Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 01:13
Heftig te lezen hoe zwaar jij het ook hebt gehad secondhandsuus...
Zoals je het schrijft, heb ik het min of meer wel ervaren op dat moment. Maar nu ik ouder en wijzer ben zie ik in mijn geval ook een andere kant van mijn ouders.
Mijn ouders hebben echt verschrikkelijke fouten gemaakt. Maar ze waren zelf zo kwetsbaar. De lichting mensen van na de oorlog hadden het niet makkelijk. Psychische problemen mochten er niet zijn en de veroordeling was ook sterk in die tijd. Hulp zoeken kon niet en erkennen dat het niet goed ging ook niet. Mijn ouders zijn verstrikt geraakt. Het waren geen slechte mensen. Ik hield dan ook wel veel van ze. Mijn vader zeker weten ook van mij en mijn moeder op voorwaardelijke basis. Ze heeft zelfs aan haar omgeving verteld dat ik dood was de laatste jaren van haar leven. Dat kwam haar zo uti of zo. Maar ik weet wat daar de basis van was en ik heb dat kunnen vergeven. Maar ik leef wel met de gevolgen.
Zoals je het schrijft, heb ik het min of meer wel ervaren op dat moment. Maar nu ik ouder en wijzer ben zie ik in mijn geval ook een andere kant van mijn ouders.
Mijn ouders hebben echt verschrikkelijke fouten gemaakt. Maar ze waren zelf zo kwetsbaar. De lichting mensen van na de oorlog hadden het niet makkelijk. Psychische problemen mochten er niet zijn en de veroordeling was ook sterk in die tijd. Hulp zoeken kon niet en erkennen dat het niet goed ging ook niet. Mijn ouders zijn verstrikt geraakt. Het waren geen slechte mensen. Ik hield dan ook wel veel van ze. Mijn vader zeker weten ook van mij en mijn moeder op voorwaardelijke basis. Ze heeft zelfs aan haar omgeving verteld dat ik dood was de laatste jaren van haar leven. Dat kwam haar zo uti of zo. Maar ik weet wat daar de basis van was en ik heb dat kunnen vergeven. Maar ik leef wel met de gevolgen.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:15
quote:Twinkle1001 schreef op 23 juni 2012 @ 01:11:
[...]
Ja, dat zou wellicht ooit nog kunnen gebeuren, ik hoop daar ook op, ook voor jou.
Maar het zou niet zo moeten zijn dat je emoties, gevoel of geluk daarvan afhankelijk zijn. Want dan geef je de mensen die jou níet zien en niet waarderen om wie je bent, de verantwoordelijkheid over hoe je je voelt, en je gelukMensen hebben een verantwoordelijkheid in hun rollen naar de ander, maar ze dragen nooit de verantwoordelijkheid voor een ander. Anders gaat het goed mis. Ik heb dat redelijk op het snotje. Ik denk ook niet meer dat de grond onder mijn voeten verdwijnt als ik weer gekwetst zou worden. Wat dat betreft ben ik denk ik gewoon toe aan deze next step.
[...]
Ja, dat zou wellicht ooit nog kunnen gebeuren, ik hoop daar ook op, ook voor jou.
Maar het zou niet zo moeten zijn dat je emoties, gevoel of geluk daarvan afhankelijk zijn. Want dan geef je de mensen die jou níet zien en niet waarderen om wie je bent, de verantwoordelijkheid over hoe je je voelt, en je gelukMensen hebben een verantwoordelijkheid in hun rollen naar de ander, maar ze dragen nooit de verantwoordelijkheid voor een ander. Anders gaat het goed mis. Ik heb dat redelijk op het snotje. Ik denk ook niet meer dat de grond onder mijn voeten verdwijnt als ik weer gekwetst zou worden. Wat dat betreft ben ik denk ik gewoon toe aan deze next step.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:18
@Rozenstruikje
Toch heb ik ergens geleerd (en ben nog steeds bezig) om van mijzelf te houden. Ik wil en heb niet meer de bevestiging nodig van buitenaf.
Zodoende kan ik bepaalde dingen meer loslaten.
Ik denk dat daar een enorme kracht in ligt.
Loslaten en vergeven.
Je schrijft wel dat je het hebt vergeven. Maar is dat ook echt zo als je leeft met de gevolgen. Of ben je nog heel erg in de war? Ben je zoekende naar jezelf?
