Stieftopic

Haha Lori, inderdaad huilt de baby altijd als we gaan eten. Stiefkind is juist heel erg gefocust of baby als ze er is, want dat is niet heel vaak. In het weekend laat ik haar dan ‘s ochtends wel op mijn plek liggen als de baby net heeft gedronken. Dan kan ik lekker douchen en liggen ze met z’n drietjes gezellig. Dus ik heb soms ook net meer mijn handen vrij.
En dat is bijzonder van ex, dat ze wel geboortekaartje heeft staan. Ik denk dat daar hier ook best wat pijn bij zit, qua nog een zusje wat ze zelf ook graag gewild had. Dus ik vind het knap dat ze dat opzij zet en gewoon oprecht blij is, ook als dat pijn doet. Hoewel ik natuurlijk niet weet wat ze zegt als wij er niet bij zijn, haha. Nee, weet vrij zeker dat ze positief is. Vriend heeft het in begin ook wel uitgesproken naar dochter dat hij ook snapt dat het moeilijk is voor haar moeder.

Ik heb met veel interesse de laatste pagina's aan berichten gelezen.
Gefeliciteerd Lori met je lieve baby, wat fijn dat de kinderen van je man zo lief reageren op de baby.
En wat klinkt dat lief Advocaatje, dat je je stiefkind alle ruimte geeft om even met haar vader en de baby te bonden.

Heel bemoedigend om zulke positieve ervaringen te lezen, want over het algemeen lees je vooral veel negatieve verhalen online

Ik heb zelf een prille relatie met een man met kinderen in basisschoolleeftijd. Hij heeft co-ouderschap met zijn ex, dat verloopt allemaal redelijk. Zelf heb ik een jong kind, nog niet schoolgaand, dat volledig bij mij woont. Mijn ex was lange tijd weinig in beeld, maar we zijn in gesprek over een omgangsregeling.

Nu ben ik erg zoekende in hoe je zo'n relatie in het begin met elkaar opbouwt, met inachtneming van de kinderen. Ik lees vooral veel over samengestelde gezinnen waar mensen echt al samenwonen (en die opbouwfase dus al gehad hebben), of juist ervaringen van mensen die jarenlang latten met pubers.

De kinderen weten voorlopig nog niet van onze relatie, daarvoor vinden we minimaal 6 maanden de ondergrens (maar waarschijnlijk wachten we langer). Dit maakt onze tijd samen redelijk schaars en we slapen zelden samen. Hoe bouw je dit nu uit het komende jaar: hoe zorg je voor voldoende tijd samen om elkaar echt te leren kennen en ook de mogelijkheid om meer betrokken te worden bij elkaars leven, inclusief vrienden en familie, zonder de kinderen daar al te veel mee te bemoeien? Ik voel veel druk om het vooral heel goed te doen voor de kinderen, omdat zij al een en ander mee hebben gemaakt, maar ook omdat ik deze relatie graag zie slagen en het rustig opbouwen voor de kinderen speelt daarin (denk ik) een grote rol.

Of maak ik 'gebruik' van het feit dat mijn kind nog zo ontzettend jong is, en laat ik mijn nieuwe relatie toch al sneller toe in zijn leven dan ik gedaan zou hebben als ik co-ouderschap zou hebben? Ik ben benieuwd naar andere ervaringen en adviezen!

Mijn vriend (co-ouderschap) en ik (geen kinderen) werken beide onregelmatige diensten: heeft de een avonddienst, heeft de ander vroege dienst en zo duurt het dagen voor je écht weer tijd voor elkaar hebt.

Wij hebben in de tijd dat we elkaar leerden kennen, en zo is het nu nog, met elkaar besproken dat we dat hele gezamenlijke sociale leven laten zitten. Uiteraard kent hij inmiddels (we zijn bijna 4 jaar samen) een aantal vrienden van mij en vice versa, ken ik zijn ouders (wonen bij ons in de regio) en heeft hij de mijne een aantal keer ontmoet (wonen relatief ver weg). Maar dat óók nog willen opbouwen lukt simpelweg niet in de praktische situatie (co-ouderschap, onregelmatig werk) zoals die is. Beide zien we onze vrienden en familie vrij regelmatig, maar doorgaans alleen en meestal op het moment dat de ander werkt.

Misschien helpt zo'n soort besluit jullie ook om in de eerste plaats samen iets op te bouwen. Als iets -zoals mengen in elkaars sociale kring- niet hoeft, blijft er ruimte over voor iets anders dat voor jullie belangrijker is, zoals elkaar duurzaam beter leren kennen.

regendruppels schreef: ↑

19-02-2026 13:00

Of maak ik 'gebruik' van het feit dat mijn kind nog zo ontzettend jong is, en laat ik mijn nieuwe relatie toch al sneller toe in zijn leven dan ik gedaan zou hebben als ik co-ouderschap zou hebben? Ik ben benieuwd naar andere ervaringen en adviezen!

