Stieftopic

Jubelien schreef: ↑

20-09-2025 11:27

Alle tijd, toch? Die beginfase is juist zo leuk! Zou het zo lang mogelijk proberen te rekken

Ja, deze fase is zeker leuk!

@Trixie, zijn kinderen waren véél jonger dus toen jij in beeld kwam. Ik snap jullie aanpak bij die leeftijd.

Trixie schreef: ↑

20-09-2025 11:28

Met die ervaring zou ik adviseren om pubers te informeren over jouw bestaan. En het verder aan hun te laten wanneer en hoe ze je willen ontmoeten. Je kunt pas aan een relatie bouwen als de ander daarvoor openstaat. Zolang dat niet het geval is, ben je een indringer. En met die negatieve ervaring(en) wordt de weg naar een goede relatie alleen maar langer. En soms zelfs onmogelijk.

Ja, helemaal eens. Al wil mijn vriend dat informeren dus voorlopig nog uitstellen. Ex weet het al wel en die heeft daar slecht op gereageerd. Ze lijkt inmiddels een beetje bij te draaien. Ik heb tegen mijn vriend gezegd dat ik het volkomen begrijp als zijn ex wil weten met wie haar kinderen (op termijn) te maken krijgen. Het is aan haar of ze me wil ontmoeten, maar ik heb dus wel aangegeven dat ik daaraan mee zou werken.

Eentje van mijn (nu) stiefkinderen vond het lastig dat ze, toen ze eenmaal wist dat haar vader een vriendin had maar we nog niet hadden kennisgemaakt, lastig dat ze niet wist waar hij het andere deel van zijn tijd was. Voor haar gevoel was hij dan een beetje verdwenen. Wat natuurlijk niet echt zo was, want hij was gewoon bereikbaar en ik woonde dichtbij en hij was dus ook gewoon beschikbaar. Maar zij heeft toen een keer met hem een rondje door mijn huis gedaan, op een moment dat ik niet thuis was. Dat gaf rust en bevredigde ook haar nieuwsgierigheid (want ze kreeg ook net wat meer beeld bij mij). Dat was voor toen voldoende. Maar goed, dat is natuurlijk een andere kwestie waarbij één van de kinderen zelf dit punt aanhaalt en überhaupt al van mijn bestaan wist.

Als veel mensen in jullie omgeving op de hoogte zijn, is het risico dat ze het van iemand anders horen wel groter. Dat zou ik niet willen bij pubers, zeker niet als hij nu echt liegt als hij bij jou is.
Wij zijn de eerste maanden wat 'onder de radar' gebleven. Daarna heeft hij aan zijn tieners verteld dat hij iemand had leren kennen en dat ze zelf mochten aangeven of ze me wilden ontmoeten. Mijn kinderen waren wat jonger en altijd bij mij dus hij is eerst voorgesteld als 'een vriend'.

Ik heb zijn kinderen dus niet tegelijk ontmoet. Zijn jongste vroeg of ik eens naar een wedstrijd kwam kijken, hij is dan letterlijk even naar mij komen kijken.
Bij zijn oudsten duurde het langer.

Mus* schreef: ↑

20-09-2025 11:39

Ze lijkt inmiddels een beetje bij te draaien. Ik heb tegen mijn vriend gezegd dat ik het volkomen begrijp als zijn ex wil weten met wie haar kinderen (op termijn) te maken krijgen. Het is aan haar of ze me wil ontmoeten, maar ik heb dus wel aangegeven dat ik daaraan mee zou werken.

Zorg wel dat je zelf regie houdt over dit soort stappen. Jij bent degene die de relatie met de ex (in welke vorm dan ook) aangaat. Dat moet je op jouw manier kunnen doen. Dat geldt ook voor de relatie met de kinderen.

