Psyche
alle pijlers
Waar sta jij?
dinsdag 1 november 2016 om 07:00
Op deze vroege ochtend zit ik te mijmeren over waar men staat in het leven . Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat er, nu boven de 35, minder dingen nieuw zijn er ze zich niet meer zo druk maakt als vroeger. Ik vraag me af hoe anderen dat zien. Pure nieuwsgierigheid, ook omdat ik zelf op een keerpunt sta .
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
dinsdag 1 november 2016 om 10:06
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
dinsdag 1 november 2016 om 10:15
Ik ben 38 (bijna 39) en sta aan de vooravond van een van de grootste veranderingen in mijn leven. En tegelijkertijd voel ik me stabieler en meer 'gesetteld' dan ooit.
Ik heb een stabiel en prettig huwelijk met een geweldige man, een heerlijk huis, een goede baan waar ik mijn ei in kwijt kan, fijne mensen om me heen, ik 'hoef' niet zoveel meer van mezelf en ik ben mijn meer-meer-meer beter-beter-beter instelling eindelijk een beetje kwijt. Ik ben tevreden met hoe het nu is en kijk uit naar wat er komen gaat. Maar dat heeft wel even geduurd hoor. Denk dat ik mezelf pas echt stabiel voel sinds een jaar of 3-4. Daarvoor was ik eigenlijk altijd een beetje zoekende en was niets goed genoeg. En ik weet niet wat dat veranderd heeft, is een beetje vanzelf gegaan met het ouder worden denk ik.
Over 6 weken ben ik uitgerekend van ons eerste kindje (na een lang vruchtbaarheidstraject) en ik ben vooral heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Beniewd, maar niet bang of onzeker. Dat zou ik een paar jaar geleden zeker wel zijn geweest.
Ik ben een werkpaard en heb er bewust voor gekozen mijn carriere de komende jaren op een zijspoor te zetten en terug te gaan van fulltime+ naar 24 uur werken. En hoewel ik daar vast enorm aan moet wennen, kijk ik er ook naar uit en voelt het nu goed. Ik heb ook helemaal geen duidelijke doelen meer voor de toekomst en hoewel dat misschien een beetje ambitieloos overkomt, ervaar ik het vooral als rust. Het is prima zo en we zien wel hoe het leven gaat lopen.
We krijgen een dochter die extra zorg nodig gaat hebben, maar ik heb zoveel vertrouwen in hoe stabiel en prettig ons leven is, dat dat totaal geen stress veroorzaakt. Ze is ontzettend welkom en ik ben ervan overtuigd dat wij alles hebben wat nodig is om haar te geven wat zij nodig gaat hebben.
Ik vind het zelf bizar hoe gelukkig en tevreden ik nu ben. Zeker in vergelijking met de onrust die ik eigenlijk altijd had tot een paar jaar geleden. Ouder worden is niet zo erg in mijn geval...
Ik heb een stabiel en prettig huwelijk met een geweldige man, een heerlijk huis, een goede baan waar ik mijn ei in kwijt kan, fijne mensen om me heen, ik 'hoef' niet zoveel meer van mezelf en ik ben mijn meer-meer-meer beter-beter-beter instelling eindelijk een beetje kwijt. Ik ben tevreden met hoe het nu is en kijk uit naar wat er komen gaat. Maar dat heeft wel even geduurd hoor. Denk dat ik mezelf pas echt stabiel voel sinds een jaar of 3-4. Daarvoor was ik eigenlijk altijd een beetje zoekende en was niets goed genoeg. En ik weet niet wat dat veranderd heeft, is een beetje vanzelf gegaan met het ouder worden denk ik.
Over 6 weken ben ik uitgerekend van ons eerste kindje (na een lang vruchtbaarheidstraject) en ik ben vooral heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Beniewd, maar niet bang of onzeker. Dat zou ik een paar jaar geleden zeker wel zijn geweest.