Toch heb ik ergens geleerd (en ben nog steeds bezig) om van mijzelf te houden. Ik wil en heb niet meer de bevestiging nodig van buitenaf.
Zodoende kan ik bepaalde dingen meer loslaten.
Ik denk dat daar een enorme kracht in ligt.
Loslaten en vergeven.
Je schrijft wel dat je het hebt vergeven. Maar is dat ook echt zo als je leeft met de gevolgen. Of ben je nog heel erg in de war? Ben je zoekende naar jezelf?
zaterdag 23 juni 2012 om 01:18
O, maar ik zie nu ook de andere kant. Heb nu een hele goede band met mijn ouders.
Kan redelijk, via omwegen dan, met mijn moeder praten. Over vroeger.
Ze heeft het ook heel moeilijk gehad als kind, heel moeilijk.
Na mijn broer, en na mij, we schelen 1 jaar, een postnatale depressie. Of hoe dat nu heet.
En jong moeder geworden en al vroeg veel zorgen.
Haar uitleg en omweg-excuses zorgden ervoor dat ik kon vergeven.
Maar toch lag/lig ik in puin.
Het kwaad is toch geschiedt. De basis is toch beschadigt.
Stomme d en t's...
Kan redelijk, via omwegen dan, met mijn moeder praten. Over vroeger.
Ze heeft het ook heel moeilijk gehad als kind, heel moeilijk.
Na mijn broer, en na mij, we schelen 1 jaar, een postnatale depressie. Of hoe dat nu heet.
En jong moeder geworden en al vroeg veel zorgen.
Haar uitleg en omweg-excuses zorgden ervoor dat ik kon vergeven.
Maar toch lag/lig ik in puin.
Het kwaad is toch geschiedt. De basis is toch beschadigt.
Stomme d en t's...
zaterdag 23 juni 2012 om 01:20
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:18:
@Rozenstruikje
Toch heb ik ergens geleerd (en ben nog steeds bezig) om van mijzelf te houden. Ik wil en heb niet meer de bevestiging nodig van buitenaf.
Zodoende kan ik bepaalde dingen meer loslaten.
Ik denk dat daar een enorme kracht in ligt.
Loslaten en vergeven.
Je schrijft wel dat je het hebt vergeven. Maar is dat ook echt zo als je leeft met de gevolgen. Of ben je nog heel erg in de war? Ben je zoekende naar jezelf?Nee, ik ben al heel lang past that. Wat ik bedoel met de gevolgen is dat ik bijv op slot zit. In de war ben ik ook niet meer. Wel heel erg geweest, zeker in mijn 20er jaren. Ik ben niet meer afhankelijk van anderen, maar zoek nu weer balans denk ik. En daarvoor is het handig mezelf te kunnen geven. Aan mij, en aan een ander.
@Rozenstruikje
Toch heb ik ergens geleerd (en ben nog steeds bezig) om van mijzelf te houden. Ik wil en heb niet meer de bevestiging nodig van buitenaf.
Zodoende kan ik bepaalde dingen meer loslaten.
Ik denk dat daar een enorme kracht in ligt.
Loslaten en vergeven.
Je schrijft wel dat je het hebt vergeven. Maar is dat ook echt zo als je leeft met de gevolgen. Of ben je nog heel erg in de war? Ben je zoekende naar jezelf?Nee, ik ben al heel lang past that. Wat ik bedoel met de gevolgen is dat ik bijv op slot zit. In de war ben ik ook niet meer. Wel heel erg geweest, zeker in mijn 20er jaren. Ik ben niet meer afhankelijk van anderen, maar zoek nu weer balans denk ik. En daarvoor is het handig mezelf te kunnen geven. Aan mij, en aan een ander.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:21
zaterdag 23 juni 2012 om 01:22
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 01:18:
O, maar ik zie nu ook de andere kant. Heb nu een hele goede band met mijn ouders.
Kan redelijk, via omwegen dan, met mijn moeder praten. Over vroeger.
Ze heeft het ook heel moeilijk gehad als kind, heel moeilijk.
Na mijn broer, en na mij, we schelen 1 jaar, een postnatale depressie. Of hoe dat nu heet.
En jong moeder geworden en al vroeg veel zorgen.
Haar uitleg en omweg-excuses zorgden ervoor dat ik kon vergeven.
Maar toch lag/lig ik in puin.