Ik heb in het eerste jaar van mijn relatie zoveel slecht advies gekregen over hoe ik het moest aanpakken met de minderen en de ex. Ik ben blij dat ik mijn eigen intuïtie heb gevolgd en het op mijn eigen manier heb gedaan.

meisje85 schreef: ↑

20-09-2025 12:11

Eentje van mijn (nu) stiefkinderen vond het lastig dat ze, toen ze eenmaal wist dat haar vader een vriendin had maar we nog niet hadden kennisgemaakt, lastig dat ze niet wist waar hij het andere deel van zijn tijd was. Voor haar gevoel was hij dan een beetje verdwenen. Wat natuurlijk niet echt zo was, want hij was gewoon bereikbaar en ik woonde dichtbij en hij was dus ook gewoon beschikbaar. Maar zij heeft toen een keer met hem een rondje door mijn huis gedaan, op een moment dat ik niet thuis was. Dat gaf rust en bevredigde ook haar nieuwsgierigheid (want ze kreeg ook net wat meer beeld bij mij). Dat was voor toen voldoende. Maar goed, dat is natuurlijk een andere kwestie waarbij één van de kinderen zelf dit punt aanhaalt en überhaupt al van mijn bestaan wist.

Ah ja, ik kan me best wat voorstellen bij die behoefte. Dat zou bij ons alleen virtueel kunnen. Dat mijn vriend zijn kind(eren) via videobellen rondleidt als hij bij mij is (en ik kan dan natuurlijk even weggaan). Ik merk wel hoe het gaat lopen. Geen situatie en kind hetzelfde natuurlijk.

onderdepalmboom schreef: ↑

20-09-2025 14:00

Als veel mensen in jullie omgeving op de hoogte zijn, is het risico dat ze het van iemand anders horen wel groter. Dat zou ik niet willen bij pubers, zeker niet als hij nu echt liegt als hij bij jou is.

Dat risico is er inderdaad. Hopelijk horen ze het gewoon van hun vader.

Trixie schreef: ↑

20-09-2025 15:01

Zorg wel dat je zelf regie houdt over dit soort stappen. Jij bent degene die de relatie met de ex (in welke vorm dan ook) aangaat. Dat moet je op jouw manier kunnen doen. Dat geldt ook voor de relatie met de kinderen.

Ik heb in het eerste jaar van mijn relatie zoveel slecht advies gekregen over hoe ik het moest aanpakken met de minderen en de ex. Ik ben blij dat ik mijn eigen intuïtie heb gevolgd en het op mijn eigen manier heb gedaan.

Hoe bedoel je dit precies? Ze heeft in haar primaire boosheid geroepen dat zij mij eerst wilde zien voordat hij de kinderen iets mocht vertellen. Daar is mijn vriend gelukkig niet in mee gegaan. Hij gaat zelf over zijn partnerkeuze en ik wens ook niet gekeurd te worden. Dus de intentie vind ik wel belangrijk, maar mij maakt het verder niet zoveel uit hoe en wanneer we kennismaken. Zolang het maar bijdraagt aan enige harmonie in de omgang. En nee, ik hoef daarna niet om de haverklap contact, maar ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat zij dat wel zou willen.

De oudste zoon van mijn partner is onlangs gaan samenwonen en nu zijn we allemaal (ouders, broers, nieuwe partners + kinderen) uitgenodigd voor een kerstfeest in hun nieuwe huis.
Ik hoop dat hij zijn moeder heeft verteld dat mijn kinderen en ik er ook zullen zijn. Ik vind het best spannend, het is al wat jaren geleden maar in het begin was ze erg boos en heeft ze lelijke dingen over mij gezegd. Nu groeten we elkaar kort als we elkaar tegenkomen, maar we zijn nog nooit lang ergens samen geweest.

Taai Onderdepalmboom. Kan je partner niet bij zijn zoon polsen of iedereen op de hoogte is van de rest van het gezelschap?
Ik snap zo dat zoon iedereen samen wil kunnen uitnodigen. Maar een klassieke familiekerstruzie is ook niet echt de bedoeling lijkt me.

