Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:29
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:24:
[...]
Ben je bang om volledig jezelf te zijn?
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)
[...]
Ben je bang om volledig jezelf te zijn?
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:30
quote:belchica schreef op 23 juni 2012 @ 00:26:
ik vind niet dat je een weirdo bent
ik werk al 10 jaar aan mezelf via sessies omdat ik me ook bewust ben van bepaalde "blokkades" in mezelf, in mijn denken, in mijn leven
(bij mij draait het dan bijvoorbeeld meer rond een verdrietige jeugd leren een plaats te geven)
het kan zijn dat je angst hebt je te (ver)binden
het kan zijn dat dat ontstond in je jeugd
via een gesprekstherapeut kan je jezelf losser maken
of ook zelfs een goed medium kan je ook helpen inzichten te brengen
allé ja, da's hoe ik het doe, mijn weg
nu nog de jouwe zoeken en vinden
en achteraf blij en trots zijn hoeveel je gegroeid bent op korte tijd en je goed voelen in jezelf Hier zit ook wel een kern in denk ik. Ik weet ook wel dat het is ontstaan in mijn jeugd. Alleen heb ik dat al een hele lange tijd geleden een plek kunnen geven. Ik kijk er niet meer op een nare manier op terug. Ik heb wel dat soort sessies gevolgd, helaas zonder resultaat om dit te breken. Het heeft me wel geholpen om verder te komen, dat wel.
ik vind niet dat je een weirdo bent
ik werk al 10 jaar aan mezelf via sessies omdat ik me ook bewust ben van bepaalde "blokkades" in mezelf, in mijn denken, in mijn leven
(bij mij draait het dan bijvoorbeeld meer rond een verdrietige jeugd leren een plaats te geven)
het kan zijn dat je angst hebt je te (ver)binden
het kan zijn dat dat ontstond in je jeugd
via een gesprekstherapeut kan je jezelf losser maken
of ook zelfs een goed medium kan je ook helpen inzichten te brengen
allé ja, da's hoe ik het doe, mijn weg
nu nog de jouwe zoeken en vinden
en achteraf blij en trots zijn hoeveel je gegroeid bent op korte tijd en je goed voelen in jezelf Hier zit ook wel een kern in denk ik. Ik weet ook wel dat het is ontstaan in mijn jeugd. Alleen heb ik dat al een hele lange tijd geleden een plek kunnen geven. Ik kijk er niet meer op een nare manier op terug. Ik heb wel dat soort sessies gevolgd, helaas zonder resultaat om dit te breken. Het heeft me wel geholpen om verder te komen, dat wel.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:31
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:27:
@Xallie, een muur heb ik zeker om mezelf heen. Die muur is in de eerste instantie al snel te zien, maar afbreekbaar. Daarna kunnen mensen best close worden, maar tot op zekere hoogte.
Waar ik echt bang voor ben? Falen. Dat is mijn grootste angst denk ik. Niet falen in dingetjes doen, maar als mens.Leg jij de lat niet te hoog mbt wat andere mensen over je zouden kunnen denken? Ben je bang dat mensen in je teleurgesteld kunnen zijn als jij volledig jezelf zou zijn?
@Xallie, een muur heb ik zeker om mezelf heen. Die muur is in de eerste instantie al snel te zien, maar afbreekbaar. Daarna kunnen mensen best close worden, maar tot op zekere hoogte.
Waar ik echt bang voor ben? Falen. Dat is mijn grootste angst denk ik. Niet falen in dingetjes doen, maar als mens.Leg jij de lat niet te hoog mbt wat andere mensen over je zouden kunnen denken? Ben je bang dat mensen in je teleurgesteld kunnen zijn als jij volledig jezelf zou zijn?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:32
Wil je niet te diep graven? Is het misschien niet "gewoon" zoals het is? Wie jij bent?
Spiegel je misschien te veel aan anderen? Die voor jouw gevoel dieper lijken te gaan?
