijd dingen snéller en méér gewild, maar ik moet me soms ook een beetje aanpassen aan het tempo van de mensen om me heen. Wat mij betreft zouden trouwen en kinderen krijgen wel ongeveer nu op de planning mogen staan, maar daar denkt mijn vriend nog even anders over.
Volgens mij moet ik soms iets meer stilstaan bij de rust van 'sleur' en daar iets meer van genieten, dus dat probeer ik nu