Feestje is achter de rug, en het was best ok. Veel mensen, de familie van de partner van mijn 'bonuszoon' was er ook dus we konden elkaar uit de weg gaan zonder dat het ongemakkelijk werd, maar we hebben ook wat over koetjes en kalfjes gepraat.

Onderdepalm, fijn dat het meeviel! Lastig blijft het denk ik wel, ik herken de situatie wel een beetje.

De kinderen van mijn partner zijn inmiddels 16 en 14. Hij heeft met zijn ex periodiek een bijpraatmoment. Wat ik op zichzelf positief vind, natuurlijk. Nou was er van de week ook weer zo'n moment en zoals ik het begrijp van mijn partner is er een soort opsomming gegeven van dingen waar de kinderen wat op aan te merken hadden. Kleine dingen, maar ook wat "grotere", soms ook dingen die mij mede aangaan. Nou begrijp ik op zich dat het voor kinderen lastig kan zijn om dingen aan te kaarten, maar om dat allemaal via moeder te laten lopen? Ik vind dat ook lastig omdat ik weet dat moeder nogal sterke oordelen kan hebben en daarmee dingen al dan niet bewust groter en dus problematischer maakt. Dat maakt het voor mijn partner en mij ook lastig om te kijken naar oplossingen. Ik vraag me af of het niet logischer zijn, zeker op deze leeftijd, dat moeder de kinderen naar hun vader verwijst om het gesprek aan te gaan en eventueel mee te denken hoe ze ze daarin een beetje kan ondersteunen? Om dingen op te lossen is het uiteindelijk wel zo handig of zelfs nodig dat de kinderen vertellen waar ze tegenaan lopen en wat ze nodig hebben (eventueel zonder mij erbij). Ik heb nu het gevoel dat we proberen oplossingen te bedenken voor problemen die misschien wel sterker door moeder gezien worden dan door de kinderen.

Ik zal even een fictief probleem noemen om het misschien wat te verhelderen zonder te herkenbaar te worden. Bijv dat ik de kinderen niet uitnodig op mijn verjaardag en dat daarbij dan vooral de boodschap meekomt dat ik de kinderen niet leuk genoeg zou vinden, in plaats van dat moeder tegen de kinderen en mijn partner oppert dat het misschien is omdat het me niet gezellig lijkt voor ze. Dus in plaats van dat ik de kinderen alsnog kan uitnodigen, is het een groot issue geworden en moet ik gaan aantonen dat ik de kinderen wél leuk vind. Zo'n soort situatie. Volgens mij zou het dan logischer zijn dat mijn partner in gesprek gaat met de kinderen om te horen wat er speelt, daar zijn kinderen van 16 en 14 toch wel oud genoeg voor? Of denk ik nu helemaal verkeerd?

Aanvulling: dat oordelen ipv reflecteren is een dingetje bij ex, aard van het beestje (zoals bij veel mensen, dus soit). Wat ik wel lastig vind daarbij is dat ze zelf nogal merkwaardige en egocentrische keuzes maakt binnen haar samengesteld gezin. De opsomming - verzameld in de afgelopen maanden, lijkt het - met issues en futiliteiten voelt voor mij ook een beetje als afleiding van haar situatie of zelfvertrouwen tanken door issues op mijn vriend af te vuren (wat hij andersom niet doet).

onderdepalmboom schreef: ↑

26-12-2025 17:03

Feestje is achter de rug, en het was best ok. Veel mensen, de familie van de partner van mijn 'bonuszoon' was er ook dus we konden elkaar uit de weg gaan zonder dat het ongemakkelijk werd, maar we hebben ook wat over koetjes en kalfjes gepraat.

Wat fantastisch voor de kinderen dat jullie er allemaal waren én dat het goed is gegaan. Wilde ik even kwijt.

Lastig Canis-felis. Verwacht de ex ook meteen dat jouw partner het oplost of een oplossing presenteert? Of kan hij ook bedanken voor de informatie en het dan zelf met de kinderen bespreken?
En ik denk dat het erg verschilt bij kinderen of ze dat zelf kunnen aankaarten. Hier een zeer conflictvermijdende puber dus dat zou niet gebeuren.

