Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:58
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:56:
[...]
Zijn er op dit moment bijna geen mensen in je leven op wie je kunt bouwen? Dus mensen die je in het verleden niet afgebroken hebben?
Nee. De sleutelfiguren in mijn leven hebben mij afgebroken. En ik heb mij laten breken de vijf jaar van mijn laatste relatie.
Ik heb wel zussen en een broer die ik vertrouw.
[...]
Zijn er op dit moment bijna geen mensen in je leven op wie je kunt bouwen? Dus mensen die je in het verleden niet afgebroken hebben?
Nee. De sleutelfiguren in mijn leven hebben mij afgebroken. En ik heb mij laten breken de vijf jaar van mijn laatste relatie.
Ik heb wel zussen en een broer die ik vertrouw.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:59
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:54:
[...]
Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.
Dat bedoelde ik ook. Je bent waarschijnlijk heel beschermd opgevoed. Je werd als een teer klein plantje behandeld. Iedereen stond beschermend om je heen, zodat jou niets kon overkomen. Maar daardoor kreeg je ook geen lucht of licht, wat wel nodig is om te groeien.
Nu eenmaal groot gegroeid, ben je van buiten een grote boom. Althans, zo lijkt het. Jou krijgen ze niet meer klein! Zoiets dan. Maar dat gaat wellicht enkel op basis van overleven. En overleven is niet LEVEN. De bescherming die je als grote plant nodig had, was er niet. Je bent jezelf daardoor gaan beschermen, maar dan op een verkeerde manier (dat muurtje). Terwijl het juist zo fijn en krachtig voelt als je ook zonder die muur sterk bent.
(Wederom bedenksels en gefilosofeer, niet als feiten lezen, maar op die wijze typt het handiger voor mij.
[...]
Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.
Dat bedoelde ik ook. Je bent waarschijnlijk heel beschermd opgevoed. Je werd als een teer klein plantje behandeld. Iedereen stond beschermend om je heen, zodat jou niets kon overkomen. Maar daardoor kreeg je ook geen lucht of licht, wat wel nodig is om te groeien.
Nu eenmaal groot gegroeid, ben je van buiten een grote boom. Althans, zo lijkt het. Jou krijgen ze niet meer klein! Zoiets dan. Maar dat gaat wellicht enkel op basis van overleven. En overleven is niet LEVEN. De bescherming die je als grote plant nodig had, was er niet. Je bent jezelf daardoor gaan beschermen, maar dan op een verkeerde manier (dat muurtje). Terwijl het juist zo fijn en krachtig voelt als je ook zonder die muur sterk bent.
(Wederom bedenksels en gefilosofeer, niet als feiten lezen, maar op die wijze typt het handiger voor mij.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:00
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:52:
In zijn geheel niet zichtbaar.. voor de mensen die belangrijk zijn voor me.
Oh ja, dit herken ik wel heel erg. En dat doet pijn.
Ik denk eergelijkgezegd (althans, dat heb ik voor mezelf besloten) dat daar niets aan te doen is en dat ik daar geen verandering in kan brengen, omdat iedereen toch is wie die is.
Je kunt besluiten jezelf alleen nog maar te omringen met mensen die je wél waarderen en van je houden om wie je bent. Zonder dat je daarvoor moet 'leveren' of je best voor hoeft te doen.
In zijn geheel niet zichtbaar.. voor de mensen die belangrijk zijn voor me.
Oh ja, dit herken ik wel heel erg. En dat doet pijn.
Ik denk eergelijkgezegd (althans, dat heb ik voor mezelf besloten) dat daar niets aan te doen is en dat ik daar geen verandering in kan brengen, omdat iedereen toch is wie die is.
Je kunt besluiten jezelf alleen nog maar te omringen met mensen die je wél waarderen en van je houden om wie je bent. Zonder dat je daarvoor moet 'leveren' of je best voor hoeft te doen.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:03
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 00:59:
[...]
Dat bedoelde ik ook. Je bent waarschijnlijk heel beschermd opgevoed. Je werd als een teer klein plantje behandeld. Iedereen stond beschermend om je heen, zodat jou niets kon overkomen. Maar daardoor kreeg je ook geen lucht of licht, wat wel nodig is om te groeien.
Nee, ik ben zwaar verwaarloosd. Ik geloof dat ik de eerste twee jaar van mijn leven vooral in mijn eigen stront in de box heb gezeten en vooral in ben gezet voor het halen van alcohol en medicijnen voor mijn moeder. Ik ging dan ook niet naar school.
Ik kreeg inderdaad geen lucht of licht en werd uitgelachen als ik iets niet kon.
Nu eenmaal groot gegroeid, ben je van buiten een grote boom. Althans, zo lijkt het. Jou krijgen ze niet meer klein! Zoiets dan. Maar dat gaat wellicht enkel op basis van overleven. En overleven is niet LEVEN. De bescherming die je als grote plant nodig had, was er niet. Je bent jezelf daardoor gaan beschermen, maar dan op een verkeerde manier (dat muurtje). Terwijl het juist zo fijn en krachtig voelt als je ook zonder die muur sterk bent.
