Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 01:31
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 01:30:
[...]
Waarom is het voor jou zo erg om nog verwijten te hebben?
Het is niet erg. Het is er. Maar ik weet uit ervaring dat het fijn is als het er niet meer is.
Moet zeggen dat jouw topic me ook weer eens diep laat kijken naar mijn innertickel hoor.Goed he?
[...]
Waarom is het voor jou zo erg om nog verwijten te hebben?
Het is niet erg. Het is er. Maar ik weet uit ervaring dat het fijn is als het er niet meer is.
Moet zeggen dat jouw topic me ook weer eens diep laat kijken naar mijn innertickel hoor.Goed he?
zaterdag 23 juni 2012 om 01:34
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:29:
Als je bang bent, dan heeft het toch weer stukje met controle te maken. Het op slot zitten betekent ook vast houden aan, vast zitten.
De oplossing is misschien toch loslaten.
Ik denk dat je hier gelijk hebt. Want ik wil bepalen dat ik dit nu wil. En het frustreert me dat ik het niet kan. Wat dat betreft ben ik nog echt een kleuter.
Misschien is meditatie wat met echt visualisering (hey je was er goed in... ) van het loslaten van bepaalde zaken.
Ja, visualiseren van grappige of smerige dingen, maar niet over loslaten
Loslaten is misschien wel een van de moeilijkste dingen op aarde.Ja, ik weet niet hoe. Want zodra ik iets loslaat, neem ik ergens anders weer controle. Dan verplaats ik focus en is een vorm van vlucht.
Als je bang bent, dan heeft het toch weer stukje met controle te maken. Het op slot zitten betekent ook vast houden aan, vast zitten.
De oplossing is misschien toch loslaten.
Ik denk dat je hier gelijk hebt. Want ik wil bepalen dat ik dit nu wil. En het frustreert me dat ik het niet kan. Wat dat betreft ben ik nog echt een kleuter.
Misschien is meditatie wat met echt visualisering (hey je was er goed in... ) van het loslaten van bepaalde zaken.
Ja, visualiseren van grappige of smerige dingen, maar niet over loslaten
Loslaten is misschien wel een van de moeilijkste dingen op aarde.Ja, ik weet niet hoe. Want zodra ik iets loslaat, neem ik ergens anders weer controle. Dan verplaats ik focus en is een vorm van vlucht.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:36
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 01:35:
Controle is schijnveiligheid. Dat is mijn ervaring althans.
Want in die controle moet je veel en stel je eisen, die je misschien niet waar kunt maken. En dan faal je weer.
Ja, dat klopt. En ik ben me TE bewust van mijn verantwoordelijkheden, waar ik TE serieus mijn consequenties wel draag en eventueel die van anderen.
Ik wil up lightenen
Controle is schijnveiligheid. Dat is mijn ervaring althans.
Want in die controle moet je veel en stel je eisen, die je misschien niet waar kunt maken. En dan faal je weer.
Ja, dat klopt. En ik ben me TE bewust van mijn verantwoordelijkheden, waar ik TE serieus mijn consequenties wel draag en eventueel die van anderen.
Ik wil up lightenen
zaterdag 23 juni 2012 om 01:37
Ik moet naar bed en heb alleen je openingspost gelezen dus wellicht enorm mosterd.
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Misschien heb ik het helemaal mis maar wilde het toch posten voor ik mijn bed in kroop .
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Misschien heb ik het helemaal mis maar wilde het toch posten voor ik mijn bed in kroop .
zaterdag 23 juni 2012 om 01:37
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:25:
[...]
Dat is de basis altijd wel geweest. Ik ben nog steeds heel erg bang om te falen. Als mens. Voor mezelf vooral. Ik ben te onafhankelijk geworden waar ik me graag weer kwetsbaarder op zou willen kunnen stellen. Het voelt voor mij tijd om niet meer op slot te zijn, maar ik kan er niet bij.
