Psyche
alle pijlers
Waarom zelfdoding?
donderdag 28 december 2017 om 20:17
Het is niet te bevatten.
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
zaterdag 30 december 2017 om 11:36
Ja moeilijk uit te leggen Lucifer, ik voel dat zo. Ik vind het egoistisch. Euthanasie als je doodziek bent vind ik heel wat anders. Depressie is ook een ziekte, een mentale, maar dat voelt voor mij toch anders. Ik begrijp dat mensen de uitweg niet meer zien en er dus een eind aan maken, echt ik snap het. Maar toch vind ik het aan de andere kant ook wel weer een beetje egoistisch. Beetje dubbel dus.
Maar dat komt ook een beetje omdat ik ben opgevoed met de gedachte dat je alles kan overleven en aankan als je maar buigzaam genoeg bent. In mijn familie buigen we als dingen moeilijk worden maar breken we nooit. We zijn goed in ons aanpassen. We vinden er altijd wel iets op.
We zijn ook erg nuchter. Niet iedereen heeft dat. Mijn moeder's vriendinnen zijn ook erg depressief, maar die zijn veel emotioneler dan wij. Die kunnen er minder mee functioneren en laten het zichzelf bijna vernietigen. Als je gevoeliger bent is het ook moeilijk om met dit soort emoties te dealen. Dat begrijp ik best.
Ik bedoel het niet beledigend als ik zeg dat ik het egoistisch vind, ik heb immers zelf ook op die positie gestaan, het is gewoon een beetje hoe ik het voel. Ook al is dat onterecht.
Maar dat komt ook een beetje omdat ik ben opgevoed met de gedachte dat je alles kan overleven en aankan als je maar buigzaam genoeg bent. In mijn familie buigen we als dingen moeilijk worden maar breken we nooit. We zijn goed in ons aanpassen. We vinden er altijd wel iets op.
We zijn ook erg nuchter. Niet iedereen heeft dat. Mijn moeder's vriendinnen zijn ook erg depressief, maar die zijn veel emotioneler dan wij. Die kunnen er minder mee functioneren en laten het zichzelf bijna vernietigen. Als je gevoeliger bent is het ook moeilijk om met dit soort emoties te dealen. Dat begrijp ik best.
Ik bedoel het niet beledigend als ik zeg dat ik het egoistisch vind, ik heb immers zelf ook op die positie gestaan, het is gewoon een beetje hoe ik het voel. Ook al is dat onterecht.
zaterdag 30 december 2017 om 11:47
Ik vind dat echt een belachelijke redenatie.
Bij mensen met depressies is het een aantoonbare hersenziekte. De hersenen werken niet goed, dat is ook gewoon te zien op scan's. Er is zoveel onderzoek waaruit blijkt dat het niet iets is wat met gedachtes te fixen is. Het is een chronische aandoening die soms te behandelen is en vaak is het dweilen met de kraan open en ben je bezig met puur overleven. Je moet in therapie, medicatie slikken en je leefritme aanpassen. Vaak heb je een signaleringspaln en je hele leven ben je bezig met lijden of het herstellen/voorkomen ervan.
Hoezo is dat anders dan lijden bij andere ziektes?
Waarom wil je als omgeving dat zulke mensen blijven lijden omdat jij ze anders gaat missen? Dat is pas egoistisch. Vind ik echt.
Ik zou het vreselijk vinden als mijn kinderen net als ik zo moeten leven. Ik zou ze dus nooit zo iets laten beloven mochten zij het ook krijgen.
Ik ben er mede nog omdat ik kinderen heb en ik pas echt ziek werd na de geboortes.
En nog altijd ergens een laddertje vind om er weer uit te komen. Zij zijn klein en hebben mij als moeder niet gekozen. Dus ik zou alles doen om te voorkomen dat ze zonder moeder worden. Dat komt vanuit mij zelf.
