Psyche
alle pijlers
Zo moeilijk...
donderdag 16 oktober 2014 om 19:25
Zelf ook miskraam gehad drie maanden geleden en nu heel pril weer zwanger. Hoe blij ik ook ben angst is zeer zeker aanwezig. Ik zou proberen dit eerst rustig een plekje te geven en mocht een nieuwe zwangerschap zich aandienen probeer dan rustig te blijven. Stress spanning en zenuwen zijn dan niet goed. Heel veel sterkte
donderdag 16 oktober 2014 om 19:30
quote:modder schreef op 16 oktober 2014 @ 18:55:
Sorry To maar ik denk ook dat je teveel opgaat in je gevoel. Je kinderwens is heel groot merk ik, dan is het zwaar om een miskraam te krijgen, maar meer dan dat is het ook niet. Persoonlijk vind ik dit ook niet iets om voor naar een psycholoog te gaan, juist omdat je het dan nog groter maakt. Praat er over met je partner, vriendinnen ouders en probeer het meer in perspectief te zien anders blijf je hier onnodig in hangen. De wereld is niet vergaan en je kunt opnieuw zwanger worden.Eens, markovic verwoordde het misschien wat bot, maar relativeren zal je erg helpen om verder te gaan met je wens.
Sorry To maar ik denk ook dat je teveel opgaat in je gevoel. Je kinderwens is heel groot merk ik, dan is het zwaar om een miskraam te krijgen, maar meer dan dat is het ook niet. Persoonlijk vind ik dit ook niet iets om voor naar een psycholoog te gaan, juist omdat je het dan nog groter maakt. Praat er over met je partner, vriendinnen ouders en probeer het meer in perspectief te zien anders blijf je hier onnodig in hangen. De wereld is niet vergaan en je kunt opnieuw zwanger worden.Eens, markovic verwoordde het misschien wat bot, maar relativeren zal je erg helpen om verder te gaan met je wens.
donderdag 16 oktober 2014 om 19:48
Sterkte TO. Het is heel vervelend voor je dat dit gebeurd is. Kan me voorstellen dat.je er verdriettig over bent, maar ben het wel met o.a. markovic eens, dat je wel moet proberen dit in perspectief te zien. Het gebeurt nou eenmaal, en zeker zo vroeg in de zwangerschap, is een miskraam echt niet zo uitzonderlijk.
donderdag 16 oktober 2014 om 19:57
TO, Ik ga nu iets zeggen wat je misschien niet leuk vindt.
Ik zeg dit niet om je te kwetsen, je verdriet te bagatelliseren of je te veroordelen.
Zowel in je OP als in je latere reacties komt het op me over alsof het vasthouden aan dit verdriet, deze rouw, een soort onbewuste keuze is. Het lijkt alsof je je erin vastbijt. Alsof elke opmerking die wordt gemaakt om je te helpen relativeren door jou wordt opgevat als aanval op je rouw.
En het is ook niet niks. Je hebt 4 jaar gewacht en het is je weer 'afgenomen'. Misschien speelt een angst mee dat je nooit een kindje zult kunnen krijgen.
Voor jouw eigen welzijn zou ik je willen adviseren om te kijken welke gevoelens en gedachtes allemaal achter deze heftige rouw zitten. Dan lukt het je misschien om die los te kunnen gaan laten.
Ik zeg dit niet om je te kwetsen, je verdriet te bagatelliseren of je te veroordelen.
Zowel in je OP als in je latere reacties komt het op me over alsof het vasthouden aan dit verdriet, deze rouw, een soort onbewuste keuze is. Het lijkt alsof je je erin vastbijt. Alsof elke opmerking die wordt gemaakt om je te helpen relativeren door jou wordt opgevat als aanval op je rouw.
En het is ook niet niks. Je hebt 4 jaar gewacht en het is je weer 'afgenomen'. Misschien speelt een angst mee dat je nooit een kindje zult kunnen krijgen.
Voor jouw eigen welzijn zou ik je willen adviseren om te kijken welke gevoelens en gedachtes allemaal achter deze heftige rouw zitten. Dan lukt het je misschien om die los te kunnen gaan laten.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
donderdag 16 oktober 2014 om 21:24
Ik ben het eerlijk gezegd ook met Markovic eens. Weet je, als deze zwangerschap niet was afgebroken, dán had je lichaam hoogstwaarschijnlijk zijn werk niet goed gedaan; dan had je geen lieve, schattige baby die uitgroeide tot zelfstandig persoon gehad, maar waarschijnlijk een zwaar gehandicapt kind.
Ik snap dat het intens klote is om na 4 jaar proberen een vruchtje te verliezen, maar je lichaam, de natuur, deed zijn werk. Heb je wel eens een kindje met trisomie 13 of 18 geboren zien worden? Dat had jouw kindje kunnen zijn, als jouw lichaam niet goed voor jou en het vruchtje had gezorgd.
Ik denk inderdaad dat je rouwt om het feit dat je toch geen moeder wordt. En dat mag best, maar ik snap ook wel dat het pijnlijk is als je dat vergelijkt met rouwen om een kind, wat sommige ouders helaas moeten doen.
Ik snap dat het intens klote is om na 4 jaar proberen een vruchtje te verliezen, maar je lichaam, de natuur, deed zijn werk. Heb je wel eens een kindje met trisomie 13 of 18 geboren zien worden? Dat had jouw kindje kunnen zijn, als jouw lichaam niet goed voor jou en het vruchtje had gezorgd.
Ik denk inderdaad dat je rouwt om het feit dat je toch geen moeder wordt. En dat mag best, maar ik snap ook wel dat het pijnlijk is als je dat vergelijkt met rouwen om een kind, wat sommige ouders helaas moeten doen.