Het kwaad is toch geschiedt. De basis is toch beschadigt.
Stomme d en t's...Dat bedoel ik inderdaad ook met de gevolgen leven. Jij bent degene die puin ruimt. So be it, nooit te lang in hangen, maar het is wel de realteit. Dat betekent dat je een moeilijke weg moet wandelen om ergens te komen.
O, maar ik zie nu ook de andere kant. Heb nu een hele goede band met mijn ouders.
Kan redelijk, via omwegen dan, met mijn moeder praten. Over vroeger.
Ze heeft het ook heel moeilijk gehad als kind, heel moeilijk.
Na mijn broer, en na mij, we schelen 1 jaar, een postnatale depressie. Of hoe dat nu heet.
En jong moeder geworden en al vroeg veel zorgen.
Haar uitleg en omweg-excuses zorgden ervoor dat ik kon vergeven.
Maar toch lag/lig ik in puin.
Het kwaad is toch geschiedt. De basis is toch beschadigt.
Stomme d en t's...Dat bedoel ik inderdaad ook met de gevolgen leven. Jij bent degene die puin ruimt. So be it, nooit te lang in hangen, maar het is wel de realteit. Dat betekent dat je een moeilijke weg moet wandelen om ergens te komen.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:24
Ik ben een eind gekomen en dit is gewoon voor mij the missing link. Ik heb natuurlijk waanzinnig over gecompenseerd en ben nu toe aan mezelf worden. Alleen.. ik ken alleen het ene of het andere en het andere stuk heb ik MIJ voor nodig. Klinkt weer warrig, maar ik geloof in herstel in balans door ervaringen. En om te ervaren moet je wel bij dat stuk gevoel kunnen.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:24
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:20:
[...]
Nee, ik ben al heel lang past that. Wat ik bedoel met de gevolgen is dat ik bijv op slot zit. In de war ben ik ook niet meer. Wel heel erg geweest, zeker in mijn 20er jaren. Ik ben niet meer afhankelijk van anderen, maar zoek nu weer balans denk ik. En daarvoor is het handig mezelf te kunnen geven. Aan mij, en aan een ander.Kun je vergeven, en nog belangrijker vergeven? Het is natuurlijk heel moeilijk om de belangrijkste mensen in je leven te vergeven, maar vergeten is iets heel anders. Vergeten gaat vaak gepaard met erkenning van degene die de fouten hebben gemaakt. Zolang dat er niet is blijft het gevoel doorsluimeren.
[...]
Nee, ik ben al heel lang past that. Wat ik bedoel met de gevolgen is dat ik bijv op slot zit. In de war ben ik ook niet meer. Wel heel erg geweest, zeker in mijn 20er jaren. Ik ben niet meer afhankelijk van anderen, maar zoek nu weer balans denk ik. En daarvoor is het handig mezelf te kunnen geven. Aan mij, en aan een ander.Kun je vergeven, en nog belangrijker vergeven? Het is natuurlijk heel moeilijk om de belangrijkste mensen in je leven te vergeven, maar vergeten is iets heel anders. Vergeten gaat vaak gepaard met erkenning van degene die de fouten hebben gemaakt. Zolang dat er niet is blijft het gevoel doorsluimeren.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 01:25
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:23:
Maar waarom zit je zo op slot? Ben je bang om gekwetst te worden?Dat is de basis altijd wel geweest. Ik ben nog steeds heel erg bang om te falen. Als mens. Voor mezelf vooral. Ik ben te onafhankelijk geworden waar ik me graag weer kwetsbaarder op zou willen kunnen stellen. Het voelt voor mij tijd om niet meer op slot te zijn, maar ik kan er niet bij.
Maar waarom zit je zo op slot? Ben je bang om gekwetst te worden?Dat is de basis altijd wel geweest. Ik ben nog steeds heel erg bang om te falen. Als mens. Voor mezelf vooral. Ik ben te onafhankelijk geworden waar ik me graag weer kwetsbaarder op zou willen kunnen stellen. Het voelt voor mij tijd om niet meer op slot te zijn, maar ik kan er niet bij.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:27
@Tickel, als ik kijk naar mijn ouders en de andere spelers in mijn jeugd zeg ik ja. 100% vergeven. Als ik kijk naar mijn laatste relatie voelt het alsof ik min of meer vergeven heb, maar komt er soms iets boven wat toch nog echt zeer doet met verwijt gevoelens. Dat tackel (woordgrapje) ik stuk voor stuk denk ik...
zaterdag 23 juni 2012 om 01:28
Ik denk dat de helft scheelt als je voor jezelf weet, wie praat nu?
