Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:14
Wie ben je en wie zou je willen of kunnen zijn?
Daar komt het op neer volgens mij ,en die twee verschillen ook niet veel van elkaar. Ik denk eigenlijk dat je echt goed in balans bent als deze twee elkaar naderen: ik ben wie ik wil zijn. Dat lijkt mij het hoogst haalbare en het waard om naar te streven.
Daar komt het op neer volgens mij ,en die twee verschillen ook niet veel van elkaar. Ik denk eigenlijk dat je echt goed in balans bent als deze twee elkaar naderen: ik ben wie ik wil zijn. Dat lijkt mij het hoogst haalbare en het waard om naar te streven.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:17
Ik zou open willen zijn. Echt open, zodat zowel ik als anderen echt een beroep op me kunnen doen. Dat kan men wel, echter beperkt zoals ik eerder omschreef.
Sorry voor de lange tekst Xallie, ik zat te worstelen hoe het te verwoorden
Het voelt alsof mijn diep binnenste onbereikbaar is voor mezelf en anderen. Het is niet alleen onbereikbaar, als iets poogt voel ik verzet.
Sorry voor de lange tekst Xallie, ik zat te worstelen hoe het te verwoorden
Het voelt alsof mijn diep binnenste onbereikbaar is voor mezelf en anderen. Het is niet alleen onbereikbaar, als iets poogt voel ik verzet.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:19
Rozenstruikje, je zegt het zelf al: je bent een goede adviseur voor anderen. En dat vind ik ook, als ik je hier wel eens lees op het forum.
Wellicht ben jij, net als velen van ons, een denker. En denkers kunnen uitstekend redeneren, analyseren, etc. Maar vóelen..... dat is een heel ander verhaal. Want hoe meer je je verstand gebruikt, hoe verder je van je ware gevoel afkomt.
Zaak is die twee kanten (ik zie ze als paardjes die de kar trekken, waarbij het verstandspaardje doodmoe is omdat het gevoelspaardje niets doet) weer op één lijn te krijgen.
Een hypnotherapeut bijvoorbeeld kan je hierbij helpen. Of een haptonoom. Echt, dat is de moeite waard!
Wellicht ben jij, net als velen van ons, een denker. En denkers kunnen uitstekend redeneren, analyseren, etc. Maar vóelen..... dat is een heel ander verhaal. Want hoe meer je je verstand gebruikt, hoe verder je van je ware gevoel afkomt.
Zaak is die twee kanten (ik zie ze als paardjes die de kar trekken, waarbij het verstandspaardje doodmoe is omdat het gevoelspaardje niets doet) weer op één lijn te krijgen.
Een hypnotherapeut bijvoorbeeld kan je hierbij helpen. Of een haptonoom. Echt, dat is de moeite waard!
zaterdag 23 juni 2012 om 00:21
zaterdag 23 juni 2012 om 00:23
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:17:
Ik zou open willen zijn. Echt open, zodat zowel ik als anderen echt een beroep op me kunnen doen. Dat kan men wel, echter beperkt zoals ik eerder omschreef.
Sorry voor de lange tekst Xallie, ik zat te worstelen hoe het te verwoorden
Het voelt alsof mijn diep binnenste onbereikbaar is voor mezelf en anderen. Het is niet alleen onbereikbaar, als iets poogt voel ik verzet.
Zou het kunnen dat je jezelf juist vaak wegcijfert als anderen een beroep op je doen?
Dan zou ik het niet zo gek vinden als je binnenste onbereikbaar is.
Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen...
Zo komt wat je schrijft bij allereerste snelle lezing op mij over. Alsof je hoge eisen stelt aan jezelf en dan vooral hoge eisen op het gebied van jezelf wegcijferen en in dienst stellen van je omgeving.
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.
Ik zou open willen zijn. Echt open, zodat zowel ik als anderen echt een beroep op me kunnen doen. Dat kan men wel, echter beperkt zoals ik eerder omschreef.
Sorry voor de lange tekst Xallie, ik zat te worstelen hoe het te verwoorden
Het voelt alsof mijn diep binnenste onbereikbaar is voor mezelf en anderen. Het is niet alleen onbereikbaar, als iets poogt voel ik verzet.
Zou het kunnen dat je jezelf juist vaak wegcijfert als anderen een beroep op je doen?
Dan zou ik het niet zo gek vinden als je binnenste onbereikbaar is.
Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen...
Zo komt wat je schrijft bij allereerste snelle lezing op mij over. Alsof je hoge eisen stelt aan jezelf en dan vooral hoge eisen op het gebied van jezelf wegcijferen en in dienst stellen van je omgeving.
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:23
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 00:19:
Rozenstruikje, je zegt het zelf al: je bent een goede adviseur voor anderen. En dat vind ik ook, als ik je hier wel eens lees op het forum.
Wellicht ben jij, net als velen van ons, een denker. En denkers kunnen uitstekend redeneren, analyseren, etc. Maar vóelen..... dat is een heel ander verhaal. Want hoe meer je je verstand gebruikt, hoe verder je van je ware gevoel afkomt.
Zaak is die twee kanten (ik zie ze als paardjes die de kar trekken, waarbij het verstandspaardje doodmoe is omdat het gevoelspaardje niets doet) weer op één lijn te krijgen.
