Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:44
quote:Twinkle1001 schreef op 23 juni 2012 @ 00:31:
Is het zo dat je jezelf, zeg maar, veroordeelt om de connectie die je niet voelt met jezelf?
Nee, niet meer gelukkig. Maar ik zou het wel graag anders zien.
En heb je een beeld of een gevoel bij hoe die connectie, als hij er wél zou zijn, ongeveer zou voelen?NEE, erg he? Nou ja, opener, vrijer, maar hoe dat voelt..
Is het zo dat je jezelf, zeg maar, veroordeelt om de connectie die je niet voelt met jezelf?
Nee, niet meer gelukkig. Maar ik zou het wel graag anders zien.
En heb je een beeld of een gevoel bij hoe die connectie, als hij er wél zou zijn, ongeveer zou voelen?NEE, erg he? Nou ja, opener, vrijer, maar hoe dat voelt..
zaterdag 23 juni 2012 om 00:46
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:41:
[...]
Dualistisch.
Ik vertrouw mezelf, ik weet dat ik op mezelf kan bouwen en dat ik betrouwbaar ben. Die zaken zijn erg belangrijk voor mij. (bij gebrek aan betrouwbaarheid in mijn leven)
Ik ben een trots persoon, maar ik denk niet hoogmoedig. Ik ben ook onzeker. Over hoe ik eruit zie op een niveau waar veel vrouwen last van hebben.
Maar deepdown zit toch een slechter zelfbeeld vermoed ik.
Haal je je zelfvertrouwen en je kracht dus uit je omgeving, uit externe factoren? (werk, gezin, etc.)
Want als dat zo is, dan is je innerlijk niet per definitie óók sterk.
Lees net dat je gelovig bent. Dat is ook een externe 'kracht'. En nu je volwassen bent, heb je misschien ervaren dat je het daar niet altijd vandaan kunt halen. En merk je dat je in jezelf iets mist? (ik roep nu maar wat hè, ben wat aan het filosoferen)
[...]
Dualistisch.
Ik vertrouw mezelf, ik weet dat ik op mezelf kan bouwen en dat ik betrouwbaar ben. Die zaken zijn erg belangrijk voor mij. (bij gebrek aan betrouwbaarheid in mijn leven)
Ik ben een trots persoon, maar ik denk niet hoogmoedig. Ik ben ook onzeker. Over hoe ik eruit zie op een niveau waar veel vrouwen last van hebben.
Maar deepdown zit toch een slechter zelfbeeld vermoed ik.
Haal je je zelfvertrouwen en je kracht dus uit je omgeving, uit externe factoren? (werk, gezin, etc.)
Want als dat zo is, dan is je innerlijk niet per definitie óók sterk.
Lees net dat je gelovig bent. Dat is ook een externe 'kracht'. En nu je volwassen bent, heb je misschien ervaren dat je het daar niet altijd vandaan kunt halen. En merk je dat je in jezelf iets mist? (ik roep nu maar wat hè, ben wat aan het filosoferen)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:46
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:43:
[...]
Niet specifiek iemand. Ik zorg ook dat ik niet meer onzichtbaar ben. Toch ligt daar een basis angst.Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?
[...]
Niet specifiek iemand. Ik zorg ook dat ik niet meer onzichtbaar ben. Toch ligt daar een basis angst.Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:49
zaterdag 23 juni 2012 om 00:49
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 00:32:
Wil je niet te diep graven? Is het misschien niet "gewoon" zoals het is? Wie jij bent?
Dat zou heel goed kunnen. Zou het dan zo frustreren? Ik heb het gevoel dat het er wel in zit en er uit wil, maar niet kan. Het zou kunnen dat het nooit zal gebeuren.
Spiegel je misschien te veel aan anderen? Die voor jouw gevoel dieper lijken te gaan? Valt mee. Vroeger wel, maar dat is voorbij.
Is het misschien zo, dat je er niet aan komt, omdat het nog niet de tijd is om eraan te komen? Misschien ben je diegene of datgene die jou van slot weet te halen nog niet tegen gekomen en "staat je leven nog in dienst van anderen" Dat misschien wel..
Misschien als je echt gaat graven dat je tijdelijk "buiten werking" bent? Gevoelsmatig zeg ik ja.
Dat je daarom nog moet wachten?
Zijn er aanleidingen geweest om te zorgen dat je op slot zit? Wordt je beschermd door het op slot zitten? Absoluut, zo voelt het wel.
Berperkt het je echt, of denk je alleen dat het je beperkt?
Het beperkt mijn groei. Het beperkt me verder niet in mijn functioneren. Maar niet groeien is stilstaan en staat gelijk aan achteruitgang denk ik.
Ben je niet meer "gevoelig" voor de rijkdom die je al hebt? Is het een vorm van Zelfbescherming tegen de zuigkracht van anderen?
Verwacht je niet teveel van jezelf? Ik ben heel gevoelig voor mijn rijkdom. Ben ik me erg bewust van. Het voelt ook nooit als vanzelfsprekend en alsof het elk moment 'afgepakt' kan worden. Wat dan wel weer raar is.