Ik denk dat je niet moet onderschatten hoe heftig het is voor kinderen om te hechten aan personen die weer verdwijnen. Juist als ze dat niet onder woorden kunnen brengen

Dus snel samen gezinnetje spelen zou ik niet doen. Misschien kan hij af en toe langskomen als kind er is, zoals je vrienden er af en toe zijn en opa en oma.

Ik denk dat je beste kans is dat je kind omgang krijgt met zijn vader. Dan heb je tijd.

Waarom loopt het co-ouderschap van je vriend 'redelijk' en niet 'goed'?

Ik zou problemen van hem met zijn ex superinteressant vinden als ik jou was. Daarmee zie je hoe hij is, als hij zich niet op zijn meest wenselijk gedraagt.

Dropdrop schreef: ↑

19-02-2026 18:59

Dus snel samen gezinnetje spelen zou ik niet doen. Misschien kan hij af en toe langskomen als kind er is, zoals je vrienden er af en toe zijn en opa en oma.

Waarom loopt het co-ouderschap van je vriend 'redelijk' en niet 'goed'?

Ik zou problemen van hem met zijn ex superinteressant vinden als ik jou was. Daarmee zie je hoe hij is, als hij zich niet op zijn meest wenselijk gedraagt.

Over dat dikgedrukte: oh, dat was ik ook zeker niet van plan. Maar ben dus nog erg zoekende in hoe je dat opbouwt. Kan een partner regelmatig 'gewoon een paar uur langskomen' als vriend na, pak 'm beet, een half jaar? Of gaat dat te snel? Bij oudere kinderen voel je denk ik sneller aan wat ze aan kunnen, omdat ze je letterlijk terug geven wat ze er van meekrijgen en hoe ze dat ervaren. Bij zo'n ukkie is dat anders. Ik heb ook geen idee hoe hij het hele gedoe met zijn vader beleeft bijvoorbeeld. Hij ontwikkelt zich goed. Wat ie daarvan mee krijgt, gaan we de komende jaren pas ontdekken.

Het co-ouderschap van mijn vriend verloopt op zich goed, hoor. Is ook een thema dat we uitvoerig hebben besproken. Maar het is erg zakelijk en gescheiden van elkaar. Ze hebben duidelijke afspraken en een goede communicatie, van wat ik er van meekrijg via de zijlijn. Ik heb al een paar keer een telefoongesprek opgevangen en dat stemt positief. Echt 'goed' co-ouderschap is in mijn ogen echter wat vriendschappelijker met meer gedeelde momenten, zoals samen een verjaardag vieren of eens bij elkaar eten zodat de kinderen ouders ook samen zien. Daar is bij hen geen sprake van.

Bastuba schreef: ↑

19-02-2026 18:44

Mijn vriend (co-ouderschap) en ik (geen kinderen) werken beide onregelmatige diensten: heeft de een avonddienst, heeft de ander vroege dienst en zo duurt het dagen voor je écht weer tijd voor elkaar hebt.

Wij hebben in de tijd dat we elkaar leerden kennen, en zo is het nu nog, met elkaar besproken dat we dat hele gezamenlijke sociale leven laten zitten. Uiteraard kent hij inmiddels (we zijn bijna 4 jaar samen) een aantal vrienden van mij en vice versa, ken ik zijn ouders (wonen bij ons in de regio) en heeft hij de mijne een aantal keer ontmoet (wonen relatief ver weg). Maar dat óók nog willen opbouwen lukt simpelweg niet in de praktische situatie (co-ouderschap, onregelmatig werk) zoals die is. Beide zien we onze vrienden en familie vrij regelmatig, maar doorgaans alleen en meestal op het moment dat de ander werkt.

Misschien helpt zo'n soort besluit jullie ook om in de eerste plaats samen iets op te bouwen. Als iets -zoals mengen in elkaars sociale kring- niet hoeft, blijft er ruimte over voor iets anders dat voor jullie belangrijker is, zoals elkaar duurzaam beter leren kennen.

Fijn dat je jouw ervaring met me wil delen en fijn dat dit voor jullie goed werkt. Lijkt me heel ingewikkeld met zulke wisselende schema's, knap hoe jullie dat doen!