Ik ben een werkpaard en heb er bewust voor gekozen mijn carriere de komende jaren op een zijspoor te zetten en terug te gaan van fulltime+ naar 24 uur werken. En hoewel ik daar vast enorm aan moet wennen, kijk ik er ook naar uit en voelt het nu goed. Ik heb ook helemaal geen duidelijke doelen meer voor de toekomst en hoewel dat misschien een beetje ambitieloos overkomt, ervaar ik het vooral als rust. Het is prima zo en we zien wel hoe het leven gaat lopen.
We krijgen een dochter die extra zorg nodig gaat hebben, maar ik heb zoveel vertrouwen in hoe stabiel en prettig ons leven is, dat dat totaal geen stress veroorzaakt. Ze is ontzettend welkom en ik ben ervan overtuigd dat wij alles hebben wat nodig is om haar te geven wat zij nodig gaat hebben.
Ik vind het zelf bizar hoe gelukkig en tevreden ik nu ben. Zeker in vergelijking met de onrust die ik eigenlijk altijd had tot een paar jaar geleden. Ouder worden is niet zo erg in mijn geval...
dinsdag 1 november 2016 om 10:21
quote:YellowDiamond schreef op 01 november 2016 @ 10:06:
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
Het is bij mij echt een slingerpad, en nee, niet bereikt wat ik wilde. Wel een beetje in een vertrouwde richting gekomen uiteindelijk, maar niet omdat dat nou was wat ik heel graag wilde. Het was gewoon het makkelijkste (Werken in onderwijs)
Maar nu ik mezelf weer hervind merk ik dat mijn oude wensen, die altijd wel op de achtergrond aanwezig zijn geweest, steeds sterker worden. En nu heb ik ook het idee dat ik kan gaan doen wat ik echt wil en wat echt bij me past. Het is nu alleen zoeken hoe ik dat precies ga doen.
Want mijn schoorsteen moet roken en de appie heeft me ook nog niet uitgenodigd om voortaan gratis boodschappen te doen.
Dus ik ben op zoek naar een andere baan en wil daarnaast gaan kijken hoe ik mijn wensen en ambities waar kan maken (helaas leveren die niet direct inkomen op)
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
Het is bij mij echt een slingerpad, en nee, niet bereikt wat ik wilde. Wel een beetje in een vertrouwde richting gekomen uiteindelijk, maar niet omdat dat nou was wat ik heel graag wilde. Het was gewoon het makkelijkste (Werken in onderwijs)
Maar nu ik mezelf weer hervind merk ik dat mijn oude wensen, die altijd wel op de achtergrond aanwezig zijn geweest, steeds sterker worden. En nu heb ik ook het idee dat ik kan gaan doen wat ik echt wil en wat echt bij me past. Het is nu alleen zoeken hoe ik dat precies ga doen.
Want mijn schoorsteen moet roken en de appie heeft me ook nog niet uitgenodigd om voortaan gratis boodschappen te doen.
Dus ik ben op zoek naar een andere baan en wil daarnaast gaan kijken hoe ik mijn wensen en ambities waar kan maken (helaas leveren die niet direct inkomen op)
dinsdag 1 november 2016 om 10:25
Ik droomde er als kind zijnde al van om later moeder en huisvrouw te worden. Die droom is uitgekomen hoewel wij heel graag 2 kinderen hadden gewild. Een tweede kind is nooit gelukt want ik heb 5 miskramen gehad. Ik had ook niet verwacht om op mijn 50ste al weduwe te zijn. Het gekke is dat mijn man al zolang ik hem ken heeft gezegd dat hij niet echt oud zou worden. Dat voel ik gewoon zei hij dan. Jammer genoeg heeft hij gelijk gekregen en is hij maar 57 geworden.
dinsdag 1 november 2016 om 10:30
quote:MissMillicent schreef op 01 november 2016 @ 10:21:
[...]
Het is bij mij echt een slingerpad, en nee, niet bereikt wat ik wilde. Wel een beetje in een vertrouwde richting gekomen uiteindelijk, maar niet omdat dat nou was wat ik heel graag wilde. Het was gewoon het makkelijkste (Werken in onderwijs)
Maar nu ik mezelf weer hervind merk ik dat mijn oude wensen, die altijd wel op de achtergrond aanwezig zijn geweest, steeds sterker worden. En nu heb ik ook het idee dat ik kan gaan doen wat ik echt wil en wat echt bij me past. Het is nu alleen zoeken hoe ik dat precies ga doen.