Maar als iemand in mijn omgeving depressief is en er mee stopt vind ik dat niet iets waar ik boos over zou zijn. Verdrietig omdat het een kutziekte is en er nog niks aan te doen is vaak... En dodelijker is dan sommige andere ziektes waar euthenasie wel gewoon voor is. Maar niet boos en ik zou ze zeker niet egoistisch noemen. Vreselijk.
Bij mensen met depressies is het een aantoonbare hersenziekte. De hersenen werken niet goed, dat is ook gewoon te zien op scan's. Er is zoveel onderzoek waaruit blijkt dat het niet iets is wat met gedachtes te fixen is. Het is een chronische aandoening die soms te behandelen is en vaak is het dweilen met de kraan open en ben je bezig met puur overleven. Je moet in therapie, medicatie slikken en je leefritme aanpassen. Vaak heb je een signaleringspaln en je hele leven ben je bezig met lijden of het herstellen/voorkomen ervan.
Hoezo is dat anders dan lijden bij andere ziektes?
Waarom wil je als omgeving dat zulke mensen blijven lijden omdat jij ze anders gaat missen? Dat is pas egoistisch. Vind ik echt.
Ik zou het vreselijk vinden als mijn kinderen net als ik zo moeten leven. Ik zou ze dus nooit zo iets laten beloven mochten zij het ook krijgen.
Ik ben er mede nog omdat ik kinderen heb en ik pas echt ziek werd na de geboortes.
En nog altijd ergens een laddertje vind om er weer uit te komen. Zij zijn klein en hebben mij als moeder niet gekozen. Dus ik zou alles doen om te voorkomen dat ze zonder moeder worden. Dat komt vanuit mij zelf.
Maar als iemand in mijn omgeving depressief is en er mee stopt vind ik dat niet iets waar ik boos over zou zijn. Verdrietig omdat het een kutziekte is en er nog niks aan te doen is vaak... En dodelijker is dan sommige andere ziektes waar euthenasie wel gewoon voor is. Maar niet boos en ik zou ze zeker niet egoistisch noemen. Vreselijk.
anoniem_194147 wijzigde dit bericht op 30-12-2017 11:54
16.95% gewijzigd
zaterdag 30 december 2017 om 11:53
Over het dikgedrukte wil ik je even zeggen, zuurstof is er in overvloed.zakdoek schreef: ↑29-12-2017 22:44Ik denk, als ik hoor van een overlijden, eerlijk gezegd altijd: o heerlijk, diegene hoeft niet meer!
Inmiddels ben ik er wel achter dat ik dat beter niet hardop uit kan spreken.
Het zal schelen dat ik me schuldig voel omdat ik leef, dat ik er ben, zuurstof inadem die niet voor mij bedoeld is.
Met mijn verstand weet ik dat het wel niet zo zal zijn maar gevoelsmatig denk ik dat iedereen om me heen stiekem denkt: waarom leef jij nog en neem jij ruimte in?
Maar goed, ik ben er nu eenmaal dus ik maak er maar wat van, bovendien ben ik getrouwd en wil ik het mijn man niet aandoen om er een eind aan te maken.
Maar ik houd me op de been met de gedachte dat zijn leven eindig is en als hij overleden is, dan hoef ik dus niet meer.
Ik zit mijn leven uit, niemand merkt iets aan mij en ik maak er maar wat van.
Dit bestaat dus ook.
Wie zou zich afvragen waarom jij nog leeft en wat je hier doet.
Je kan het je man niet aandoen, wat dus al wil zeggen dat je nodig bent op deze aardkloot.
Oftewel streep die drie dingen weg.
Dan zal er nog genoeg over zijn waarom je niet wil, maar dat zijn toch belangrijke zaken waar je je schijnbaar druk over maakt wat je niet zou hoeven doen.
zaterdag 30 december 2017 om 11:55
Ik zou ook niet boos zijn hoor als iemand zelfmoord pleegt die ik ken. Wel erg verdrietig en teleurgesteld. En ik heb het dus ook meegemaakt, meerdere keren helaas. Ik hoef niet te blijven leven voor mijn moeder, maar ik wil het wel graag.
