Psyche
alle pijlers
Waarom zelfdoding?
donderdag 28 december 2017 om 20:17
Het is niet te bevatten.
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
vrijdag 29 december 2017 om 18:16
Niet iets waardoor je ineens beter bent.
Hulp vragen en je aan je signaleringplan houden. Vaak heb je die gemaakt als je vaker depressies hebt gehad.
En weet je welk gedrag/gedachtes je wel en niet moet aannemen en wat contragedrag kan doen voor je. En welke medicatie-dosis en leefwijze je het beste kan naleven. ect.
Maar verder is het uitzitten. Net als bij andere chronische aandoeningen. Helaas.
vrijdag 29 december 2017 om 18:17
Heftig. Ik ben op dit moment gedwongen opgenomen op een gesloten afdeling ivm suïcidale gedachten en plannen. Ik kan me wel voorstellen dat iemand echt besluit om zelfmoord te plegen. Zo uitzichtloos en slecht kan het leven voelen. Dat er geen energie meer is om de dagen door te komen. Ik ben blij voor de mensen hier die zich er niks bij voor kunnen stellen. Dat lijkt me ook wel fijn.
vrijdag 29 december 2017 om 20:41
Wat naar, TO... Ik denk dat het lastig te begrijpen blijft, ook als je dichterbij iemand staat. Je weet nooit wat iemand meedraagt.
Net als Hertje heb ik een paar keer heel erg op het punt gestaan. Ik ben daarom een aantal keer een week (semi-vrijwillig) en 3 keer een paar maanden (waarvan 2 keer gedwongen) opgenomen geweest.
Voor mij: Dat ik niet goed kan leven met een lijf dat van alles niet kan. Dat ik niet kan werken en mezelf daardoor ontzettend nutteloos en waardeloos vind. De hele nare ervaringen die me regelmatig komen plagen. Het uitzichtloze, het zinloze van doorgaan gezien de overtuiging dat het toch niets wordt. En het idee dat degenen om mij heen uiteindelijk beter af zijn. Ik snap dus wel hoe iemand zichzelf kan willen doden.
Op dit moment is het minder sterk; wordt het heel heftig, dan weet ik wie ik moet gaan bellen. En dan word ik heel serieus genomen. Als ik toch die ene keuze zou maken, zou dat weloverwogen zijn. Ik heb weleens gelezen dat de tijd tussen het plannen van zelfdoding en het daadwerkelijk doen bij veel mensen heel kort is, soms maar een paar uur. Ik kan me voorstellen dat dat zonder verdere uitleg heel schokkend en onbegrijpelijk is voor degenen die achterblijven. En vaak wordt het "een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem" genoemd. Sommigen willen ermee om hulp schreeuwen, het kan expres mislukken maar ook per ongeluk slagen. Ik vind het wel heftig dat mensen zo ver moeten gaan om die hulp te krijgen.
Net als Hertje heb ik een paar keer heel erg op het punt gestaan. Ik ben daarom een aantal keer een week (semi-vrijwillig) en 3 keer een paar maanden (waarvan 2 keer gedwongen) opgenomen geweest.
Voor mij: Dat ik niet goed kan leven met een lijf dat van alles niet kan. Dat ik niet kan werken en mezelf daardoor ontzettend nutteloos en waardeloos vind. De hele nare ervaringen die me regelmatig komen plagen. Het uitzichtloze, het zinloze van doorgaan gezien de overtuiging dat het toch niets wordt. En het idee dat degenen om mij heen uiteindelijk beter af zijn. Ik snap dus wel hoe iemand zichzelf kan willen doden.
Op dit moment is het minder sterk; wordt het heel heftig, dan weet ik wie ik moet gaan bellen. En dan word ik heel serieus genomen. Als ik toch die ene keuze zou maken, zou dat weloverwogen zijn. Ik heb weleens gelezen dat de tijd tussen het plannen van zelfdoding en het daadwerkelijk doen bij veel mensen heel kort is, soms maar een paar uur. Ik kan me voorstellen dat dat zonder verdere uitleg heel schokkend en onbegrijpelijk is voor degenen die achterblijven. En vaak wordt het "een permanente oplossing voor een tijdelijk probleem" genoemd. Sommigen willen ermee om hulp schreeuwen, het kan expres mislukken maar ook per ongeluk slagen. Ik vind het wel heftig dat mensen zo ver moeten gaan om die hulp te krijgen.
anoniem_35141 wijzigde dit bericht op 30-12-2017 09:40
11.70% gewijzigd
vrijdag 29 december 2017 om 22:44
Ik denk, als ik hoor van een overlijden, eerlijk gezegd altijd: o heerlijk, diegene hoeft niet meer!