Want mijn schoorsteen moet roken en de appie heeft me ook nog niet uitgenodigd om voortaan gratis boodschappen te doen.
Dus ik ben op zoek naar een andere baan en wil daarnaast gaan kijken hoe ik mijn wensen en ambities waar kan maken (helaas leveren die niet direct inkomen op)
Kennelijk is het nu pas echt de tijd om die dingen te gaan doen die je altijd al graag wilde doen.
Veel succes en hopelijk gaat het je lukken..
[...]
Het is bij mij echt een slingerpad, en nee, niet bereikt wat ik wilde. Wel een beetje in een vertrouwde richting gekomen uiteindelijk, maar niet omdat dat nou was wat ik heel graag wilde. Het was gewoon het makkelijkste (Werken in onderwijs)
Maar nu ik mezelf weer hervind merk ik dat mijn oude wensen, die altijd wel op de achtergrond aanwezig zijn geweest, steeds sterker worden. En nu heb ik ook het idee dat ik kan gaan doen wat ik echt wil en wat echt bij me past. Het is nu alleen zoeken hoe ik dat precies ga doen.
Want mijn schoorsteen moet roken en de appie heeft me ook nog niet uitgenodigd om voortaan gratis boodschappen te doen.
Dus ik ben op zoek naar een andere baan en wil daarnaast gaan kijken hoe ik mijn wensen en ambities waar kan maken (helaas leveren die niet direct inkomen op)
Kennelijk is het nu pas echt de tijd om die dingen te gaan doen die je altijd al graag wilde doen.
Veel succes en hopelijk gaat het je lukken..
dinsdag 1 november 2016 om 10:39
Ik had vroeger enkel een carrière in de reclamesector als doel voor ogen. Omdat ik nooit onvoorwaardelijke liefde heb gekregen als kind, was ik bang dat ik nooit een goede moeder zou kunnen worden en beweerde ik ook dat ik "nooit kinderen zou willen".
Ik ben mijn ex dankbaar dat hij me over die angst heeft heen geholpen en dat ik nu zo een mooi cadeau van het leven heb gekregen: mijn dochter. Ik ben heel blij dat ik toch moeder ben geworden - hierdoor ben ik als persoon erg gegroeid en heb ik veel meer begrip gekregen voor mijn eigen plus- en minpunten.
Dus neen het is allemaal niet zo gelopen als verwacht, maar wel precies zoals het heeft moeten zijn.
Ik ben mijn ex dankbaar dat hij me over die angst heeft heen geholpen en dat ik nu zo een mooi cadeau van het leven heb gekregen: mijn dochter. Ik ben heel blij dat ik toch moeder ben geworden - hierdoor ben ik als persoon erg gegroeid en heb ik veel meer begrip gekregen voor mijn eigen plus- en minpunten.
Dus neen het is allemaal niet zo gelopen als verwacht, maar wel precies zoals het heeft moeten zijn.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
dinsdag 1 november 2016 om 10:42
quote:YellowDiamond schreef op 01 november 2016 @ 10:06:
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
Ik heb eigenlijk nooit echt een toekomstdroom voor ogen gehad. Ben ook niet ambitieus of zo. Jouw laatste opmerking gaat bij mij ook op.
Op één puntje na misschien. Soms vraag ik me af hoe mijn leven verlopen zou zijn als mijn moeder niet al zo vroeg was overleden en mijn vader zijn dreigement om me 'op te ruimen' (lees in jeugdhuis te stoppen op m'n 15e na jarenlang ermee dreigen) niet had uitgevoerd. Maar ook hier geldt w.m.b. dat dingen zijn gelopen zoals het is gelopen. Bovendien heb ik ook daar weer van geleerd.
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.