En bovendien ben ik mijn depressie gelukkig al te boven, dus wil ik nu ook geen zelfmoord meer plegen. Gelukkig.
Mijn moeder begrijpt trouwens helemaal niets van een depressie, die staat super vrolijk in het leven. Die kan zich er niets bij voorstellen dat mensen niet meer willen. Ik wilde niet meer toen ik een tiener was en een keer nog als twintiger. Maar nu ik dertig ben en eindelijk op mezelf woon heb ik juist zin om een eigen leven op te bouwen.
Ik wist dat trouwens niet dat je op een hersenscan kan zien dat iemand een depressie heeft, zal ik eens vertellen aan mijn moeder, die toch blijft denken dat het iets is waar je zelf overheen kan komen. Ik betwijfel dan of ik wel een echte depressie gehad heb. Wellicht ben ik gewoon te neerslachtig van karakter ofzo.
En bovendien ben ik mijn depressie gelukkig al te boven, dus wil ik nu ook geen zelfmoord meer plegen. Gelukkig.
Mijn moeder begrijpt trouwens helemaal niets van een depressie, die staat super vrolijk in het leven. Die kan zich er niets bij voorstellen dat mensen niet meer willen. Ik wilde niet meer toen ik een tiener was en een keer nog als twintiger. Maar nu ik dertig ben en eindelijk op mezelf woon heb ik juist zin om een eigen leven op te bouwen.
Ik wist dat trouwens niet dat je op een hersenscan kan zien dat iemand een depressie heeft, zal ik eens vertellen aan mijn moeder, die toch blijft denken dat het iets is waar je zelf overheen kan komen. Ik betwijfel dan of ik wel een echte depressie gehad heb. Wellicht ben ik gewoon te neerslachtig van karakter ofzo.
zaterdag 30 december 2017 om 12:08
Maar waarom teleurgesteld?Madrid87 schreef: ↑30-12-2017 11:55Ik zou ook niet boos zijn hoor als iemand zelfmoord pleegt die ik ken. Wel erg verdrietig en teleurgesteld. En ik heb het dus ook meegemaakt, meerdere keren helaas. Ik hoef niet te blijven leven voor mijn moeder, maar ik wil het wel graag.
En bovendien ben ik mijn depressie gelukkig al te boven, dus wil ik nu ook geen zelfmoord meer plegen. Gelukkig.
Mijn moeder begrijpt trouwens helemaal niets van een depressie, die staat super vrolijk in het leven. Die kan zich er niets bij voorstellen dat mensen niet meer willen. Ik wilde niet meer toen ik een tiener was en een keer nog als twintiger. Maar nu ik dertig ben en eindelijk op mezelf woon heb ik juist zin om een eigen leven op te bouwen.
Ik wist dat trouwens niet dat je op een hersenscan kan zien dat iemand een depressie heeft, zal ik eens vertellen aan mijn moeder, die toch blijft denken dat het iets is waar je zelf overheen kan komen. Ik betwijfel dan of ik wel een echte depressie gehad heb. Wellicht ben ik gewoon te neerslachtig van karakter ofzo.
Omdat ze niet te genezen waren of omdat ze een keus maken om er mee te stoppen na al dat lijden? Ik mag hopen dat eerste. En je zegt eerder dat je het egoistisch vind. Je praat nu wel een andere toon. Waarom?
Er is pas nog een gala geweest over hersenziektes, een week op tv met alleen programma's over hersenziektes.
En er is een dokters van morgen uitzending geweest over hersenen. Ook heeft Dr. Scherder bij dwdd en diverse andere programma's dit pas nog zitten vertellen en laten zien met foto's van scan's. Vast allemaal nog te vinden op uitzending gemist.
Maar een cursus psycho-educatie kan ook vaak de vooroordelen en onkunde wegnemen. Kan voor patienten veel doen maar ook voor de omgeving. Of google maar eens, zo veel te vinden over de wetenschappelijke onderzoeken van de laatste 10 jaar.