Is het misschien zo, dat je er niet aan komt, omdat het nog niet de tijd is om eraan te komen? Misschien ben je diegene of datgene die jou van slot weet te halen nog niet tegen gekomen en "staat je leven nog in dienst van anderen"
Misschien als je echt gaat graven dat je tijdelijk "buiten werking" bent?
Dat je daarom nog moet wachten?
Zijn er aanleidingen geweest om te zorgen dat je op slot zit? Wordt je beschermd door het op slot zitten?
Berperkt het je echt, of denk je alleen dat het je beperkt?
Ben je niet meer "gevoelig" voor de rijkdom die je al hebt? Is het een vorm van Zelfbescherming tegen de zuigkracht van anderen?
Verwacht je niet teveel van jezelf?
Veel vragen, rozenstruikje...
En ik hoef er geen antwoord op. Wat je weet het zelf het beste, het antwoord zit in jezelf.
Maar zoals ik al zei, misschien is het nog niet de tijd om het antwoord te vinden...
Ik wil je wel een hele stevige liefdevolle knuffel geven, want ik vind je een super tof, lekker vromusj (vrouwmens, op z'n limburgs en heel lief bedoelt)
Spiegel je misschien te veel aan anderen? Die voor jouw gevoel dieper lijken te gaan?
Is het misschien zo, dat je er niet aan komt, omdat het nog niet de tijd is om eraan te komen? Misschien ben je diegene of datgene die jou van slot weet te halen nog niet tegen gekomen en "staat je leven nog in dienst van anderen"
Misschien als je echt gaat graven dat je tijdelijk "buiten werking" bent?
Dat je daarom nog moet wachten?
Zijn er aanleidingen geweest om te zorgen dat je op slot zit? Wordt je beschermd door het op slot zitten?
Berperkt het je echt, of denk je alleen dat het je beperkt?
Ben je niet meer "gevoelig" voor de rijkdom die je al hebt? Is het een vorm van Zelfbescherming tegen de zuigkracht van anderen?
Verwacht je niet teveel van jezelf?
Veel vragen, rozenstruikje...
En ik hoef er geen antwoord op. Wat je weet het zelf het beste, het antwoord zit in jezelf.
Maar zoals ik al zei, misschien is het nog niet de tijd om het antwoord te vinden...
Ik wil je wel een hele stevige liefdevolle knuffel geven, want ik vind je een super tof, lekker vromusj (vrouwmens, op z'n limburgs en heel lief bedoelt)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:32
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:27:
@Xallie, een muur heb ik zeker om mezelf heen. Die muur is in de eerste instantie al snel te zien, maar afbreekbaar. Daarna kunnen mensen best close worden, maar tot op zekere hoogte.
Waar ik echt bang voor ben? Falen. Dat is mijn grootste angst denk ik. Niet falen in dingetjes doen, maar als mens.
Dit had ik nog niet gelezen, maar dat bedoelde ik ongeveer: bang om te falen als mens.
Dus mijn vorige reactie was flink mosterd.
@Xallie, een muur heb ik zeker om mezelf heen. Die muur is in de eerste instantie al snel te zien, maar afbreekbaar. Daarna kunnen mensen best close worden, maar tot op zekere hoogte.
Waar ik echt bang voor ben? Falen. Dat is mijn grootste angst denk ik. Niet falen in dingetjes doen, maar als mens.
Dit had ik nog niet gelezen, maar dat bedoelde ik ongeveer: bang om te falen als mens.
Dus mijn vorige reactie was flink mosterd.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:34
quote:Dana schreef op 23 juni 2012 @ 00:29:
[...]
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
[...]
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:35
quote:Dana schreef op 23 juni 2012 @ 00:29:
[...]
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Ik heb vroeger heel erg de wens gehad fouten te mogen maken. En die heb ik gemaakt. Heel erg veel met heel veel gevolgen. Voor mezelf en voor mijn omgeving. Hoewel dit kwalijk was, is het in zekere zin ook wel een bevrijding geweest. Nu heb ik wel ernstig geleerd van mijn fouten en zal ze niet meer maken. Tenminste, deze.