Ik heb eigenlijk nooit echt een toekomstdroom voor ogen gehad. Ben ook niet ambitieus of zo. Jouw laatste opmerking gaat bij mij ook op.
Op één puntje na misschien. Soms vraag ik me af hoe mijn leven verlopen zou zijn als mijn moeder niet al zo vroeg was overleden en mijn vader zijn dreigement om me 'op te ruimen' (lees in jeugdhuis te stoppen op m'n 15e na jarenlang ermee dreigen) niet had uitgevoerd. Maar ook hier geldt w.m.b. dat dingen zijn gelopen zoals het is gelopen. Bovendien heb ik ook daar weer van geleerd.
dinsdag 1 november 2016 om 10:59
Hier nu 28. Sinds een paar jaar eindelijk een beetje prettige baan na veel gedoe rondom 'mislukte' studies. Heb me de afgelopen jaren voornamelijk op prive gericht. Verleden jaar getrouwd en nu al een halfjaar moeder. Ik ben nu heel erg bezig met uitzoeken wat ik ECHT belangrijk vind. Waar ik echt plezier uithaal en in welke richting ik misschien nog wel een studie durf op te pakken.
Sinds mijn moeder overleden is, ben ik veel meer gaan verdiepen in mijn jeugd, en waarom ik ben zoals ik ben. Ik heb het idee dat ik mezelf veel beter heb leren kennen hierdoor. Daarom durfde ik het ook aan om moeder te worden. Dit was mijn grootste wens. Gek genoeg maakt dat, dat ik nu gevoelsmatig in veel rustiger vaarwater ben terechtgekomen. Dat maakt ook dat ik wat meer durf te verkennen wat ik nog aan persoonlijke ontwikkeling/opleiding wil gaan doen.
Sinds mijn moeder overleden is, ben ik veel meer gaan verdiepen in mijn jeugd, en waarom ik ben zoals ik ben. Ik heb het idee dat ik mezelf veel beter heb leren kennen hierdoor. Daarom durfde ik het ook aan om moeder te worden. Dit was mijn grootste wens. Gek genoeg maakt dat, dat ik nu gevoelsmatig in veel rustiger vaarwater ben terechtgekomen. Dat maakt ook dat ik wat meer durf te verkennen wat ik nog aan persoonlijke ontwikkeling/opleiding wil gaan doen.
dinsdag 1 november 2016 om 11:03
47, thuisblijfmoeder, ik heb vier tieners waarvan een met een progressieve beperking en mijn man zit veel in het buitenland.
Een paar maanden geleden heb ik eindelijk erkend dat ik het niet goed red met mijn eigen aandoening. Ik heb een zeldzame vorm van amnesie. Dus heb ik na lang twijfelen aan de bel getrokken bij mijn neuroloog, de revalidatie-arts, het wmo. Er volgde nieuw onderzoek en een rapport waaruit inderdaad bleek dat ik vrijwel niks meer fatsoenlijk zelf kan.
Klaar met ontkennen en doorrennen.
Sinds kort komt er twee keer per week een specialist in hersenletsel bij me thuis om te revalideren en aanpassingen te verzinnen. Ontzettend confronterend.
Geen echt kruispunt dus, het voelt meer alsof ik na tijden doldraaien op een rotonde, een afslag heb genomen. Geen idee waar het toe leidt.
Een paar maanden geleden heb ik eindelijk erkend dat ik het niet goed red met mijn eigen aandoening. Ik heb een zeldzame vorm van amnesie. Dus heb ik na lang twijfelen aan de bel getrokken bij mijn neuroloog, de revalidatie-arts, het wmo. Er volgde nieuw onderzoek en een rapport waaruit inderdaad bleek dat ik vrijwel niks meer fatsoenlijk zelf kan.
Klaar met ontkennen en doorrennen.
Sinds kort komt er twee keer per week een specialist in hersenletsel bij me thuis om te revalideren en aanpassingen te verzinnen. Ontzettend confronterend.