En ja, je kan genezen van een depressie. Er zijn zat mensen die er eentje krijgen maar met juiste behandeling en levenstijl redelijk herstellen en er nooit meer eentje krijgen. Dat is dan een tijdelijke aandoening. Kan door van alles komen. Is ook naar en je weet nooit van te voren of dat je bij die groep hoort. Dat weet je pas na verloop van tijd.
Maar als het vaker terug komt is het een ander verhaal. Ook dan kan je ervanaf komen maar blijf je altijd gevoelig en weet je niet of en wanneer de volgende komt. Die groep heeft een hersenaandoening. Chronisch.
Er zijn zoveel verschillende vormen, ze weten ondertussen wel dat het te zien is in de hersenen, ze kunnen zelfs zien welke gebieden minder goed werken of helemaal niet tijdens de depressie maar ze weten helaas nog niet hoe ze dat kunnen genezen.
Al blijkt er een apparaatje te zijn die ze kunnen inbouwen waarmee ze impulsen geven en dat kan voor een aantal patienten zo goed werken dat ze met dat apparaat nooit meer depressief zijn. Soort pacemaker voor de hersenen. Moet altijd aanstaan, kan niet worden uitgezet.
Maar is niet voor iedereen en nog in ontwikkeling.
Ik hoop echt dat je het stoppen van zo'n leven niet egoistisch blijft noemen. En het is geen karakterding.
anoniem_194147 wijzigde dit bericht op 30-12-2017 12:12
6.57% gewijzigd
zaterdag 30 december 2017 om 12:08
.Lucifermiauww schreef: ↑30-12-2017 11:28Waarom is euthenasie voor andere ziektes wel geaccepteerd maar is dit zo anders?
Geaccepteerd door wie? Het volk of de wetgever? Psychisch lijden is sinds een aantal jaar wel mogelijk als grond voor euthanasie. Het is alleen zo moeilijk beoordelen wat ondraaglijk en uitzichtloos is als iets niet lichamelijk aantoonbaar is.
zaterdag 30 december 2017 om 12:11
Ja hoor, ik ben in therapie. Al heel erg lang, er is ook heel erg veel kapot gemaakt toen ik een kind was.
Ik lijm en plak de boel weer zo goed mogelijk aan elkaar en met hele kleine stapjes lukt dat ook wel. Alleen dat basisgevoel dat ik geen recht op leven heb en de zee aan verdriet die daaronder zit, dat heb ik nog niet weg gekregen.
Met mijn hoofd kan ik het allemaal beredeneren en weet ik hoe ik moet denken maar er zit een soort giffonteintje in me wat maar blijft sproeien dat ik te slecht ben om te mogen leven. Dat maakt eenzaam en net als *cassarolea haal ik er troost uit dat er meer mensen zijn die hiermee worstelen.
zaterdag 30 december 2017 om 12:13
Nee door de forummer waar ik het tegen had.
En zoals ik al tikte later... Vaak kunnen ze echt afwijkingen zien in de hersenen. En pijn bij andere aandoeningen is net zo moeilijk te beoordelen.
Het is gewoon het beeld dat mensen nog hebben omdat het zo'n complex orgaan is en er nu langzaam pas duidelijk word dat ook de hersenen een orgaan is wat gewoon stuk kan zijn.
Dat is inderdaad het verkeerde beeld bij veel van het 'volk'.
zaterdag 30 december 2017 om 12:16
Ze heeft het nu toch goed genoeg uitgelegd. Wil je na je Waarom vraag dat ze het nogmaals herschrijft tot jij het in orde vindt hoe zij erover denkt.Lucifermiauww schreef: ↑30-12-2017 12:08Maar waarom teleurgesteld?
Omdat ze niet te genezen waren of omdat ze een keus maken om er mee te stoppen na al dat lijden? Ik mag hopen dat eerste. En je zegt eerder dat je het egoistisch vind. Je praat nu wel een andere toon. Waarom?