Inmiddels ben ik er wel achter dat ik dat beter niet hardop uit kan spreken.
Het zal schelen dat ik me schuldig voel omdat ik leef, dat ik er ben, zuurstof inadem die niet voor mij bedoeld is.
Met mijn verstand weet ik dat het wel niet zo zal zijn maar gevoelsmatig denk ik dat iedereen om me heen stiekem denkt: waarom leef jij nog en neem jij ruimte in?
Maar goed, ik ben er nu eenmaal dus ik maak er maar wat van, bovendien ben ik getrouwd en wil ik het mijn man niet aandoen om er een eind aan te maken.
Maar ik houd me op de been met de gedachte dat zijn leven eindig is en als hij overleden is, dan hoef ik dus niet meer.
Ik zit mijn leven uit, niemand merkt iets aan mij en ik maak er maar wat van.
Dit bestaat dus ook.
Inmiddels ben ik er wel achter dat ik dat beter niet hardop uit kan spreken.
Het zal schelen dat ik me schuldig voel omdat ik leef, dat ik er ben, zuurstof inadem die niet voor mij bedoeld is.
Met mijn verstand weet ik dat het wel niet zo zal zijn maar gevoelsmatig denk ik dat iedereen om me heen stiekem denkt: waarom leef jij nog en neem jij ruimte in?
Maar goed, ik ben er nu eenmaal dus ik maak er maar wat van, bovendien ben ik getrouwd en wil ik het mijn man niet aandoen om er een eind aan te maken.
Maar ik houd me op de been met de gedachte dat zijn leven eindig is en als hij overleden is, dan hoef ik dus niet meer.
Ik zit mijn leven uit, niemand merkt iets aan mij en ik maak er maar wat van.
Dit bestaat dus ook.
vrijdag 29 december 2017 om 22:49
Ik heb begrepen dat J.K. Rowling de Dementors inderdaad heeft gebaseerd op haar eigen ervaringen met depressie. Dit klopt dus helemaal.blueeyes*3 schreef: ↑28-12-2017 22:49Voor wie het niet begrijpt (en stiekem ben ik dan heel jaloers op je): ik vergelijk een depressie wel eens met een dementor uit Harry Potter. De depressie zuigt alle geluk uit je weg, alleen je naarste herinneringen blijven over. Constante kou, niet per se fysiek, maar wel mentaal. Het is een kou waar geen deken, warme douche of warm bad tegen helpt. Geen sprankje licht, geen druppel vreugde zit er nog in je lijf.
Dat is depressie. In elk geval bij mij.
vrijdag 29 december 2017 om 22:56
Wat klinkt dit naar..zakdoek schreef: ↑29-12-2017 22:44Ik denk, als ik hoor van een overlijden, eerlijk gezegd altijd: o heerlijk, diegene hoeft niet meer!
Inmiddels ben ik er wel achter dat ik dat beter niet hardop uit kan spreken.
Het zal schelen dat ik me schuldig voel omdat ik leef, dat ik er ben, zuurstof inadem die niet voor mij bedoeld is.
Met mijn verstand weet ik dat het wel niet zo zal zijn maar gevoelsmatig denk ik dat iedereen om me heen stiekem denkt: waarom leef jij nog en neem jij ruimte in?
Maar goed, ik ben er nu eenmaal dus ik maak er maar wat van, bovendien ben ik getrouwd en wil ik het mijn man niet aandoen om er een eind aan te maken.
Maar ik houd me op de been met de gedachte dat zijn leven eindig is en als hij overleden is, dan hoef ik dus niet meer.
Ik zit mijn leven uit, niemand merkt iets aan mij en ik maak er maar wat van.