Geen echt kruispunt dus, het voelt meer alsof ik na tijden doldraaien op een rotonde, een afslag heb genomen. Geen idee waar het toe leidt.
dinsdag 1 november 2016 om 11:06
quote:Elynne schreef op 01 november 2016 @ 10:08:
Ik ben blij dat ik dit topic heb geopend. Wat een bijzondere verhalen om te lezen. Wijsheden ook. Ik heb soms ook het idee dat het me allemaal zo moeilijk afgaat.Het besef dat iedereen zijn eigen strubbelingen heeft, is voor mij de grootste eye-opener geweest.
Ik ben blij dat ik dit topic heb geopend. Wat een bijzondere verhalen om te lezen. Wijsheden ook. Ik heb soms ook het idee dat het me allemaal zo moeilijk afgaat.Het besef dat iedereen zijn eigen strubbelingen heeft, is voor mij de grootste eye-opener geweest.
dinsdag 1 november 2016 om 11:09
Ik ben net verhuisd en verhuizen kost veel geld en is stressvol, ik zit nog in de bijkom-fase. Het is wel een nieuw begin maar ik moet nog even mijn draai vinden. Ik laat het wel weten hier, wat het nieuwe begin me biedt. Ik sluit wel een periode af met heel veel stress maar ik vraag me af, of de stress nu eindelijk eens kan zakken. Heel graag.
O ik ben 45, werk 2 dagen in de week en heb een vriend. Hij zit wel achter het behang geplakt nu maar hij mag blijven. Goddank ben ik mijn gevoel voor humor nog niet kwijt.
O ik ben 45, werk 2 dagen in de week en heb een vriend. Hij zit wel achter het behang geplakt nu maar hij mag blijven. Goddank ben ik mijn gevoel voor humor nog niet kwijt.
dinsdag 1 november 2016 om 11:12
quote:Snowfall schreef op 01 november 2016 @ 10:42:
Mijn leven wordt steeds meer waar ik als kind van droomde.Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu. Maar goed, misschien word ik gewoon jong seniel hoor, dat zou goed kunnen. Ik had eigenlijk geen grote wensen en dromen als kind, en nu nog steeds niet. Ik ben snel tevreden.
Mijn leven wordt steeds meer waar ik als kind van droomde.Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu. Maar goed, misschien word ik gewoon jong seniel hoor, dat zou goed kunnen. Ik had eigenlijk geen grote wensen en dromen als kind, en nu nog steeds niet. Ik ben snel tevreden.
dinsdag 1 november 2016 om 11:18
Een goed half jaar geleden liepen de onderhandelingen voor mijn droombaan aan de andere kant van de wereld vast op de termijn waarop ik zou kunnen starten. Vervolgens verloor ik mijn baan en bleek ik kort daarna zwanger. Zo bizar, ik had de toekomstdroom van een gezin inmiddels opgegeven en eindelijk een nieuwe toekomstdroom gekregen, die dan weer in duigen viel om vervolgens met mijn neus in de boter te vallen. Ik geloof dat het zo heeft moeten zijn. Ik ben nu 32 trouwens.
dinsdag 1 november 2016 om 11:20
quote:Duufje schreef op 01 november 2016 @ 10:15:
Ik ben 38 (bijna 39) en sta aan de vooravond van een van de grootste veranderingen in mijn leven. En tegelijkertijd voel ik me stabieler en meer 'gesetteld' dan ooit.
Ik heb een stabiel en prettig huwelijk met een geweldige man, een heerlijk huis, een goede baan waar ik mijn ei in kwijt kan, fijne mensen om me heen, ik 'hoef' niet zoveel meer van mezelf en ik ben mijn meer-meer-meer beter-beter-beter instelling eindelijk een beetje kwijt. Ik ben tevreden met hoe het nu is en kijk uit naar wat er komen gaat. Maar dat heeft wel even geduurd hoor. Denk dat ik mezelf pas echt stabiel voel sinds een jaar of 3-4. Daarvoor was ik eigenlijk altijd een beetje zoekende en was niets goed genoeg. En ik weet niet wat dat veranderd heeft, is een beetje vanzelf gegaan met het ouder worden denk ik.