Ik heb steunpilaren gemist in mijn leven. Ik heb dat ook gevoeld en ik heb het bij mezelf gevonden door schade en schande. Men krijgt mij inderdaad niet meer klein. Wat ik an sich niet erg vind hoor, want het is goed geweest.
(Wederom bedenksels en gefilosofeer, niet als feiten lezen, maar op die wijze typt het handiger voor mij.
[...]
Dat bedoelde ik ook. Je bent waarschijnlijk heel beschermd opgevoed. Je werd als een teer klein plantje behandeld. Iedereen stond beschermend om je heen, zodat jou niets kon overkomen. Maar daardoor kreeg je ook geen lucht of licht, wat wel nodig is om te groeien.
Nee, ik ben zwaar verwaarloosd. Ik geloof dat ik de eerste twee jaar van mijn leven vooral in mijn eigen stront in de box heb gezeten en vooral in ben gezet voor het halen van alcohol en medicijnen voor mijn moeder. Ik ging dan ook niet naar school.
Ik kreeg inderdaad geen lucht of licht en werd uitgelachen als ik iets niet kon.
Nu eenmaal groot gegroeid, ben je van buiten een grote boom. Althans, zo lijkt het. Jou krijgen ze niet meer klein! Zoiets dan. Maar dat gaat wellicht enkel op basis van overleven. En overleven is niet LEVEN. De bescherming die je als grote plant nodig had, was er niet. Je bent jezelf daardoor gaan beschermen, maar dan op een verkeerde manier (dat muurtje). Terwijl het juist zo fijn en krachtig voelt als je ook zonder die muur sterk bent.
Ik heb steunpilaren gemist in mijn leven. Ik heb dat ook gevoeld en ik heb het bij mezelf gevonden door schade en schande. Men krijgt mij inderdaad niet meer klein. Wat ik an sich niet erg vind hoor, want het is goed geweest.
(Wederom bedenksels en gefilosofeer, niet als feiten lezen, maar op die wijze typt het handiger voor mij.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:04
quote:Twinkle1001 schreef op 23 juni 2012 @ 01:00:
[...]
Oh ja, dit herken ik wel heel erg. En dat doet pijn.
Ik denk eergelijkgezegd (althans, dat heb ik voor mezelf besloten) dat daar niets aan te doen is en dat ik daar geen verandering in kan brengen, omdat iedereen toch is wie die is.
Je kunt besluiten jezelf alleen nog maar te omringen met mensen die je wél waarderen en van je houden om wie je bent. Zonder dat je daarvoor moet 'leveren' of je best voor hoeft te doen.Ik hoop nog wel dat dit stuk nog wel verbetert. Maar je hebt wel gelijk.
[...]
Oh ja, dit herken ik wel heel erg. En dat doet pijn.
Ik denk eergelijkgezegd (althans, dat heb ik voor mezelf besloten) dat daar niets aan te doen is en dat ik daar geen verandering in kan brengen, omdat iedereen toch is wie die is.
Je kunt besluiten jezelf alleen nog maar te omringen met mensen die je wél waarderen en van je houden om wie je bent. Zonder dat je daarvoor moet 'leveren' of je best voor hoeft te doen.Ik hoop nog wel dat dit stuk nog wel verbetert. Maar je hebt wel gelijk.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:06
zaterdag 23 juni 2012 om 01:07
Ik denk dat jij, net als ik, een basis wantrouwen hebt. In mensen.
Ga ik even "gokken"
Nee ik doe het anders. Ik beschrijf mij. Dan hoef ik niet te gokken.
Een mens wordt geboren, je hebt 2 ouders, deze ouders zouden onvoorwaardelijk van je moeten houden. Je ouders zouden je moeten leren hoe waardevol je bent, hoe onmisbaar, hoe perfect met al je fouten.
Ze zouden je moeten beschermen tegen alle vormen van kwaad.
En als je ouders het kwaad zelf zijn, en je voelt je een roepende in de woestijn, je schreeuwt en smeekt om hulp, en je wordt niet gehoord, dan breek je.
Hoe kun je van jezelf houden, zo volledig en compleet, als de mensen die je gemaakt hebben, je telkens laten voelen dat je niet waard bent om van te houden?
En hoe kan een ander dan van je houden? Een partner? Een vriendin? Je kinderen misschien?
En als je de mensen die je zou moeten kunnen vertrouwen, je ouders bij uitstek, niet kunt vertrouwen?
Hoe moet je je partner dan vertrouwen?
Heel veel komt van buiten, leer je van tv, boeken, studiegenoten, scoutingmensen, noem maar op.
Want van binnen is het te kapot. Ligt alles in puin.
Extern is dan je cement. Daar bouw je je muren mee.
Mensen die kortbij komen? Dacht het niet. Zijn niet te vertrouwen, want zelfs je ouders kun je niet vertrouwen.