Ik hoop echt dat je het stoppen van zo'n leven niet egoistisch blijft noemen. En het is geen karakterding.
zaterdag 30 december 2017 om 12:17
zakdoek schreef: ↑30-12-2017 12:11Ja hoor, ik ben in therapie. Al heel erg lang, er is ook heel erg veel kapot gemaakt toen ik een kind was.
Ik lijm en plak de boel weer zo goed mogelijk aan elkaar en met hele kleine stapjes lukt dat ook wel. Alleen dat basisgevoel dat ik geen recht op leven heb en de zee aan verdriet die daaronder zit, dat heb ik nog niet weg gekregen.
Met mijn hoofd kan ik het allemaal beredeneren en weet ik hoe ik moet denken maar er zit een soort giffonteintje in me wat maar blijft sproeien dat ik te slecht ben om te mogen leven. Dat maakt eenzaam en net als *cassarolea haal ik er troost uit dat er meer mensen zijn die hiermee worstelen.
zaterdag 30 december 2017 om 12:19
Nee hoor. Maar ik vraag me dat oprecht af en vind het erg als mensen denken dat ze egoistisch zijn omdat ze er genoeg van hebben. En dat ze dan dingen moeten beloven aan anderen omdat die ook geen idee hebben wat deze ziekte is.
Dat jij dat zoals altijd meteen negatief wil bekijken en komt rellen vind ik helemaal jammer. Misschien kan je beter op de napraat verder gaan met zo communiceren. Daar is het gepast.
zaterdag 30 december 2017 om 12:21
Jammer van je laatste alinea.Lucifermiauww schreef: ↑30-12-2017 12:19Nee hoor. Maar ik vraag me dat oprecht af en vind het erg als mensen denken dat ze egoistisch zijn omdat ze er genoeg van hebben. En dat ze dan dingen moeten beloven aan anderen omdat die ook geen idee hebben wat deze ziekte is.
Dat jij daar zoals altijd meteen negatief uitlegd en komt rellen vind ik helemaal jammer. Misschien kan je beter op de napraat verder gaan met zo communiceren.
zaterdag 30 december 2017 om 12:24
Bruise was niet aan het rellen in mij optiekLucifermiauww schreef: ↑30-12-2017 12:19
Dat jij dat zoals altijd meteen negatief wil bekijken en komt rellen vind ik helemaal jammer. Misschien kan je beter op de napraat verder gaan met zo communiceren. Daar is het gepast.
zaterdag 30 december 2017 om 12:34
Ik hou me liever buiten dit topic omdat dit soort discussies vaak uit de hand lopen en ik er moeite mee heb om duidelijk uit te leggen wat ik bedoel ( zoals wel vaker ). Ik word wederom verkeerd begrepen en dat vind ik erg vervelend. Ik ga zo verlaat kerst vieren met mijn familie en merk dat dit topic me een rotgevoel geeft. Word er verdrietig van omdat ik terug denk aan de mensen die ik kende die er een eind aan gemaakt hebben. Had dit topic beter voor later kunnen waren. Maar laat ik het erop houden dat ik het erg vind dat mensen zelfmoord plegen.
Lucifer, bedankt voor de informatie. Zal dat programma zeker eens terug kijken, lijkt me interessant. Trouwens, ik wil niet op tenen trappen. Dat is nooit mijn intentie geweest.
Lucifer, bedankt voor de informatie. Zal dat programma zeker eens terug kijken, lijkt me interessant. Trouwens, ik wil niet op tenen trappen. Dat is nooit mijn intentie geweest.
zaterdag 30 december 2017 om 12:34
Ik snapte het ook heel lang niet want hoe kun je nou zoiets doen. Maar toen begon ik meer te lezen over depressies en ik kan me nu dus wel hel goed voorstellen dat je wellicht geen andere uitweg ziet als je zo met jezelf in de knoop zit en je wellicht niet de steun/begrip/hulp krijgt die je nodig hebt.