Advocaatje schreef: ↑

11-01-2026 22:59

Lastig Canis-felis. Verwacht de ex ook meteen dat jouw partner het oplost of een oplossing presenteert? Of kan hij ook bedanken voor de informatie en het dan zelf met de kinderen bespreken?
En ik denk dat het erg verschilt bij kinderen of ze dat zelf kunnen aankaarten. Hier een zeer conflictvermijdende puber dus dat zou niet gebeuren.

Ik denk dat ex zoiets wel verwacht, maar dat kan 'm ook in de dynamiek tussen hen als ouders zitten. Voor hetgeen mij (mede) aangaat is mijn gevoel wel dat het nodig is dat mijn partner het gesprek aangaat met de kinderen. Zodat het wat concreter wordt en losgekoppeld wordt van eventuele oordelen van ex die mee lijken te spelen (partner zei dat hij ex corrigeerde vanwege negatieve aannames). Anders wordt het lastig oplossen, voor mij dan tenminste.

Sorry voor de vaagheid. Het is vooral dat ik me wat verwonder dat ex dat hele gesprek voor de kinderen gaat voeren, maar misschien leg ik de lat te hoog voor een 16- en 14-jarige.

canis-felis schreef: ↑

11-01-2026 22:52

De kinderen van mijn partner zijn inmiddels 16 en 14. Hij heeft met zijn ex periodiek een bijpraatmoment. Wat ik op zichzelf positief vind, natuurlijk. Nou was er van de week ook weer zo'n moment en zoals ik het begrijp van mijn partner is er een soort opsomming gegeven van dingen waar de kinderen wat op aan te merken hadden. Kleine dingen, maar ook wat "grotere", soms ook dingen die mij mede aangaan. Nou begrijp ik op zich dat het voor kinderen lastig kan zijn om dingen aan te kaarten, maar om dat allemaal via moeder te laten lopen? Ik vind dat ook lastig omdat ik weet dat moeder nogal sterke oordelen kan hebben en daarmee dingen al dan niet bewust groter en dus problematischer maakt. Dat maakt het voor mijn partner en mij ook lastig om te kijken naar oplossingen. Ik vraag me af of het niet logischer zijn, zeker op deze leeftijd, dat moeder de kinderen naar hun vader verwijst om het gesprek aan te gaan en eventueel mee te denken hoe ze ze daarin een beetje kan ondersteunen? Om dingen op te lossen is het uiteindelijk wel zo handig of zelfs nodig dat de kinderen vertellen waar ze tegenaan lopen en wat ze nodig hebben (eventueel zonder mij erbij). Ik heb nu het gevoel dat we proberen oplossingen te bedenken voor problemen die misschien wel sterker door moeder gezien worden dan door de kinderen.

Ik snap dat je even moet slikken om sommige dingen die nu ter sprake gekomen zijn via moeder. Ik zou dit echter niet bij moeder gaan leggen, het is helemaal niet constructief om te vinden (en oordelen) dat moeder het anders aan zou moeten pakken (zelf de kinderen naar vader/jullie sturen en hen daarin begeleiden - waarvan ik het zeker met je eens ben dat dat het mooiste zou zijn, maar: - ), jullie hebben geen invloed op haar gedrag. Door daar wel op te focussen ben je jezelf onnodig aan het frustreren. Stap ook uit de 'wedstrijd' over hoe moeder dingen op vader afvuurt en afleid en weet ik het wat, of trek het in elk geval uit elkaar (de wedstrijd met moeder en de punten van de kinderen). Doe wat met de informatie die jullie nu gekregen hebben over de kinderen, de rest is ruis.

Ten eerste moeten jullie nu niet meteen in de oplossingsmodus gaan door zoals in je voorbeeld de kinderen meteen uit te nodigen. Jullie moeten (en daarmee bedoel ik in eerste instantie vooral vader) gewoon het gesprek met ze aangaan. Vertellen wat hun moeder aangekaart heeft en aangeven dat je graag meer erover wil weten (waar ze mee zitten, wat hun ideeën erbij zijn, hoe ze het graag anders zouden zien etc). Samen en communiceren, dat is de sleutel in dit verhaal.