Over 6 weken ben ik uitgerekend van ons eerste kindje (na een lang vruchtbaarheidstraject) en ik ben vooral heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Beniewd, maar niet bang of onzeker. Dat zou ik een paar jaar geleden zeker wel zijn geweest.
Ik ben een werkpaard en heb er bewust voor gekozen mijn carriere de komende jaren op een zijspoor te zetten en terug te gaan van fulltime+ naar 24 uur werken. En hoewel ik daar vast enorm aan moet wennen, kijk ik er ook naar uit en voelt het nu goed. Ik heb ook helemaal geen duidelijke doelen meer voor de toekomst en hoewel dat misschien een beetje ambitieloos overkomt, ervaar ik het vooral als rust. Het is prima zo en we zien wel hoe het leven gaat lopen.
We krijgen een dochter die extra zorg nodig gaat hebben, maar ik heb zoveel vertrouwen in hoe stabiel en prettig ons leven is, dat dat totaal geen stress veroorzaakt. Ze is ontzettend welkom en ik ben ervan overtuigd dat wij alles hebben wat nodig is om haar te geven wat zij nodig gaat hebben.
Ik vind het zelf bizar hoe gelukkig en tevreden ik nu ben. Zeker in vergelijking met de onrust die ik eigenlijk altijd had tot een paar jaar geleden. Ouder worden is niet zo erg in mijn geval... Ze heeft het nu al getroffen met jullie
Ik ben 38 (bijna 39) en sta aan de vooravond van een van de grootste veranderingen in mijn leven. En tegelijkertijd voel ik me stabieler en meer 'gesetteld' dan ooit.
Ik heb een stabiel en prettig huwelijk met een geweldige man, een heerlijk huis, een goede baan waar ik mijn ei in kwijt kan, fijne mensen om me heen, ik 'hoef' niet zoveel meer van mezelf en ik ben mijn meer-meer-meer beter-beter-beter instelling eindelijk een beetje kwijt. Ik ben tevreden met hoe het nu is en kijk uit naar wat er komen gaat. Maar dat heeft wel even geduurd hoor. Denk dat ik mezelf pas echt stabiel voel sinds een jaar of 3-4. Daarvoor was ik eigenlijk altijd een beetje zoekende en was niets goed genoeg. En ik weet niet wat dat veranderd heeft, is een beetje vanzelf gegaan met het ouder worden denk ik.
Over 6 weken ben ik uitgerekend van ons eerste kindje (na een lang vruchtbaarheidstraject) en ik ben vooral heel benieuwd naar hoe dat zal zijn. Beniewd, maar niet bang of onzeker. Dat zou ik een paar jaar geleden zeker wel zijn geweest.
Ik ben een werkpaard en heb er bewust voor gekozen mijn carriere de komende jaren op een zijspoor te zetten en terug te gaan van fulltime+ naar 24 uur werken. En hoewel ik daar vast enorm aan moet wennen, kijk ik er ook naar uit en voelt het nu goed. Ik heb ook helemaal geen duidelijke doelen meer voor de toekomst en hoewel dat misschien een beetje ambitieloos overkomt, ervaar ik het vooral als rust. Het is prima zo en we zien wel hoe het leven gaat lopen.
We krijgen een dochter die extra zorg nodig gaat hebben, maar ik heb zoveel vertrouwen in hoe stabiel en prettig ons leven is, dat dat totaal geen stress veroorzaakt. Ze is ontzettend welkom en ik ben ervan overtuigd dat wij alles hebben wat nodig is om haar te geven wat zij nodig gaat hebben.
Ik vind het zelf bizar hoe gelukkig en tevreden ik nu ben. Zeker in vergelijking met de onrust die ik eigenlijk altijd had tot een paar jaar geleden. Ouder worden is niet zo erg in mijn geval... Ze heeft het nu al getroffen met jullie
dinsdag 1 november 2016 om 12:06
Halverwege de 30.
Binnenkort starten we - na heel veel twijfel en de boel een paar keer stilgelegd te hebben - met een IVF/ICSI poging.