En zelf als ik me kwetsbaar denk op te stellen schijnt de ander een logisch redenerend mens te zien en krijgt dus schijnbaar niet het signaal dat ik over (voor mij) gevoelige zaken praat. Ze weten en horen het wel alleen reageren soms met zoets als : knap dat je dit op deze wijze een plek hebt weten geven
Iets gaat er dus mis aan mijn kant of (en dat denk ik de laatste tijd vaker) heeft het wellicht te maken met mijn verwachting. Ooit zat ik in mijn gevoel en was ik mijn gevoel. Nu praat ik over hoe ik me voel. Ergens zit er denk ik alsnog de dramaqueen in die het liefst een stervende zwaan zou willen zijn. Echter opgebouwde nuchterheid en mijn denken laten me daar niet meer heen gaan.
Beter maar ik mis het ook. Het zorgde voor een bepaald contact ofzo.
[...]
Dat is de basis altijd wel geweest. Ik ben nog steeds heel erg bang om te falen. Als mens. Voor mezelf vooral. Ik ben te onafhankelijk geworden waar ik me graag weer kwetsbaarder op zou willen kunnen stellen. Het voelt voor mij tijd om niet meer op slot te zijn, maar ik kan er niet bij.
En zelf als ik me kwetsbaar denk op te stellen schijnt de ander een logisch redenerend mens te zien en krijgt dus schijnbaar niet het signaal dat ik over (voor mij) gevoelige zaken praat. Ze weten en horen het wel alleen reageren soms met zoets als : knap dat je dit op deze wijze een plek hebt weten geven
Iets gaat er dus mis aan mijn kant of (en dat denk ik de laatste tijd vaker) heeft het wellicht te maken met mijn verwachting. Ooit zat ik in mijn gevoel en was ik mijn gevoel. Nu praat ik over hoe ik me voel. Ergens zit er denk ik alsnog de dramaqueen in die het liefst een stervende zwaan zou willen zijn. Echter opgebouwde nuchterheid en mijn denken laten me daar niet meer heen gaan.
Beter maar ik mis het ook. Het zorgde voor een bepaald contact ofzo.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:38
quote:pastiche schreef op 23 juni 2012 @ 01:37:
Ik moet naar bed en heb alleen je openingspost gelezen dus wellicht enorm mosterd.
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Misschien heb ik het helemaal mis maar wilde het toch posten voor ik mijn bed in kroop .
Ik denk dat je volledig gelijk hebt. En dat wil ik niet meer.
Dank je wel, je ziet het goed...
Trusten voor zo
Ik moet naar bed en heb alleen je openingspost gelezen dus wellicht enorm mosterd.
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Misschien heb ik het helemaal mis maar wilde het toch posten voor ik mijn bed in kroop .
Ik denk dat je volledig gelijk hebt. En dat wil ik niet meer.
Dank je wel, je ziet het goed...
Trusten voor zo
zaterdag 23 juni 2012 om 01:38
@roos
Soms kan het misschien ook eens helpen om even stil te gaan zitten of te liggen en alle dingen waar je mee zit, die letterlijk zwaar op je wegen, te visualiseren om uit jouw lichaam, of je denkende hersenpan op te stijgen als ballonnetjes of via je luchtwegen, je adem op te stijgen naar boven.
Paar keer diep adem te halen.
Dat soort oefeningen.
Ook je denken heeft natuurlijk een enorme invloed op je gestel en je gedrag. Dus proberen positief te denken en de controle ook proberen los te laten. En bij vluchtgedrag ook de andere zaken waar je controle voor zoekt toch los te laten.
Soms kan het misschien ook eens helpen om even stil te gaan zitten of te liggen en alle dingen waar je mee zit, die letterlijk zwaar op je wegen, te visualiseren om uit jouw lichaam, of je denkende hersenpan op te stijgen als ballonnetjes of via je luchtwegen, je adem op te stijgen naar boven.
Paar keer diep adem te halen.
Dat soort oefeningen.