Ten tweede: jullie weten nu dat de kinderen het moeilijk vinden om sommige dingen bij hun vader (en jou) aan te kaarten. Doe daar zelf wat mee. Dus ga ook dat gesprek aan, vertel ze dat ze altijd alles mogen bespreken, dat jullie er dan samen (met hen dus) over na gaan denken en samen zullen zoeken naar hoe dingen anders kunnen en dat dingen uitpraten al heel veel kan helpen om er soms anders naar te kijken.
Dat is de taak van vader, laat hem zelf zijn kinderen begeleiden in het leren om dingen met hem te durven bespreken. Laat hem die ruimte creëren (misschien ook een vast bijpraatmoment, ik noem maar een voorbeeld).

Neem dus zelf weer de regie, ga naar de bron en ga inderdaad niet aan de slag met problemen waarvan jullie niet weten wat precies het probleem is. En nu de kinderen ouder zijn zelf ook de omslag maken van 'ik kies x omdat ik denk dat dit beter is voor de kinderen' naar 'ik bespreek het met de kinderen en laat de keuze bij hen'.

Komt goed Canis-Felis. Uit wat jij schrijft zie ik dat je de kinderen de ruimte geeft die ze verdienen en ze het beste gunt, dit ga jij ook hierin weer toepassen (en misschien vader wat bij helpen).

Ik zou niet meteen denken dat de kinderen het lastig vinden om het bij jullie aan te kaarten. De ex van man hoorde dochter zo ongeveer uit als ze daar was en alles wat negatief te draaien was kreeg hij vervolgens via de app over zich heen.

Maar je zou natuurlijk wel soort 'gezinsvergadering' met je partner en kinderen kunnen houden en vragen hoe iedereen vindt dat het gaat zeg maar als ze zich daar veilig genoeg voor voelen.

Dank voor jullie reacties Ik haal er o.a. uit dat het verstandig is als mijn partner hierin initiatief neemt naar de kinderen om het gesprek aan te gaan. Dat zou ook wel deel van de ruis kunnen zijn waar het mij aangaat: ik laat inderdaad in eerste instantie ruimte en 'volg' mijn partner daarin. Maar dan is het wel handig als hij het initiatief neemt, dus dat wil ik aan hem voorleggen of hij eerst met de kinderen kan kijken - al dan niet met mij meteen of in tweede instantie erbij - wat er precies speelt.

Ik denk dat de kinderen het naar beide ouders toe lastig vinden om signalen af te geven (hoort wellicht ook een beetje bin de leeftijd in combinatie met gescheiden ouders). Mijn partner krijgt ook met enige regelmaat dingen te horen over hoe het er bij moeder aan toe gaat. Soms kleinere dingen die bijv zichzelf weer oplossen of dat de soep niet zo heet gegeten wordt, ook wel eens grotere dingen die spelen in het samengesteld gezin daar (vriend en ik wonen niet samen, dus zijn in die zin geen samengesteld gezin). De combinatie van dingen die ik over de situatie bij moeder hoor en de veroordelende houding van moeder over anderen stoort me behoorlijk, maar daar ligt mijn invloed niet en die van mijn vriend ook niet.

Ik denk niet dat de moeder de kinderen bewust en actief uithoort, maar wel dat ze al dan niet bewust aan de haal gaat met dingen die verteld worden. Er werden ook dingen tegen mijn vriend gezegd in de trant van - weer even fictief - dat hij niet vaak genoeg mee zou gaan winkelen of dat hij niet dagelijks stofzuigt. Van die dingen waarbij ik denk dat het vooral is dat kinderen een verschil zien of het zonder beladenheid opmerken tegen moeder, maar die zij dan blijkbaar "noteert" als bespreekpunten. Dat is verder ook niet aan mij, natuurlijk, maar het roept bij mij dus de vraag op of moeder geen problemen maakt waar die er niet of in mindere mate zijn. Maar goed, ik denk dat ik dat nog wat duidelijker met mijn vriend moet bespreken en kijken of hij daar zelf over kan praten met de kinderen (,waar het dingen zijn die mij -mede- aangaan dan).