Tevens net toe moeten geven dat het werk & omgeving wat ik de afgelopen 10 jaar gedaan gewoon echt niet bij me past en dat ik er fysiek last van krijg/ teveel stress van heb. Ben nu bezig met de afwikkeling die me ook veel energie kost.
Het gekke is dat het eerste veel minder ruimte in mijn hoofd inneemt dan het tweede. Ik vind het echt lastig toe te geven dat hetgeen ik altijd beschouwde als 'relaxte baan met voldoende uitdaging' dat dus voor mij helemaal niet is. Ik voel me wel een beetje 'lost' als ik dat toe moet geven omdat ik voor mijn gevoel weer helemaal op zoek moet.
Ik dacht na het lezen van allemaal verhalen "goh iedereen heeft zn eigen strubbelingen maar jullie werken wel allemaal'
Vind ik echt bizar dat ik daar blijkbaar zo op gefixeerd ben. Ik schrijf het bewust op omdat het mezelf daarmee hopelijk beter lukt om het los te laten.
Dubbel gevoel dus: ik weet dat het 'beter' kan worden maar ik zie het nog niet zo.
Binnenkort starten we - na heel veel twijfel en de boel een paar keer stilgelegd te hebben - met een IVF/ICSI poging.
Tevens net toe moeten geven dat het werk & omgeving wat ik de afgelopen 10 jaar gedaan gewoon echt niet bij me past en dat ik er fysiek last van krijg/ teveel stress van heb. Ben nu bezig met de afwikkeling die me ook veel energie kost.
Het gekke is dat het eerste veel minder ruimte in mijn hoofd inneemt dan het tweede. Ik vind het echt lastig toe te geven dat hetgeen ik altijd beschouwde als 'relaxte baan met voldoende uitdaging' dat dus voor mij helemaal niet is. Ik voel me wel een beetje 'lost' als ik dat toe moet geven omdat ik voor mijn gevoel weer helemaal op zoek moet.
Ik dacht na het lezen van allemaal verhalen "goh iedereen heeft zn eigen strubbelingen maar jullie werken wel allemaal'
Vind ik echt bizar dat ik daar blijkbaar zo op gefixeerd ben. Ik schrijf het bewust op omdat het mezelf daarmee hopelijk beter lukt om het los te laten.
Dubbel gevoel dus: ik weet dat het 'beter' kan worden maar ik zie het nog niet zo.
dinsdag 1 november 2016 om 12:09
@ Moringa "gewoon je werk doen" word vaak verwacht. Er wordt van je verwacht dat je meedraait in de maatschappij.
Ik heb net, van achter mijn werkpc, besloten dat genoeg genoeg is. Ik meld me zo ziek en ik probeer te accepteren dat ik gewoon even niet meer kan.. Maar om dat hardop uit te spreken.... zijn we ondertussen 3 maanden verder.
Ik heb net, van achter mijn werkpc, besloten dat genoeg genoeg is. Ik meld me zo ziek en ik probeer te accepteren dat ik gewoon even niet meer kan.. Maar om dat hardop uit te spreken.... zijn we ondertussen 3 maanden verder.
dinsdag 1 november 2016 om 12:35
quote:Ameliaaa schreef op 01 november 2016 @ 11:12:
[...]
Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu.
Wat bijzonder. Dat zou ik ook best graag willen! Ik vind het wel eens jammer dat dingen waar ik me vroeger totaal in kon verliezen, me nu niet meer boeien. Ik mis ook best wel eens dat gevoel van kinderlijke tevredenheid en de dingen gewoon nemen zoals ze zijn.
Gewoon lekker meehobbelen op beslissingen van je ouders en zelf geen grote keuzes hoeven maken.
Door je ouders worden meegenomen op een dagje uit zonder zelf iets te hoeven regelen, dat soort dingen.
Maar ik ben dan ook best lui ingesteld om iets van mijn eigen leven te maken.
Ik zou er meer uit kunnen halen maar vind het wel prima zo.
Toch die tevredenheid dus, misschien wel té.
[...]
Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu.