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:29
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:27:
Van mij krijg je een hele dikke knuffel iig.
Dank je
*veegt nootjes uit mijn haar*
Wanneer heb ik voor het laatst gehuild? Paar weken geleden nog. Tranen met tuiten
De reden waarom ik denk ik makkelijk vergeef, is omdat ik ook pijn wel toe laat. Tot op zekere hoogte en ik dat kluisje weer tegenkom. Ik ben benieuwd wat er in zit
Van mij krijg je een hele dikke knuffel iig.
Dank je
*veegt nootjes uit mijn haar*
Wanneer heb ik voor het laatst gehuild? Paar weken geleden nog. Tranen met tuiten
De reden waarom ik denk ik makkelijk vergeef, is omdat ik ook pijn wel toe laat. Tot op zekere hoogte en ik dat kluisje weer tegenkom. Ik ben benieuwd wat er in zit
zaterdag 23 juni 2012 om 01:29
Als je bang bent, dan heeft het toch weer stukje met controle te maken. Het op slot zitten betekent ook vast houden aan, vast zitten.
De oplossing is misschien toch loslaten.
Misschien is meditatie wat met echt visualisering (hey je was er goed in... ) van het loslaten van bepaalde zaken.
Loslaten is misschien wel een van de moeilijkste dingen op aarde.
De oplossing is misschien toch loslaten.
Misschien is meditatie wat met echt visualisering (hey je was er goed in... ) van het loslaten van bepaalde zaken.
Loslaten is misschien wel een van de moeilijkste dingen op aarde.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:30
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:27:
@Tickel, als ik kijk naar mijn ouders en de andere spelers in mijn jeugd zeg ik ja. 100% vergeven. Als ik kijk naar mijn laatste relatie voelt het alsof ik min of meer vergeven heb, maar komt er soms iets boven wat toch nog echt zeer doet met verwijt gevoelens. Dat tackel (woordgrapje) ik stuk voor stuk denk ik...
Waarom is het voor jou zo erg om nog verwijten te hebben?
Moet zeggen dat jouw topic me ook weer eens diep laat kijken naar mijn innertickel hoor.
@Tickel, als ik kijk naar mijn ouders en de andere spelers in mijn jeugd zeg ik ja. 100% vergeven. Als ik kijk naar mijn laatste relatie voelt het alsof ik min of meer vergeven heb, maar komt er soms iets boven wat toch nog echt zeer doet met verwijt gevoelens. Dat tackel (woordgrapje) ik stuk voor stuk denk ik...
Waarom is het voor jou zo erg om nog verwijten te hebben?
Moet zeggen dat jouw topic me ook weer eens diep laat kijken naar mijn innertickel hoor.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 01:30
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 01:28:
Ik denk dat de helft scheelt als je voor jezelf weet, wie praat nu?
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.
Ok, dat is serieus weirdo therapie
Maar wel goed denk ik. Want ik praat alsof het niet over mezelf gaat. Ik ben me ook bewust van mijn controlfreakheid. Als ik mijn controle opgeef, heb ik daar weer controle over
Ik denk dat de helft scheelt als je voor jezelf weet, wie praat nu?
Ik heb dus ook weirdo/koekoek therapie gehad. En daar leerde ik dat ik de chauffeur ben van een bus vol suusjes.
En aangezien ik de chauffeur ben, bepaal ik. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet naar de suusjes luister.
Soms is daar verstandige suus, soms bange suus, dan weer botteboer suus, dan weer opstandige suus, en ga zo maar door.
En ik luister naar hun argument, maar bepaal dan wat ik ermee doe.
En dat helpt mij wel. Om te ontdekken wie nu wat zegt in mijn hoofd.
En soms komt evil-mom, tja en die wijs ik gelijk de deur. En soms is daar mijn lieve moeder, en dan luister ik ook.
Ok, dat is serieus weirdo therapie
Maar wel goed denk ik. Want ik praat alsof het niet over mezelf gaat. Ik ben me ook bewust van mijn controlfreakheid. Als ik mijn controle opgeef, heb ik daar weer controle over