Dit bestaat dus ook.
vrijdag 29 december 2017 om 22:59
blueeyes*3 schreef: ↑28-12-2017 22:49Voor wie het niet begrijpt (en stiekem ben ik dan heel jaloers op je): ik vergelijk een depressie wel eens met een dementor uit Harry Potter. De depressie zuigt alle geluk uit je weg, alleen je naarste herinneringen blijven over. Constante kou, niet per se fysiek, maar wel mentaal. Het is een kou waar geen deken, warme douche of warm bad tegen helpt. Geen sprankje licht, geen druppel vreugde zit er nog in je lijf.
Dat is depressie. In elk geval bij mij.
Heel herkenbaar. Mooi omschreven. En als dat gevoel maar lang genoeg aanhoudt, wordt de drang naar rust steeds groter.
vrijdag 29 december 2017 om 22:59
Die vergelijking met dementors vind ik ook treffend.
Ik ken het gevoel helaas. Voel me dan of ik in een koude eenzame, donkere kerker zit.
Ik had lang geleden een ernstige depressie en had verwacht dat het nooit meer zover zou komen. En toch kreeg ik er een aantal jaren geleden weer een.
Maar als ik me goed voel (gelukkig nu ook weer) dan kan ik enorm van het leven genieten.
Ik vind het dan ook heel erg als ik sommige posters hierboven lees. Ik gun het jullie zo om je ook goed te voelen.
Ik ken het gevoel helaas. Voel me dan of ik in een koude eenzame, donkere kerker zit.
Ik had lang geleden een ernstige depressie en had verwacht dat het nooit meer zover zou komen. En toch kreeg ik er een aantal jaren geleden weer een.
Maar als ik me goed voel (gelukkig nu ook weer) dan kan ik enorm van het leven genieten.
Ik vind het dan ook heel erg als ik sommige posters hierboven lees. Ik gun het jullie zo om je ook goed te voelen.
Cum non tum age
zaterdag 30 december 2017 om 00:09
Ja leuk is anders. Het is een gevoel wat altijd op de bodem ligt, hoeveel leuke dingen ik er ook op zet.
Het maakt in ieder geval dat ik er niet van schrik als iemand suïcidaal is en kan begrijpen dat mensen zelfdoding plegen.
Neemt niet weg dat het verschrikelijk verdrietig is en je gunt het niemand om achter te blijven na een suïcide.
zaterdag 30 december 2017 om 08:06
zaterdag 30 december 2017 om 08:11
Dit is precies hetzelfde bij mij. Goed dat je het achter je hebt gelatenblueeyes*3 schreef: ↑28-12-2017 22:49Voor wie het niet begrijpt (en stiekem ben ik dan heel jaloers op je): ik vergelijk een depressie wel eens met een dementor uit Harry Potter. De depressie zuigt alle geluk uit je weg, alleen je naarste herinneringen blijven over. Constante kou, niet per se fysiek, maar wel mentaal. Het is een kou waar geen deken, warme douche of warm bad tegen helpt. Geen sprankje licht, geen druppel vreugde zit er nog in je lijf.
Dat is depressie. In elk geval bij mij.
zaterdag 30 december 2017 om 09:48
Jeetje Zakdoek, wat heftig om alleen de tijd nog uit te zitten. Met als enige reden je man. Dat gevoel heb ik bij perioden ook, dat ik van uur tot uur de tijd moet verdragen en moet vechten tegen mezelf. Maar als het wat beter gaat is het meer een soort proberen vol te houden, om te kijken of het beter wordt. En intussen heel serieus aan de slag met therapie.
Ik heb meestal 3 afspraken in de week en doordat ik veel moet opschrijven (therapiedagboek) ben ik er veel mee bezig. Maar daardoor heb ik ook het bewijs gezien dat ik afgelopen zomer een paar weken wél door wilde gaan. Dat kan ik me vaak niet voorstellen, maar het staat er echt, in mijn handschrift...