Veel vragen, rozenstruikje...
En ik hoef er geen antwoord op. Wat je weet het zelf het beste, het antwoord zit in jezelf.
Maar zoals ik al zei, misschien is het nog niet de tijd om het antwoord te vinden... Ik ben nogal ongeduldig
Ik wil je wel een hele stevige liefdevolle knuffel geven, want ik vind je een super tof, lekker vromusj (vrouwmens, op z'n limburgs en heel lief bedoelt)Dank je wel
Wil je niet te diep graven? Is het misschien niet "gewoon" zoals het is? Wie jij bent?
Dat zou heel goed kunnen. Zou het dan zo frustreren? Ik heb het gevoel dat het er wel in zit en er uit wil, maar niet kan. Het zou kunnen dat het nooit zal gebeuren.
Spiegel je misschien te veel aan anderen? Die voor jouw gevoel dieper lijken te gaan? Valt mee. Vroeger wel, maar dat is voorbij.
Is het misschien zo, dat je er niet aan komt, omdat het nog niet de tijd is om eraan te komen? Misschien ben je diegene of datgene die jou van slot weet te halen nog niet tegen gekomen en "staat je leven nog in dienst van anderen" Dat misschien wel..
Misschien als je echt gaat graven dat je tijdelijk "buiten werking" bent? Gevoelsmatig zeg ik ja.
Dat je daarom nog moet wachten?
Zijn er aanleidingen geweest om te zorgen dat je op slot zit? Wordt je beschermd door het op slot zitten? Absoluut, zo voelt het wel.
Berperkt het je echt, of denk je alleen dat het je beperkt?
Het beperkt mijn groei. Het beperkt me verder niet in mijn functioneren. Maar niet groeien is stilstaan en staat gelijk aan achteruitgang denk ik.
Ben je niet meer "gevoelig" voor de rijkdom die je al hebt? Is het een vorm van Zelfbescherming tegen de zuigkracht van anderen?
Verwacht je niet teveel van jezelf? Ik ben heel gevoelig voor mijn rijkdom. Ben ik me erg bewust van. Het voelt ook nooit als vanzelfsprekend en alsof het elk moment 'afgepakt' kan worden. Wat dan wel weer raar is.
Veel vragen, rozenstruikje...
En ik hoef er geen antwoord op. Wat je weet het zelf het beste, het antwoord zit in jezelf.
Maar zoals ik al zei, misschien is het nog niet de tijd om het antwoord te vinden... Ik ben nogal ongeduldig
Ik wil je wel een hele stevige liefdevolle knuffel geven, want ik vind je een super tof, lekker vromusj (vrouwmens, op z'n limburgs en heel lief bedoelt)Dank je wel
zaterdag 23 juni 2012 om 00:49
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:46:
[...]
Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard)
[...]
Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard)
zaterdag 23 juni 2012 om 00:51
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:49:
[...]
Je kunt niet van iedereen liefde en waardering ontvangen. Niet iedereen vindt jou leuk, of jij iedereen.Dat klopt. Dat is ook iets waar ik prima mee kan leven. Eigenlijk kan ik inmiddels heel erg goed prima leven zonder dat, zeker na een pijnlijke ervaring. Een beetje te goed denk ik.
[...]
Je kunt niet van iedereen liefde en waardering ontvangen. Niet iedereen vindt jou leuk, of jij iedereen.Dat klopt. Dat is ook iets waar ik prima mee kan leven. Eigenlijk kan ik inmiddels heel erg goed prima leven zonder dat, zeker na een pijnlijke ervaring. Een beetje te goed denk ik.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:51
En als mensen je gebroken hebben, zeker mensen die jou nooit van zijn levensdagen hadden mogen breken, dan moet je hard knokken om je zelf weer op te bouwen. En alles wat je zelf maakt, daar ben je zuinig op. Je geeft niemand meer de macht op jou bouwsel stuk te maken.
Dan hou je afstand. En nadat mensen zich keer op keer op keer bewezen hebben, mogen ze iets kleins terug verwachten.
Iets heel kleins, maar o, zo waardevol.
Wellicht het meest waardevolle wat ze kunnen ontvangen.
Als iemand daar blind voor is, voor jou geschenk, begint de cirkel weer opnieuw.
Dan hou je afstand. En nadat mensen zich keer op keer op keer bewezen hebben, mogen ze iets kleins terug verwachten.
Iets heel kleins, maar o, zo waardevol.
Wellicht het meest waardevolle wat ze kunnen ontvangen.
Als iemand daar blind voor is, voor jou geschenk, begint de cirkel weer opnieuw.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:51
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:49:
[...]
Je kunt niet van iedereen liefde en waardering ontvangen. Niet iedereen vindt jou leuk, of jij iedereen.Precies, dit bedoelde ik. Als je nu langzaam aan begint te voelen dat dit zo is, dan word je met jezelf geconfronteerd, teruggeworpen op je eigen ik. Waarna je tot de ontdekking kunt komen dat het toch niet zo best gesteld is met je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen.