Hoe gaat het met iedereen?
Volgens mij had ik me met deze nick nog niet in dit topic gemeld, maar ik ben nog steeds een 'meisje'.

Inmiddels is onze dochter geboren, een waanzinnig leuke baby die in een fractie van een seconde de harten van "de eerste leg" voor zich won. Het eerste wat de jongste uitriep toen ze me zag nadat de baby was geboren: "Lori, je bent moeder geworden!". Ze zijn heel lief en zorgzaam voor zowel mij als de baby.
Verder blijft het met de moeder van de kinderen toch af en aan lastig. De jongste is de enige die echt nog fulltime thuiswoont en ze heeft het niet altijd makkelijk bij haar moeder. Moeder stort zich vol op haar, met extreme overcompensatie (qua materiële dingen, reisjes, concerten etc.) Jongste noemt haar moeder nep/niet echt, vindt dat heel moeilijk. Als jongste - na een gesprek met mijn man - dit aankaart bij moeder, dan schiet moeder direct de andere kant op en gaat het hele weekend de hort op en dan mag jongste het allemaal zelf uitzoeken. Moeder zegt dan opgelucht te zijn na zo'n - naar haar zeggen - ontzettend goed gesprek met jongste, jongste zegt: "was geen goed gesprek, mama luistert niet". Jongste zegt het gevoel te hebben altijd op tenen te moeten lopen bij moeder. Als ze aan tafel niet echt reageert op moeder, of als ze lange tijd op haar kamer zit, dan noemt moeder haar ongezellig en zegt ze niet te weten wat ze nog met haar aan moet. Soms zegt moeder dat jongste maar bij ons moet wonen, want bij jullie is het gezellig en is er rust en het is beter voor iedereen als we elkaar maar gewoon niet meer zien. Dat is dus gelijk het ingewikkelde, op zich kan jongste natuurlijk prima bij ons wonen, maar moeder zit heel erg op de lijn: dan hoef ik haar ook niet meer te zien. En dat zijn dingen die ze ook weleens naar de kinderen heeft geroepen in bepaalde buien. En wij sluiten bepaald niet uit dat ze dat dan ook echt zo gaat doen. En is dat dan waar je op uit moet willen komen? Misschien uiteindelijk wel, als de situatie onhoudbaar wordt, maar nu is die consequentie nog te ingewikkeld voor jongste. Vooralsnog zet mijn man in op de jongste leren tegen haar moeder in te gaan, grenzen aan te geven etc. De invloed die hij zelf op moeder heeft is namelijk zeer beperkt, het wordt al snel gezien als een aanval ipv dat het gaat om het belang van het kind. En eerlijk gezegd, wat jongste ervaart met moeder is heel herkenbaar: je kan een gesprek met haar hebben, waar zij vervolgens een totaal andere interpretatie van heeft. Ik heb dat zelf inmiddels ook ervaren op kleinere schaal. Het kan ook zijn dat ze na zo'n gesprek (als het met mijn man is) achteraf ineens alsnog razend kan worden. En dan betaalt jongste de rekening, want die zet - zo ziet ze dat - haar vader tegen haar op en dan is het: "je houdt meer van hem, dan ga je toch bij je vader en Lori wonen". De oudste twee zijn inmiddels een stuk vaardiger geworden in het contact met moeder, wat er in ieder geval in heeft geresulteerd dat de band met hun moeder min of meer op een manier is die ze zelf fijn vinden. Maar wat is het ingewikkeld! We bieden de kinderen natuurlijk nog steeds een warm, liefdevol, rustig thuis, maar het blijft moeilijk om te zien hoe jongste soms zo worstelt met haar moeder. En hoe onmachtig moeder handelt. Nouja, hopelijk trekt het allemaal weer een beetje bij binnenkort en vindt ook zij een manier om hiermee om te gaan.

