Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 01:46
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:41:
[...]
Dit herken ik wel. In mijn stervende zwaan periode ben ik dus ook aan mijn ex begonnen. Een en al egotripperij wat natuurlijk ook mis ging en hij me gigantisch kwetste.
Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc. Ik hoef op zich die pieken niet meer. De dalen bevallen me totaal niet. Het ene uiterste heb ik gehad, ik ben naar het andere uiterste gegaan en nu ben ik een eindje op weg naar het midden, maar blijf hangen.Juist! Ik ben zelf heel bang om daar dan in te blijven "hangen" of voor gek versleten te worden
[...]
Dit herken ik wel. In mijn stervende zwaan periode ben ik dus ook aan mijn ex begonnen. Een en al egotripperij wat natuurlijk ook mis ging en hij me gigantisch kwetste.
Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc. Ik hoef op zich die pieken niet meer. De dalen bevallen me totaal niet. Het ene uiterste heb ik gehad, ik ben naar het andere uiterste gegaan en nu ben ik een eindje op weg naar het midden, maar blijf hangen.Juist! Ik ben zelf heel bang om daar dan in te blijven "hangen" of voor gek versleten te worden
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 01:46
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:42:
Soms denk ik ook weleens wie leert er als kind door zijn ouders/opvoeding hoe je goed met je gevoel/gevoelens leert om te gaan. Ik denk maar weinigen of geen eerlijk gezegd. Heel veel mensen hebben hier grote moeite mee.Ik vermoed dat eigenlijk dat een geheel leven je pas echt kan leren om gaan met gevoelens. Gewoon de zaken die bij leven horen. Ouders zijn te kort van invloed op een leven om dit in z'n geheel bij neer te leggen. De basis en het voorbeeld hierin krig je wel van hen mee natuurlijk.
Soms denk ik ook weleens wie leert er als kind door zijn ouders/opvoeding hoe je goed met je gevoel/gevoelens leert om te gaan. Ik denk maar weinigen of geen eerlijk gezegd. Heel veel mensen hebben hier grote moeite mee.Ik vermoed dat eigenlijk dat een geheel leven je pas echt kan leren om gaan met gevoelens. Gewoon de zaken die bij leven horen. Ouders zijn te kort van invloed op een leven om dit in z'n geheel bij neer te leggen. De basis en het voorbeeld hierin krig je wel van hen mee natuurlijk.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:47
zaterdag 23 juni 2012 om 01:47
zaterdag 23 juni 2012 om 01:48
zaterdag 23 juni 2012 om 01:49
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:47:
Lieve vrouwen,
Om mijn controle drang nog even los te laten ga ik mezelf en jullie naar bed sturen. Dat laten jullie utieraard niet gebeuren, aangezien jullie net zo over controle drang beschikken, maar ik ga mijn nestje in
Bedankt allemaal. Het is lekker zo nadenken en inzichten krijgen.
Ik ga toch, niet omdat het van jou moet, maar ik heb sinds vanavond mijn innige relatie met de wcpot afgesloten
Lieve vrouwen,
Om mijn controle drang nog even los te laten ga ik mezelf en jullie naar bed sturen. Dat laten jullie utieraard niet gebeuren, aangezien jullie net zo over controle drang beschikken, maar ik ga mijn nestje in
Bedankt allemaal. Het is lekker zo nadenken en inzichten krijgen.
Ik ga toch, niet omdat het van jou moet, maar ik heb sinds vanavond mijn innige relatie met de wcpot afgesloten
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 01:51
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:48:
Nog even Enn...
Je ouders zijn de basis. Maar dat is overkombaar. Tot op zekere hoogte aangezien je brein gevormd wordt in je jonge jaren. Ik geloof dat positieve ervaringen de negatieve kunnen gaan overheersen. Daarom komt men gelukkig ook ver met het vermogen normaal te functioneren.Yep. Slaap lekker.
Nog even Enn...
Je ouders zijn de basis. Maar dat is overkombaar. Tot op zekere hoogte aangezien je brein gevormd wordt in je jonge jaren. Ik geloof dat positieve ervaringen de negatieve kunnen gaan overheersen. Daarom komt men gelukkig ook ver met het vermogen normaal te functioneren.Yep. Slaap lekker.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:54
zaterdag 23 juni 2012 om 07:50
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.[/quote]
Heel herkenbaar dit. Heb hele lange tijd met mezelf geworsteld, en therapie gehad omdat ik met mezelf in de knoop lig. Weiro nr? Meld zich
Echt tips heb ik niet, maar wel, jij bent jij, en een ieder zou dat moeten accepteren!
In elk geval knuffel van mij
zaterdag 23 juni 2012 om 08:15
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 01:06:
Overigens is iedereen die hier meeschrijft een weirdo, of op z'n minst koekoek (geweest). Anders hadden we geen interesse in zo'n topic.
Kan niet laten nu alvast te reageren. Helemaal waar!
Zag vannacht dit topic al en wist dat ik het vandaag zou moeten gaan lezen. Weirdo #487 meldt zich!