Ook je denken heeft natuurlijk een enorme invloed op je gestel en je gedrag. Dus proberen positief te denken en de controle ook proberen los te laten. En bij vluchtgedrag ook de andere zaken waar je controle voor zoekt toch los te laten.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:41
quote:pastiche schreef op 23 juni 2012 @ 01:37:
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Goh... Je hebt het niet tegen mij maar ook voor mij: Je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.
Het klinkt alsof je altijd observeert. Alsof je er niet middenin bent. Zelfs als je er middenin lijkt te zijn, observeer je nog steeds. Wanneer je kijkt, is er geen overgave. Dat zit 'm juist in er middenin durven zijn, loslaten en erin opgaan.
Goh... Je hebt het niet tegen mij maar ook voor mij: Je zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:41
quote:Enn schreef op 23 juni 2012 @ 01:37:
[...]
En zelf als ik me kwetsbaar denk op te stellen schijnt de ander een logisch redenerend mens te zien en krijgt dus schijnbaar niet het signaal dat ik over (voor mij) gevoelige zaken praat. Ze weten en horen het wel alleen reageren soms met zoets als : knap dat je dit op deze wijze een plek hebt weten geven
Iets gaat er dus mis aan mijn kant of en dat denk ik de laatste tijd vaker dat het wellicht te maken heeft met mijn verwachting. Ooit zat ik in mijn gevoel en was ik mijn gevoel. Nu praat ik over hoe ik me voel. Ergens zit er denk ik alsnog de dramaqueen in die het liefst een stervende zwaan zou willen zijn. Echter opgebouwde nuchterheid en mijn denken laten me daar niet meer heen gaan.
Beter maar ik mis het ook. Het zorgde voor een bepaal contact ofzo.
Dit herken ik wel. In mijn stervende zwaan periode ben ik dus ook aan mijn ex begonnen. Een en al egotripperij wat natuurlijk ook mis ging en hij me gigantisch kwetste.
Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc. Ik hoef op zich die pieken niet meer. De dalen bevallen me totaal niet. Het ene uiterste heb ik gehad, ik ben naar het andere uiterste gegaan en nu ben ik een eindje op weg naar het midden, maar blijf hangen.
[...]
En zelf als ik me kwetsbaar denk op te stellen schijnt de ander een logisch redenerend mens te zien en krijgt dus schijnbaar niet het signaal dat ik over (voor mij) gevoelige zaken praat. Ze weten en horen het wel alleen reageren soms met zoets als : knap dat je dit op deze wijze een plek hebt weten geven
Iets gaat er dus mis aan mijn kant of en dat denk ik de laatste tijd vaker dat het wellicht te maken heeft met mijn verwachting. Ooit zat ik in mijn gevoel en was ik mijn gevoel. Nu praat ik over hoe ik me voel. Ergens zit er denk ik alsnog de dramaqueen in die het liefst een stervende zwaan zou willen zijn. Echter opgebouwde nuchterheid en mijn denken laten me daar niet meer heen gaan.
Beter maar ik mis het ook. Het zorgde voor een bepaal contact ofzo.
Dit herken ik wel. In mijn stervende zwaan periode ben ik dus ook aan mijn ex begonnen. Een en al egotripperij wat natuurlijk ook mis ging en hij me gigantisch kwetste.
Wat ik nu diep wens is gewoon uitbundig te kunnen zijn. Niet al te serieus, maar wel behoudende wat ik nu heb opgebouwd. Kunnen dansen en springen, gek kunnen doen en vriendschappen aan kunnen, vrij kunnen voelen etc. Ik hoef op zich die pieken niet meer. De dalen bevallen me totaal niet. Het ene uiterste heb ik gehad, ik ben naar het andere uiterste gegaan en nu ben ik een eindje op weg naar het midden, maar blijf hangen.
zaterdag 23 juni 2012 om 01:42
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 01:34:
[...]
Ja, ik weet niet hoe. Want zodra ik iets loslaat, neem ik ergens anders weer controle. Dan verplaats ik focus en is een vorm van vlucht.
Je zegt hier iets heel belangrijks.
Um...
Loslaten is erkennen dat het er is. En ervoor kiezen er niets mee te doen.
Loslaten is een negatieve gedachtenstroom stoppen.