Dus leg je diegene die iets met je hart doet, het vuur aan de schenen. Heel groot vuur. Als ie blijft, zit het wel goed.
Als hij gaat, is het net zo'n onbetrouwbare als waar je al bang voor was. Feilloos aangevoeld.
En dan blijft er eentje. Die gaat niet weg. Die blijft. En die luistert en die vergeeft.
En die wacht, en die ziet dat je alle kleine stukjes die je geeft meer waard zijn dan wat dan ook.
En als die maar lang genoeg blijft, dan ga je rust voelen. Nadenken. Evalueren.
En dan komt het moment dat je klaar bent voor De Verandering.
Dat je moe bent van je eigen patronen.
En dan sta je open. En dan kun je vooruit...
Ga ik even "gokken"
Nee ik doe het anders. Ik beschrijf mij. Dan hoef ik niet te gokken.
Een mens wordt geboren, je hebt 2 ouders, deze ouders zouden onvoorwaardelijk van je moeten houden. Je ouders zouden je moeten leren hoe waardevol je bent, hoe onmisbaar, hoe perfect met al je fouten.
Ze zouden je moeten beschermen tegen alle vormen van kwaad.
En als je ouders het kwaad zelf zijn, en je voelt je een roepende in de woestijn, je schreeuwt en smeekt om hulp, en je wordt niet gehoord, dan breek je.
Hoe kun je van jezelf houden, zo volledig en compleet, als de mensen die je gemaakt hebben, je telkens laten voelen dat je niet waard bent om van te houden?
En hoe kan een ander dan van je houden? Een partner? Een vriendin? Je kinderen misschien?
En als je de mensen die je zou moeten kunnen vertrouwen, je ouders bij uitstek, niet kunt vertrouwen?
Hoe moet je je partner dan vertrouwen?
Heel veel komt van buiten, leer je van tv, boeken, studiegenoten, scoutingmensen, noem maar op.
Want van binnen is het te kapot. Ligt alles in puin.
Extern is dan je cement. Daar bouw je je muren mee.
Mensen die kortbij komen? Dacht het niet. Zijn niet te vertrouwen, want zelfs je ouders kun je niet vertrouwen.
Dus leg je diegene die iets met je hart doet, het vuur aan de schenen. Heel groot vuur. Als ie blijft, zit het wel goed.
Als hij gaat, is het net zo'n onbetrouwbare als waar je al bang voor was. Feilloos aangevoeld.
En dan blijft er eentje. Die gaat niet weg. Die blijft. En die luistert en die vergeeft.
En die wacht, en die ziet dat je alle kleine stukjes die je geeft meer waard zijn dan wat dan ook.
En als die maar lang genoeg blijft, dan ga je rust voelen. Nadenken. Evalueren.
En dan komt het moment dat je klaar bent voor De Verandering.
Dat je moe bent van je eigen patronen.
En dan sta je open. En dan kun je vooruit...
zaterdag 23 juni 2012 om 01:07
zaterdag 23 juni 2012 om 01:08
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 01:06:
Ah, heel helder Roos! Compleet het omgekeerde dus.... met nagenoeg hetzelfde eindresultaat.
Het spijt me te moeten horen hoe je jeugd was.
Overigens is iedereen die hier meeschrijft een weirdo, of op z'n minst koekoek (geweest). Anders hadden we geen interesse in zo'n topic.Haha, idd. Ach weet je, ieder huisje heeft zijn kruisje. Vroeger dacht ik de enige te zijn. Nu weet ik wel beter.
Ah, heel helder Roos! Compleet het omgekeerde dus.... met nagenoeg hetzelfde eindresultaat.
Het spijt me te moeten horen hoe je jeugd was.
Overigens is iedereen die hier meeschrijft een weirdo, of op z'n minst koekoek (geweest). Anders hadden we geen interesse in zo'n topic.Haha, idd. Ach weet je, ieder huisje heeft zijn kruisje. Vroeger dacht ik de enige te zijn. Nu weet ik wel beter.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:11
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:04:
[...]
Ik hoop nog wel dat dit stuk nog wel verbetert. Maar je hebt wel gelijk.
Ja, dat zou wellicht ooit nog kunnen gebeuren, ik hoop daar ook op, ook voor jou.
Maar het zou niet zo moeten zijn dat je emoties, gevoel of geluk daarvan afhankelijk zijn. Want dan geef je de mensen die jou níet zien en niet waarderen om wie je bent, de verantwoordelijkheid over hoe je je voelt, en je geluk
[...]
Ik hoop nog wel dat dit stuk nog wel verbetert. Maar je hebt wel gelijk.
Ja, dat zou wellicht ooit nog kunnen gebeuren, ik hoop daar ook op, ook voor jou.
Maar het zou niet zo moeten zijn dat je emoties, gevoel of geluk daarvan afhankelijk zijn. Want dan geef je de mensen die jou níet zien en niet waarderen om wie je bent, de verantwoordelijkheid over hoe je je voelt, en je geluk
zaterdag 23 juni 2012 om 01:13