Wat ik dan weer niet vind kunnen is dat als je dan dood wilt je voor de trein of van een gebouw gaat springen.
Wat ik dan weer niet vind kunnen is dat als je dan dood wilt je voor de trein of van een gebouw gaat springen.
zaterdag 30 december 2017 om 12:40
Omdat je zo ver heen bent dat je daar toch totaal niet over nadenkt.closednote schreef: ↑30-12-2017 12:34Ik snapte het ook heel lang niet want hoe kun je nou zoiets doen. Maar toen begon ik meer te lezen over depressies en ik kan me nu dus wel hel goed voorstellen dat je wellicht geen andere uitweg ziet als je zo met jezelf in de knoop zit en je wellicht niet de steun/begrip krijgt die je nodig hebt.
Wat ik dan weer niet vind kunnen is dat als je dan dood wilt je voor de trein of van een gebouw gaat springen.
By the way, ik vind dat dit onderwerp uit de taboesfeer moet echter, hier op viva is praten erover al niet toegestaan en volgt er een permaban.
Derhalve raad ik jullie aan voorzichtig, heel voorzichtig te zijn met wat je hier neerzet.
Ze kennen nl geen grijs hier in het modteam, alleen zwart-wit.
zaterdag 30 december 2017 om 12:45
Ik ben ook niet op mijn tenen getrapt. Helemaal niet. Echt niet hoor.Madrid87 schreef: ↑30-12-2017 12:34Ik hou me liever buiten dit topic omdat dit soort discussies vaak uit de hand lopen en ik er moeite mee heb om duidelijk uit te leggen wat ik bedoel ( zoals wel vaker ). Ik word wederom verkeerd begrepen en dat vind ik erg vervelend. Ik ga zo verlaat kerst vieren met mijn familie en merk dat dit topic me een rotgevoel geeft. Word er verdrietig van omdat ik terug denk aan de mensen die ik kende die er een eind aan gemaakt hebben. Had dit topic beter voor later kunnen waren. Maar laat ik het erop houden dat ik het erg vind dat mensen zelfmoord plegen.
Lucifer, bedankt voor de informatie. Zal dat programma zeker eens terug kijken, lijkt me interessant. Trouwens, ik wil niet op tenen trappen. Dat is nooit mijn intentie geweest.
Ik heb wel last van depressies en dus van stemmingswisselingen maar niet snel emotioneel boos of beledigd ofzo.
Ik heb denk ik ook een zeer klinische kijk op deze zaken omdat ik zo ben
en gewoon heel veel gelezen en geleerd heb door de jaren heen. Ik hoop alleen met te reageren op zulke opmerkingen dat de ander begrijpt dat het een hersenziekte is, geen karakter ding en dat egoisme het laatste is wat je moet roepen bij dit soort dingen. That's all.
En het is ook heel naar. Het is een hele nare ziekte met nare gevolgen. Of je blijft leven of niet. Het is allemaal ruk voor degene die zo ziek is.
Zet het van je af en ga verlaat kerst vieren. Jij kan daar verder niks aan doen. En niemand wil dat jij je verdrietig voelt. Nergens voor nodig.
zaterdag 30 december 2017 om 12:52
Bedankt dames! Komt goed. Fijn dat ik je niet op je tenen getrapt heb Lucifer. Je hebt me zeker weer wat bijgeleerd dus daar ben ik blij mee, vind dit soort dingen altijd erg interessant om meer over te leren. Ik laat het nu los en ga zo lekker cadeaus uitpakken. Ga even mijn kat knuffelen, dan voel ik me meteen minder rot. Beest is goedkoper dan een lading therapie. En nuttiger want in tegenstelling tot therapeut altijd beschikbaar. 
zaterdag 30 december 2017 om 13:13
closednote schreef: ↑30-12-2017 12:34Ik snapte het ook heel lang niet want hoe kun je nou zoiets doen. Maar toen begon ik meer te lezen over depressies en ik kan me nu dus wel hel goed voorstellen dat je wellicht geen andere uitweg ziet als je zo met jezelf in de knoop zit en je wellicht niet de steun/begrip/hulp krijgt die je nodig hebt.