Het klopt dus wel wat je schrijft., Een deel is mee afgerekend door die fouten te maken, maar ik voel altijd een donkere wolk met consequenties, consequenties, consequenties boven me hangen. Ik kan heel goed overweg met schuld vs verantwoording. Ik voel mezelf niet snel schuldig meer, maar wel overdreven verantwoordelijk.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)Ik hoef me niet tot op het bot te kennen hoor, maar ik zou wel eens wat dieper willen voelen vanuit mezelf. Losbandig ben ik zeker geweest, ik heb dingen gedaan die menig vrouw (behalve op viva )niet zou durven. Maar uitbundig ben ik niet. Ik durf heel veel, al is het om mezelf te bewijzen (hmmm) maar uitbundig zijn kan ik dus niet.
[...]
Dat vraag ik me ook af. Het is het gevoel wat ik krijg bij je posts: dat je misschien bang bent dat als je volledig jezelf bent, dat je dan onder ogen moet zien dat je niet helemaal voldoet aan je eigen verwachtingen (die ook nog eens gebaseerd zijn op het willen voldoen aan de verwachtingen en behoeften van anderen).... Terwijl je in je diepste binnenste misschien ook weleens gewoon dingen wilt die in jouw strenge morele ogen eigenlijk niet zijn toegestaan. Lekkere egoïstische en nutteloze dingen bijvoorbeeld.
Ik heb vroeger heel erg de wens gehad fouten te mogen maken. En die heb ik gemaakt. Heel erg veel met heel veel gevolgen. Voor mezelf en voor mijn omgeving. Hoewel dit kwalijk was, is het in zekere zin ook wel een bevrijding geweest. Nu heb ik wel ernstig geleerd van mijn fouten en zal ze niet meer maken. Tenminste, deze.
Het klopt dus wel wat je schrijft., Een deel is mee afgerekend door die fouten te maken, maar ik voel altijd een donkere wolk met consequenties, consequenties, consequenties boven me hangen. Ik kan heel goed overweg met schuld vs verantwoording. Ik voel mezelf niet snel schuldig meer, maar wel overdreven verantwoordelijk.
Aan de andere kant: wat is helemaal jezelf zijn en hoe ziet je diepste binnenste eruit? Ik vraag me af of iemand die vraag oprecht kan beantwoorden. (Ik zou het voor mezelf eigenlijk ook niet zo goed weten.)Ik hoef me niet tot op het bot te kennen hoor, maar ik zou wel eens wat dieper willen voelen vanuit mezelf. Losbandig ben ik zeker geweest, ik heb dingen gedaan die menig vrouw (behalve op viva )niet zou durven. Maar uitbundig ben ik niet. Ik durf heel veel, al is het om mezelf te bewijzen (hmmm) maar uitbundig zijn kan ik dus niet.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:38
Ik ben ook bang om te falen, mensen teleur te stellen, ik heb ik het verleden vaak mijn afspraken niet nagekomen bij starten van vriendschappen. Deels omdat ik het eng vind om mezelf te laten zien, ben lange tijd ook echt depressief geweest, vastgelopen qua studie/werk en schaamde me diep voor.....
Wonder boven wonder heb ik wel een man, waar ik een goede relatie mee heb. Maar vaak genoeg vraag ik me ook af wat ie nou bij mij doet? En dat is nieteens omdat ik mezelf niet waard vind, maar ik heb het idee dat ik hem zo vaak teleurstel, niets leuks voor hem doe enz enz. Gelukkig denk ik niet altijd zo, maar nieuwe vriendschappen bouwen, men, dat is eng.
Ik ben bang dat ik van binnen een irritante bitch ben die onvoorspelbaar, lui en egoistisch is. En dat wil ik niet.