Overigens is iedereen die hier meeschrijft een weirdo, of op z'n minst koekoek (geweest). Anders hadden we geen interesse in zo'n topic.
Kan niet laten nu alvast te reageren. Helemaal waar!
Zag vannacht dit topic al en wist dat ik het vandaag zou moeten gaan lezen. Weirdo #487 meldt zich!
zaterdag 23 juni 2012 om 09:12
Pff Rozenstruikje, ik heb zo'n beetje alles herkend wat je hebt geschreven. Heb het hele topic achter elkaar gelezen en dacht halverwege: "zou ze niet hetzelfde hebben als ik, dat ze wil bruisen, losbreken, uit de startblokken, gáán!" en toen schreef je dit:
"Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc."
En ik dacht: ja! Zo is het!
En ik ben ook zo verschrikkelijk zoekende, en zo fijn om dan tegen zo'n topic als dit aan te lopen. (euh, jammer voor jou haha )
Even nog wat meer: in jeugd niet zo verwaarloosd als jij, maar er was geen ruimte voor mij. De zorgrol al vroeg op me genomen, dus onzichtbaar geworden. Groot verantwoordelijkheidsgevoel (...), heb ik succesvol verwerkt in mijn werk. Inmiddels geleerd om helemaal op mezelf te bouwen en vertrouwen. Niet bang, ga niets uit de weg, mensen denken dat ik open en toegankelijk ben. Maar er zijn er maar een paar in deze wereld die me echt kennen, en daar zit familie al bij in. Angst om te falen, als mens... ik heb mijn interne lat hoog liggen...
Deze uitspraak in het topic herkende ik heel erg:
"Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen..."
Waar ik wél succesvol in ben is in relaties, althans ik heb een langdurige relatie en daar gelukkig in. Maar vriendschappen... nee, dat vind ik erg moeilijk.
En dat is ook waarom ik nu al een langere tijd zoekende ben.
Omdat ik weet dat waar ik in blokkeer ook datgene is wat in de weg staat voor het krijgen van vriendinnen. En dat mis ik erg.
"Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc."
En ik dacht: ja! Zo is het!
En ik ben ook zo verschrikkelijk zoekende, en zo fijn om dan tegen zo'n topic als dit aan te lopen. (euh, jammer voor jou haha )
Even nog wat meer: in jeugd niet zo verwaarloosd als jij, maar er was geen ruimte voor mij. De zorgrol al vroeg op me genomen, dus onzichtbaar geworden. Groot verantwoordelijkheidsgevoel (...), heb ik succesvol verwerkt in mijn werk. Inmiddels geleerd om helemaal op mezelf te bouwen en vertrouwen. Niet bang, ga niets uit de weg, mensen denken dat ik open en toegankelijk ben. Maar er zijn er maar een paar in deze wereld die me echt kennen, en daar zit familie al bij in. Angst om te falen, als mens... ik heb mijn interne lat hoog liggen...
Deze uitspraak in het topic herkende ik heel erg:
"Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen..."
Waar ik wél succesvol in ben is in relaties, althans ik heb een langdurige relatie en daar gelukkig in. Maar vriendschappen... nee, dat vind ik erg moeilijk.
En dat is ook waarom ik nu al een langere tijd zoekende ben.
Omdat ik weet dat waar ik in blokkeer ook datgene is wat in de weg staat voor het krijgen van vriendinnen. En dat mis ik erg.
zaterdag 23 juni 2012 om 09:44
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:34:
[...]
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
Makes 4 ( ik heb vanaf hier niet verder gelezen nog)
Inner tokkie. Spijker op de kop, die ga ik gebruiken in mijn therapie:-).
Rozenstruikje; geen advies wel veel herkenning. Misschien dat het topic van sterke vrouw naar...je ook nog wat inzichten en/of herkenning brengen.
Je zegt dat je nog goed functioneert maar het klinkt alsof je je eigen signalen van stress niet goed herkent. Dan kun je heel lang volhouden dat je best wel goed functioneert. Totdat de accu echt helemaal leeg is en je lichaam aan alle kanten zegt: en nu is het echt genoeg!
Sterkte ermee, ik lees iig met je mee hier.
[...]
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
Makes 4 ( ik heb vanaf hier niet verder gelezen nog)
Inner tokkie. Spijker op de kop, die ga ik gebruiken in mijn therapie:-).
Rozenstruikje; geen advies wel veel herkenning. Misschien dat het topic van sterke vrouw naar...je ook nog wat inzichten en/of herkenning brengen.
Je zegt dat je nog goed functioneert maar het klinkt alsof je je eigen signalen van stress niet goed herkent. Dan kun je heel lang volhouden dat je best wel goed functioneert. Totdat de accu echt helemaal leeg is en je lichaam aan alle kanten zegt: en nu is het echt genoeg!
Sterkte ermee, ik lees iig met je mee hier.
zaterdag 23 juni 2012 om 09:53
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 01:28:
Ik denk dat de helft scheelt als je voor jezelf weet, wie praat nu?
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.Mooi Suus.
Ik denk dat de helft scheelt als je voor jezelf weet, wie praat nu?