Ik begrijp dat je dit als optie geeft. Voor ons zou dat echter niet de voorkeur hebben. We zijn beiden hele sociale wezens en willen elkaar, op den duur, graag betrekken in onze vriendenkring en familie. Dat is denk ik ook wel een kernwaarde waarin we elkaar hebben gevonden. Welicht ook juist omdat we dat bij onze exen misten. Maar ik besef me goed dat het tempo waarin je onderdeel wordt van elkaars leven nu heel anders ligt dan voordat ik kinderen had.

Welkom regendruppels!

Wij hebben het met de kinderen rustig aan gedaan. Mijn man heeft op den duur natuurlijk wel over mij verteld, maar ze hebben me pas ontmoet toen ze daar zelf om vroegen. En dat was voor allemaal op een ander moment. Maar goed, zij waren wel wat ouder dan die van jou is. En daarnaast was er - doordat ze de helft van de tijd bij hun moeder waren - ook voldoende tijd om elkaar te zien, contacten van elkaar te ontmoeten als we daar zin in hadden etc. Dat is bij jou natuurlijk anders, niet alleen is je kind veel jonger - die zal niet zo snel vragen je nieuwe liefde te ontmoeten, gok ik - maar je kind is ook altijd bij je. Ik zou dan nog steeds de ontmoeting pas doen als jullie elkaar beter kennen - ook omdat er misschien een omgangsregeling komt en dat al een hele verandering voor kind zal zijn -, maar ik denk dat je wel op een andere manier gebruik kan maken van de jonge leeftijd, toch? Het is denk ik betrekkelijk makkelijk om je vriend bijvoorbeeld bij je te laten eten als je kind al in bed ligt, bijvoorbeeld?

Uiteindelijk komt het er met "samenstelling" denk ik altijd op neer dat je hoogstwaarschijnlijk iets van jezelf op een lagere trede moet plaatsen, zoals dat bij jullie misschien zal zijn met jullie sociale leven. Er is een maximum aan wat jullie in praktische zin kunnen doen, simpelweg door hoe jullie levens er nu uitzien (zoals dat je kind altijd bij jou is en nog jong is) en dat betekent dan dat elkaar sociale levens ontdekken er (nu) misschien even nog niet in zit.

Oh, ik had nog een aanvulling die kennelijk ergens is blijven hangen. Maar wat ik nog wilde zeggen: je kind zal zich waarschijnlijk aan hem hechten als hij "gewoon" af en toe langskomt, zoals iemand al schreef. De vraag is of je dat moet willen in een beginnende relatie. Maar wat ik zelf ook belangrijk vind: de basis moet stevig en op orde zijn voordat kinderen er op wat voor manier dan ook bij worden betrokken. Dus dat gaat verder dan: "ik denk dat dit hem is, het zit wel goed tussen ons". Dat gaat ook om: weten wat je aan elkaar hebt, gesprekken hebben gehad over hoe de ander naar bepaalde dingen kijkt, dat je eens hebt gezien hoe de ander is in stressvolle situatie, dat je het eens bent over de dingen die jij belangrijk vindt om het eens over te zijn etc. Ik zie vaak dat kinderen al betrokken worden terwijl de ouders nog in de "verdiepende kennismaking" zitten en dan kan je toch ineens voor verrassingen komen te staan.

Lori schreef: ↑

20-02-2026 12:42

Ik wil alleen even inbreken en zeggen dat ik het zo leuk vind, je weer terug te zien. Was al die tijd zo benieuwd hoe het jou vergaan was. Met je zwangerscap, baby. Ineens was je weg
Fijn dat het goed gaat!

regendruppels schreef: ↑

19-02-2026 22:15

Kan een partner regelmatig 'gewoon een paar uur langskomen' als vriend na, pak 'm beet, een half jaar? Of gaat dat te snel? Bij oudere kinderen voel je denk ik sneller aan wat ze aan kunnen, omdat ze je letterlijk terug geven wat ze er van meekrijgen en hoe ze dat ervaren. Bij zo'n ukkie is dat anders.

Ook bij oudere kinderen werkt dat niet zo hoor.

Kinderen zien heel duidelijk dat hun ouder verliefd is en dat negatieve opmerkingen over diegene niet gewaardeerd worden.

Hoe lang zijn jullie nu samen?

Is hii al lang gescheiden?

Na een half jaar rustig introduceren vind ik op zich netjes hoor. Nieuwe relaties zijn nou eenmaal onzeker.

Lila-Linda schreef: ↑

20-02-2026 12:58

Ik wil alleen even inbreken en zeggen dat ik het zo leuk vind, je weer terug te zien. Was al die tijd zo benieuwd hoe het jou vergaan was. Met je zwangerscap, baby. Ineens was je weg
Fijn dat het goed gaat!

Ik ook! Ik lees je graag en ben blij dat je weer terug bent en dat het goed gaat!

Nou dames, wat lief!