Of zoiets...
Wonder boven wonder heb ik wel een man, waar ik een goede relatie mee heb. Maar vaak genoeg vraag ik me ook af wat ie nou bij mij doet? En dat is nieteens omdat ik mezelf niet waard vind, maar ik heb het idee dat ik hem zo vaak teleurstel, niets leuks voor hem doe enz enz. Gelukkig denk ik niet altijd zo, maar nieuwe vriendschappen bouwen, men, dat is eng.
Ik ben bang dat ik van binnen een irritante bitch ben die onvoorspelbaar, lui en egoistisch is. En dat wil ik niet.
Of zoiets...
zaterdag 23 juni 2012 om 00:38
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:34:
[...]
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
Ik eigenlijk ook wel.
Daarom ben ik ook wat voorzichtig in dit topic, angst voor projectie, ik probeer niet voor Rozenstruikje van alles in te vullen vanuit mijn eigen kader.
Groetjes van Weirdo 4
[...]
Herkenbaar! Weirdo 3 meldt zich aan
Edit: ik ben bang voor mijn inner tokkie.
Ik eigenlijk ook wel.
Daarom ben ik ook wat voorzichtig in dit topic, angst voor projectie, ik probeer niet voor Rozenstruikje van alles in te vullen vanuit mijn eigen kader.
Groetjes van Weirdo 4
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:38
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:31:
[...]
Leg jij de lat niet te hoog mbt wat andere mensen over je zouden kunnen denken? Ben je bang dat mensen in je teleurgesteld kunnen zijn als jij volledig jezelf zou zijn?
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.
[...]
Leg jij de lat niet te hoog mbt wat andere mensen over je zouden kunnen denken? Ben je bang dat mensen in je teleurgesteld kunnen zijn als jij volledig jezelf zou zijn?
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:39
quote:dubbelma schreef op 23 juni 2012 @ 00:38:
Ik ben ook bang om te falen, mensen teleur te stellen, ik heb ik het verleden vaak mijn afspraken niet nagekomen bij starten van vriendschappen. Deels omdat ik het eng vind om mezelf te laten zien, ben lange tijd ook echt depressief geweest, vastgelopen qua studie/werk en schaamde me diep voor.....
Wonder boven wonder heb ik wel een man, waar ik een goede relatie mee heb. Maar vaak genoeg vraag ik me ook af wat ie nou bij mij doet? En dat is nieteens omdat ik mezelf niet waard vind, maar ik heb het idee dat ik hem zo vaak teleurstel, niets leuks voor hem doe enz enz. Gelukkig denk ik niet altijd zo, maar nieuwe vriendschappen bouwen, men, dat is eng.Ook wel herkenbaar vanuit het verleden met mijn eerste ex.
Ik ben ook bang om te falen, mensen teleur te stellen, ik heb ik het verleden vaak mijn afspraken niet nagekomen bij starten van vriendschappen. Deels omdat ik het eng vind om mezelf te laten zien, ben lange tijd ook echt depressief geweest, vastgelopen qua studie/werk en schaamde me diep voor.....
Wonder boven wonder heb ik wel een man, waar ik een goede relatie mee heb. Maar vaak genoeg vraag ik me ook af wat ie nou bij mij doet? En dat is nieteens omdat ik mezelf niet waard vind, maar ik heb het idee dat ik hem zo vaak teleurstel, niets leuks voor hem doe enz enz. Gelukkig denk ik niet altijd zo, maar nieuwe vriendschappen bouwen, men, dat is eng.Ook wel herkenbaar vanuit het verleden met mijn eerste ex.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:41
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 00:35:
Hoe is je zelfbeeld Rozenstruikje?
Dualistisch.
Ik vertrouw mezelf, ik weet dat ik op mezelf kan bouwen en dat ik betrouwbaar ben. Die zaken zijn erg belangrijk voor mij. (bij gebrek aan betrouwbaarheid in mijn leven)
Ik ben een trots persoon, maar ik denk niet hoogmoedig. Ik ben ook onzeker. Over hoe ik eruit zie op een niveau waar veel vrouwen last van hebben.