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.Mooi Suus.
zaterdag 23 juni 2012 om 10:38
Goedemorgen dames. Ik heb gelukkig heerlijk (uit)geslapen ondanks alle denkwerk.
Courage, alleen maar fijn dat ik niet de enige ben
Het staat me ook, net als jij, gewoon in de weg om die vriendschappen aan te gaan. Het voelt ook niet eerlijk naar andere mensen dat ik niet terug kan geven wat zij eventueel wel doen.
Boedhabuikje, de batterij is helaas al helemaal leeg. Ik ben wel weer herstellende gelukkig, maar ik ben wel teveel van mezelf geeist.
Grappig, al die weirdo's
Ik ga zo even wat doen met de kinderen en ben ik offline.
Dank jullie allen!
Courage, alleen maar fijn dat ik niet de enige ben
Het staat me ook, net als jij, gewoon in de weg om die vriendschappen aan te gaan. Het voelt ook niet eerlijk naar andere mensen dat ik niet terug kan geven wat zij eventueel wel doen.
Boedhabuikje, de batterij is helaas al helemaal leeg. Ik ben wel weer herstellende gelukkig, maar ik ben wel teveel van mezelf geeist.
Grappig, al die weirdo's
Ik ga zo even wat doen met de kinderen en ben ik offline.
Dank jullie allen!
zaterdag 23 juni 2012 om 11:07
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 10:38:
Courage, alleen maar fijn dat ik niet de enige ben
Het staat me ook, net als jij, gewoon in de weg om die vriendschappen aan te gaan. Het voelt ook niet eerlijk naar andere mensen dat ik niet terug kan geven wat zij eventueel wel doen.
Ik broed even verder op dit thema, omdat het voor mij belangrijk is.
Hoezo heb je het idee dat je niet terug kan geven wat zij eventueel doen? Want ik lees verder in jouw postings dat je bijv. wél trouw bent en ook behulpzaam. Waar zit 'm dat dan in?
Bij mij speelt dat dus niet zo, wel dat ik niet kwetsbaar durf te zijn en daarom geen vriendschappen durf te starten.
Courage, alleen maar fijn dat ik niet de enige ben
Het staat me ook, net als jij, gewoon in de weg om die vriendschappen aan te gaan. Het voelt ook niet eerlijk naar andere mensen dat ik niet terug kan geven wat zij eventueel wel doen.
Ik broed even verder op dit thema, omdat het voor mij belangrijk is.
Hoezo heb je het idee dat je niet terug kan geven wat zij eventueel doen? Want ik lees verder in jouw postings dat je bijv. wél trouw bent en ook behulpzaam. Waar zit 'm dat dan in?
Bij mij speelt dat dus niet zo, wel dat ik niet kwetsbaar durf te zijn en daarom geen vriendschappen durf te starten.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:11
quote:Courage_ schreef op 23 juni 2012 @ 11:07:
[...]
Ik broed even verder op dit thema, omdat het voor mij belangrijk is.
Hoezo heb je het idee dat je niet terug kan geven wat zij eventueel doen? Want ik lees verder in jouw postings dat je bijv. wél trouw bent en ook behulpzaam. Waar zit 'm dat dan in?
Bij mij speelt dat dus niet zo, wel dat ik niet kwetsbaar durf te zijn en daarom geen vriendschappen durf te starten.
Bij mij hetzelfde, maar ik voel ook heel snel verzet tegen 'moeten'. Dan moet ik mezelf geven, dan moet ik terug smsen, dan moet ik regelmatig contact onderhouden en daarvoor kan ik me simpelweg te weinig geven. Dat kost dus totaal geen moeite op het momnet dat iemand er doorheen zit, maar voor ditjes en datjes vind ik dat lastig.
Ik denk omdat als je er voor iemand gewoon bent, dat het over diegene gaat. Als er iets mis is met mij dan weet de rest van de wereld dat gewoonlijk niet en zoek ik niet zo snel hulp. Want dan gaat het weer over mij.
[...]
Ik broed even verder op dit thema, omdat het voor mij belangrijk is.
Hoezo heb je het idee dat je niet terug kan geven wat zij eventueel doen? Want ik lees verder in jouw postings dat je bijv. wél trouw bent en ook behulpzaam. Waar zit 'm dat dan in?
Bij mij speelt dat dus niet zo, wel dat ik niet kwetsbaar durf te zijn en daarom geen vriendschappen durf te starten.
Bij mij hetzelfde, maar ik voel ook heel snel verzet tegen 'moeten'. Dan moet ik mezelf geven, dan moet ik terug smsen, dan moet ik regelmatig contact onderhouden en daarvoor kan ik me simpelweg te weinig geven. Dat kost dus totaal geen moeite op het momnet dat iemand er doorheen zit, maar voor ditjes en datjes vind ik dat lastig.
Ik denk omdat als je er voor iemand gewoon bent, dat het over diegene gaat. Als er iets mis is met mij dan weet de rest van de wereld dat gewoonlijk niet en zoek ik niet zo snel hulp. Want dan gaat het weer over mij.