Wat ik dan weer niet vind kunnen is dat als je dan dood wilt je voor de trein of van een gebouw gaat springen.
Kijktip voor jou: Moeders springen niet van flats. Een docu van 2doc, gemaakt door regisseur Elena Lindemans. Gaat over haar moeder.
zaterdag 30 december 2017 om 13:24
Stephen Fry heeft ook een mooie docu, gaat ook over manisch depressief maar essentie blijft hetzelfde.
En zijn ook mooie TED's, er zijn er nog veel meer en niet allemaal helemaal van de laatste tijd maar deze 3 zijn me altijd bijgebleven:
Omdat ze het hier hebben over een hersenaandoening en waarom geestelijke aandoening gewoon een achterhaalde term is.
https://www.ted.com/talks/thomas_insel_ ... al_illness
En deze omdat hij praat vanuit patient/ervaringsdeskundige maar ook een journalist is.
https://www.ted.com/talks/andrew_solomo ... anguage=nl
En deze omdat het aangeeft dat het helaas een wereldwijd probleem is en niet iets alleen van de de rijke wereld. Al kan je beter hier wonen dan elders qua acceptatie en behandeling/hulp.
https://www.ted.com/talks/vikram_patel_ ... olving_all
En zijn ook mooie TED's, er zijn er nog veel meer en niet allemaal helemaal van de laatste tijd maar deze 3 zijn me altijd bijgebleven:
Omdat ze het hier hebben over een hersenaandoening en waarom geestelijke aandoening gewoon een achterhaalde term is.
https://www.ted.com/talks/thomas_insel_ ... al_illness
En deze omdat hij praat vanuit patient/ervaringsdeskundige maar ook een journalist is.
https://www.ted.com/talks/andrew_solomo ... anguage=nl
En deze omdat het aangeeft dat het helaas een wereldwijd probleem is en niet iets alleen van de de rijke wereld. Al kan je beter hier wonen dan elders qua acceptatie en behandeling/hulp.
https://www.ted.com/talks/vikram_patel_ ... olving_all
zaterdag 30 december 2017 om 14:22
Wat goed omschreven, giffonteintje, die overal doorheen sproeit en altijd alle hoekjes en gaatjes weet te bereiken. Je verstand verteld je, denk zus, denk zo maar dat gevoel..... Zo herkenbaar!zakdoek schreef: ↑30-12-2017 12:11Ja hoor, ik ben in therapie. Al heel erg lang, er is ook heel erg veel kapot gemaakt toen ik een kind was.
Ik lijm en plak de boel weer zo goed mogelijk aan elkaar en met hele kleine stapjes lukt dat ook wel. Alleen dat basisgevoel dat ik geen recht op leven heb en de zee aan verdriet die daaronder zit, dat heb ik nog niet weg gekregen.
Met mijn hoofd kan ik het allemaal beredeneren en weet ik hoe ik moet denken maar er zit een soort giffonteintje in me wat maar blijft sproeien dat ik te slecht ben om te mogen leven. Dat maakt eenzaam en net als *cassarolea haal ik er troost uit dat er meer mensen zijn die hiermee worstelen.
ik zeg nu tegen je, je hébt recht op leven en recht om hier te zijn. Mij heeft jou post gisteren troost gegeven en dus ben je ook nodig! Er zijn vast ontelbare manieren meer te bedenken waarom je nodig en gewild bent. Hoop dat je die zelf ook ooit gaat zien, en nog belangrijkerder gaat voelen dat, dat klote giffonteintje eindelijk uitgesproeid is de zee aan verdriet opgedroogd is. Dikke knuffel van mij!@Madrid87, het is ook lastig als je elkaars geschreven woord alleen maar leest en er geen uitdrukkingen en nuances te zien zijn van diegene die het schrijft. Dan is het gewoon ook nog eens een moeilijk onderwerp om over te praten, de waarschuwingen van Yasmijn en Moiren zijn er niet voor niks, viva wil het er niet eens over hebben krijg je een ban als je het over dit onderwerp hebt. Dus dat het bij jou emoties oproept snap ik wel.