Een hypnotherapeut bijvoorbeeld kan je hierbij helpen. Of een haptonoom. Echt, dat is de moeite waard!
Hmmm, dubbel. Ik kan heel goed meevoelen, ik ben ook emotioneel genoeg (denk ik) kan goed inleven, maar ik denk inderdaad tot op zekere hoogte. Emotie is belangrijk, maar in mijn optiek ook overated. Dat komt omdat ik me er door heb laten leiden een periode lang. Kiezen voor gevoel is niet altijd verstandig. Maar ook in die periode had ik hetzelfde.
Ik ga wel wat doen met je suggesties. Thanks.
Rozenstruikje, je zegt het zelf al: je bent een goede adviseur voor anderen. En dat vind ik ook, als ik je hier wel eens lees op het forum.
Wellicht ben jij, net als velen van ons, een denker. En denkers kunnen uitstekend redeneren, analyseren, etc. Maar vóelen..... dat is een heel ander verhaal. Want hoe meer je je verstand gebruikt, hoe verder je van je ware gevoel afkomt.
Zaak is die twee kanten (ik zie ze als paardjes die de kar trekken, waarbij het verstandspaardje doodmoe is omdat het gevoelspaardje niets doet) weer op één lijn te krijgen.
Een hypnotherapeut bijvoorbeeld kan je hierbij helpen. Of een haptonoom. Echt, dat is de moeite waard!
Hmmm, dubbel. Ik kan heel goed meevoelen, ik ben ook emotioneel genoeg (denk ik) kan goed inleven, maar ik denk inderdaad tot op zekere hoogte. Emotie is belangrijk, maar in mijn optiek ook overated. Dat komt omdat ik me er door heb laten leiden een periode lang. Kiezen voor gevoel is niet altijd verstandig. Maar ook in die periode had ik hetzelfde.
Ik ga wel wat doen met je suggesties. Thanks.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:26
quote:Dana schreef op 23 juni 2012 @ 00:23:
[...]
Zou het kunnen dat je jezelf juist vaak wegcijfert als anderen een beroep op je doen?
Ja, dat klopt wel. Ik denk dat een oorzaak ligt dat vroeger nooit rekening met me werd gehouden en verwaarloosd ben geweest. Maar hey, we zijn een aantal jaren verder.
Dan zou ik het niet zo gek vinden als je binnenste onbereikbaar is.
Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen...
Zo komt wat je schrijft bij allereerste snelle lezing op mij over. Alsof je hoge eisen stelt aan jezelf en dan vooral hoge eisen op het gebied van jezelf wegcijferen en in dienst stellen van je omgeving.
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.Nah, ik denk dat je wel wat raakt hier.
[...]
Zou het kunnen dat je jezelf juist vaak wegcijfert als anderen een beroep op je doen?
Ja, dat klopt wel. Ik denk dat een oorzaak ligt dat vroeger nooit rekening met me werd gehouden en verwaarloosd ben geweest. Maar hey, we zijn een aantal jaren verder.
Dan zou ik het niet zo gek vinden als je binnenste onbereikbaar is.
Kom zeg, als je dat binnenste laat zien dan gaan mensen (anderen, maar ook jijzelf voorop) daar ook weer van alles van verwachten, dan moet er weer van alles, je zou wel gek zijn om je binnenste in al z'n kwetsbaarheid te tonen...
Zo komt wat je schrijft bij allereerste snelle lezing op mij over. Alsof je hoge eisen stelt aan jezelf en dan vooral hoge eisen op het gebied van jezelf wegcijferen en in dienst stellen van je omgeving.
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.Nah, ik denk dat je wel wat raakt hier.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:26
ik vind niet dat je een weirdo bent
ik werk al 10 jaar aan mezelf via sessies omdat ik me ook bewust ben van bepaalde "blokkades" in mezelf, in mijn denken, in mijn leven
(bij mij draait het dan bijvoorbeeld meer rond een verdrietige jeugd leren een plaats te geven)
het kan zijn dat je angst hebt je te (ver)binden
het kan zijn dat dat ontstond in je jeugd
via een gesprekstherapeut kan je jezelf losser maken
of ook zelfs een goed medium kan je ook helpen inzichten te brengen
allé ja, da's hoe ik het doe, mijn weg
nu nog de jouwe zoeken en vinden
en achteraf blij en trots zijn hoeveel je gegroeid bent op korte tijd en je goed voelen in jezelf
ik werk al 10 jaar aan mezelf via sessies omdat ik me ook bewust ben van bepaalde "blokkades" in mezelf, in mijn denken, in mijn leven
(bij mij draait het dan bijvoorbeeld meer rond een verdrietige jeugd leren een plaats te geven)
het kan zijn dat je angst hebt je te (ver)binden
het kan zijn dat dat ontstond in je jeugd
via een gesprekstherapeut kan je jezelf losser maken
of ook zelfs een goed medium kan je ook helpen inzichten te brengen
allé ja, da's hoe ik het doe, mijn weg
nu nog de jouwe zoeken en vinden
en achteraf blij en trots zijn hoeveel je gegroeid bent op korte tijd en je goed voelen in jezelf
zaterdag 23 juni 2012 om 00:27
zaterdag 23 juni 2012 om 00:27