Niet quoten aub.

Hi Lori, wat leuk om weer wat van je te lezen. Gefeliciteerd met de geboorte van jullie kindje! Het moet heerlijk zijn om te zien hoe warm jullie baby ontvangen werd door je stiefkinderen. Het klinkt alsof jullie het supergoed doen met z'n allen.

Begrijp ik goed uit je verhaal dat de oudste stiefkinderen inmiddels op kamers wonen? En dat het (misschien ook daarom) beter gaat in hun relatie met hun moeder? Wellicht kan de jongste nog wat leren van het contact dat de siblings met hun moeder hebben, al is de band van elk kind met de hun ouders natuurlijk anders.

Heel eerlijk, als ik het verhaal zo lees, dan vindt ik het behoorlijk dapper ze nog steeds in een co-ouderschap deels bij moeder woont. Ik kan me voorstellen dat het veel rust zou brengen als ze fulltime bij jullie zou wonen maar als ze (ik zeg even ze maar weet niet welk gender de jongste heeft, en dat doet er ook niet toe ) nog niet in staat is het contact met moeder goed te 'managen' zou dat misschien wel een breuk met haar moeder betekenen en dat is ook niet perse gezond.
Je man doet zo te horen wat hij kan. Fijn dat ze zo'n lieve vader (en stiefmoeder) heeft die zijn kind helpt om weerbaarder te worden in een ingewikkelde moeder-kind relatie.

Gefeliciteerd Lori


Over de jongste en dat je man haar begeleidt om te leren tegen haar moeder in te gaan en grenzen aan te geven: erkent hij ook dat het lang niet altijd het gewenste effect zal hebben en dat dat niet aan haar ligt? Dat haar moeder een totaal andere interpretatie van gesprekken kan hebben en je dan helaas machteloos staat, hoeveel en hoe goed je dingen ook probeert aan te geven? Ik denk dat dat echt heel erg belangrijk is.

En ik moet ergens aan denken, een mechanisme. Niet gezegd dat dit (precies zo) bij die moeder speelt, maar het principe heeft mij zelf heel erg veel inzicht gegeven. Het heeft mij helpen begrijpen/plaatsen hoe iemand ontzettend bizar kan reageren op ogenschijnlijk normale dingen. Het gaat dan om RSD, rejection sensitive dysphoria. Nogmaals, dat hoeft niet op die manier zo te spelen, maar het kan wel enige context geven aan de bizarheid van hoe gesprekken (uit de hand) kunnen lopen.

Ah Lori, ik kreeg tranen in mijn ogen dat je stiefkind dat riep. Wat fijn dat iedereen zo positief is. Dat zo’n klein mensje zo veel verbinding kan brengen hè?
En wat zuur dat het zo ingewikkeld blijft voor de jongste. Knap hoe jullie er mee omgaan. Het klinkt altijd alsof jullie een enorm veilige haven zijn voor de kinderen. Hoe reageert ex op de baby? Of gewoon niet? Heeft jongste ook plannen om op kamers te gaan of duurt dat nog?

Hier dus ook een baby erbij waar iedereen dol op is. Ook de moeder van stiefkind reageert heel enthousiast. Had ik vooraf niet zo verwacht. Stiefkind is hier niet heel vaak, maar als ze er is is ze erg lief in helpen met verzorgen enzo. En we proberen te zorgen dat ze ook wat tijd met haar vader heeft. Ik hoop wel dat ze in de toekomst wat vaker komt om ook echt een band op de bouwen. Ze brengt vaak (dure) cadeautjes mee en stuurt tussendoor veel TikToks over baby’s, dus ze is er erg mee bezig, maar zo bouw je natuurlijk niet direct een band op. Aan de andere kant is het bij de baby nu vooral voeden, luiers verschonen en slapen (of pogingen in slaap te krijgen) dus het is ook te vroeg om het daar nu al over te hebben.