Wat bijzonder. Dat zou ik ook best graag willen! Ik vind het wel eens jammer dat dingen waar ik me vroeger totaal in kon verliezen, me nu niet meer boeien. Ik mis ook best wel eens dat gevoel van kinderlijke tevredenheid en de dingen gewoon nemen zoals ze zijn.
Gewoon lekker meehobbelen op beslissingen van je ouders en zelf geen grote keuzes hoeven maken.
Door je ouders worden meegenomen op een dagje uit zonder zelf iets te hoeven regelen, dat soort dingen.
Maar ik ben dan ook best lui ingesteld om iets van mijn eigen leven te maken.
Ik zou er meer uit kunnen halen maar vind het wel prima zo.
Toch die tevredenheid dus, misschien wel té.
.
dinsdag 1 november 2016 om 12:44
quote:YellowDiamond schreef op 01 november 2016 @ 10:06:
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.Ik heb geen idee. Ik leef al vanaf kleins af aan bij de dag. Ik ben altijd wel tevreden en blij met mijn leven en wie ik ben. Ik herken ook dat ik niet pieker of spijt heb over of van dingen die ik wel of niet gedaan heb. Ik denk dat alles precies zo is als het moet zijn. Ik heb wel hoge morele standaarden en stel in dat opzicht ook wel eisen aan mezelf. Maar dat heeft meer te maken met hoe ik in het leven wil staan. Die intentie vullen is vaak al een dagtaak.
Voor de wat oudere dames: Is jullie leven tot nu toe gelopen zoals jullie dit ooit gedacht hadden of is het toch een totaal andere richting opgegaan?
Voor mijzelf is eigenlijk niets van waar ik vroeger van droomde uitgekomen en toch heeft deze weg mij gemaakt tot wie ik nu ben.
Ik ben ook totaal niet van het piekeren over 'wat als ik dit of dat gedaan had was het dan anders gelopen' het is gelopen zoals het is gelopen maar toch vraag ik mij wel eens af of meer mensen dit hebben.Ik heb geen idee. Ik leef al vanaf kleins af aan bij de dag. Ik ben altijd wel tevreden en blij met mijn leven en wie ik ben. Ik herken ook dat ik niet pieker of spijt heb over of van dingen die ik wel of niet gedaan heb. Ik denk dat alles precies zo is als het moet zijn. Ik heb wel hoge morele standaarden en stel in dat opzicht ook wel eisen aan mezelf. Maar dat heeft meer te maken met hoe ik in het leven wil staan. Die intentie vullen is vaak al een dagtaak.
Twee dingen zijn oneindig: het universum, en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker..
-Albert Einstein-
-Albert Einstein-
dinsdag 1 november 2016 om 12:48
quote:strikjemetstippels schreef op 01 november 2016 @ 11:53:
Ik ben precies geworden waar ik altijd bang voor was.Oei lieverd. Dat klinkt niet goed. Wil je erover vertellen?
Ik ben precies geworden waar ik altijd bang voor was.Oei lieverd. Dat klinkt niet goed. Wil je erover vertellen?
Twee dingen zijn oneindig: het universum, en menselijke domheid. Maar van het universum weet ik het nog niet helemaal zeker..
-Albert Einstein-
-Albert Einstein-
dinsdag 1 november 2016 om 12:52
quote:Ameliaaa schreef op 01 november 2016 @ 11:12:
[...]
Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu. Maar goed, misschien word ik gewoon jong seniel hoor, dat zou goed kunnen. Ik had eigenlijk geen grote wensen en dromen als kind, en nu nog steeds niet. Ik ben snel tevreden.Leuk dat je me quote, maar ik bedoelde dat absoluut niet.
[...]
Mijn leven wordt steeds meer, zoals ik als kind was. Echt waar. Ik geniet van dezelfde dingen waar ik als kind zo van kon genieten nu. Maar goed, misschien word ik gewoon jong seniel hoor, dat zou goed kunnen. Ik had eigenlijk geen grote wensen en dromen als kind, en nu nog steeds niet. Ik ben snel tevreden.Leuk dat je me quote, maar ik bedoelde dat absoluut niet.