[...]
Je kunt niet van iedereen liefde en waardering ontvangen. Niet iedereen vindt jou leuk, of jij iedereen.Precies, dit bedoelde ik. Als je nu langzaam aan begint te voelen dat dit zo is, dan word je met jezelf geconfronteerd, teruggeworpen op je eigen ik. Waarna je tot de ontdekking kunt komen dat het toch niet zo best gesteld is met je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:52
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 00:49:
[...]
Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard) Rake bedenkselen hoor En die van Suus ook trouwens.
[...]
Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard) Rake bedenkselen hoor En die van Suus ook trouwens.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:52
quote:secondhandsuus schreef op 23 juni 2012 @ 00:51:
En als mensen je gebroken hebben, zeker mensen die jou nooit van zijn levensdagen hadden mogen breken, dan moet je hard knokken om je zelf weer op te bouwen. En alles wat je zelf maakt, daar ben je zuinig op. Je geeft niemand meer de macht op jou bouwsel stuk te maken.
Dan hou je afstand. En nadat mensen zich keer op keer op keer bewezen hebben, mogen ze iets kleins terug verwachten.
Iets heel kleins, maar o, zo waardevol.
Wellicht het meest waardevolle wat ze kunnen ontvangen.
Als iemand daar blind voor is, voor jou geschenk, begint de cirkel weer opnieuw.Touche...
En als mensen je gebroken hebben, zeker mensen die jou nooit van zijn levensdagen hadden mogen breken, dan moet je hard knokken om je zelf weer op te bouwen. En alles wat je zelf maakt, daar ben je zuinig op. Je geeft niemand meer de macht op jou bouwsel stuk te maken.
Dan hou je afstand. En nadat mensen zich keer op keer op keer bewezen hebben, mogen ze iets kleins terug verwachten.
Iets heel kleins, maar o, zo waardevol.
Wellicht het meest waardevolle wat ze kunnen ontvangen.
Als iemand daar blind voor is, voor jou geschenk, begint de cirkel weer opnieuw.Touche...
zaterdag 23 juni 2012 om 00:54
quote:molly74 schreef op 23 juni 2012 @ 00:49:
[...]
Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard) Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.
[...]
Ik denk dat daar op geantwoord kan worden (spreek nu voor mijn beurt) dat het in het geval van TO dus níet erg is als ze zichtbaar is. Ze ontleent haar veiligheid juist aan anderen/externe factoren denk ik. En nu ervaart ze wellicht dat je die ander niet kunt beïnvloeden en merkt ze dat ze het eigenlijk uit haar zelf moet halen. (allemaal bedenksels van mij uiteraard) Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:55
zaterdag 23 juni 2012 om 00:56
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:54:
[...]
Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.Zijn er op dit moment bijna geen mensen in je leven op wie je kunt bouwen? Dus mensen die je in het verleden niet afgebroken hebben?
[...]
Ik was vroeger erg afhankelijk van anderen. Tegenwoordig is dat tegenovergestelde. Ik haal het compleet uit mezelf. Best wel vermoeiend want gezond zou zijn is op jezelf te bouwen maar met mensen in je leven die je opbouwen en die om je geven etc.Zijn er op dit moment bijna geen mensen in je leven op wie je kunt bouwen? Dus mensen die je in het verleden niet afgebroken hebben?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 23 juni 2012 om 00:57
quote:Tickel schreef op 23 juni 2012 @ 00:46:
[...]
Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?
Mij kan niets meer overkomen wat anderen betreft.
Ik wil graag juist weer wat kwetsbaarder zijn. Kwetsbaarheid is een goed iets. Dat is in mijn optiek ook iets anders dan zwakte. In relaties heb ik me wel kwetsbaar opgesteld trouwens, wat de laatste keer erg slecht is bevallen, waardoor ik dat nu veel minder doe.
[...]
Wat is er erg aan niet zichtbaar zijn voor sommige mensen? Wat kan jou overkomen als die mensen er zijn?
Mij kan niets meer overkomen wat anderen betreft.
Ik wil graag juist weer wat kwetsbaarder zijn. Kwetsbaarheid is een goed iets. Dat is in mijn optiek ook iets anders dan zwakte. In relaties heb ik me wel kwetsbaar opgesteld trouwens, wat de laatste keer erg slecht is bevallen, waardoor ik dat nu veel minder doe.
zaterdag 23 juni 2012 om 00:57
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 00:55:
[...]
Ja, dat klopt. Ik ben mijn complete jeugd min of meer onzichtbaar geweest. Niets van mij deed er ooit echt toe.Mis je dan niet de erkenning, erkenning voor wat je hebt bereikt? Weet niet of het onzichtbaar zijn over je familie/ouders gaat.
[...]
Ja, dat klopt. Ik ben mijn complete jeugd min of meer onzichtbaar geweest. Niets van mij deed er ooit echt toe.Mis je dan niet de erkenning, erkenning voor wat je hebt bereikt? Weet niet of het onzichtbaar zijn over je familie/ouders gaat.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