Hoop dat je een leuke verlate kerst hebt en verwend bent met mooie cadeautjes! 
zaterdag 30 december 2017 om 14:26
Oja, die interne stem die kritischer is dan wie dan ook. Die maakt dat je het niet gelooft als er iets positiefs over je gezegd wordt. Je weet dat het niet klopt wat die stem zegt en toch voel je het niet zo.zakdoek schreef: ↑30-12-2017 12:11Ja hoor, ik ben in therapie. Al heel erg lang, er is ook heel erg veel kapot gemaakt toen ik een kind was.
Ik lijm en plak de boel weer zo goed mogelijk aan elkaar en met hele kleine stapjes lukt dat ook wel. Alleen dat basisgevoel dat ik geen recht op leven heb en de zee aan verdriet die daaronder zit, dat heb ik nog niet weg gekregen.
Met mijn hoofd kan ik het allemaal beredeneren en weet ik hoe ik moet denken maar er zit een soort giffonteintje in me wat maar blijft sproeien dat ik te slecht ben om te mogen leven. Dat maakt eenzaam en net als *cassarolea haal ik er troost uit dat er meer mensen zijn die hiermee worstelen.
Je weet dat het er is, maar je hoeft er niet naar te leven, net zoals met dat giffonteintje van jou.
Cum non tum age
zaterdag 30 december 2017 om 14:27
O wauw.Madrid87 schreef: ↑30-12-2017 11:36Ja moeilijk uit te leggen Lucifer, ik voel dat zo. Ik vind het egoistisch. Euthanasie als je doodziek bent vind ik heel wat anders. Depressie is ook een ziekte, een mentale, maar dat voelt voor mij toch anders. Ik begrijp dat mensen de uitweg niet meer zien en er dus een eind aan maken, echt ik snap het. Maar toch vind ik het aan de andere kant ook wel weer een beetje egoistisch. Beetje dubbel dus.
Maar dat komt ook een beetje omdat ik ben opgevoed met de gedachte dat je alles kan overleven en aankan als je maar buigzaam genoeg bent. In mijn familie buigen we als dingen moeilijk worden maar breken we nooit. We zijn goed in ons aanpassen. We vinden er altijd wel iets op.
We zijn ook erg nuchter. Niet iedereen heeft dat. Mijn moeder's vriendinnen zijn ook erg depressief, maar die zijn veel emotioneler dan wij. Die kunnen er minder mee functioneren en laten het zichzelf bijna vernietigen. Als je gevoeliger bent is het ook moeilijk om met dit soort emoties te dealen. Dat begrijp ik best.
Ik bedoel het niet beledigend als ik zeg dat ik het egoistisch vind, ik heb immers zelf ook op die positie gestaan, het is gewoon een beetje hoe ik het voel. Ook al is dat onterecht.
zaterdag 30 december 2017 om 14:37
Ben het met je eens Yasmijn.yasmijn schreef: ↑30-12-2017 12:40Omdat je zo ver heen bent dat je daar toch totaal niet over nadenkt.
By the way, ik vind dat dit onderwerp uit de taboesfeer moet echter, hier op viva is praten erover al niet toegestaan en volgt er een permaban.
Derhalve raad ik jullie aan voorzichtig, heel voorzichtig te zijn met wat je hier neerzet.
Ze kennen nl geen grijs hier in het modteam, alleen zwart-wit.
Wel te gek voor woorden eigenlijk. Je mag hier over de meest vreemde seksuele voorkeuren, euthanasie, abortus en andere taboe-onderwerpen schrijven, maar zelfmoord is echt een no go item. Terwijl het juist zo belangrijk is.
Cum non tum age