Maar deepdown zit toch een slechter zelfbeeld vermoed ik.
Hoe is je zelfbeeld Rozenstruikje?
Dualistisch.
Ik vertrouw mezelf, ik weet dat ik op mezelf kan bouwen en dat ik betrouwbaar ben. Die zaken zijn erg belangrijk voor mij. (bij gebrek aan betrouwbaarheid in mijn leven)
Ik ben een trots persoon, maar ik denk niet hoogmoedig. Ik ben ook onzeker. Over hoe ik eruit zie op een niveau waar veel vrouwen last van hebben.
Maar deepdown zit toch een slechter zelfbeeld vermoed ik.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:41
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:38:
[...]
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.Voor wie wil je dan zichtbaar en belangrijk zijn?
[...]
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.Voor wie wil je dan zichtbaar en belangrijk zijn?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:42
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:38:
[...]
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.Ja, dat idee had ik al. En waarom heb je die erkenning van anderen nodig? Omdat je 'm kennelijk niet aan jezelf kunt geven. Je 'mening' over jóu, wordt dus gevormd door hetgeen je terug-gereflecteerd krijgt van een ander. En keurt een ander je goed, dan keur je ook jezelf goed. Keurt een ander je af, dan keur jij jou ook af. Alsof je jezelf beoordeelt/veroordeelt via de ogen van de ander.
[...]
Ja.
Niet in de vorm afgewezen te worden op wat ik doe, maar op wie ik ben. Daar zit wel een kern van vroegah. Bang om niet gezien, belangrijk, goed genoeg geacht te worden denk ik. Onzichtbaar zijn. Dat was ik vroeger.Ja, dat idee had ik al. En waarom heb je die erkenning van anderen nodig? Omdat je 'm kennelijk niet aan jezelf kunt geven. Je 'mening' over jóu, wordt dus gevormd door hetgeen je terug-gereflecteerd krijgt van een ander. En keurt een ander je goed, dan keur je ook jezelf goed. Keurt een ander je af, dan keur jij jou ook af. Alsof je jezelf beoordeelt/veroordeelt via de ogen van de ander.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:42
quote:amand1969 schreef op 23 juni 2012 @ 00:33:
Je mist goedkeuring van de almachtige. Je weet alleen niet wie de almachtige is en wat goed is.
Nu ben ik gelovig..X-D
Ik denk dat ik wel streef naar goedkeuring van mensen die mij pijn hebben gedaan. Nu niet meer echt, omdat ik die situaties achter me heb gelaten, maar het zit nog wel in mijn systeem.
Je mist goedkeuring van de almachtige. Je weet alleen niet wie de almachtige is en wat goed is.
Nu ben ik gelovig..X-D
Ik denk dat ik wel streef naar goedkeuring van mensen die mij pijn hebben gedaan. Nu niet meer echt, omdat ik die situaties achter me heb gelaten, maar het zit nog wel in mijn systeem.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:42
Off topic: Suus, je had het over 'vromusj' (vrouwmens, in het Limburgs). Bedenk me nu dat wij het woord vrammes kennen. Zal daar dan ook wel vandaan komen.
@Rozenstruikje: niet gezien worden, in je jeugd, kan zich later uiten in overdreven dienstbaar voor anderen te zijn. Of juist heel schreeuwerig te worden bvb. Zolang je nu maar wél gezien wordt, dat is je doel geworden. Vroeger om te overleven, nu als 'gewoonte'.
@Rozenstruikje: niet gezien worden, in je jeugd, kan zich later uiten in overdreven dienstbaar voor anderen te zijn. Of juist heel schreeuwerig te worden bvb. Zolang je nu maar wél gezien wordt, dat is je doel geworden. Vroeger om te overleven, nu als 'gewoonte'.