Ik heb meestal 3 afspraken in de week en doordat ik veel moet opschrijven (therapiedagboek) ben ik er veel mee bezig. Maar daardoor heb ik ook het bewijs gezien dat ik afgelopen zomer een paar weken wél door wilde gaan. Dat kan ik me vaak niet voorstellen, maar het staat er echt, in mijn handschrift...
zaterdag 30 december 2017 om 10:15
zaterdag 30 december 2017 om 10:22
De depressies. Zie haar andere post in dit topic
zaterdag 30 december 2017 om 10:35
Zo zie ik mijn depressies ook. Volgens mij waren de depressies van JK Rowling ook de inspiratie voor de dementors.blueeyes*3 schreef: ↑28-12-2017 22:49Voor wie het niet begrijpt (en stiekem ben ik dan heel jaloers op je): ik vergelijk een depressie wel eens met een dementor uit Harry Potter. De depressie zuigt alle geluk uit je weg, alleen je naarste herinneringen blijven over. Constante kou, niet per se fysiek, maar wel mentaal. Het is een kou waar geen deken, warme douche of warm bad tegen helpt. Geen sprankje licht, geen druppel vreugde zit er nog in je lijf.
Dat is depressie. In elk geval bij mij.
zaterdag 30 december 2017 om 11:07
Heftige verhalen allemaal, blijkt maar weer dat het bij veel mensen speelt en een gedachte is, die al dan niet sterk, of sterker aanwezig is bij veel mensen.
Ben jaloers op diegenen die zich er niets of niet veel bij kunnen voorstellen, die hebben dan weinig problemen denk ik dan. Al besef ik me ook dat dat natuurlijk maar een aanname is van mijn kant...
De verhalen van iedereen die zich het wél kunnen voorstellen doen me gek genoeg wel goed, niet dat ik het iemand ook maar gun deze gedachten te hebben. Het gevoel te hebben alleen maar ruimte in te nemen die beter besteed zou zijn aan iets anders. Het gevoel hier niet op de juiste plek te zijn er niet thuis/erbij te horen. Maar het maakt wel dat ik me iets minder alleen voel.
@Moiren, ja bij mij is dat besef er wel, ik weet dat viva een euhmmm hoofd in het zand steken beleid heeft wat suicide en suïcidale gedachten betreft. Als je het maar verbied om er over te praten bestaat het ook niet, dat idee.
Terwijl ik juist denk dat het goed is om er over te praten. Het is iets wat bij zoveel mensen speelt en voor diegenen die er mee te maken hebben een realiteit is waar dagelijks tegen gevochten wordt. Stop dat nog meer in het verdomhoekje, een nog groter taboe van maken helpt dan echt niet, maakt het probleem m.i. alleen maar groter.
Ben jaloers op diegenen die zich er niets of niet veel bij kunnen voorstellen, die hebben dan weinig problemen denk ik dan. Al besef ik me ook dat dat natuurlijk maar een aanname is van mijn kant...
De verhalen van iedereen die zich het wél kunnen voorstellen doen me gek genoeg wel goed, niet dat ik het iemand ook maar gun deze gedachten te hebben. Het gevoel te hebben alleen maar ruimte in te nemen die beter besteed zou zijn aan iets anders. Het gevoel hier niet op de juiste plek te zijn er niet thuis/erbij te horen. Maar het maakt wel dat ik me iets minder alleen voel.
@Moiren, ja bij mij is dat besef er wel, ik weet dat viva een euhmmm hoofd in het zand steken beleid heeft wat suicide en suïcidale gedachten betreft. Als je het maar verbied om er over te praten bestaat het ook niet, dat idee.
Terwijl ik juist denk dat het goed is om er over te praten. Het is iets wat bij zoveel mensen speelt en voor diegenen die er mee te maken hebben een realiteit is waar dagelijks tegen gevochten wordt. Stop dat nog meer in het verdomhoekje, een nog groter taboe van maken helpt dan echt niet, maakt het probleem m.i. alleen maar groter.
zaterdag 30 december 2017 om 11:09
En een weinig sympathieke aanname, waarbij jij normen oplegt aan anderen wanneer een probleem “echt” genoeg is. Bah.*cassarolea schreef: ↑30-12-2017 11:07Heftige verhalen allemaal, blijkt maar weer dat het bij veel mensen speelt en een gedachte is, die al dan niet sterk, of sterker aanwezig is bij veel mensen.