Dank allemaal!
En inderdaad Charlotta, de andere twee wonen een groot deel van de tijd niet meer thuis. Al moet ik wel zeggen dat hun andere relatie met hun moeder al was gestart voordat dat aan de hand was. Ik weet dat jongste zeker met middelste wel vaak gesprekken hierover heeft. Dat biedt in ieder geval wat opluchting, tegelijkertijd zijn het natuurlijk ook gewoon andere karakters.
En S-Groot, zeker zegt mijn man dat eerste wat jij benoemt. Maar het is ook lastig, omdat jongste nog wel echt ook teleurgesteld kan raken. Waar de andere twee al iets meer denken van: "ach, je weet toch hoe mama is", trekt jongste het zich vaak nog erg aan, mist wat dat betreft - logischerwijs - nog wat volwassenheid. En eerlijk gezegd: het blijft ook gewoon een maf verschijnsel. Ook als je zelf wel volwassen bent. Hoewel ik best wel thuis ben in "psyche", ken ik wat jij schrijft niet. Ik ga het opzoeken, dank je.

Advocaatje, moeder had een cadeautje aan de kinderen meegegeven voor de baby. Ik weet ook dat het geboortekaartje daar in de woonkamer staat. Dus dat probeert ze echt wel. Tegelijkertijd is het ook: "jullie zijn nu in gezin, ik kan alleen een datende moeder bieden". Jongste moet voorlopig nog naar school trouwens, dus niet op korte termijn uitzicht op wat meer afstand van moeder op die manier.
Ik herken wat je zegt Advocaatje. De kinderen hebben hier ook moeten beseffen dat een baby in het begin echt nog niet zo gezellig is haha. En altijd gaat huilen als we 's avonds aan tafel zitten. De jongste komt hier in haar "moederweken" altijd extra langs, zogenaamd om ons te zien, maar stiekem voor de baby. Tegelijkertijd heeft jongste hier in "onze" weken natuurlijk ook erg haar eigen leven en is het echt niet zo dat er op die momenten continu naar de baby wordt omgekeken. Logisch. Die band ontwikkelt zich toch wel.

Lori schreef: ↑

11-02-2026 13:04

En S-Groot, zeker zegt mijn man dat eerste wat jij benoemt. Maar het is ook lastig, omdat jongste nog wel echt ook teleurgesteld kan raken. Waar de andere twee al iets meer denken van: "ach, je weet toch hoe mama is", trekt jongste het zich vaak nog erg aan, mist wat dat betreft - logischerwijs - nog wat volwassenheid. En eerlijk gezegd: het blijft ook gewoon een maf verschijnsel. Ook als je zelf wel volwassen bent. Hoewel ik best wel thuis ben in "psyche", ken ik wat jij schrijft niet. Ik ga het opzoeken, dank je.

Het is ook gewoon echt ontzettend rot als je zo op je tenen moet lopen en je niet begrepen wordt, en dat dus door je moeder. Pittige ballast voor haar. Zo fijn om te lezen hoe jullie haar begeleiden en een veilige haven bieden. Ik hoop dat het haar steeds meer lukt om zich los van haar moeder te maken, los van wat moeder doet en er steeds minder afhankelijk van te voelen/zijn.
Ik ben heel erg benieuwd of je iets in het mechanisme wat je bij RSD ziet zult herkennen. Voor mij was het een enorme aha-erlebnis. Oh, dát gebeurt er dus. Eigenlijk zo simpel, maar tot dat moment zat ik altijd met enorme vraagtekens over het gedrag, hoe dat zo bizar snel om kon slaan en hoe er van een onschuldige opmerking iets heel groots (en negatiefs) gemaakt kon worden (en ging ik altijd heel hard aan het werk om het uit te leggen, wat totaal niet meer aankwam, zo bizar). Nu zie ik het gewoon gebeuren: ohja, dit en dat gebeurt er nu, nou maar (even) laten gaan dan en het heeft niets met mij te maken. Geeft heel veel meer rust.