Ken je die reclame nog van die hond die zo in het beeld sprong om iets te zeggen? Een jack russel geloof ik. Was meen ik telecom reclame...
Dat is mijn gedachtenstroom-stopper.
Dat hondje springt in mijn hoofd op en neer, "blaft" dan het woordje "stop"
En dan buig ik de gedachten af. Ik erken hem
"ah, negatieve gedachte, jij bent er weer, ik hoor je, maar ik ben nu lekker aan het zwemmen en ik heb eigenlijk geen zin in jou"
En dan benoem ik in mijn hoofd alles wat ik zie.
Ik zie zwarte tegels ik zie 2 vrouwen ze dragen eem badpak, ik zie de klok, en ik zie het bord "baan is voor baantjes trekken"
Gaat allemaal heel snel, maar helpt me wel om "te draaien"
[...]
Ja, ik weet niet hoe. Want zodra ik iets loslaat, neem ik ergens anders weer controle. Dan verplaats ik focus en is een vorm van vlucht.
Je zegt hier iets heel belangrijks.
Um...
Loslaten is erkennen dat het er is. En ervoor kiezen er niets mee te doen.
Loslaten is een negatieve gedachtenstroom stoppen.
Ken je die reclame nog van die hond die zo in het beeld sprong om iets te zeggen? Een jack russel geloof ik. Was meen ik telecom reclame...
Dat is mijn gedachtenstroom-stopper.
Dat hondje springt in mijn hoofd op en neer, "blaft" dan het woordje "stop"
En dan buig ik de gedachten af. Ik erken hem
"ah, negatieve gedachte, jij bent er weer, ik hoor je, maar ik ben nu lekker aan het zwemmen en ik heb eigenlijk geen zin in jou"
En dan benoem ik in mijn hoofd alles wat ik zie.
Ik zie zwarte tegels ik zie 2 vrouwen ze dragen eem badpak, ik zie de klok, en ik zie het bord "baan is voor baantjes trekken"
Gaat allemaal heel snel, maar helpt me wel om "te draaien"
zaterdag 23 juni 2012 om 01:43
quote:xalliesuper2point0 schreef op 23 juni 2012 @ 01:38:
@roos
Soms kan het misschien ook eens helpen om even stil te gaan zitten of te liggen en alle dingen waar je mee zit, die letterlijk zwaar op je wegen, te visualiseren om uit jouw lichaam, of je denkende hersenpan op te stijgen als ballonnetjes of via je luchtwegen, je adem op te stijgen naar boven.
Paar keer diep adem te halen.
Dat soort oefeningen.
Ook je denken heeft natuurlijk een enorme invloed op je gestel en je gedrag. Dus proberen positief te denken en de controle ook proberen los te laten. En bij vluchtgedrag ook de andere zaken waar je controle voor zoekt toch los te laten.
Ik ga alles aangrijpen om daar te komen, deze zal ik ook proberen. Mijn manier om uit het zware denken te komen is vluchten. Maar daarmee deal ik er nog niet mee. Dat wil ik dus wel.
Ik wil het uit mijn systeem, en wel NU
@roos
Soms kan het misschien ook eens helpen om even stil te gaan zitten of te liggen en alle dingen waar je mee zit, die letterlijk zwaar op je wegen, te visualiseren om uit jouw lichaam, of je denkende hersenpan op te stijgen als ballonnetjes of via je luchtwegen, je adem op te stijgen naar boven.
Paar keer diep adem te halen.
Dat soort oefeningen.
Ook je denken heeft natuurlijk een enorme invloed op je gestel en je gedrag. Dus proberen positief te denken en de controle ook proberen los te laten. En bij vluchtgedrag ook de andere zaken waar je controle voor zoekt toch los te laten.
Ik ga alles aangrijpen om daar te komen, deze zal ik ook proberen. Mijn manier om uit het zware denken te komen is vluchten. Maar daarmee deal ik er nog niet mee. Dat wil ik dus wel.
Ik wil het uit mijn systeem, en wel NU