Ben jaloers op diegenen die zich er niets of niet veel bij kunnen voorstellen, die hebben dan weinig problemen denk ik dan. Al besef ik me ook dat dat natuurlijk maar een aanname is van mijn kant...
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 30 december 2017 om 11:13
Dat is absoluut niet mijn bedoeling! Er staat ook dat dit een aanname is van mijn kant? Dus dat ik heel goed besef dat dit niet juist kan zijn? En helemaal niet bedoelt is om te beoordelen wat echt is of niet echt.JollyRider schreef: ↑30-12-2017 11:09En een weinig sympathieke aanname, waarbij jij normen oplegt aan anderen wanneer een probleem “echt” genoeg is. Bah.
zaterdag 30 december 2017 om 11:23
Dat is inderdaad een hele mooie omschrijving en een die ik zeker herken. Ik ben ook vatbaar voor depressies en neerslachtigheid. Al vanaf jongs af aan. Heb ook vaak aan zelfmoord gedacht. Het soms wel eens overwogen. Het een keer bijna gedaan. Heb veel meegemaakt vanaf jongs af aan. Veel gepest, veel heftige dingen gezien en moeten verwerken. Nog denk ik dagelijks aan de dood. Niet aan zelfmoord plegen per se, maar wel dat mocht ik er morgen niet meer zijn dat ik dat ook prima zou vinden.blueeyes*3 schreef: ↑28-12-2017 22:49Voor wie het niet begrijpt (en stiekem ben ik dan heel jaloers op je): ik vergelijk een depressie wel eens met een dementor uit Harry Potter. De depressie zuigt alle geluk uit je weg, alleen je naarste herinneringen blijven over. Constante kou, niet per se fysiek, maar wel mentaal. Het is een kou waar geen deken, warme douche of warm bad tegen helpt. Geen sprankje licht, geen druppel vreugde zit er nog in je lijf.
Dat is depressie. In elk geval bij mij.
Heb er vooral vroeger vaak naar verlangd. Ik was door alles wat ik meegemaakt had op mijn twintigste al oud. Ik voel me ook oud. Heb ook veel mooie dingen gezien en gedaan, ik reis veel, heb echt van mensen gehouden en ben altijd mezelf geweest. Maar ik zie het nut van het leven niet zo in. Het doet me niet zoveel. Ik vind het prima dat ik er ben en ik maak er wat leuks van voor zolang het duurt, ik geniet oprecht van de dingen die ik meemaak nu, maar een normaal leven zal ik nooit hebben. En dat is prima.
Heb helaas wel meerdere mensen in mijn omgeving gekend die zelfmoord gepleegd hebben, dat was erg moeilijk. Ik voelde me schuldig, had ik niet meer kunnen doen? Waarom had ik niks gemerkt. Ik besprak het wel eens met mijn familie en biechtte aan mijn moeder op dat ik er zelf ook wel eens over na gedacht had maar het niet kon vanwege haar. Ze had al genoeg verloren. Ze schrok enorm en smeekte me om het haar nooit aan te doen.
Dus dat heb ik beloofd ( is jaren geleden dit ) en zou het nu dus ook nooit meer doen. Ik hoef het ook niet meer te doen, ik ben tevreden met mijn leven nu. Niet dolgelukkig, maar dat zal ik ook nooit echt worden zoals de meeste mensen. Maar best wel tevreden en soms, heel soms, zelfs gewoon echt gelukkig.
Ben al lang niet meer zo ongelukkig als vroeger. Ik heb nu genoeg mooie dingen om voor in leven te blijven en ik breek mijn woord nooit.
Maar waarom mensen het doen kan ik dus wel begrijpen, al blijf ik het egoistisch vinden naar de mensen die je achterlaat toe. Dat was wat mij tegenhield om ermee door te gaan.
Mijn familie. Wilde ik ze die pijn aandoen na alles wat ze al hadden moeten doorstaan? Gelukkig heeft mijn rationaliteit me gered door zelfs toen nog te kunnen relativeren en streng voor mezelf te kunnen zijn.
Sterkte TO, wat heftig zeg. Zeker zo'n jonge moeder. Dat arme kindje. Die arme familie.
anoniem_304633 wijzigde dit bericht op 30-12-2017 11:30
1.52% gewijzigd
